GameWorld Blogs

Γράψτε τα άρθρα σας στα blogs και δείτε τα να δημοσιεύονται στην κεντρική σελίδα του GameWorld.gr, στην ενότητα Blogs, κάτω δεξιά. Κάθε κείμενό σας θα πρέπει να έχει μέγεθος κατ' ελάχιστο 2-3 παραγράφους και να αφορά προσωπική άποψη και όχι είδηση. Αν δεν δημοσιευθεί εντός 24 ωρών τότε στείλτε email στο info@gameworld.gr για δημοσίευση.

"Cheat Codes" Στα games γιατί υπάρχουν.

 

"Cheat Codes" Στα games γιατί υπάρχουν.

 

Η ύπαρξη των Cheat Codes σίγουρα διευκολύνει τους Gamers. Αλλά όντως δημουργήθηκαν γι’ αυτόν το λόγο;

Tα Cheat Codes δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Υπάρχουν όσο υπάρχουν και video-games.  Οι πιο παλιοί σίγουρα θα Θυμουνται που κυκλοφορουσαν σε Gaming Magazines, για το μαγικό συνδιασμό που θα έδινε στο χαρακτήρα τους άπειρες ζωές, ενέργεια και σφαίρες, πολλές σφαίρες, κτλ.

 gamer-magazine.jpghttps_%2F%2Fwww.discountmags.com%2Fshopimages%2Fproducts%2Fnormal%2Fextra%2Fi%2F5116-pc-gamer-Cover-2018-January-1-Issue.jpg

 

Oι προγραμματιστές αφού τα έφτιαξαν σε πρώτη φάση γιατί μας τα κρατούν μετά μυστικό; Η αλήθεια είναι ότι οι προγραμματιστές δεν έφτιαχναν τους κωδικούς για εμάς τους παίκτες, αλλά για τους ίδιους τους προγραμματιστές! 

 Δεν μιλάμε για glitches μέσα στο παιχνίδι, δηλαδή για κακογραμμένο κώδικα τον οποίο εκμεταλλεύεται ο παίκτης και παρακάμπτει τους νόμους της φυσικής του παιχνιδιού, εδώ μιλάμε για συγκεκριμένους συνδιασμούς πλήκτρων που δίνουν στον χαρακτήρα πλεονέκτημα.

Πόσο χρονοβόρο θα ήταν για τον προγραμματιστή να τεστάρει επανειλημμένα το gameplay σε ένα συγκεκριμένο σημείο του παιχνιδιού, για παράδειγμα, στο τέλος της πίστας, αν έχανε και τον έβγαζε ξανά στην αρχή; Εκεί έρχονται οι κωδικοί για να σώσουν την κατάσταση δίνοντας απεριόριστη ζωή, «πηδώντας» πίστες και διευκολύνοντας γενικότερα το έργο του προγραμματιστή στις δεκάδες και εκατοντάδες δοκιμές για bugs που πραγματοποιούνται. 

To ερώτημα: Αφού οι κωδικοί χρησιμοποιούνται στο στάδιο ανάπτυξης γιατί εξακολουθούν και υπάρχουν στο τελικό παιχνίδι και είναι προσβάσιμοι από και απο εμάς;

Οτι αφορα προγραμματιστικό κώδικα του καθε  παιχνιδιού, ειναι στα τα τουβλακια lego, το ενα δενει με το αλλο.  Κάποια τουβλάκια από αυτά είναι και τα εν λόγω cheat codes που φτιάχτηκαν, αρα αν αφαιρεθούν τoτε θα εχει προβλημα ολo το game.

 Πλέον τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά με το Internet η την εξελιξη στα προγραμματιστικά εργαλεία που έχουν βελτιωθεί αρκετά με αποτέλεσμα να μπορούν να γίνονται οι δόκιμες χωρίς κωδικούς και άλλα τεχνάσματα ή ακόμα και αν γίνονται, να μπορούν να αφαιρεθούν εύκολα μετά, χωρίς να επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα.

Games που παίζονται οnline ενάντια σε άλλα "ισότιμα" μέλη της κοινότητας του παιχνιδιού. Oποιος χρησιμοποιεί κωδικούς εδώ "trainers code", αποκτά αυτόματα ένα αντικανονικό πλεονέκτημα έναντι των υπόλοιπων αντιπάλων, δηλαδη όποιος χρησιμοποιεί cheats σε έναν server. Π.χ τα λεγομενα BOT στο Battlefild, οπου με μια σφaiρα βρισκεις HeadShout Με αποτελεσμα το Permanent Ban.

 

 JO9irl8.png

 

Αν ρωτούσατε όμως την EA η και καποες αλλες εταιριες πριν λίγο καιρό με το Star Wars Battlefront, η το drakensang θα σας έλεγε ότι δεν είναι κατά των κωδικών αρκεί αυτοί να.. πληρώνονται! Ολα για το χρημα λοιπον και pay to Win, και καπως ετσι βγηκε το P2W. Σκοπος ειναι ομως να χρησιμοποιεί τα skills του ο καθε παιχτης και οχι τα προσθετα, ετσι αναπτυσσεται ενας ισχυρος GAMER.

 

 

Continue reading
161 Hits
0 Comments

Xiaomi Mi A1 (64GB)

 

Xiaomi Mi A1 (64GB): Το κορυφαίο, ίσως value for money smartphone 
 
Eρχεται με οθόνη 5.5’’ ανάλυσης Full HD (1920 x 1080) και IPS LCD panel, οπως αναφέρεται και πιο πάνω είναι στα 64GB με DualSIM και η RAM είναι στα 4 GB.
Ο επεξεργαστής που φοράει είναι ο Snapdragon 625, πρόκειται για συσκευή που συμμετέχει στο πρόγραμμα Android One της Google, δηλαδή χρησιμοποιεί stock έκδοση του λειτουργικού συστήματος Android και λαμβάνει όλες τις αναβαθμίσεις στην ώρα του με το Λειτουργικό σύστημα Android 7.1.2 Nougat. 
 
 
 
Στο πίσω μέρος εχει διπλή κάμερα , η οποία διαθέτει έναν τηλεφακό με αισθητήρα 12MP και έναν ευρυγώνιο φακό επίσης με αισθητήρα 12MP.. Της Selfie Κάμερας η Ανάλυση ειναι 5 MP. 
 Οτι αφορα το ασυρματο δικτυο το Mi A1υποστηρίζει dual-band δίκτυα WiFi 802.11ac (2.4GHz/5GHz), διαθέτει κεραία Bluetooth 4.2 και 4G LTE. Η αυτονομία της μπαταρίας ειναι χωρητικότητας 3000mAh. Επισης η υποδοχή του ειναι τυπου USB Type-C και το βάρος του μολις 165gr 


Αυτή την περίοδο κυκλοφορει στα καταστιματα στα €199



 

Continue reading
Recent comment in this post
Blood Prince
Αρκετά ενδιαφέρον το blog σου.Νομίζω πως κανονικά θα έπρεπε να το δούμε στην ψηφοφορία για το blog του μήνα όπου υπάρχει μόνο το b... Read More
Friday, 05 October 2018 13:26
619 Hits
1 Comment

Τα απομνημονεύματα ενός προγραμματιστή

depression laptop computer sad desperate

Έχω ακούσει κατά καιρούς πολλούς να βρίζουν του developer παιχνιδιών για τα προβλήματα που έχει ο εκάστοτε τίτλος. Οκ.. δεν τους παρεξιγώ μπορεί και εγώ να το έχω κάνει, αλλά παιδιά μετά σπούδασα πληροφορική και άρχισα να δουλεύω σε εταιρεία και να ασχολούμε ερασιτεχνικά και με το game development. Οπότε ακούστε... βασικά διαβάστε πως έχουν τα πράγματα σχετικα με τη δουλειά του προγραμματιστή.

Ένα κλασικό πρόβλημα με τη δουλεία-δουλειά μας είναι η ίδια η δουλειά μας. Δεν βγαζει κανένα απολύτως νόημα αυτό, οπότε θα προσπαθήσω να το κάνω λίγο πιο κατανοητό. Έχωντας δουλέψει τα τελευταία 2 χρόνια σε μια εταιρία
πληροφορικής και δουλεύοντας παράλληλα σε ένα παιχνίδι για android για την πτυχιακή μου νομίζω πως είμαι σε επίπεδο να κρίνω πως λειτουργεί ο χώρος αλλα και τις επιπτώσεις που έχει η 8ωρη (και βάλε) καθημερινη ενασχοληση με τον τομέα που σπουδάσαμε, στην υπόλοιπη ζωή μας. Και εδω είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχει υπόλοιπη ζωή. Εντάξι θα μου πεις... Όπα περίμενε ό,τι και να πεις αρχικά έχεις άδικο. Παρακάτω. Ωραία θα μου πεις κάθε δουλειά με 8ωρο ωράριο έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. ΟΧΙ. Γιατί όπως είπα πριν καν το μιδαμινό σου επιχείριμα έχεις άδικο. Λοιπόν τα πράγματα απο την αρχή. Το βασικό πρόβλημα ναι είναι το ωράριο. Προφανώς είναι πολύ, προφανώς σε καταπονεί νοητικά, προφανώς σου περιορίζει τις επιλογές για το πως θα εκμεταλευτείς τη μέρα σου μιας και είναι στη μέση αυτής, αλλά σου περιορίζει και τη νύχτα αφού έχεις πρωινό ξύπνημα. Όμως το βασικά βασικότερο πρόβλημα είναι η κούραση στο μυαλό. Έχοντας περάσει όλη τη μέρα παλεύοντας με κώδικες, deadlines και αφηνιασμενους IT/διευθυντές/πελάτες/γενικώς αφηνιασμένους ανθρώπους, που για να έρθουν στα καλά τους πρέπει να τους βγάλεις για βόλτα στο πάρκο με τα υπόλοιπα οικόσιτα ζώα, άντε τώρα εσύ να χαλαρώσεις. Τρως μια μέρα για να βρεις ενα bug, δεν το βρίσκεις, φεύγεις από τη δουλειά και καταλήγεις να σκέφτεσαι πάλι πως θα λύσεις το bug. Εγώ ως τωρα αυτό το έλεγα ψύχωση, αλλά πλέον το λέω δουλειά (βρε πως αλλάζουν τα πράγματα).

Τίνω να πιστεύω πως η νοητική κούραση είναι χειρότερη από τη σωματική.

"Ε ναι τότε πήγαινε δούλεψε στην οικοδομή."

Πρώτον τρικαράγκιοζα αυτοκτόνα. Δεύτερον σε περίπτωση που γλιτώσεις από την απόπειρα αυτοκτονίας, πες μου που μένεις να έρθω να στο κάνω καλοκαιρινό και τρίτον στην απίθανη περίπτωση που επιβιώσεις και από αυτό, πρέπει να ξέρεις πως και εγώ και όσοι σπουδάζουν ό,τι σπούδασα το κάνουν γιατί έχουν ένα νοητικό επίπεδο παραπάνω για να χαραμιστούν στην οικοδομή. Δεν θα κράξω όμως τους δουλευταράδες που κράζουν το επάγγελμά μου το αφήνω για άλλο κείμενο. Πίσω στο θέμα. Όταν κουράζεσαι σωματικά ειναι πολύ εύκολο να χαλαρώσεις. Πως? Θα αράξεις στο καναπέ σου, θα δεις λίγη τηλεόραση θα κάτσεις στον υπολογιστή, θα ακούσεις μουσική, θα βγεις για ένα καφέ βρε αδερφέ. Αλλά όταν είσαι κουρασμένος στο μυαλό? Όλα σου μοιάζουν αγκαρία. Σε πιάνει μια βαρεμάρα που δεν θες να κάνεις τίποτα. Μέχρι και τα χόμπι σου αρχίζουν να σε κουράζουν περισσότερο από ό,τι σε ψυχαγωγούν και αυτό είναι πρόβλημα. Εγώ ας πούμε είμαι gamer παίζω full παιχνίδια απο μικρός. Οπότε οταν είμαι όλη μέρα σε ένα pc και κάνω δουλειεέ για άλλους και γυρνάω σπίτι και εγώ ο ίδιος δεν θέλω να παίξω κανένα game μου φαίνεται άσχημο. Η νοητική κούραση κατά κάποιο τρόπο σου αφαιρεί τη θέληση. Όταν είσαι κουρασμένος σωματικά δεν μπορείς πχ να κάνεις γυμναστική. Ενώ αν είσαι κουρασμένος νοητικά δεν θες να κάνεις γυμναστική κάτι που ειναι χειρότερο.

Τώρα ποιο είναι το point? Εσύ που διαβάζεις τώρα μπορείς αν θες να κρατήσεις την φαντασίωση ότι οι developers φτιάχνουν και παίζουν όλη μέρα games ή ότι οι "δοκιμαστές" πληρώνονται για να παίζουν games και κάτι τέτοια, άλλα έχε λίγο υπόψη σου ότι δεν ισχύουν. Όλοι αυτοι οι developers λιώνουν άπειρες ώρες για να παίξεις εσύ το game σου και οι και καλά δοκιμαστές δεν απολαμβάνουν όσο νομίζεις τα παιχνίδια. Κάνε ένα πείραμα κάτσε σε ένα παιχνίδι, το αγαπημένο σου και σε κάθε σημείο το χάρτη, σε κάθε όμως, κάνε δηλαδή ένα βήμα τη φορά. Anyway σε κάθε σημείο λοιπόν κούνα την κάμερα προς κάθε κατεύθυνση για να βρεις αν υπάρχει κάνα glitch. Άμα σου αρέσει οκ, έχεις πρόβλημα. Γιατί αυτόι που δοκιμάζουν, έτσι τα δοκιμάζουν και όχι δεν παίζουν όπως ο μέσος παίχτης. 

Εν κατακλείδη την επόμενη φορά που θα κράξεις για μια λεπτομέρεια της λεπτομέρειας σκέψου πρώτα ότι εσύ δεν μπορείς να το κάνεις καλύτερα και μετά σκέψου πόσες ώρες έχουν χαραμίσει κάποιοι σε αυτό και πως έχουν καταστρέψει την ψυχική τους υγεία για να απολαμβάνεις εσύ.  Α και αυτό δεν ισχύει μόνο για τα games, αλλά και για κάθε σελίδα, εφαρμογή στο κινητό και γενικώς σχεδόν τα πάντα. Πριν κράξεις σκέψου το πόνο που κρύβεται πίσω από κάθε εφαρμογή.

Άντε και για να μην έχετε τύψεις θα σας πω το σημαντικότερο πράγμα σε όλο αυτό. Ό,τι και να είπα ισχύει, αλλά και πάλι σε όλους εμάς τους προγραμματιστές μας αρέσει η δουλειά μας, οπότε είμαστε και λίγο ανώμαλοι :P.

Continue reading
Recent Comments
the_prophet1987
Συμφωνώ Μάριε.Έχω δουλέψει σε αρκετές δουλειές που ήταν κουραστικές για το σώμα.Αλλά όπως είπες κι εσύ αν αράξεις στον καναπέ,θα ξ... Read More
Thursday, 27 September 2018 12:17
Mario07
Όντως πολύ σωστά όσα είπες (βασικά έγραψες :P). Και ισχύει πολύ ό,τι το καλό εργασιακό περιβάλλον σε κάνει να αποδίδεις και καλύτε... Read More
Friday, 28 September 2018 00:19
1029 Hits
2 Comments

Vr mobile phone 3d glasses

 

Η περιέργεια σκότωσε την γάτα! Στην προκειμένη περίπτωση σκότωσα 17 ευρώ.

Έχοντας λοιπόν την περιέργεια να δω τι παίζει με τα VR cardboard (VR σε κινητά) αγόρασα το 3d box της omega, οπου ειχε και το Bluetooth controller.

 

DSC06732 (Αντιγραφή).JPG

 

 

Έχοντας εμπειρία από τα VR Oculus Rift και της Sony για το PS4, εννοείτε ότι δεν συγκρίνονται, άλλωστε οτι πληρώνεις παίρνεις, 17 ευρώ με 300 και 500 ευρώ.

Σκοπός όμως δεν ειναι να τα συγκρίνω, απλά περίμενα κατι περισσότερο. Πράγμα που σημαίνει οτι εχει πολύ μέλλον ακόμα ώστε να εξελιχθούν και να γίνουν καλυτέρα και όπως πρέπει. Για αρχή αποτελούνται απο ενα φτηνό πλαστικό οπου εχεις τον φοβο μην σου σπάσουν στα χεριά.

Από άποψη οπτικής, μπορώ να πω οτι ειναι πολύ κακό, συνεχώς πρεπει να καλιμπραρεις τους φακούς πάνω κάτω η δεξιά αριστερα ωστε να βρεις την επιθυμητη "καθαρότητα" της οθόνης.

Σε καμία περίπτωση δεν σε βαζει μέσα στην οθόνη η αλλιώς μεσα στον χώρο, ειναι σαν να βλέπεις σε οθονη και απλα οτα κουνάς το κεφάλι σου η οθόνη κουνιέται δείχνοντας τον χώρο, αρα το Room scale δεν υπάρχει. Θα μπορούσαν οι φακοί να ζουμάρουν, πράγμα που δεν γίνεται και έτσι βλέπεις τα μαύρα πλαίσια που υπάρχουν γύρο απο την οθόνη.

 

Fulldive-VR.jpg

 

Μετα απο 20 λεπτά στην μύτη μου με ενοχλούσε αρκετά, γιατί δεν υπάρχει η σωστή αναλογία ώστε να κάτσουν πιο ξεκούραστα τα VR.

 

DSC06735 (Αντιγραφή).JPG

 

Απο ποιότητα οθόνης αυτο εχει να κανει και με το κινητό σε τι ανάλυση υποστηρίζει, εγω χρησιμοποίησα το xiaomi mi A1 οπου η ανάλυση 1920x1080 και πάλι δεν έβλεπα καλά σε αρκετά video η games λόγω οτι οι φακοί δεν ήταν και οτι καλύτερο, με αποτέλεσμα να ψιλό θολώνει η εικόνα.

Οτι Αφορά το Bluetooth controller σχεδόν άχρηστο, δεν εκμεταλλεύεται σωστά τα κουμπιά. πατώντας τα κατάλαβα οτι σου δίνουν ενα back - front και να ανεβοκατεβάζει τον ήχο η να τον κάνει mute.

 

DSC06739 (Αντιγραφή).JPG

 

 

Σε γενικές γραμμές δεν απευθύνεται σε κάποιων Gamer με απαιτήσεις.

Ίσως για κάποιο παιδάκι για να κάτσει ήσυχα, να πάθει 25 βαθμούς μυωπία και να μην το πετάξεις από το μπαλκόνι.

 

 

 

 

 

Continue reading
2216 Hits
0 Comments

Gaming και σχολείο. Τρόποι για τον συνδυασμό αυτών των δύο.

Στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς, τους 9 μήνες από τους 12 είναι ανοιχτά τα σχολεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι νεαροί gamers να μην απολαμβάνουν αυτό που αγαπάνε. Σε αυτό το blog θα διαβάσετε κάποιους τρόπους για να συνδυάσετε τα  μαθήματα, το σχολείο και το gaming.Κάποιοι από εσάς μπορεί ήδη να έχετε κάνει αυτά τα πράγματα, οπότε μπορεί να είμαστε ίδιοι. (ΠΡΟΣΟΧΗ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ. ΔΕΝ ΦΕΡΩ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΗΝΗ!)

 

1) Πες ψέμματα πως είσαι άρρωστος και κάτσε σπίτι να πορωθείς στο gaming.

2) Σε κάποιο project ή κάποια έκθεση γράψε κάτι με σχέση το gaming. Δεν θα βαρεθείς και έτσι θα πάρεις και τον ανάλογο βαθμό.

3) Πες στους δικούς σου πως θα πας να διαβάσεις σε έναν φίλο ενώ εσύ θα πας στο net cafe της γειτονιάς και θα ανόιξεις PC.

4) Στο μάθημα της πληροφορικής, κατέβασε το steam και παίξε ότι δωρεάν game θες. Προσοχή! Μόνο αν έχετε ξενέρωτο καθηγητή και σας λέει κάντε ότι θέλετε.

5) Στερήσου ύπνο. Το βράδυ φύγε από το σπίτι και πήγαινε να ανοίξεις LANάκι σε κάποιο net cafe ή κάτσε ξενύχτησε στο σπίτι σου και παίξε εκεί. Ξέρεις που βάζεις την τηλεόραση πολύ χαμηλά για να μην ακούνε οι γονείς σου και τσεκάρεις κάθε τρεις και λίγογια το αν κοιμούνται.

Τώρα θα μου πείτε τι μαθητής είμαι εγώ αν κάνω αυτά τα παραπάνω πράγματα. Μην ανησυχείτε, δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα.Έτσι κι αλλιώς πρώτα οι υποχρεώσεις και μετά το χόμπυ. Υπάρχουν πολλά χρόνια μπροστά μας να ξοδέψουμε στο gaming. Αυτά.

 

 

Continue reading
1347 Hits
0 Comments

Επιστροφή στα Χειμερινά, καλοκαιριάτικα!

Καλοκαίριασε και ήρθε η ώρα να παίξουμε τα υποτιθέμενα πολυσυζητημένα games του 2018!

Που είναι τα frames? Που είναι το εθιστικό gameplay με τα απαράμιλλα γραφικά των πολυεκκατομυριούχων που χώνουν χρήμα με τη σέσουλα απλά για ένα καινούργιο (ουάου) lighting effect??

Και στη τελική, τι να τα κανεις τα λεφτά αμα δεν έχεις εθιστικό gameplay?

 

 

Τι να τα κάνεις τα γραφικά αμα δεν εχεις μαθει πως το Χ το Ψ και το "Ζήτα" δεν πατιούνται μαζί;

Βασικά πράματα δηλαδή.

"

Κάποτε και γω θα μεγαλώσω, να το δεις! Και θα φτιάχνω παιχνίδια με γραφικάρες, τηλεχειριστίρια 10 και 20 με τόνο στα περιοδικά.

ΑΜΕ, ΑΜΕ.....

"

Ή μήπως α.Με.Α?

 

Κλείνοντας, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, η 15η δισκέτα του "Innocent until caught",
του "Day of the tentacle" - Manic mansion,
Zak mc Kraken.

Όλων αυτών των έπων, τα χαμενα kb, ποιός θα μας τα δώσει πισω;

 

Μήπως ο Sonic, Guybrush Threepwood στο Saboteur ή ο Ταυρος απο το Syndicate?

Any Candicates?

Καλό Καλοκαίρι και μη βουτατε με τα disc-ακια στη Θάλλασσα.

 

Υπαρχουν και οι λίμνες.

 

tάσος Sεϊταρίδης.

 

Monkey island VIII

 

Continue reading
Recent comment in this post
the_prophet1987
Σχολίασες σχεδόν τα πάντα απο την επικαιρότητα με ιδιαίτερο στύλ.Μπράβο!
Sunday, 03 June 2018 14:36
1505 Hits
1 Comment

Το μαρτύριο ενός παντρεμένου gamer

Παίζω video games από τότε που θυμάμαι τον ευατό μου. Από Arcade στην γειτονιά μέχρι ATARI, Sega μετά Playstaion κοκ. Όταν γνώρισα τη γυναίκα που έμελε μετά από 10 χρόνια να με παντρευτεί τις το είχα ξεκαθαρίσει. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν κάνω ναρκωτικά αλλά είμαι άρρωστος με το ποδόσφαιρο και το Playstation. Τότε γέλασε μάλλον δεν το είχε καταλάβει.

Το πρώτο μληνυμα ήρθε μετά από κανένα τρίμηνο όταν τις είπα ότι θα έρθουν τα παιδιά για να παίξουμε PRO. Στις 18:00. Όταν η ώρα πήγε 00:30 προσπαθούσε να καταλάβει πως γίνεται να παίζουμε τόσην ώρα Playstation. Γυναίκες !!!!

Το δεύτερο ήταν περίπου 6 χρόνια μετά. Όταν έγινα πρώτη φορά Νονός και ο κουμπάρος μου, μου έφερε δώρο το Playstation 4. “29 χρονών μαντράχαλος τι να το κάνεις; Αφού έχεις το 3»… Άσε μας κουκλίτσα μου.

Έναν χρόνο μετά συγκατοικίσαμε. Λίγες μερες μετά έχω ρεπό και έχω λιώσει. GTA V. Έρχετε μετά από δύο ώρες να με ρωτήσει αν σκοπεύω να τελειώσω.  «Δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω» ήταν η απάντησή μου και ήρθε να κάτσει δίπλα μου  να δει με τι ασχολούμε. « Να εδώ έχω απαγάγει αυτή τη γριά και σκοπεύω να ζητήσω λίτρα για να έρθει ο μαφιόζος άντρας της και να τον σκοτώσω…..» « Παιδί μου είσαι καθυστερημένο;;;;;»

Η απορία της γυναίκας μου είναι πως ένας άνθρωπος που έχει τελειώσει πανεπιστήμιο μιλάει δύο γλώσσες, κάνει συνέχεια outdoor δραστηριότητες μπορεί να κάθετε κολλημένος για ώρες μπροστά σε μία τηλεόραση είτε να παίζει ποδόσφαιρο , και να πανηγυρίζει τα γκολ λες και είναι κανονικός αγώνας, είτε να (όπως λέει κι αυτή) σκοτώνει τέρατα.

Δεν μάσησα όμως. Πλέον το έχει αποδεχτεί.  Φυσικά δεν παίζω τις ώρες που έπαιζα παλιά (υπάρχει και ένα παιδί πλέον, που θα μεγαλώσει και θα παίζει και αυτός ότι κι αν λέει η μαμά) αλλά μπορώ να παίζω ότι έχω καταφέρει και παίζω καθημερινά.

Γι’ αυτό θέλω να πω σε όσους βρεθούν σε παρόμοια κατάσταση, υπομονή. Θα γκρινιάξει λίγο στην αρχή αλλά μετά θα το αποδεχτεί.

Continue reading
Recent Comments
kirgas
Ναι φίλε μου σε καταλαβαίνω κι εγώ τις ίδιες εμπειρίες έχω, με την διαφορά ότι η δικιά μου καταλαβαίνει τι εστί video game παίζει... Read More
Sunday, 10 June 2018 09:16
Blood Prince
Εγώ είμαι 32 χρονών και δεν έχω παντρευτεί αλλά αν είχα παντρευτεί η Γυναίκα μου δεν θα με άντεχε σίγουρα. Οταν δεν δουλεύω ή δεν ... Read More
Monday, 25 June 2018 13:41
dj K.I.R.
Ειμαι σχεδον 40αρης, πρωην ψυχιατρος - πλεον 3d/game artist, παραγωγος ηλεκτρονικης μουσικης, μιλαω 3 γλωσσες και παντρευτηκα σχετ... Read More
Tuesday, 26 June 2018 16:04
1244 Hits
3 Comments

Τα παιχνίδια αποβλακώνουν τους νέους 3: Games και βία κατευθείαν από τα ψυχιατρεία

 

152391329116116607 131

Ένα mini διάλειμμα από το αφιέρωμα στη Marvel για να βγει το blog μετά το Avengers Infinity War. Έτσι θα αναλύσω ένα θέμα που μου ήρθε τις ώρες που βαριόμουν και δεν είχα τι να κάνω όταν κρατούμουν κλεισμένος στο Arkham Asylum κατηγορούμενος για παρατεταμένη έκθεση σε video games.

Έχετε συνειδητοποιήσει πραγματικά πόσο βίαιους κάνουν τα games τους ανθρώπους? Η ανθρώπινη ιστορία ξεχειλίζει από τέτοια παραδείγματα. Θα αναφέρω ενδεικτικά ένα παράδειγμα. Το έτος είναι 2000 και κυκλοφορεί το Deus Ex, ένα κλασικό πλέον αριστούργημα του gaming με καταπληκτικό ειδικά για την εποχή του σενάριο. Το παιχνίδι διαδραματίζεται στο μέλλον. Σε ένα μέλλον στο οποίο οι δίδυμοι πύργοι της  Αμερικής είναι κατεστραμμένοι. Σε μια σχετική συνέντευξη των παραγωγών της Squere Enix είχε ειπωθεί πως με βάση το lore του παιχνιδιού οι δυο ουρανοξύστες έπεσαν κατά τη διάρκεια τρομοκρατικής επίθεσης στη Νέα Υόρκη. Όλοι καταλαβαίνουμε τι έγινε έτσι? Νομίζω είναι φως φανάρι. Είναι προφανές πως ο Osama Bin Laden είχε παίξει Deus Ex και εμπνεύστηκε για την 11η Σεπτεμβρίου ή ακόμα χειρότερα η Squere Enix ήταν πίσω από την τρομοκρατική ενέργεια και ο Osama Bin Laden ήταν απλά το minion της. Δηλαδή τι άλλο χρειαζόμαστε για να καταδικάσουμε το gaming σαν έννοια. Εδώ τις προάλλες είμαι στο Κοτσόβολο και είναι ένας τύπος έτοιμος να πιαστεί στα χέρια με την ταμία ενώ φωνάζει τόσο που τον ακούνε όλα τα βόρεια Προάστια, βέβαια τώρα που το σκέφτομαι το θέμα του ήταν με την πιστωτική και δεν αγόρασε καν κάποιο παιχνίδι, αλλά ήταν στο ίδιο χώρο με τα παιχνίδια εντάξει Συγκεκριμένα τα παιχνίδια είναι ακριβώς  δίπλα από το ταμείο οπότε είναι ολοφάνερα ολοφάνερο πως τα παιχνίδια που ήταν στο ίδιο χώρο τον επηρέασαν. Έτσι φίλε τι νόμιζες πως τα games καταστρέφουν μόνο τους gamers, μέγα λάθος όλους τους καταστρέφουνε και όπου να ναι θα μας βάλουν και στο Matrix, θα μας κάνουν πιο καλωδιωμένους από τη Major Kusanagi και τον Kuze μαζί και κάθε φορά που θα μας μεταφέρουν μια εντολή θα ξεκινάν με τη φράση Would you kindly...

shot in the shell

Οκ οκ δεν παίζει κάποιος να τα πιστεύει αυτά, οπότε θα δω τι λένε γνωστά ευυπόληπτα άτομα για το gaming, δεν παίζει να βγάλαν θεωρίες συνωμοσίας σαν αυτές που έγραψα πιο πάνω. Ανοίγω και εγώ ένα ειδησεογραφικό site και πέφτω πάνω σε δηλώσεις του Trump. Σχετικές με το gaming. Του Trump. Πάνω που λέω πως έχω ανάλυση κάθε θέμα που υπάρχει  γύρω από την αρνητική αντιμετώπιση προς στο gaming, κάτι με πιάνει τα χρόνια επιρροής των games στο μυαλό μου και όλη αυτή η βία που από ότι λένε όλοι ήταν μέσα μου και καραδοκούσε να βγει, βγαίνει. Και τότε δεν γλιτώνει κανείς δεν χρειάζομαι ούτε όπλα ούτε εκρηκτικά απλά χρειάζομαι ένα μολύβι ή μάλλον στην περίπτωση μου ένα πληκτρολόγιο και όλο το μένος βγαίνει σε ένα blog.

 

Σιγά σιγά όμως ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Καταρχάς όπως ανέφερα και σε προηγούμενο blog o εθισμός στο internet ή στα παιχνίδια δεν είναι υπάρχει βάση πάντα της επιστήμης της ψυχολογία. Δεύτερον, έχουν γίνει πολλές έρευνες που προσπάθησαν να συσχετίσουν τα βίαια βιντεοπαιχνίδια και την εγκληματική συμπεριφορά, αλλά ως τώρα είναι άκαρπες μιας και δεν έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο. Όλες μένουν στην αρχική υπόθεση ότι δηλαδή τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να επηρεάσουν προς το χειρότερο την κοινωνική συμπροφορά σε επίπεδo να είναι αίτια εγκλημάτων, αλλά μέχρι εκεί. Καμία απολύτως έρευνα δεν απέδειξε την εν λόγο υπόθεση σωστή. Μήπως θες και άλλη έρευνα ψάξε τότε τη έρευνα του Benjamin Engelstätter η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτοί που παίζουν βίαια games είναι "πολύ απασχολημένοι¨ με αυτό για να προκαλέσουν προβλήματα στην κοινωνία. Επίσης βάση πάντα ερευνών οι περισσότεροι ψυχοπαθείς και εγκληματίες δεν έχουν σχέση ή παίζουν σε πολύ μικρό, κοινώς αμελητέο, ποσοστό games. Με βάση την άπειρη λογική μου και την αντικειμενικά αντικειμενική αντικειμενικότητα μου καταλαβαίνω πως τα games δεν παίζουν κάποιο ρόλο λοιπόν στη ψυχολογική υγεία κάποιου αλλά και πως η κλήση προς την εγκληματικότητα και τα ψυχολογικά προβλήματα δεν είναι επίρροια των παιχνιδιών. Όλα αυτά έτσι χωρίς να είμαι 
κάνας ειδικό απλά κάνοντας τη στοιχειώδη έρευνα πάνω στις έρευνες που επιστήμονες έχουν κάνει, κοινώς απλά διάβασα τα αποτελέσματα. Αλλά και να έχουν μια μικρή έστω επίπτωση στην επιθετικότητα κάποιου τα παιχνίδια και έστω ότι αυτές οι δηλώσεις του Δονάλδου είχαν ένα πολύ μικρό ποσοστό αλήθειας, χάθηκε και αυτό όταν σε σχετικές ομιλίες που γίναν το βίντεο που προβλήθηκε για την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων γύρω από το θέμα ήταν αυτό 

 

Μπράβο παιδιά πραγματικά ότι πιο αντιπροσωπευτικό για το gaming. Γιατί όμως δεν βάλατε άλλα είδη παιχνιδιών σε αυτό? Ε? Τι έγινε πήγαμε μήπως στα στρατιωτικά που έχουν βία για κάποιο συγκεκριμένο λόγο?
Δεν θα ασχοληθώ καν με το γεγονός ότι τα περισσότερα παρουσιάζουν πραγματικές εικόνες και στιγμές που ζουν οι στρατιώτες και αυτοί από το Λευκό Οίκο που τα κατηγόρησαν είναι οι ίδιοι που real life στέλνουν στρατιώτες να κάνουν αυτές τις μακαβριότητες, αλλά έστω ηθικοί αυτουργοί άπειρων φόνων... έστω.... Παιχνίδια όπως τα αθλητικά γιατί δεν είναι στο βίντεο? Οεο? Προσομοιωτές? Platforms? Δεν θα κάτσω να αναλύσω πόσα κάποιος κερδίζει από το gaming πάλι το έκανα σε άλλο blog, αλλά αυτό που γίνεται είναι άδικο. Όταν μια κινηματογραφική εταιρεία βγάζει ταινίες που δείχνουν φόνους, βιασμούς και κάθε είδους μακαβριότητα είναι κουλτούρα αλλά άμα το ίδιο πράγμα 
είναι στο game σε κάνει ψυχοπαθή? Τρομερή λογική. Γιατί δεν δείχνεται και βίντεο για την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για τις άνω των 18 τηλεοπτικές σειρές που όλο αυξάνονται? Επίσης Donald εσύ μπορείς να απειλείς όποια χώρα θες με πυρηνικά αλλά τα games χαλάνε τη νεολαία στην Αμερική? Ε με τόσα αποτρόπαια games πάλι καλά που εσύ τουλάχιστον δίνεις το καλό παράδειγμα.

Και εδώ έρχεται ένα μεγάλο ερώτημα γιατί τόσος πόλεμος στο gaming? Κάλα προφανώς δεν μπορώ να δώσω ουσιαστική απάντηση και είναι σίγουρα ένα πολυδιάστατο θέμα και η απάντηση  δεν είναι ούτε απλή ούτε μια. Αλλά άκου ή μάλλον διάβασε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Ξέρεις τι είναι τα Nielsen ratings? Όχι? άραξε εγώ είμαι εδώ. Τα Nielsen Ratings είναι οι αριθμοί των τηλεθεατών και τα ποσοστά τηλεθέασης γενικότερα στην Αμερική. Τα τελευταία χρόνια τα ποσοστά τηλεθέασης που λες έχουν πέσει κατακόρυφα. Μαντεύεις ποιος ευθύνεται? Σκέψου και κάτι άλλο μια ταινία μπορείς εύκολα να τη δεις online ή να την κατεβάσεις, το ίδιο και μια σειρά, αλλά πλέον ένα παιχνίδι σε κονσόλα ή σε PC με Denuvo όχι οπότε το αγοράζεις. Άρα καταλαβαίνεις ποια βιομηχανία προστατεύεται από την πειρατεία, άρα και διασφαλίζει το κέρδος της και ποια όχι. Επίσης με μια μικρή έρευνα μπορείς εύκολα να μάθεις πως ο Trump έχει πάρει την στήριξη διαφόρων καναλιών όπως το Fox News και άλλα γνωστά και μεγάλα κανάλια που τον στηρίζουν όποτε βγαίνει στη φόρα ένα νέο σκάνδαλο στο οποίο είχε συμμετοχή, όπως τον στήριξαν κατά κύριο λόγο και στην προεκλογική του εκστρατεία. Οπότε ο Trump μόλις ανταπέδωσε την χάρη στο μέσο που τον έκανε πρόεδρο της Αμερικής με αυτές τις δηλώσεις του μιας και η τηλεόραση επωφελείται από αυτό και επιδιώκει εσκεμμένα να μειώνει τα games στα μάτια των περισσότερων ανθρώπων, σε μια προσπάθεια να επανέλθει στις παλαιές δόξες της. Α, και για να σε προλάβω σε αυτά που θες να μου πεις 1. το Netflix δεν είναι κανάλι σαν τα άλλα γιατί είναι διαδυκτιακό και για αυτό βγάζει λεφτα με το τσουβάλι και 2. μην δώσεις επιχείρημα πως η τηλεόραση ακμάζει επειδή βγάζει σειρές όπως το Game of Thrones και το Vikings, θα άκμαζε άμα και εσύ και οι περισσότεροι τα βλέπαν όντως από την τηλεόραση και όχι απο sites και torrents ;) .

Έτσι έχουν τα πράγματα οπότε μην στεναχωριέσαι άδικα φίλε συν-ψυχοπαθή gamer η προκατάληψη προς το gaming θα συνεχίσει να υπάρχει γιατί ότι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Όσο συνεχίζει η gaming βιομηχανία να αναπτύσσεται και οι εταιρείες να πλουτίζουν ενώ τα τηλεοπτικά κανάλια να πέφτουν θα ακούμε μόνο αρνητικά για το gaming από την τηλεόραση. Τι να κάνουμε έτσι έχει η ζωή. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το μέσο ελέγχει πλέον τη μάζα και εκλέγει και προέδρους και έτσι ελέγχει και την κοινή γνώμη κατά κάποιο τρόπο.

Angry gamer boy

 

Εσύ λοιπόν που διαβάσεις είσαι gamer έτσι? Υποθέτω έχεις και άλλους φίλους, gamers και αυτοί. Έχει γίνει κανείς δολοφόνος? Δεν νομίζω. Απλή στατιστική πόσοι πόλεμοι έχουν γίνει στην ανθρωπότητα πριν τη δημιουργία του πρώτου βιντεοπαιχνιδιού και πόσοι από τότε και μετά και πόσοι φόνοι γίνονταν ετησίως πριν και πόσοι μετά. Πρώτον ο πόλεμος σχετίζεται με οικονομικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και θρησκευτικούς λόγους οπότε δεν έχουν σχέση τα βίαια παιχνίδια, αλλά η βίαιη φύση του ανθρώπου. Τώρα όσο αφορά τους φόνους ας καταλάβουμε κάτι επιτέλους άμα κάποιος φτάσει στο επίπεδο να διαπράξει φόνο σημαίνει πως δεν είναι στα καλά του. Έστω ότι εμπνεύστηκε από το Vice City για να σκοτώσει τους γείτονές του είτε σκότωσε τους γονείς του επειδή του απαγόρευσαν να παίζει με το Playstation είτε το έκανε για άλλο λόγο δεν έχει σημασία. Και να μην του παίρναν το PS θα σκότωνε όταν του παίρναν την μπάλα ποδοσφαίρου ή και να μην εμπνεόταν από το GTA θα εμπνεόταν από κάνα βιβλίο του Jo Nesbo. Δεν γίνεται να αξιολογούμε λοιπόν και να βασίζουμε και γενικές πεποιθήσεις σχετικά με όλο το gaming βασιζόμενα σε 10-15 τέτοια άτομα παγκοσμίως. Έχω βαρεθεί όποτε κάποιος ανήλικος κάνει κάποιο φόνο στο εξωτερικό να τον συσχετίζουν με τα παιχνίδια. Οκ, τα παιχνίδια φταίνε που μπήκε και θέρισε το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων, αλλά ότι οι γονείς του είναι ναρκομανείς, είναι άστεγος, παίρνει ψυχοφάρμακα, και στα 18 έχει μπει 2 φορές σε κέντρο αποτοξίνωσης και 1 σε αναμορφωτήριο και παρόλα αυτά το κράτος του έχει δώσει και άδεια οπλοφορίας δεν φταίει έτσι? Εεεε οκ λογικό. Αυτό που θέλω να καταλήξω είναι πως όσο αφορά την εγκληματικότητα , που όπως είπε και ο Trump αυξάνεται, πρέπει να βρούμε τα αληθινά αίτια που δεν έχουν καμία σχέση με το gaming. Δεν γίνεται να κατηγορούμε το gaming όταν οι δρόμοι είναι γεμάτοι ναρκωτικά και όπλα. Άμα δεν βλέπουμε το αληθινό πρόβλημα ανάμεσα σε αυτά κάτι κάνουμε λάθος. Και για όσους απορούν γιατί είπα για φόνους και πολέμους το είπα γιατί αυτά είναι τα 2 πιο τρανταχτά παραδείγματα βίας.

Οπότε η τριλογία "Τα παιχνίδια αποβλακώνουν τους νέους" φτάνει στο τέλος της, αλλά τα δικαιώματα έχουν ήδη πωληθεί για μια prequel ταινία που ανάλογα από τα έσοδα μπορεί να γίνει τριλογία και μια spinoff σειρά. 
Εν κατακλείδι τα games όντως μπορούν να προσφέρουν γνώσεις και ικανότητες (κυρίως νοητικές). Το βασικότερο όλων είναι πως δεν αποτελούν πρόβλημα για την κοινωνία όπως κάποιοι θέλουν να μας παρουσιάσουν, αντιθέτως είναι ένα εποικοδομητικό hobby. Αν όμως πας να τους μιλήσεις με επιχειρήματα αλλάζουν θέμα χειρότερα και από τον Tommy Wisseau. Και μόνο αυτό δείχνει πως έχουν άδικο, και προφανώς τα επιχειρήματα το αποδεικνύουν περίτρανα επίσης. 
Anyway, how's your sex life? 

maxresdefault 3

 

Continue reading
3927 Hits
0 Comments

My Top 10 Favorite Video Games

 

Η συγκεκριμένη λίστα είναι μια από τις μεγαλύτερες σπαζοκεφαλιές που θα μπορούσα να σκεφτώ. Είναι τόσα πολλά τα παιχνίδια που μου αρέσουν και σε πολλά από αυτά έχω σπαταλήσει δεκάδες ώρες όλα αυτά τα χρόνια που παίζω παιχνίδια. Πέρα από μερικές σταθερές επιλογές που θα έμπαιναν σίγουρα στις πρώτες θέσεις, για τα υπόλοιπα έπρεπε να σκεφτώ πολύ και εν τέλει άφησα έξω αρκετούς τίτλους που έχω λατρέψει, χωρίς να σημαίνει ότι τους αγάπησα λιγότερο από αυτά που έβαλα στην τελική λίστα.Τα κριτίρια για την κάθε επιλογή ήταν κυρίως το πόσο πολύ μου άρεσε στο σύνολο του και πόσο με επηρέασε σαν εμπειρία. Το γράφω κυρίως για να εκφράσω την αγάπη μου για το top 10 μου.

10) Oddworld: Abe's Oddysee(1997)

-Hello!

-Hello.

-Follow me!

-OK.

Το κάψιμο που είχα ρίξει με αυτό το παιχνίδι δεν περιγράφεται, τόσο σε PC αλλά και σε PlayStation. Το πρωτότυπο setup του, τα πανέμορφα γραφικά του και το γενικότερο art του παιχνιδιού, το εξαιρετικό soundtrack που βοηθάει στην επιβλητική του ατμόσφαιρα και το μοναδικό του gameplay, το κατατάσουν σε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία. Το παιχνίδι με είχε κυριολεκτικά μαγέψει τόσο εμένα αλλά και τους παιδικούς μου φίλους που ασχολούμασταν σχεδόν κάθε μέρα με αυτό. Μας άρεσε τόσο πολύ που αντί για κρυφτό και κυνηγητό παίζαμε στη γειτονιά...Abe's Oddysee real life! Εγώ ήμουν ο "δημιουργός" του παιχνιδιού και με τη φαντασία μου μετέτρεπα τη γειτονιά σε πίστες του Oddworld. Έβαζα όρια και τους περιέγραφα πως και τι ήταν τι(χωρίς να αποκαλύπτω πιθανές παγίδες), προς τα που έπρεπε να πάνε κλπ. 1-2 άτομα ήταν οι πρωταγωνιστές και οι υπόλοιποι έκαναν τους σκλάβους που έπρεπε να σωθούν ή τα τέρατα. Φυσικά έπαιρνα και εγώ μέρος, κάνοντας πολλά από τα τέρατα και συνήθως(όταν παίζαμε αργότερα την real life version του Exoddus) τους σατανικούς Glukkons όπου ήξερα απ'έξω όλους τους διαλόγους τους από το παιχνίδι. Στη συνέχεια άρχισα να ζωγραφίζω σε σχολικά τετράδια πράγματα από το παιχνίδι, δημιουργόντας δικές μου πίστες, τέρατα και χαρακτήρες. Μιλάμε για ένα σωρό τετράδια, τα οποία τα φύλαγα σαν θυσαυρό, αλλά η μάνα μου είχε την φαεινή ιδέα να τα πετάξει όλα όταν έφυγα για φοιτητής στα 19 μου. THANKS MOM.

Εάν δεν το έχετε παίξει τότε αγοράστε άμεσα το Oddworld: New 'n' Tasty, που είναι η ανανεωμένη έκδοση του παιχνιδιού και τα αξίζει τα λεφτά της. Μην καθυστερείτε, ο Abe χρειάζεται τη βοήθειά σας για να σώσει την φυλή του από την κόλαση της RuptureFarms!

9) Silent Hill 4: The Room

Εδώ κάνω μια επιλογή που όσοι με ξέρουν και ξέρουν ότι το θεωρώ το καλύτερο της σειράς, όταν δουν ότι το 2 είναι σε παραπάνω θέση, θα πουν ότι είναι αντιφατική επιλογή και θα έχουν δίκιο, αλλά θα εξηγήσω. Καταρχάς όπως είπα το θεωρώ το καλύτερο της σειράς, λόγο του επικού του concept στο gameplay, της βαθιάς του και εκπληκτικής πλοκής, με ένα σωρό συμβολισμούς, των εξαιρετικών χαρακτήρων και του μυθικού του soundtrack(Akira Yamaoka βλέπετε) που είναι από τα καλύτερα ever σε παιχνίδι. Ο λόγος που το 2 μπήκε σε παραπάνω θέση από το 4 είναι επειδή με επηρέασε περισσότερο σε κάποιους τομείς που θα εξηγήσω όταν έρθει η ώρα του.

Το παιχνίδι πραγματικά σε κάνει να νιώθεις ότι ζεις έναν εφιάλτη, μια κόλαση. Όσο βρίσκεσαι μέσα στο παγιδευμένο δωμάτιο η κάμερα είναι σε πρώτο πρόσωπο ενώ όταν μπαίνεις στο otherworld γυρίζει σε 3ο, κάτι που κυριολεκτικά σου μεταφέρει την αίσθηση ότι βλέπεις έναν εφιάλτη, καθώς τα όνειρα μας τα βλέπουμε συνήθως σε 3ο πρόσωπο. Το παίζαμε μαζί με τον κολλητό μου και μας έμεινε αξέχαστο σαν συνολική εμπειρία, το είχαμε κυριολεκτικά ξεψαχνίσει, ψάχνοντας τα πάντα και μην αφήνοντας τίποτα ανεξερεύνητο, κάτι που μετά τη μέση του παιχνιδιού κατάντησε κουραστικό διότι εκεί που νομίζαμε ότι φτάναμε στον τερματισμό...NOPE. Ξανά επιστρέφεις σε όσα μέρη είχες πάει μόνο που είχαν αλλάξει και έιχαν γίνει κυριολεκτικά χειρότερα από πριν, πραγματικό χάος. Κάτι μοναδικό είναι ότι συγκεκριμένοι εχθροί σε κυνηγάνε παντού, αν δεν τους περιορίσεις με διάφορους τρόπους, σε μεγάλο μέρος του παιχνιδιού, κάτι που μου θύμισε τον επικό Nemesis από το Resident Evil 3. Ανάλογα με τον τερματισμό που θα κάνετε είτε θα υπάρξει ανακούφιση, είτε περισσότερη κατάθλιψη από την βαριά πλοκή.

Η ψυχολογική φθορά που νιώθεις παίζοντας το παιχνίδι λόγο του σεναρίου, της μουσικής και του προβληματικού σε κάποια σημεία, όπως σε όλα τα Silent Hill, χειρισμού είναι μια εμπειρία που πρέπει να την ζήσουν όλοι οι fans των Survival Horror. Θα ήθελα πολύ να το δω σε ταινία!

8) The Elder Scrolls IV: Oblivion

Καταρχάς ας ξεκινήσουμε με κάτι απλό. Σε vanilla έκδοση, Oblivion>Skyrim. Όσοι το έχουν παίξει ξέρουν.

Ένα από τα καλύτερα open world RPG ever, το Oblivion σε απορροφά από το πρώτο λεπτό στον μαγικό του κόσμο. Από που να αρχίσω να το παινεύω; Από την αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει να γίνεις όποιος/οποια θες και να κάνεις κυριολεκτικά ότι θες; Από τα πανέμορφα για την εποχή του γραφικά; Από την μουσική; Από το εθιστικό του gameplay; Πραγματικά το παιχνίδι αγγίζει την τελειότητα. Gameplay, soundtrack, γραφικά, voice acting και ένα σωρό επικά quest. Σε πλοκή και σε side quests είναι κλάσεις ανώτερο από το επίσης εννοείται επικό Skyrim. Τα guild quests του Oblivion είναι απίστευτα, γεμάτα ανατροπές με το storyline του Thieves Guild να είναι από τα καλύτερα quest που έχω κάνει ever σε παιχνίδι και ένα από τα τελικά του mission ίσως το πιο επικό ever mission που έχω δει. Πραγματικό κινηματογραφικό έπος που σε οδηγεί σε έναν ανεπανάληπτο φινάλε. Και αυτό είναι απλά από ένα guild quest, βάλε και τα υπόλοιπα guilds και τα side quests και έχεις ένα μυθικό αποτέλεσμα, χωρίς καν να χρειάζεται το main story(το οποίο είναι ΕΠΟΣ)

Δεκάδες ώρες σπατάλησα, πολλά playthroughs. Δεν είχα Steam τότε, αλλιώς στο hour count του παιχνιδιού θα έπιανε λογικά κάνα τετραχίλιαρο και βάλε. Από το 2006 μέχρι το 2012 που ανέλαβε το Skyrim σχεδόν κάθε μέρα Oblivion. Παίξτε το όσοι δεν το έχετε παίξει και θα με θυμηθείτε.

7) Deus Ex: Human Revolution

Αχ. Φτάσαμε στην αγαπημένη μου σειρά παιχνιδιών. Deus Ex. Μια σειρά τόσο μπροστά από την εποχή της. Έρωτας. Ας πούμε για το Human Revolution πρώτα και όταν φτάσω στο πρώτο Deus Ex θα γράψω εκεί περισσότερους διθυράμβους.

Απλά λατρεύω οτιδήποτε έχει να κάνει με cyberpunk genre. Το HR το περίμενα πως και πως από όταν ανακοινώθηκε και ουσιαστικά ήταν και ο λόγος που άρχισα τη συλλογή παιχνιδιών στο Steam Library μου, καθώς μέχρι τότε είτε τα κατέβαζα είτε τα αγόραζα αντιγραμμένα. Επειδή δεν έβρισκα σε κανένα torrent το παιχνίδι να παίζει σωστά αποφάσισα να το αγοράσω από το Steam. Και τελικά μου άρεσε τόσο πολύ που πήγα και το αγόρασα και δεύτερη φορά σε retail.

Εκπληκτική ατμόσφαιρα και γραφικά, εξαιρετικό gameplay, ΜΥΘΙΚΟ soundtrack και voice acting που σου μένουν χαραγμένα στη μνήμη και απίστευτο plot, στα χνάρια του πρώτου Deus Ex. Είχε τα μειονεκτήματα του σαν παιχνίδι αλλά τα θετικά ήταν τόσο γαμάτα που επισκίασαν οτιδήποτε αρνητικό. Τα προβλήματα που σου παρουσιάζει το παιχνίδι είναι τόσο κοντά στην πραγματικότητα αλλά και στο μέλλον που σε ανατριχιάζουν και σε βάζουν σε σκέψεις για το που και πως θα βαδίσει η ανθρωπότητα.

6) Mass Effect 2

Εδώ να πω ότι πάντα σε ότι παιχνίδι έχω τη δυνατότητα να φτιάξω custom χαρακτήρα φτιάχνω πάντα γυναίκα. Οπότε και εδώ με female πήγα στα Mass Effect, στα πρώτα 2 playthrough και μετά με άντρα. Η γυναίκα που έφτιαξα παραδόξως το κατάφερα τελείως στην τύχη να μοιάζει με την Αντζελίνα Τζολί(screenshots δεν έχω, έχω τα save μου αποθηκευμένα, όταν πάρω νέο pc θα τα ξανά βάλω τα παιχνίδια μα τραβήξω και να ανεβάσω φώτο) Δέθηκα πολύ λοιπόν με την θηλυκή έκδοση του Commander Shepard και στα 3 παιχνίδια και στα 2 συνολικά playthroughs με Paragon και Renegade.

Αρκετά καλά γραφικά, εκρηκτικό και πωρωτικό αφού το συνηθίσεις gameplay, απίστευτο soundtrack, εξαιρετικοί σε όλα companions και απίστευτη πλοκή με ένα μυθικό φινάλε. Οι επιλογές σου παίζουν ρόλο το πως θα πάνε και πως θα καταλήξουν τα πράγματα και είναι γεμάτο συνέπειες, ανάλογα με το τι κάνεις και το τι επιλέγεις στους διαλόγους. Λόγο των διάφορων επιλογών και διαφορετικών μέχρι ένα σημείο φινάλε, το έπαιξα 4 συνολικά φορες(όπως και τα υπόλοιπα της σειράς) δοκιμάζοντας διαφορετικά πράγματα κάθε φορά, 2 με female, 2 με male. Από τα καλύτερα action-rpg και γενικότερα παιχνίδια όλων των εποχών, αξέχαστο πραγματικά σαν εμπειρία.

5) Silent Hill 2

Και φτάσαμε στην αντιφατική μου επιλογή. Έβαλα ψηλότερα το 2 από το 4 παρότι θεωρώ συνολικά καλύτερο το 4 σαν παιχνίδι. Ο λογος είναι ότι η πλοκή του παιχνιδιού στο φινάλε(In Water ending) με επηρέασε απίστευτα και με έκανε να κλάψω αρκετά, τόσο με την ιστορία του πρωταγωνιστή James αλλά και με την ιστορία ενός από τους side characters, την Angela Orosco. Η ιστορία της Angela την οποία κατανοείς ενώνοντας την σαν παζλ, είναι σπαραχτική και με έκανε να νιώσω πολύ κοντά της για αρκετούς λόγους. Από πολλούς φανς θεωρείται από τους καλύτερους και πιο περίπλοκους χαρακτήρες της σειράς. Στο φινάλε σπάει μάλιστα το 4th wall και απευθύνεται και στον παίχτη, κάτι που με είχε κάνει να κλάψω και να θέλω να την βοηθήσω με κάθε τρόπο.

Το παιχνίδι είναι από τα καλύτερα survival horror ever. Το setup όπως και στο πρώτο της σειράς είναι επιβλητικό. Η ατμόσφαιρα στην πόλη, τα αποκρουστικά τέρατα, οι ανατριχιαστικοί ήχοι, η σταδιακά όλο και πιο ενδιαφέρουσα πλοκή, το αξεπέραστο soundtrack και φυσικά οι συμβολισμοί, το κάνουν μια από τις πιο γεμάτες εμπειρίες στο χώρο του gaming. Άνετα γινόταν και αυτό ταινία.

4)Grand Theft Auto: San Andreas.

Οταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2004 είχε γίνει πραγματικός χαμός με το παιχνίδι. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του σε gameplay καθώς σου έδινε ένα τεράστιο map(3 τεράστιες πόλεις με πολλά περίχωρα) και τεράστια ελευθερία κινήσεων. Έκανες κυριολεκτικά ότι ήθελες! Από τις αποστολές, τα δεκάδες side events, να πηγαίνεις γυμναστήριο, σε κλαμπ, για φαγητό, σε καζίνο και να προκαλείς χαμό στη πόλη με ένα σωρό τρόπους. Τα cheats(ποτέ μην κάνετε save ενώ έχετε cheat, δεν θα μπορείτε να τελειώσετε το παιχνίδι, το έχουν κάνει επίτηδες έτσι) του και τα άπειρα mods προσέφεραν και προσφέρουν ακόμα δεκάδες ώρες διασκέδασης. Διαχρονικό παιχνίδι. Αδιαμφισβήτητα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Έχω περάσει άπειρες ώρες με το San Andreas, τόσο μόνος αλλά και με παρέα. Με τους φίλους μου παίζαμε εναλλάξ μια ο ένας μια ο άλλος, μέχρι να χάσουμε, κάνοντας ο καθένας όσο περισσότερα τρελά και αστεία πράγματα γινόταν, με τους υπόλοιπους να τα βαθμολογούν. Πχ εγώ προσπάθησα και τελικά κατάφερα, να περάσω με ιπτάμενο αμάξι μέσα από ένα μεγάλο κινούμενο διαφημιστικό ντόνατ! Είχα περίπου 400-500 βιντεάκια τραβηγμένα από κινητό με διάφορα επικά σκηνικά αλλά χάθηκαν όλα επειδή τα είχα περάσει στο laptop, το οποίο κλάταρε και δεν σωνόταν τίποτα από το αναγκαστικό format. Επίσης ατελείωτες ώρες καψίματος περάσα με έναν από τους κολλητούς μου σε ίντερνετ καφέ, με 6ωρα και 8ωρα lan party παίζοντας την multiplayer έκδοση του παιχνιδιού που γινόταν χαμός με χιλιάδες παίχτες.(και ακόμα γίνεται) Παιχνίδι που δεν το βαριέσαι ποτέ και περνάς ατελείωτες ώρες μαζί του, πάντα με την αξεπέραστη μουσική της σειράς, με τους επικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, που μπορείτε να βάλετε ακόμα και δικά σας τραγούδια. Μοναδικό παιχνίδι.

3)Sacrifice

Πρόσφατα ο Γιάννης Μοσχονάς έγραψε ολόκληρη ανάλυση για το παιχνίδι, έχω γράψει και εγώ παλαιότερα blog που είναι ουσιαστικά παρουσίαση-review για το παιχνίδι, ανατρέξτε σε αυτά για να δείτε αναλυτικά τι παίζει. Για μένα είναι το καλύτερο RTS ever. Απίστευτα υποτιμημένο παιχνίδι! Όμορφα γραφικά για την εποχή του, απίστευτη μουσική και ηχητικά εφέ, αξεπέραστο voice acting και διάλογοι με πρώτης κλάσεως και παγκοσμίου φήμης actors, εθιστικό gameplay(με πολλούς συνδυασμούς από spells και creatures) και τρελό χιούμορ. Επίσης έχει ένα από τα δυσκολότερα και πιο mindfuck final bosses, ειδικά για εκείνη την εποχή(2000) που δεν είχε διαδοθεί το ίντερνετ και δεν έβρισκες εύκολα λύσεις και hints. Το έχω τερματίσει δεκάδες φορές και το παίζω ακόμη και σήμερα, έχω φτάσει να θυμάμαι απ'έξω διαλόγους και ατάκες. Έχει ζωντανό community αρκετών πιστών παιχτών, που κάνουν τα πάντα για να το κρατήσουν ζωντανό μέσω του multiplayer του με διάφορα live streams και forum. Αν το παιχνίδι γίνει remake/remaster και το προσέξουν θα γίνει άνετα ο βασιλιάς των e-sports, κάνοντας πέρα όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια. Σας το υπογράφω. Σε περίπτωση που γίνει κάποιο kickstarter για remake που ακούγεται, εννοείται θα δώσω τον οβολό μου. Από τα αγαπημένα μου παιχνίδια ever και από τα καλύτερα που έχω παίξει. Δεν θα το βαρεθώ ποτέ.

2) Dragon Age: Origins

Όταν είχε βγει το παιχνίδι δεν είχα δώσει τόσο σημασία. Καιγόμουν περισσότερο με Oblivion και τα Mass Effect και οι Elder Scrolls fans για κάποιο λόγο το μείωναν, με αποκορύφωμα όταν κυκλοφόρησε το Skyrim να έχω διαβάσει ότι η σειρά Dragon Age είναι για τα σκουπίδια. Έτσι δεν έδωσα ποτέ σημασία. Μέχρι που ένας φίλος μου μου είπε “Τι λες ρε; Παιχνιδάρα είναι, μην ακούς τις βλακείες που λένε. Μπούρδες των Skyrim fan boys είναι.” Τελικά το βρήκα για 2 ευρώ σε κάτι προσφορές και το αγόρασα και μια περίοδο που έψαχνα να παίξω κάποιο RPG λέω “Άντε, ας του δώσω μια ευκαιρία.” Και από τότε αποφάσισα να μην ξανά δώσω ποτέ σημασία στο τι λέει ο οποιοσδήποτε, πέρα από 2-3 φίλους που έχουμε ίδια γούστα. Πόσο ανόητους ήμουν που άκουγα τους καραγκιόζηδες που λέγανε σκουπίδι αυτό το παιχνίδι και γενικότερα τη σειρά...

Στην αρχή μου φάνηκε λίγο δύστροπο και περίπλοκο και μετά από κάνα μισάωρο το ξανά ξεκίνησα. Και αυτό ήταν. Σταδιακά, όσο προχωρούσα γεννιόταν ένας μεγάλος έρωτας. Τόσο με το παιχνίδι και το κόσμο του αλλά και με το χαρακτήρα που είχα δημιουργήσει.(Ναι, πάλι γυναίκα.) Ένιωθα ότι ήταν προέκταση του εαυτού, ότι ήμουν εγώ σε έναν άλλο κόσμο. Ο λόγος που βοήθησε σε αυτό το απίστευτο immersion, πέρα από το καλογραμμένο σενάριο και διαλόγους, ήταν η έλλειψη φωνής στον κεντρικό χαρακτήρα. Όπως θα πρέπει να είναι δηλαδή και κάθε σωστό RPG. Αυτό σημαίνει παιχνίδι ρόλων, να νιώθεις ότι είσαι εσύ ο χαρακτήρας και πέρα από το character creation, η απουσία της φωνής ουσιαστικά την μεταφέρει σε σένα. Αυτό είναι ένα από τα βασικά στοιχεία του roleplaying, να σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι εσύ ο χαρακτήρας.

Το παιχνίδι αν και έχει ουσιαστικά μέτρια γραφικά, έχει επική μουσική, απίστευτους χαρακτήρες και διαλόγους και ένα εξαιρετικό plot, που παρότι έχει στοιχεία που έχουμε δει και σε άλλες ιστορίες φαντασίας καταφέρνει να ξεχωρίσει και να φτιάξει το δικό του μύθο με ένα βαθύ και επιβλητικό lore. Το σύστημα μάχης του είναι αρκετά καλό αλλά και απαιτητικό. Τα λάθη δεν συγχωρούνται και είναι αρκετά punishing στα αρχικά level. Υπάρχει πληθώρα αντικειμένων και όπλων που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και αρκετοί εχθροί να αντιμετωπίσουμε. Οι πράξεις που κάνουμε έχουν αντίκτυπο τόσο στην εξέλιξη και το φινάλε του παιχνιδιού αλλά και στα υπόλοιπα της σειράς. Στο φινάλε του παιχνιδιού η συγκίνηση είναι βέβαιη, όταν το τελείωσα ένιωθα γεμάτος από συναισθήματα. Απίστευτη εμπειρία, τεράστιος έρωτας με τον χαρακτήρα μου. Κάτι που το λένε και πάρα πολλοί άλλοι games σε σχόλια, forums κλπ. Ο έρωτας που έχουν με τον πρωταγωνιστή που έφτιαξαν, που τους κάνει να ζητάνε από την Bioware να τον επαναφέρει σε μελλοντικά παιχνίδια, αλλά κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν είναι εύκολο για αρκετούς (spoiler) λόγους. Το καλύτερο RPG που έχω παίξει και από τα καλύτερα παιχνίδια ever για μένα. Grey Warden μου σε αγαπώ! <3

1) Deus Ex

Και φτάσαμε στην κορυφή της λίστας και στην γενικότερη κορυφή του gaming. Το Deus Ex θεωρείται από πολλούς αν όχι το καλύτερο, από τα καλύτερα παιχνίδια ever και σχεδόν σε όλες τις λίστες βρίσκεται ψηλά. Για μένα είναι μακράν το καλύτερο video game ever. Hands down. Δεν υπάρχει σύγκριση με τίποτε άλλο, 18 χρόνια μετά την κυκλοφορία του παραμένει το λαμπρότερο άστρο στο Σύμπαν των βιντεοπαιχνιδιών. Για περισσότερη ανάλυση έχω γράψει και user review που προσπάθησα να το κάνω όσο πιο αντικειμενικό γινόταν.

Ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί του δεν ξέρουν και δεν κατάλαβαν πως έφτιαξαν αυτό το αριστούργημα και αυτό φάινεται από το πόσο μέτριο ήταν το 2ο, κάτι που διορθώθηκε στη συνέχεια με το επικό Human Revolution. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί πάρα πολλά πρωτοποριακά πράγματα για την εποχή του που το έκαναν και το κάνουν ακόμα και σήμερα να ξεχωρίζει. Από το lip movement, που λίγα παιχνίδια είχαν εκείνη την εποχή, στο μοναδικό σύστημα level up και upgrade που συνδυάζει τόσο skill points, αλλά και “δυνάμεις”(augmentations)και upgrades σε όπλα. Έχεις λεφτά να σπαταλήσεις είτε σε όπλα, είτε σε φαγώσιμα είτε για να "διασκεδάσεις" σε κλαμπ, είτε για να δωροδοκήσεις άτομα ώστε να σου δώσουν πληροφορίες. Μέχρι και σε φτωχαδάκια μπορείς να δώσεις!

Το άλλο εξαιρετικό που ελάχιστα παιχνίδια μας έχουν δέιξει, είναι το πως θα φέρεις εις πέρας ένα objective. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να το κάνεις, κάποιοι προφανείς κάποιοι όχι. Υπάρχουν minimum 2-3 τρόποι να κάνεις κάτι και πολλές φορές θα εκπλαγείτε από το πόσα μυστικά που μπορείς να ανακαλύψεις υπάρχουν. Ότι κάνεις και ότι λες έχει αντίκτυπο στο περίγυρο σου, με άλλους να επικτροτούν και άλλουν να κατακρίνουν αυτά που κάνεις ή λες. Αυτή η ελευθερία που σου δίνει βοηθάει τόσο στο immersion αλλά και στον εθισμό με το ίδιο το παιχνίδι καθώς θέλεις να το ξανά παίξεις για να δοκιμάσεις διαφορετικά πράγματα. Ουσιαστικά το παιχνίδι είναι ένα μίγμα action, RPG και stealth, με τα διαφορετικά genre να παντρεύονται τέλεια μαζί. Στην αρχή το παιχνίδι, μετά το training session, λειτουργεί σαν το Dark Souls. Σε βάζει κατευθείαν στα βαθιά και σου λέει από την πρώτη αποστολή: Adapt or die. Σε αφήνει ελεύθερο στο πως θα προσεγγίσεις το παιχνίδι και να μάθεις από τα λάθη σου.

Τα γραφικά είναι ίσως το μόνο πράγμα που το παιχνίδι θα μπορούσε να εξελιχθεί, κυρίως με τα σε κάποιες περιπτώσεις πανομοιότυπα character models σε NPCs. Για παιχνίδι του 2000 βέβαια ήταν μια χαρά το αποτέλεσμα. Η μουσική του είναι μοναδική. Ίσως η καλύτερη ever σε παιχνίδι με τα κομμάτια που παίζουν σε ένα σωρό περιπτώσεις όχι μόνο να ταιριάζουν, αλλά να σου μένουν και στο μυαλό. Οι χαρακτήρες, ακόμα και οι κομπάρσοι είναι σχεδόν όλοι μοναδικοί και οι πανέξυπνοι και πολλές φορές φιλοσοφικοί διάλογοι και τα quotes διασκεδάζουν και ιντριγκάρουν το μυαλό μας. Η πλοκή είναι απλά μυθική και σε αρπάζει από την αρχή από τα μούτρα και σε βυθίζει σε έναν κόσμο που είναι τρομαχτικά όμοιος με αυτά που γίνονται στον δικό μας. Τα γεγονότα του Deus Ex και γενικότερα όλης της σειράς δεν απέχουν πολύ από τη πραγματικότητα και από το μέλλον που μπορεί να ακολουθήσει η ανθρωπότητα. Οι 3 διαφορετικοί τερματισμοί είναι όλοι τους επικοί και αρκετά φιλοσοφημένοι που σε βάζουν πραγματικά σε τεράστια σκέψη για το τι πρέπει να ακολουθήσεις, καθώς το μέλλον ολόκληρου του πλανήτη παίζεται στα χέρια σου.

Θα μπορούσα να συνεχίζω να γράφω και να γράφω για το παιχνίδι για πολλές ώρες. Δεν χορταίνω να συζητάω για αυτό και να βλέπω videos με αυτό με διάφορα αστεία και διάφορα επικά playthroughs. Και φυσικά δεν έχω σταματήσει να το παίζω ακόμα και σήμερα, με μερικά εξαιρετικά mods που προσφέρουν νέα εμπειρία με ανανεωμένα γραφικά και κάποια νέα στοιχεία.

Για να κλείσω με το top 10, το Deus Ex είναι για μένα η κορυφή της εξέλιξης των παιχνιδιών. Και έγινε το 2000. Σημαίνει δηλαδή αυτό ότι φτάσαμε από τότε στο ταβάνι; Και ότι δεν θα δούμε κάτι καλύτερο; Ελπίζω όχι. Εύχομαι δηλαδή αυτό το επικό παιχνίδι να ξεπεραστεί στο μέλλον και να δούμε παιχνίδια που θα προσφέρουν εμπειρία ίση και μεγαλύτερη από αυτή του Deus Ex.

 

Υπάρχουν και άλλα παιχνίδια που λατρεύω, που μπορεί να μην μπήκαν στο top 10, αλλά είναι και αυτά από τα αγαπημένα μου, χωρίς να σημαίνει ότι είναι λιγότερο άξια από την λίστα με την δεκάδα. Παραθέτω αυτά που δεν μπήκαν, αλλά είναι από τα αγαπημένα μου: To the Moon, Divinity Original Sin, Dragon Age: Inquisition, Dragon Age II, Abe's Exoddus, The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Tales from the Borderlands, Mass Effect, Resident Evil 1,2,3,4 και Code Veronica, The Elder Scrolls V: Skyrim, Left 4 Dead 1&2, Mount & Blade: Warband, Star Wars: Knights of the Old Republic I & II, Danganronpa 1&2, Shadowrun Hong Kong & Dragonfall, Saints Row IV, Dreamfall the Longest Journey, Football Manager 2009 & 2016, Championship Manager 2001/2002, Life is Strange, Road Trip Adventure, Spyro the Dragon 3(Year of the Dragon), Panzer Dragoon, Tomb Raider I, Age of Empires II & III, Battle for Middle Earth II, Rome: Total War, Unreal Tournament, σχεδόν όλα τα Counter Strike, F.E.A.R., Fallout 3, Sims 3, Oxenfree, The Wolf Among Us και Valkyria Chronicles.

Αυτά τα λίγα. Στο μέλλον θα γράψω και μια λίστα με τα χειρότερα, έχω διαμορφώσει σίγουρα το top 3, αλλά πρέπει να κατασταλάξω και να αποφασίσω ποιες από τις υπόλοιπες ζεματιστές κουράδες που έχω παίξει όλα αυτά τα χρόνια αξίζει να μπουν στο Πάνθεον του Σκουπιδότοπου.

Cya next time!

Continue reading
Recent Comments
TheReaper
Ωραία τα λες εδώ φίλε μου, αλλά υπάρχει το στοιχείο της υποκειμενικότητας. Βέβαια, είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί μια μέση λύση σε κ... Read More
Saturday, 24 March 2018 01:29
Shikabane_Hime7
Προφανώς και είναι υποκειμενικό, το λέει άλλωστε και ο τίτλος ότι είναι τοπ 10 από τα αγαπημένα μου. Δεν είμαι φαν των MGS, χωρίς ... Read More
Monday, 26 March 2018 10:52
BigGreekGamer
Ζήλεψα... Αυτά είναι τα δικά μου 10: 10) Heavy Rain 9) TimeSplitters: Future Perfect 8) God of War 3 7) Canis Canem Edit 6) Pro E... Read More
Wednesday, 06 June 2018 12:37
5014 Hits
3 Comments

10 Marvelous Years Μέρος 2ο

avengers age of ultron concept art wide

If they hurt you, hurt 'em back. If they kill you, walk it off.

Συνέχεια στο αφιέρωμα που ξεκίνησε το Φλεβάρη για το MCU, και σήμερα την τημιτική της έχει η 2η φάση των ταινιών.

 

PHASE 2

 

Iron Man 3(2013)

ironman3 poster watermark jpg 162144

Hero: Tony Stark aka Iron Man

Vilain: Aldrich Killian

Other: James Rhodes aka War Machine, Mandarin, Bruce Banner aka Hulk(post credit)

Λίγο καιρό μετά τη μάχη της Νέας Υόρκης ο Tony πάσχει από κρίσεις άγχους κάτι που τον κάνει σιγά σιγά να απομακρύνεται από τα κοντινά του πρόσωπα. Αυτή τη περίοδο εμφανίζεται ο Killian ένας επιστήμονας που απέρριψε παλιά ο Tony, αλλά και ο Μανδαρίνος ένας Τρομοκράτης που στόχο έχει να καταστρέψει την Αμερική και όποιον νομίζει ότι την προστατεύει, καθώς και κάποιοι άνθρωποι με δυνάμεις που ανατινάζονται. O ήρωας μας προκαλεί δημόσια τον Μανδαρίνο και τότε εκείνος επιτίθεται και καταστρέφει το σπίτι και τις στολές (φαινομενικά τουλάχιστον) του Tony. Έτσι ο Tony με ελάχιστα μέσα πλέον προσπαθεί να αποδείξει πως ο Iron Man είναι ο ίδιος και όχι η στολή. Αφού καταφέρνει να βρει τον Μανδαρίνο μαθαίνει πως αυτός είναι ένας ηθοποιός (και από ταινία μικρού μήκους μαθαίνουμε ότι είναι σωσίας του αληθινού Μανδαρίνου) και ότι πίσω από όλα είναι ο Killian, ο οποίος απαγάγει την Pepper και την μεταλλάσσει δίνοντας της δυνάμεις, τις οποίες όμως αν δεν ελέγχει σωστά κάποιος μπορούν να τον καταστρέψουν. Στο τέλος αφού ο Tony με τη βοήθεια του Rhodes και της Pepper καταφέρνει να νικήσει τον Killian, καταστρέφει τις στολές για να ικανοποιήσει τη Pepper. Μετά γιατρεύει την Pepper και ο ίδιος κάνει εγχείρηση για να βγάλει όλα τα θραύσματα από το σώμα του και να μην έχει ανάγκη τον αντιδραστήρα πλέον. Η ταινία κλείνει με τον Tony να λέει πως και αν του πάρουν όλα τα "παιχνίδια" αυτός είναι ο Iron Man.

 

 

Thor: The Dark World(2013)

thor the dark world ver2

Hero: Thor Odinson

Vilain: Malekith the Accursed

Other: Loki Laufyson, Odin Borson, Lady Sif, Ηeimdall, Volstagg, Hogun, Fandral, Taneleer Tivan aka The Collector(post credit)

Αρκετό καιρό μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. τα σκοτεινά ξωτικά ξυπνούν και υπό τις οδηγίες του αρχηγού τους Malekith στόχο έχουν να φέρουν το σκοτάδι και στα 9 βασίλεια. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν κατά λάθος μια πανίσχυρη δύναμη μπαίνει στην Jane Foster. Αυτή η δύναμη είναι ο αιθέρας (το πετράδι της πραγματικότητας), ο οποίος αποτελεί το κλειδί για τα σχέδια του Malekith. Ο Thor τότε επιστρέφει στη Γη και παίρνει τη Jane στο Asgard για να βρουν εκεί τρόπο να βγάλουν τον αιθέρα από μέσα της αλλά και να την προστατέψουν. Εκεί γίνεται μάχη μεταξύ των Ασγκαρντιανών και των Ξωτικών, και ο φυλακισμένος Loki δείχνει να βοηθάει τα Ξωτικά. Η απώλεια της μάχης είναι η Φρίγα η μητέρα του Thor που πεθαίνει από το χέρι του Malekith. Έπειτα από αυτό ο Thor, ο Loki και η Jane το σκάνε από το Asgard, παραβιάζοντας έτσι της εντολές του Odin με στόχο να βρουν και να σταματήσουν τον Malekith. Στη πρώτη προσπάθεια αποτυγχάνουν, o Loki πεθαίνει και ο Malekith παίρνει τον αιθέρα. Έτσι όλα θα τα καθορίσει η τελική μάχη στη Γη. Εκεί ο Thor με τη βοήθεια της Jane καταφέρνει να νικήσει τον Malekith. Στο κλείσιμο της ταινία έχουμε τον Thor να απαρνείται το πριγκιπικό του αξίωμα και να ανακοινώνει στον Odin πως θα επιστρέψει στη Γη για να μείνει με τη γυναίκα που αγαπάει. Τότε παραδίδει το σφυρί στον πατέρα του αλλά εκείνος το αρνείται και του λέει πως το σφυρί του ανήκει και μπορεί να το πάρει μαζί του στη Γη. Ο Thor φεύγει και η μορφή του Odin αλλάζει. Έτσι βλέπουμε πως την θέση του Odin την έχει πάρει ο Loki (για αυτό το λόγο  αρνήθηκε και το σφυρί αφού δεν μπορεί να το σηκώσει).

 

 

Captain America: the Winter Soldier(2014)

Cap 2 poster

Hero: Steve Rogers aka Captain America

Vilain: James Buchanan (Bucky) Barnes aka Winter Soldier

Other: Nick Fury, Natasha Romanoff aka Black Widow, Sam Wilson aka Falcon, Brock Rumlow aka Crossbones, Sharon Carter aka Agent 13, Georges Batroc aka The Leaper, Wanda Maximoff aka Scarlet Witch(post credit), Pietro Maximoff Quicksilver (post credit)

O Captain America πλέον και επίσημα δουλεύει για την Ασπίδα. Οι αποστολές μοιάζουν πιο περίπλοκες από ποτέ και με περισσότερα μυστικά. Πίσω από όλα τα μυστικά ο Fury. H ασπίδα δείχνει να έχει μεγαλεπήβολα σχέδια τα οποία όμως βρίσκουν αντίθετο το Steve. Την ίδια στιγμή ένας δολοφόνος εμφανίζεται και μετά από 2 προσπάθειες καταφέρνει να σκοτώσει τον Fury. Τότε ο Captain μαζί με τη Black Widow αρχίζει να αναζητά την αλήθεια. Έτσι βρίσκουν τον Zola ο οποίος έχει πλέον περάσει τη συνείδηση του μέσα σε ένα υπολογιστή, και τότε αλλάζουν όλα. Αποκαλύπτεται πως η Ύδρα έχει χρόνια διεισδύσει στην Ασπίδα και πως ο Alexander Pierce ένας εκ των βασικών στελεχών της Ασπίδας είναι με τους εχθρούς. Έτσι πλέον καταζητούμενος και κυνηγημένος ο Steve μαζί και με την Natasha και τον Sam θα επιχειρήσουν να σταματήσουν την Ύδρα από το να σκοτώσει κάθε άνθρωπο που μπορεί να της εναντιωθεί. Για αυτό και τους επιτίθεται ο επίλεκτος δολοφόνος που σκότωσε και τον Fury, ο οποίος είναι γνωστός ως ο στρατιώτης του χειμώνα. Εκεί γίνεται η μεγάλη αποκαλύψει πως ο δολοφόνος είναι ο Bucky, ο αγαπημένος φίλος του Steve που πέθανε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Bucky το σκάει και η Ασπίδα (δηλαδή η Ύδρα ουσιαστικά) συλλαμβάνει τον Steve, την Natasha και τον Sam. Καθώς όμως μεταφέρονται εμφανίζεται και τους σώζει η Mariah Hill. Έτσι εκείνη πλέον τους πάει σε ένα κρησφύγετο που είναι ζωντανός ο Fury. Μαζί καταλαβαίνουν το σχέδιο της Ύδρας. Χρησιμοποιώντας τα helicarrier και έναν αλγόριθμο που δημιούργησε ο Zola θα σκοτώσουν κάθε άνθρωπο που πιθανόν να εγκληματήσει στο μέλλον και κυρίως κάθε άνθρωπο που μπορεί να εναντιωθεί στην Ύδρα όπως ο Tony Stark. Επίσης στα γραφεία της Ύδρας βλέπουμε πως συστηματικά κάνουν πλύση εγκεφάλου στον Bucky όποτε αυτός θυμάται το παρελθόν του, έτσι του κάνουν και τώρα εφόσον θυμήθηκε το Steve. O Captain America, η Black Widow, ο Falcon, ο Fury και η Hill ξεκινάν το σχέδιο τους να σταματήσουν την Ύδρα και να αντιμετωπίσουν τόσο τους πράκτορες της όσο και τους πράκτορες της Ασπίδας που απλά θα ακολουθήσουν τις εντολές καθώς και τον Winter Soldier. Μετά από μια μεγάλη μάχη τα helicarriers πέφτουν από τον ουρανό η πράκτορες της Ύδρα συλλαμβάνονται και όλα τα αρχεία της Ασπίδας δημοσιεύονται από τη Black Widow (καταστρέφοντας έτσι την Ύδρα άλλα κάνοντας κακό και στον εαυτό της). Ο Bucky τότε σώζει τον Steve, αλλά το σκάει προσπαθώντας να καταλάβει τι του συμβαίνει. Η ταινία κλείνει δείχνοντας ένα καταφύγιο της Ύδρας που έχει ξεμείνει και εκεί δυο άνθρωποι να συζητούν για τα 2 θαύματα που δημιούργησαν, δείχνοντας μας 2 γενετικά τροποποιημένους ανθρώπους. 

 

 

Guardians of the Galaxy(2014)

marvel guardian of the galaxy silk movie

Heroes: Peter Quil aka Star-Lord, Rocker Racoon, Gamora, Drax aka the Destroyer, Groot

Vilain: Ronan the Accuser

Other: Yondu Udonta, Nebula, Thanos, Korath, Taneleer Tivan aka The Collector, Cosmo, Howard the Duck(post credit)

O Peter που πολύ πιθανό να το γνωρίζεται με το όνομα Star-Lord είναι μέλος των Scavengers μια ομάδας παράνομων. Η δουλειά το είναι να βρίσκει ακριβά αντικείμενα και να πουλάει. Έτσι βρίσκει ένα πολύτιμο σφαιρίδιο (πετράδι της δύναμης) Τη στιγμή που το βρίσκει όμως ο Korath, ο οποίος είναι απεσταλμένος του Ronan έρχεται να τον συλλάβει αλλά O Star-Lord καταφέρνει να το σκάσει. Στη συνέχεια επιχειρεί να πουλήσει το σφαιρίδιο άλλα αποτυγχάνει και τότε είναι που τα πράγματα περιπλέκονται. Μια γυναίκα με το όνομα Gamora τον κυνηγάει για να πάρει το σφαιρίδιο ενώ ένα ιδιαίτερο δίδυμο κυνηγών επικηρυγμένων που αποτελείται από ένα δέντρο και ένα ρακούν θέλουν να τον πιάσουν για την αμοιβή της επικήρυξης του. Μετά από ένα κυνηγητό μέσα στη πόλη τους συλλαμβάνουν και τους μεταφέρουν στη φυλακή του Kyln. Εκεί συναντάνε τον Drax έναν εξωγήινο του οποίου την οικογένεια έχει σκοτώσει ο Ronan και έχει κάνει σκοπό της ζωής του να πάρει εκδίκηση. Αυτοί οι φαινομενικά αταίριαστοι χαρακτήρες συντάσσουν μια ομάδα που ο καθένας συμμετέχει για διαφορετικό λόγο και καταφέρνουν να το σκάσουν. Έπειτα πηγαίνουν στο Knowhere με σκοπό να πουλήσουν το πετράδι, όμως όλα αλλάζουν όταν επιτίθεται ο Ronan και τους νικάει εύκολα, ενώ παράλληλα ο Yondu πιάνει τον Peter και τη Gamora. Το πετράδι ο Ronan το χρησιμοποιεί για να κάνει πιο δυνατό το σφυρί του και να καταστρέψει με αυτό το Xandar. Ο Peter καταφέρνει να στήσει ένα τεράστιο σχέδιο και να κάνει τους Nova, τους Scavengers αλλά και τους Guardians πραγματικά να συνεργαστούν για να σταματήσουν τον Ronan. To σχέδιο επιτυγχάνεται αλλά αποτυγχάνουν να σκοτώσουν τον Ronan και στη συνέχεια ο Groot θυσιάζεται για να σωθούν οι υπόλοιποι Guardians ενώ και οι περισσότεροι Nova θυσιάζονται για να σώσουν την πόλη. Λίγο πριν την καταστροφή ο Star-Lord κυριολεκτικά "χορεύει" τον Ronan τον αποσπά και καταφέρνει να πάρει το πετράδι, το οποίο όμως αρχίζει να τον σκοτώνει. Τότε όλοι οι Guardians συνεργάζονται και νικάν για τα καλά τον εχθρό τους, και ξεγελάν και τον Yondu που ήθελε το πετράδι για τον εαυτό του. Στο τέλος της ταινίας μαθαίνουμε ότι ο Peter είναι μισός άνθρωπος μισός εξωγήινος και για αυτό το λόγο μπόρεσε να κρατήσει τι πετράδι και δεν πέθανε κατευθείαν. 

 

 

Avengers: Age of Ultron(2015)

Avengers2IntP

Heroes: Tony Stark aka Iron Man, Steve Rogers aka Captain America, Thor Odinson, Bruce Banner aka Hulk, Natasha Romanoff aka Black Widow, Clint Barton aka Hawkeye, Wanda Maximoff aka Scarlet Witch, Pietro Maximoff aka Quicksilver, Vison

Vilain: Ultron

Other: Nick Fury, Maria Hill, Heimdall, Ulysses Klaue aka Klaw, Thanos (post credit)

Οι Εκδικητές καταφέρνουν να εξουδετερώσουν το τελευταίο φυλάκιο της Ύδρας, και να ανακτήσουν το σκήπτρο του Loki που κρατούνταν εκεί. Για να το κάνουν αυτό δεν χρειάστηκε να νικήσουν μόνο τους στρατιώτες της Ύδρας αλλά και τους 2 γενετικά ενισχυμένους ανθρώπους τον Pietro και τη Wanda. Καθώς πλέον ο Tony έχει στα χέρια του το σκήπτρο καταλαβαίνει πως κάπως το σκήπτρο έχει δικιά του νοημοσύνη (το πετράδι της νόησης). Έτσι του έρχεται μια ιδέα, να αναπτύξει με τη βοήθεια του σκήπτρου τεχνητή νοημοσύνη  η οποία θα ελέγχει διάφορα ανδροειδή και στόχο θα έχει την παγκόσμια ειρήνη και θα πράττει ανάλογα ακόμα και όταν οι Εκδικητές δεν μπορούν να βοηθήσουν. Κάτι πάει όμως στραβά. Η τεχνίτη νοημοσύνη δημιουργείτε και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα. Για να σωθεί ο κόσμος πρέπει η ανθρωπότητα να  εξελιχθεί, και για να εξελιχθεί η ανθρωπότητα πρέπει πρώτα να καταστραφεί. Έτσι γεννιέται ο Ultron. Αφού το σκάει συμμαχεί με το Quicksilver και τη Scarlet Witch και επιχειρεί να πάρει ποσότητα vibranium για να ενισχύσει το σώμα του ακόμη περισσότερο. Έτσι έρχεται σε επαφή με έναν λαθρέμπορο με όνομα Klaue, αλλά τη ίδια στιγμή έρχονται και οι Εκδικητές και ξεκινάει η μάχη. Οι ήρωες μας αντιμετωπίζουν όχι μόνο τους εχθρούς αλλά και τους χειρότερους εφιάλτες τους εξαιτίας των δυνάμεων της Wanda. O Ultron καταφέρνει να το σκάσει με το πολύτιμο μέταλλο. Οι εκδικητές ηττημένοι πηγαίνουν στο σπίτι του Clint το οποίο κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται και εκεί μένει ασφαλής η οικογένεια του. Ο Τhor φεύγει με σκοπό να μάθει τι συμβαίνει. Για αυτό πηγαίνει σε μια πηγή στην οποία βλέπει ένα όραμα και μαθαίνει το σχέδιο του Ultron αλλά και την ύπαρξη των 6 πετραδιών της αιωνιότητας. Οι υπόλοιποι επιτυγχάνουν να σταματήσουν τον Ultron από το να φτιάξει ένα καινούριο σώμα το οποίο είναι πιο δυνατό και έχει συνδεδεμένο πάνω του το πετράδι από το σκήπτρο του Loki. Τελικά σε αυτό το σώμα ο Tony βάζει τον Jarvis και με τη βοήθεια του πηγαίνουν να αντιμετωπίσουν τον Ultron στη Sokovia. Εκεί ο Ultron θα επιχειρήσει να σηκώσει στον αέρα τη πόλη και να την ρίξει έτσι ώστε να εξαφανίσει την ανθρωπότητα. H Scarlet Witch και ο Quicksilver βοηθούν τους Εκδικητές, ενώ ο δεύτερος θυσιάζεται για να σώσει τον Hawkeye και ένα παιδί. Στο τέλος της μάχης εμφανίζεται και ο War Machine και ο Nick Fury για να βοηθήσουν. Οι Εκδικητές καταφέρνουν να νικήσουν και ο Vision αποτελειώνει τον Ultron. Ο Τhor έχει καταλάβει πως κάτι δεν πηγαίνει καλά στο Asgard και φεύγει, ο Captain συγκεντρώνει μαζί με τη Black Widow τους νέους Εκδικητές που αποτελούνται από τους Scarlet Witch, War machine, Vision και Falcon. Η ταινία κλείνει με τον Thanos να παίρνει το infinity gauntlet.

 

 

Ant-Man(2015)

Marvels Ant Man poster

Hero: Scott Lang aka Ant Man

Vilain: Darren Cross aka Yellowjacket

Other: Hank Pym aka Ant Man, Hope Pym aka the Wasp, Janet van Dyme aka the Wasp, Sam Wilson aka Falcon

O Scott μόλις αποφυλακίστηκε. Πλέον χωρισμένος και χωρίς την επιμέλεια του παιδιού του προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή, ενώ παράλληλα συγκατοικεί με τον πρώην συγκάτοικο του στο κελί της φυλακής. Ο Scott ήταν φυλακή για την κλοπή αρχείων από μια τεράστια εταιρεία. Ο φίλος του Luis προσπαθεί να το πείσει να κάνουν άλλη μια δουλειά αλλά εκείνος αρνείται πεισματικά και προσπαθεί να βρει μια κανονική δουλειά και να αφήσει τις ληστείες μια και καλή πίσω του. Όμως τα πράγματα δεν πάνε καλά και εν τέλι αποφασίζει να κάνει αυτή τη δουλειά με τον συγκάτοικο του και την υπόλοιπη συμμορία. Η δουλεία είναι απλή μπαίνει σε μια βίλα, ο γέρος που την έχει λείπει, και ανοίγει το  υψίστης ασφαλείας θησαυροφυλάκιο και παίρνει ότι πολύτιμο έχει μέσα. Όμως  μια έκπληξη των περιμένει όταν καταφέρνει να το ανοίξει. Μέσα υπάρχει μόνο μια στολή και τίποτα άλλο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται η αστυνομία και το συλλαμβάνει. Ενώ είναι στο κελί του αστυνομικού κέντρου ξαφνικά συγκεντρώνονται πολλά μυρμήγκια τα οποία "επικοινωνούν" μαζί του και τον πείθουν να βάλει τη στολή που έκλεψε. Βάζοντας τη στολή αρχίζει να του μιλάει κάποιος και να του λέει τις δυνάμεις της στολής. Η στολή λοιπόν μπορεί να αλλάζει μέγεθος και να γίνεται μικρή σαν μυρμήγκι, αλλά και να ελέγχει τα μυρμήγκια. Ο άνθρωπος που του μιλάει μέσω της στολής είναι ο Hamk Pym παλαιότερα γνωστός ως ο ήρωας Ant-Man. Η στολή του ανήκει όπως και το σπίτι το οποίο διάρρηξε ο Scott. Ουσιαστικά παρακολουθεί καιρό τον Scott και διέδωσε της πληροφορίες για το σπίτι ώστε να το ανοίξει ο Scott και να καταλάβει αν είναι ο άνθρωπος που ψάχνει. Ο άνθρωπος δηλαδή που θα το βοηθήσει σε μια συγκεκριμένη αποστολή που βρίσκει αντίθετη τη κόρη του την Hope η οποία συνεχώς αποδοκιμάζει το Scott και ήταν και αυτή που κάλεσε την αστυνομία όταν έγινε η κλοπή για να χαλάσει το σχέδιο του πατέρα της. O Hank θέλει όσο τίποτα να πάρει τη τεχνολογία που δημιούργησε την οποία χρησιμοποιεί και η στολή από τα χέρια του πανούργου "μαθητή" του Darren που πλέον διαχειρίζεται την εταιρεία που ίδρυσε ο ίδιος. Ξέροντας όμως πως είναι επικίνδυνο προτίμησε να βρει κάποιον αναλώσιμο και για αυτό το λόγο δεν δίνει τη στολή στην κόρη του. Στην πρώτη του αποστολή από λάθος ο Scott έρχεται αντιμέτωπος με τον Falcon. Μετά από αυτό το μεγάλο σχέδιο αρχίζει να εκτελείται. Ο Scott προσπαθεί να σταματήσει τον Darren, ο δεύτερος έχει καταφέρει να αναπαράγει την τεχνολογία της στολής του Ant-Man σε μια πιο καινούρια και επικίνδυνη στολή και επιχειρεί να την πουλήσει στην Ύδρα. Έτσι γίνεται η τελική μάχη μεταξύ του Ant-Man και του Yellojacket. Ο Ant-Μan νικάει. Η ταινία τελειώνει με τον Falcon να ψάχνει για νέο μέλος των Εκδικητών έναν ήρωα με τη δύναμη να μικραίνει.

 

Όπως και στο προηγούμενο αφιέρωμα έτσι και σε αυτό θα βάλω φωτογραφίες για σύγκριση μεταξύ comics και των ταινιών. Θα βάλω μόνο όσους χαρακτήρες πρωτοεμφανίστηκαν σε αυτή τη φάση οπότε όσοι ήταν στο προηγούμενο αφιέρωμα δεν θα είναι στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

 

Aldrich Killian

v2 1

 

 

Mandarin

v2 2

 

 

Malekith 

v2 3

 

 

Winter Soldier

v2 4

 

 

Falcon

v2 5

 

 

Sharon Carter

v2 6

 

 

Crossbones

v2 7

 

Batroc the Leaper

v2 8

 

 

Scarlet Witch

v2 9

 

 

Quicksilver

v2 10

 

 

Star-Lord

v2 11

 

 

Gamora

v2 12

 

 

Drax

v2 13

 

 

Rocket Racoon & Groot

v2 14

 

 

Ronan the Accuser

v2 15

 

 

Nebula

v2 16

 

 

Yondu

v2 17

 

 

The Collector

v2 18

 

 

Cosmo

v2 19

 

 

Ultron

v2 20

 

 

Klaw

v2 21

 

 

Ant-Man

v2 22

 

 

 

Yellowjacket

v2 23

 

Και αυτό το αφιέρωμα έφτασε στο τέλος του. Μην ξεχάσετε να διαβάσετε το αφιέρωμα στην πρώτη φάση των ταινιών κάνοντας ένα κλικ ακριβώς εδώ. Τον επόμενο μήνα έρχεται η Φάση 3.

 

You didn't see that coming...

DPzwOf UMAAdhYo

 

Continue reading
3311 Hits
0 Comments

10 Marvelous Years

1460233136 1

There was an idea...

Κάπου στο 2008 υπήρξε μια ιδέα, μια ιδέα που θα άλλαζε το κινηματογράφο και την τηλεόραση για πάντα. Η ιδέα ήταν να συγκεντρωθούν οι πιο δυνατοί, η πιο άξιοι και οι πιο ενδιαφέρον χαρακτήρες στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη για να πας προσφέρουν 10 χρόνια απόλαυσης στη μορφή ταινιών και τηλεοπτικών σειρών. Τον Aπρίλη κυκλοφορεί το Avengers Infinity War και πολύ πιθανό το Marvel Cinematic Universe να αλλάξει ριζικά, οπότε αποφάσισα να γράψω αυτό το blog-οδηγό-αφιέρωμα-whatever για να παρουσιάσω συνοπτικά κάθε προσθήκη στο MCU από τη δημιουργία του μέχρι και σήμερα που γίνεται 10 χρονών.

SPOILER ALERT συνέχισε να διαβάζεις με δική σου ευθύνη.

Στο πρώτο κομμάτι του αφιερώματος θα ασχοληθώ με τη Φάση 1 των ταινιών.

Iron Man(2008)

b

Hero: Tony Stark aka Iron Man

Vilain: Obadiah Stain aka Iron Monger

Other:Phil Coulson, James Rhodes aka War Machine, Nick Fury(post-credit)

Ιδιοφυΐα , δισεκατομμυριούχος, Playboy και φιλεύσπλαχνος ο Tony Stark είναι ιδιοκτήτης της μεγαλύτερη οπλοβιομηχανίας. Ταξιδεύει λοιπόν ως το Αφγανιστάν για να παρουσιάσει το τελευταίο του δημιούργημα και να το πουλήσει στον Αμερικάνικο Στρατό πιστεύοντας πως βάζει και αυτός το λιθαράκι του για το κοινό καλό και την παγκόσμια ειρήνη. Εκεί το απαγάγει μια τρομοκρατική οργάνωση με όνομα "10 δαχτυλίδια". Αυτός έπειτα από επίθεση των απαγωγέων επιβιώνει οριακά χάρη σε ένα γιατρό που του έβαλε στο στήθος μια μπαταρία και λόγω του μαγνητισμού τα θραύσματα μετάλλου που υπάρχουν στο σώμα του δεν φτάνουν στη καρδιά του. Μέσα σε μια σπηλιά φυλακισμένος και ενώ έχει συνειδητοποιήσει πως τα όπλα του καταλήγουν σε τρομοκράτες και προσδίδουν σε  κάθε άλλο παρά την ειρήνη αποφασίζει να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του. Αντί να φτιάξει τον πύραυλο που ήθελαν οι τρομοκράτες, που ήταν και ο λόγος της απαγωγής, δημιουργεί ένα αντιδραστήρα παλλαδίου αντικαθιστά την μπαταρία του και δημιουργεί και μια στολή. Έτσι το σκάει. Επιστρέφει στη χώρα και κλείνει την βιομηχανία όπλων. Αυτό όμως δεν ήρθε και πολύ καλά στο συνεργάτη του Obadiah, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει την απαγωγή και πουλούσε συστηματικά όπλα σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Αποφασίζει να κλέψει τα σχέδια του Tony και να δημιουργήσει μια νέα πιο δυνατή στολή. Έτσι όλα καταλήγουν στη τελική μάχη μεταξύ του Tony και του Obadiah ή αλλιώς μεταξύ του Iron Man και του Iron Monger. Η ταινία τελειώνει με τον Τony να παραδέχεται δημόσια πως είναι ο Iron Man.

 

The Incredible Hulk(2008)

2

Hero: Bruce Banner aka Hulk
Vilain: Emil Blonski aka Abomination
Other: Tony Stark(post credit)

Αρκετό καιρό μετά από ένα αποτυχημένο πείραμα ο Bruce Banner ζει μόνος και απομονωμένος, καθώς προσπαθεί να μάθει να ελέγχει τους παλμούς του, το θυμό του και τον άλλον.... Ξέρει ότι από το πείραμα και μετά αφού χτυπήθηκε από ακτινοβολία γάμα όταν οι σφυγμοί του ανεβαίνουν μεταμορφώνεται σε ένα ανεξέλεγκτο και άκρως επιθετικό, πράσινο τέρας γνωστό ως Hulk. Τα πράγματα αλλάζουν όταν μετά από τόσο καιρό ο Αμερικάνικος στρατός τον εντοπίζει και αρχίζει πάλι να τον κυνηγά. Εκείνος ξαναβρίσκει την πρώην κοπέλα του Betty, βοηθό του στο πείραμα και κόρη του στρατηγού που τον κυνηγάει. Ο στρατηγός τότε προσλαμβάνει ένα μεγάλο σε ηλικία στρατιωτικό, τον Blonski, να βρει και να πιάσει τον Banner. Μετά από αρκετό κυνηγητό ο Hulk μαζί με έναν επιστήμονα ακόμα κάνει ένα πείραμα στον εαυτό του με στόχο να καταστρέψει τον Hulk μια και καλή και το πείραμα δείχνει αρχικά να πετυχαίνει, ενώ παράλληλα ο Blonski έχει πάθει εμμονή με τον hulk και με το να αποδείξει πως αν και μεγάλος παραμένει ο καλύτερος στρατιώτης. ο Blonski αφού πιάνει τον Bruce που πλέον δεν έχει τις δυνάμεις του βάζει μέσα του το αίμα του Hulk και μετατρέπεται στον Abomination. Ο Bruce βλέποντας τη πόλη να καταστρέφεται από τον Abomination επιχειρεί να ξαναγίνει Hulk για να τη σώσει κάτι που όντως καταφέρνει. Η ταινία κλείνει με τον στρατηγό Ross απογοητευμένο που απέτυχε πάλι να πιάσει το Hulk. Τότε ο Tony Stark μπαίνει μέσα στο bar και τον προειδοποιεί πως φτιάχνουν ομάδα...

 

Iron Man 2(2010)

3

Hero: Tony Stark aka Iron Man
Vilain: Ivan Vanko aka Whiplash
Other: James Rhodes aka War Machine, Natasha Romanoff aka Black Widow, Phil Coulson, Nick Fury

Κάποιο καιρό αφού ο Tony Stark παραδέχτηκε δημόσια πως είναι ο Iron Man, τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ο Tony συνειδητοποιεί πως το παλλάδιο σιγά σιγά τον σκοτώνει, ενώ παράλληλα o Ivan Vanko θέλει να τον εκδικηθεί αφού θεωρεί τους Stark υπαίτιους για τη καταστροφή της οικογένειας του. Ο Tony αρνείται να δώσει τη στολή στη κυβέρνηση και αυτό κάνει τον Rhodes να κλέψει μια και να γίνει ο War Machine. Ο Tony αντιμετωπίζει και νικάει τον Ivan και ο δεύτερος μετά την ήττα αρχίζει να συνεργάζεται με έναν έμπορο όπλων ανταγωνιστή του Tony. O Τony προσλαμβάνει σαν βοηθό του τη Natasha η οποία αποδεικνύεται πράκτορας της Ασπίδας και βοηθός του Nick Fury, που βάζει περιοριστικά μέτρα στο Tony. Εκείνος με τη βοήθεια κάποιων βίντεο που είχε αφήσει ο πατέρας του δημιουργεί ένα πιο δυνατό και χωρίς βλαβερές επιπτώσεις υποκατάστατο του παλλαδίου στοιχείο και στο τέλος νικάει τον Ivan.

 

Thor(2011)

4

Hero:Thor Odinson
Vilain:Loki Laufyson
Other:Odin Borson, Laufy, Phil Coulson, Lady Sif, Ηeimdall, Volstagg, Hogun, Fandral, Clint Barton aka Hawkeye, Nick Fury(post credit)

O Thor είναι ο γιος του Odin του πατέρα όλων των θεών και είναι έτοιμος να στέφει βασιλιάς του Asgard, αλλά κάτι τον εμποδίζει. Κάποιοι παγωμένοι γίγαντες εισβάλλουν στο Asgard και παρόλο που εξουδετερώνονται εύκολα αυτό αρκούσε για να αναβληθεί η στέψη. Τότε ο πολεμοχαρής Thor μαζί με τον αδερφό το Loki και 4 φίλους πολεμιστές αποφασίζει να πάει μόνος του στη χώρα των παγωμένων γιγάντων και να ζητήσουν εξηγήσεις. Εκεί γίνεται μια μεγάλη μάχη που διακόπτεται από τον Odin που προτείνει νέα συνθήκη ειρήνης στο Laufy το βασιλιά των γιγάντων. Τότε ο Odin εξορίζει το Thor στη Γη σαν τιμωρία για τις πράξεις του, του αφαιρεί της δυνάμεις και ρίχνει στη Γη και το σφυρί του το Mjolnir και βάζει όρο πως όποιος αξίζει θα πάρει το σφυρί και τις δυνάμεις του Thor. Καθώς ο Thor είναι στη Γη και καταλαβαίνει πως δεν μπορεί πλέον να σηκώσει το σφυρί του ο αδερφός του ο Loki στο Asgard ξεκινάει το υποχθόνιο σχέδιο του, αφού μαθαίνει πως είναι θετός και ο αληθινός του πατέρας είναι ο Laufy. O Odin πέφτει σε κόμμα, και ο Loki συνεργάζεται με του παγωμένους γίγαντες και τους βάζει στο δωμάτιο του Odin για να τον σκοτώσουν, αλλά τους προδίδει και σώνει τον Odin, ώστε να έχει δικαιολογία να εισβάλλει στου γίγαντες αλλά και να θεωρείτε ήρωας και άξιος του θρόνου ενώ έχει ήδη προσπαθήσει να εμπoδίσει το Thor να επιστρέψει. Ο Τhor όμως στη Γη θυσιάζεται για να σώσει τους ανθρώπους από τον Destroyer που είχε στείλει ο Loki για να τον σκοτώσει και κρίνεται άξιος οπότε επανέρχονται οι δυνάμεις του και επιστρέφει στο Asgard. Εκεί νικάει το Loki και σταματάει το σχέδιο του που θα κατέστρεφε τη χώρα των γιγάντων με τίμημα όμως να καταστραφεί ο μόνος δρόμος προς τη Γη και να χάσει κάθε επαφή με τους Γήινους φίλους του και τη γυναίκα που αγάπησε τη Jane Foster καθώς και να χαθεί ο αδερφός του.

 

Captain America: The First Avenger(2011)

5

Hero: Steve Rogers aka Captain America
Vilain: Johan Schmidt aka Red Skull
Other: James Buchanan (Bucky) Barnes aka Winter Soldier, Peggy Carter, Nick Fury

Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ο Steve επιθυμεί όσο τίποτα να πολεμήσει και να βοηθήσει τη χώρα ενάντια στους Ναζί, κανένα τάγμα όμως δεν τον δέχεται μιας και είναι υπερβολικά μικροκαμωμένος και αδύναμος. Τότε μπαίνει εθελοντικά σε ένα πείραμα δημιουργίας υπερστρατιωτών και μετατρέπεται στον Captain America. Παρά την αρχική αμφισβήτηση ως προς το πρόσωπό του ο Captain πηγαίνει στα μέτωπα και πολεμάει και τα κατορθώματα του γίνονται ξακουστά. Μέσα σε όλα αυτα πεθαίνει ο αγαπημένος του φίλος Bucky. O μεγάλος εχθρός που έχει να αντιμετωπίσει είναι ο Red Skull Αρχηγός μιας ναζιστικής οργάνωσης της Ύδρας που στόχο έχει τη παγκόσμια κυριαρχία. Η Ύδρα αντλεί δύναμη από το τεσσεράκτιο ένα κειμήλιο που είχε δοθεί στη Γη από τον Odin ( και το ένα από τα Infinity Gems, συγκεκριμένα το Space Gem). Ο Captain μάχεται με τον Red Skull και ο δεύτερος χάνεται μέσα σε άλλες διαστάσεις αφού ακούμπησε το τεσσεράκτιο. Ο Captain τότε θυσιάζεται και ρίχνεται μαζί με το αεροπλάνο που κουβαλούσε βόμβες της Ύδρας στη θάλασσα για να μην πεθάνει κανείς άλλος. Η ταινία τελειώνει με τον Cap να ξυπνάει στο τώρα και το Fury να του λέει πως ήταν παγωμένος για 70 χρόνια.

 

The Avengers(2012)

6

Heroes: Tony Stark aka Iron Man, Steve Rogers aka Captain America, Thor Odinson, Bruce Banner aka Hulk, Natsha Romanoff aka Black Widow, Clint Barton aka Hawkeye
Vilain: Loki Laufyson
Other: Nick Fury, Phil Coulson, Maria Hill, Thanos (post credit)

Η Ασπίδα κάνει πειράματα πάνω στο τεσσεράκτιο, εκεί έρχεται ο Λόκι ο οποίος έχει ζήσει και έχει πάρει στρατό και ένα σκήπτρο που ελέγχει το μυαλό των ανθρώπων από κάποιο μυστηριώδες χαρακτήρα. Αφού καταστρέφει τη βάση της Ασπίδας και υπνωτίζει τον Hawkeye το σκάει. Έτσι ο Fury καταλαβαίνει πως μόνο το πρωτόκολλο των Εκδικητών μπορεί πλέον να σώσει τον κόσμο. έτσι συγκεντρώνουν τον Iron Man, τον Captain America, τη Black Widow και τον Hulk για να βοηθήσουν να βρουν το Loki. Καταφέρνουν να τον βρουν και να τον πιάσουν, αλλά καθώς επιστρέφουν τους επιτίθεται ο Thor ο οποίος ήρθε από το Asgard για να σταματήσει το Loki. Από παρεξήγηση όμως αρχίζει να παλεύει με τον Iron Man, και παράλληλα ο Loki δεν το σκάει ενώ μπορεί. Αφού αποφασίζουν να συνεργαστούν επιστρέφουν στην Ασπίδα και συγκεκριμένα στο ιπτάμενο αεροπλανοφόρο της. Εκεί προσπαθούν να αποφασίσουν τι θα κάνουν και να καταλάβουν πιο είναι το σχέδιο του Loki. Μετά τους επιτίθεται ο Hawkeye με τους υπόλοιπους υπνωτισμένους ανθρώπους και ο Hulk εμφανίζεται και αρχίζει να καταστρέφει το σκάφος, το οποίο ήταν το σχέδιο του Loki εξαρχής (να πιαστεί και να επηρεάσει τον Bruce με το σκήπτρο). ο Loki το σκάει και οι εκδικητές μένουν αποδεκατισμένοι, το σκάφος κατεστραμμένο και ο Phil Coulson νεκρός. O Hawkeye πλέον είναι ελεύθερος από το έλεγχο του Loki μετά από τη μάχη του με τη Black Widow. Μετά την "ομιλία" του Fury πλέον οι Εκδικητές συσπειρωμένοι πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη για τη τελευταία μάχη ενάντια στο στρατό των εξωγήινων Chitauri που κάλεσε από κάποια άλλη μεριά του σύμπαντος ο Loki χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του τεσσερακτίου. Καθώς η μάχη είναι σφοδρή το συμβούλιο Παγκόσμιας Ασφάλειας αποφασίζει να ρίξει πυρηνικά στη Νέα Υόρκη και να καταστρέψει όλους τους εξωγήινους μαζί όμως και τους απλούς ανθρώπους ως παράπλευρες απώλειες. Ο Tony ωστόσο έχει άλλη γνώμη πετώντας με τη στολή του καταφέρνει να στείλει τα πυρηνικά μέσα από την πύλη που ερχόντουσαν οι εξωγήινοι και την ίδια στιγμή η Black Widow καταφέρνει να κλείσει την πύλη χρησιμοποιώντας το σκήπτρο του Loki, οπότε δεν καταστράφηκε η πόλη μα ο κόσμος των Chitauri. Στο τέλος της ταινία μαθαίνουμε ποιος είναι αυτός που έδωσε το σκήπτρο και το στρατό στο Loki και δεν είναι άλλος από το Thanos, που είναι γνωστός ως ο Τρελός Τιτάνας.

 

Ακολουθούν φωτογραφίες με τη σύγκριση των χαρακτήρων από τα comics και τις ταινίες.

Iron Man

1a

 

Captain America

2a

 

Thor

3a

 

Hulk

4a

 

Black Widow

5a

 

Hawkeye

6a

 

 

 Nick Fury

7

 

Phil Coulson

8

 

Heimdall

18

 

 War Machine

19

 

Maria Hill

10

 

 Odin

14

 

Lady Sif

15

 

Warriors Three

16

 

Peggy Carter

21

 

Loki

9

 

Iron Monger

11

 

Abomination

12

 

Whiplash

13

 

Laufy

17

 

 Red Skull

20

 

 

Τον επόμενο μήνα το αφιέρωμα συνεχίζεται με τη Φάση 2 του MCU, όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει και το αφιέρωμα στη φάση 2 σε αυτό το link και ...
The truth is I'm Iron Man....

klr2isem7hjsxr0w0ih7

 

 

 

 

 

 

 

Continue reading
4382 Hits
0 Comments

Μικρά και μεγάλα ονόματα

Όντας φαν των σούπερ ηρώων εν γένη, έχω παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος των σειρών/ταινιών που κυκλοφορούν σε σινεμά/dvd/Netflix και άλλες μορφές. Τελειώνοντας πιο πρόσφατα και το The Punisher, τη σειρά του Netflix, θα ήθελα να γράψω μερικές σκέψεις για πράγματα που έχω παρατηρήσει να συμβαίνουν.

 

 

Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι το 90% όσων δουν αυτή τη φωτογραφία, δε θα γνωρίζουν την 3η ηρωίδα, χωρίς να ψάξουν στο Google. Επίσης λίγα άτομα θα έχουν επίγνωση της ομάδας στην δεύτερη εικόνα. Αλλά δεν θα επικεντρωθώ στους συγκεκριμένους χαρακτήρες. Ούτε εγώ γνωρίζω πολλά για το lore τους. Ήταν απλά μια εικόνα. Εκεί που θέλω να επικεντρωθώ είναι το γεγονός ότι ανάλογα το βεληνεκές του ήρωα, οι ευθύνες ή το κακό, αν θέλετε, που καλούντε να αντιμετωπίσουν είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο.

 

Ας πάρουμε ως παράδειγμα τον Iron Fist. Είναι στο νούμερο 195 με τους καλύτερους ήρωες κόμικ όλων των εποχών (Πηγή). Σύμφωνα με πολλούς, η συγκεκριμένη πηγή είναι για τα πανηγύρια, αλλά το ότι ο Iron Fist ειναι στη θέση αυτή, είναι κάτι σχετικά κοινώς αποδεκτό. Αν και για κάποιο λόγο, προσωπικά γνώριζα ότι ήταν μέλος της σειράς Avengers...  ̄\_(ツ)_/ ̄

 

Σύμφωνα με τη σειρά του Netflix, η περιπέτεια ξεκινάει όταν βρίσκει στη Ν. Υόρκη ναρκωτικά, τα οποία θέλει να διώξει από τους δρόμους. Από εκεί και πέρα μπαίνει σε άλλη σειρά και η έρευνα τον οδηγεί στα χνάρια της οργάνωσης Hand, όπου και ξεκινά το πραγματικό πανηγύρι. Σχετικά παρόμοια κινείται και η σειρά Luke Cage. Ξεκινάει από κάτι "συνηθισμένο", ένα πρόβλημα που όλοι έχουμε δει στην καθημερινότητά μας, και όσο εμβαθύνει, τόσο η ιστορία περιπλέκεται και οι πλεκτάνες κάνουν την εμφάνισή τους.

 

Θα ήθελα να πω ότι και για τη σειρά Punisher συμβαίνει το ίδιο, αλλά εκεί μπαίνουν άλλοι παράγοντες. Ο Frank Castle (γενικές γνώσεις για τον ήρωα) έχει χάσει την οικογένειά του σε ατναλλαγή πυροβολισμών μεταξύ συμμοριών και αναζητά τους υπάιτιους για να τους σκοτώσει. Καθότιν ήταν ο ίδιος μέρος του συστήματος δικαιοσύνης, βλέπει ότι με το καλό δεν πρόκειται να βγει άκρη, οπότε γίνεται ο ίδιος νόμος και ξεκινάει την Κάθαρση. Αυτό που είναι διαφορετικό με τον συγκεκριμένο ήρωα, είναι το γεγονός ότι βγάζει τις ανθρώπινες τάσεις ενός πρωτόγονου. Όλοι έχουμε ακούσει για κάποιο Χ περιστατικό, το οποίο μας έφερε σε σημείο να πούμε "Ο κ@@@@@@@ς πρέπει να πεθάνει!". Όμως είμαστε αρκετά νομοταγής (νομοφοβούμενοι?), ώστε να "εμπιστευθούμε" το σύστημα δικαιοσύνης και να μείνουμε άπραγοι. Ο Frank δεν είναι έτσι. Έχει σχεδιαστεί, ώστε να δείξει το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, ο οποίος νιώθει ότι το σύστημα δικαιοσύνης δεν είναι αρκετό για να τιμωρήσει αυτόν που μας έκανε κακό. Είμαι σίγουρος ότι ακόμη και η θανατική ποινή δεν θα ικανοποιούσε τον Punisher, καθώς θα ήθελε ο ίδιος να είναι αυτός που θα τραβήξει την σκανδάλη. Για πάντα θα θυμάμαι τη στιγμή που ο Ghost Rider χρησιμοποίησε το Penance Stare στον Punisher χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

 

No regrets

 

Εν πάση περιπτώσει, εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι ότι δεν έχουν όλοι μια εξωγήινη φυλή να κατατροπώσουν ή ένα πράσινο εξάμβλωμα να πολεμήσουν (εσένα κοιτάω Abomination). Μερικοί ήρωες θεωρούνται δευτερεύοντες και το ίδιο συμβαίνει και με τους εχθρούς τους. Έχουν πιο ανθρώπινη προσέγγιση, πιο καθημερινά προβλήματα. Αυτός ήταν και ο λόγος που με ενθουσίασε η σειρά Luke Cage. Αυτός ο γίγαντας είναι ένα καθημερινό άτομο, στον οποίο μπορούσε να πάει ο καθένας να ζητήσει βοήθεια. Δε φόραγε μάσκες, δεν είχε ψευδώνυμα (αν και το Luke Cage ψευδώνυμο θεωρείται) και τα πάθη του ήταν ομοίως γήινα. Τουλάχιστον σύμφωνα με τη σειρά. Όποιος έχει διαβάσει κόμικ, ξέρει.

 

Εσείς τι νομίζετε; Είναι καλύτερη η ανθρώπινη προσέγγιση ενός σούπερ ήρωα, ακόμη κι αν είναι "μικρό" όνομα; Κι ο Batman έχει ανθρώπινα προβλήματα, αλλά βλέποντας ότι κάθε τρεις και λίγο είναι στο διάστημα να πολεμάει με έναν Κρυπτονιανό, έναν Αρηανό κι έναν "ψαριανό" (ωραία αρχή για ανέκδοτο), θέλω να πιστεύω ότι οι Shining Knight και Vigilante έχουν πιο ανθρώπινη πλευρά, παρά κάποιος που πολεμάει νυχτιάτικα τη μια με έναν σχιζοφρενή, την άλλη με έναν που πάσχει από διχασμένη προσωπικότητα και την παράλλη με ένα φυτό! Τουλάχιστον το φυτό είναι πολύ ωραία σχεδιασμένο...

 

TR

Continue reading
Recent comment in this post
Lyricaldemon
Για εμένα καλό είναι να βλέπουμε και την ανθρώπινη πλευρά σε θέμα αντιπάλων,έτσι και αλλιώς το είδαμε στην τελευταία τριλογία Batm... Read More
Sunday, 18 February 2018 18:44
2883 Hits
1 Comment

18 Wheeler American Pro Trucker


Σαν τρελό φορτηγό ένα πράγμα...
 
Όσοι από εσάς δε μπορούσαν να περιμένουν το sequel του Crazy Taxi, θα αισθάνθηκαν σίγουρα πολύ όμορφα όταν κυκλοφόρησε το 18 Wheeler American Pro Trucker. Ο τίτλος που δανείζεται κάποια gameplay στοιχεία από το Crazy Taxi σας βάζει πίσω από το τιμόνι ενός από των τεσσάρων διαθέσιμων φορτηγών και σκοπός σας είναι να παραδώσετε πρώτοι τρεις τύπους φορτίου πριν τελειώσει ο χρόνος που σας δίνεται (τα βαρύτερα φορτία σας καθυστερούν αλλά είναι επικερδή).


Μέσα από τις 20 πίστες του τίτλου θα διασχίσετε την Αμερική από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι τη Νέα Υόρκη. Αντίπαλός σας θα είναι άλλος ένας οδηγός φορτηγού, ο οποίος θα σας ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και θα προσπαθεί να σας βγάλει έξω από το δρόμο με κάθε ευκαιρία που θα του δίνεται. Το μόνο αρνητικό σε όλο αυτό είναι η δυσκολία του τίτλου η οποία έχει ως εξής: "Κάνατε λάθος; Το μπούλο". Ζόρικο game.



Με τα φώτα νυσταγμένα... Αν βαρεθείτε το κλασσικό gameplay, μπορείτε να δοκιμάσετε τα διάφορα mini-games που περιέχει το 18 Wheeler, όπως την οδήγηση σε διαδρομή με φουρκέτες και απότομες στροφές. Στο Parking Challenge, θα πρέπει να παρκάρετε το φορτηγό σας σε πολύ στενούς χώρους (trust me, δεν είναι τόσο βαρετό όσο νομίζετε).
 


Ο τίτλος διαθέτει πολύ καλά γραφικά, έχει βέβαια pop-ups αλλά δεν ενοχλούν, και ενώ ο ήχος ταιριάζει βέβαια με όλο το concept, καταντά από ένα σημείο και μετά άκρως εκνευριστικός. Ο χειρισμός του 18 Wheeler είναι αρκετά ρεαλιστικός, και ειδικά αν χρησιμοποιείτε τιμονιέρα, θα σας κάνει να θέλετε να ασχοληθείτε παραπάνω μαζί του. Ενώ είναι arcade game, αφήνει μια αίσθηση simulation.
 
Σε γενικές γραμμές, το 18 Wheeler American Pro Trucker είναι διασκεδαστικό και προσφέρει συναρπαστικές καταδιώξεις που άρεσαν τόσο πολύ στους fans του Crazy Taxi. Τι λέτε; Ψήνεστε να γίνετε νταλικέρης και να αμολάτε βρισιές με το παραμικρό;

To 18 Wheeler: American Pro Trucker αναπτύχθηκε από τη Sega AM2 και κυκλοφόρησε από τη Sega αρχικά το 2000 στα arcades και αργότερα το 2001 στο Dreamcast και το 2002 για PlayStation 2 και GameCube.

Continue reading
Recent comment in this post
Professor_Severus_Snape
Μου ξύπνησες αναμνήσεις από ένα άλλο αντίστοιχο παιχνίδι, το Big Mutha Truckers, το οποίο είχε κυκλοφορήσει για όλες τις κονσόλες ... Read More
Friday, 16 February 2018 00:38
1615 Hits
1 Comment

Gaming Day Check

Μέρα πρώτη του Blog,προσπάθησα μετά απο αιώνες που είχα να παίξω League of Legends να μπώ σε ένα ARAM (All random all mid) game.Σε μια σύντομη εκδοχή αυτής της ιστορίας έχω τον λογαριασμό απο τότε που βγήκε το παιχνίδι (2009?),αλλά προφανώς η μαζική αφιξη ιδιαιτάιρων στοιχείων με πάμπολα ψυχολογικά προβλήματα,με ξένισε και με έδίωξε μακριά απο το competitive gaming.Καθώς δίαλεγα τον χαρακτήρα μου,έλεγα κρυφά στον εαυτό μου,δεν θα βρείς πάλι ατόμα που δεν μιλάνε αγγλικά,που δεν τους νοίαζει η ομαδικότητα…Τελικά μπήκα και ενώ όλα θα μπορούσαν να ήταν υπέροχα,οι 4 premade τύποι μιλούσαν κάποια γλώσσα των σπηλαίων που εγώ δεν καταννοήσα ποτέ και απλώς με άφηναν να πεθαίνω χωρίς μία βοήθεια..Όποτε μάλλονβ στην σημερινή μου ημέρα,μετά το 2ωρο λιώσιμο στο γυμναστήριο θα το γυρίσω στο single player RPG element,που πάντα λάτρευα.

Untill then,Stay frosty!

Gaming Experiences

Continue reading
Recent comment in this post
TheReaper
Προτεινόμενη θεραπεία: κάθεσαι στα μετόπισθεν, πετάς ότι μπορείς από απόσταση και γελάς όταν πεθαίνουν οι άλλοι ... Read More
Saturday, 03 February 2018 13:20
2001 Hits
1 Comment

Πού χάθηκαν αυτοί οι παλιόφιλοι;

 

 
Ο πιο δημοφιλής προορισμός για παλιές κονσόλες είναι δυστυχώς τα σκουπίδια! Αλήθεια, αν μια παιχνιδομηχανή βγάλει βλάβη σε κάποια στιγμή της ζωής της, η επισκευή της οποίας είναι κατά 99% ασύμφορη, ή αν απλά το παιδάκι που την είχε έγινε άντρας,  αρκετοί επιλέγουν να στείλουν το θρυλικό μηχάνημα στον κάδο  χωρίς να αντιληφθούν καν την πραγματική αξία του. Συνήθως, δεν τους περνά από το νου ότι κάποια στιγμή αυτή η κονσόλα που βιάζονται να ξεφορτωθούν ίσως να αποκτήσει αξία ή ότι η επισκευή της μελλοντικά να είναι ευκολότερη και λογικά φθηνότερη. Προσωπικά, γνωρίζω ανθρώπους οι οποίοι χάσανε τις κονσόλες τους από ατυχές στιγμές στο σπίτι. Κάποιο ξαδερφάκι έτρεξε, κάποιο σκυλάκι πήδηξε, κάποιος γονιός νευρίασε και το αποτέλεσμα ήταν RIP ή σοβαρή βλάβη στο καημένο το μηχάνημα.
 
 
Αν μια κονσόλα καταφέρει και γλιτώσει τη χωματερή, τότε το μέλλον της ανήκει. Τα σημεία στα οποία μπορεί να εντοπιστεί ένα παλιό σύστημα ψυχαγωγίας, home console ή handheld, είναι τρία:
 
1)Σε συλλογές
2)σε εκθέσεις & μουσεία και φυσικά,
3)σε καταστήματα, φυσικά ή ψηφιακά.
 
 Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε είτε με συλλέκτες, είτε με βαρόνους της κουλτούρας του gaming, είτε απλώς με συναισθηματικούς τύπους που έχουν καιρό να ανέβουν στο πατάρι. Στη δεύτερη περίπτωση, μιλάμε για συστήματα που έχουν υιοθετήσει εκπαιδευτικό ρόλο, επιμορφώνοντας τους μικρότερους σχετικά με την ιστορία του gaming και χαρίζοντας στους μεγαλύτερους νοσταλγία. Η τρίτη όμως περίπτωση είναι αυτή που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
 
 
Οι τιμές των παλιών κονσολών στο eBay είναι ιδιαίτερα υψηλές. Ένας Commodore 64 σε άψογη κατάσταση (όσο μπορεί να είναι αυτή έπειτα από 30+ χρόνια) με κουτιά και παρελκόμενα, πωλείται στο eBay γύρω στα 70€. Ένα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι αυτό του κλασσικού Game Boy το οποίο το βρίσκετε εύκολα πλέον στα 25-30€. Αν όμως το αναζητήσετε σε τέλεια κατάσταση, τότε θα πρέπει να στάξετε γύρω στα 500€! Σκεφτείτε ότι το ίδιο λίγο-πολύ συμβαίνει με όλα: όσο πιο παλιά είναι μια κονσόλα, τόσο πιο δυσεύρετη είναι. Άρα, είναι αυτονόητο ότι αποκτά μεγαλύτερη αξία που επηρεάζεται φυσικά από την κατάσταση και τη λειτουργικότητά της.
 
Δεν έχει σημασία όμως αν ένα σύστημα τα πήγε καλά εμπορικά ή όχι: η συλλεκτική του αξία δεν επηρεάζεται από αυτό. Το SEGA Saturn το βρίσκει κανείς ακόμα και με 400€, ωστόσο αν επιθυμεί τη λευκή έκδοση της κονσόλας που διατέθηκε στην Ιαπωνία, τότε η τιμή εκκίνησης είναι τα 700€. Εννοείται βέβαια πως οι τιμές ποικίλουν ανάλογα και τη χώρα απ’ όπου αγοράζετε: μια ιαπωνική έκδοση π.χ., στην Ιαπωνία θα τη βρείτε φθηνότερα απ’ ότι στην Ευρώπη ή τις ΗΠΑ.
 
Η επετειακή έκδοση για τα 20 χρόνια του PS4 κυκλοφόρησε σε 12.300 τεμάχια. Θα τη βρείτε όμως μόνο στο eBay με 1.000 ευρώ το λιγότερο! Ναι, δεν είναι παλιά κονσόλα, αλλά σε καμιά δεκαριά χρόνια όμως θα το δείτε σε ακόμη υψηλότερη τιμή. 
Trust me. Omnibot knows...
 
 
O καλύτερος τρόπος για να ψάξει κάποιος για παλιές κονσόλες δεν είναι μόνο το eBay. Η καλύτερη λύση είναι το game hunting! Βγείτε και πάρτε αμπάριζα παλιά, παραδοσιακά παιχνιδάδικα, ψάξτε αποθήκες και παλαιοπωλεία στο Μοναστηράκι (ακόμα και σε παζάρια), και προσφερθείτε να αγοράσετε σαβούρα μέσα στην οποία είναι πολύ πιθανόν να υπάρχει κάτι ξεχασμένο με σφραγίδα Nortec ή Zegetron. 
Σίγουρα κάτι θα βρείτε.
 
Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν, μια κονσόλα ακόμα και μετά το τέλος της επαγγελματικής της καριέρας, έχει πολλούς πιθανούς προορισμούς. Ο ιδανικότερος όλων είναι στη συλλογή των retro-λάγνων όμως αυτό αν μη τι άλλο απαιτεί προνοητικότητα και χρήμα. Στη τελική να θυμάστε πώς σε 15+ χρόνια, οι σημερινές σας κονσόλες θα θεωρούνται ρετρό. 
 
Οπότε, δώστε βάση σε αυτά που σας ανέφερα και φροντίστε να μη δω κανένα PS4 ή Xbox One σε κάδο ανακύκλωσης.

 

Continue reading
Recent comment in this post
Manos
Κονσόλα στα σκουπίδια=Έγκλημα. Που να ήξεραν όσοι έχουν παλιές κονσόλες ότι μπορούν να τις μοσχοπουλήσουν στο eBay αν δεν τις θέλο... Read More
Wednesday, 06 December 2017 14:48
2810 Hits
1 Comment

Επίπεδα δυσκολίας και πράσινα τέρατα

Έχουμε όλοι συναντήσει παιχνίδια, το οποία είχαν ανεβασμένο βαθμό δυσκολίας και προκαλούν τον παίκτη να δοκιμάσει τις ικανότητές του. Σε άλλες περιπτώσεις, υπάρχουν παιχνίδια που το επίπεδο δυσκολίας ανέβαινε με την πρόοδο του παιχνιδιού και αυτό προκαλούσε τον παίκτη να ακολουθήσει το ρυθμό. Μετά υπάρχουν τα Dark Souls, τα οποία δεν έχω ακούσει κανέναν να μιλάει για ιστορία ή ο,τιδήποτε άλλο τα περιβάλει, παρά μόνο για το πόσο δύσκολο είναι. Άρα θα υποθέσω ότι δεν έχει κάτι άλλο να επιδείξει, πέραν του ότι σου αλλάζει τα πετρέλαια για να το τερματίσεις. Επομένως το ερώτημα είναι το εξής: ποιο το νόημα σε όλο αυτό το τουρλουμπούκι;

 

 

Το θέμα με το επίπεδο δυσκολίας είναι κάτι που με απασχολούσε γενικότερα. Γιατί να έχει άλλο επίπεδο δυσκολίας ένα παιχνίδι; Η απάντηση ήρθε γρήγορα από το θείο μου, ο οποίος τότε είχε μια Amiga500. Έπαιζα ένα Captain Planet θυμάμαι εκεί πέρα. Μου είπε τότε ότι υπήρχαν άτομα για τους οποίους το κανονικό εππίπεδο δυσκολίας, απλά ήταν πολύ εύκολο. Δε θυμάμαι ακριβώς τι εντυπώσεις μου άφησε η απάντηση αυτή. Ήμουν και 5-6 ετών τότε. Ενδεχομένως να ήταν αρκετή, ώστε να μη δώσω συνέχεια. Αυτό που με προβληματίζει τώρα, όμως, είναι κάτι διαφορετικό.

 

Μπορεί για κάποιους πράγματι να είναι πολύ εύκολο το μέτριο επίπεδο δυσκολίας. Τι σημαίνει όμως για τον μέσο άνθρωπο αυτό; Δεν έχω διαβάσει κάποια έρευνα που να το επιβεβαιώνει, αλλά έχω την εντύπωση ότι σίγουρα έχει να επισημάνει κάτι για τον τρόπο που σκέφτεται κανείς, την αντίληψή του, το επίπεδο νοημοσύνης του. Οι γνωστικές ικανότητες του καθενός εξαρτώνται και από τον τρόπο που θα τις ακονίσει κάποιος. Οι γνωστικές αυτές ικανότητες, μπορούν να επεκταθούν επιπλέον με διάφορα ερεθίσματα. Όπως με το σκάκι. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι όσοι ασχολούνται με το σκάκι, αποκτούν την ικανότητα να σκέφτονται πιο πολύπλοκα, καθώς και να ελίσσονται περισσότερο σε διάφορες καταστάσεις. Επιπλέον είχα δει για μια έρευνα, η οποία απέδειξε ότι τα παιχνίδια στρατηγικής αναπτύσουν περισσότερο τις γνωστικές ικανότητες σε σχέση με παιχνίδια τύπου προσομοίωσης. Και πάλι, το ερώτημα μένει: τι θέλει να πει ο ποιητής;

 

Αν και δεν είμαι κάνας επιστήμονας (ποιον κοροϊδεύω, εννοείται πως είμαι :P ), έχω παρατηρήσει κάτι παρόμοιο. Όταν κάποιος ασχολείται με ένα παιχνίδι σε μεγαλύτερο επίπεδο δυσκολίας, αυτό τον αναγκάζει να σκεφτεί διαφορετικά. Πολλά παιχνίδια χρειάζονται διαφορετική προσέγγιση για το ίδιο πράγμα όταν αλλάζει το επίπεδο δυσκολίας. Έτσι, ένα boss fight το οποίο κέρδισες με τον Χ τρόπο, θα πρέπει τώρα να σκεφτείς έναν Ψ τρόπο για να το κερδίσεις. Αυτό δεν είναι το ίδιο εύκολο για όλους. Κάποιοι χρειάζονται περισσότερη προσπάθεια για να βρουν τον τρόπο που απαιτείται. Παρόλα αυτά, το παιδεύουν και το βρίσκουν. Και είναι αξιέπαινο.

 

Το πρόβλημα τώρα είναι παιχνίδια που δεν έχουν να προσφέρουν κάτι. Δεν σε προκαλούν να στίψεις το μυαλό σου, απλά σε ταλαιπωρούν γιατί μπορούν. Ελάχιστα έχω ασχοληθεί με τη σειρά Souls. Είδα ότι δεν είχε κάτι το ουσιαστικό. Ήταν απλά μια προσπάθεια να σε κάνει να μισήσεις την αγαπημένη σου συνήθεια. Δεν ήταν σαν το Legacy of Kain, στο οποίο έπρεπε να βρίσκεις τις διάφορες δυνάμεις για να μπορέσεις να νικήσεις το boss fight. Ήταν απλή σπατάλη χρόνου. Και αυτό το έκρινα από το χρόνο που αφιέρωσα στο παιχνίδι, παίζοντας σε κατάστημα που έτυχε να το έχουν σε έκθεμα. Οπότε, αναρωτιέμαι σαν το μέσο καθημερινό gamer (που δεν είμαι): γιατί να θέλει κανείς να ταλαιπωρείται απλά και μόνο για να ταλαιπωρείται; Το παιχνίδι ήταν καθαρά θέμα συντονισμού. Κάτι που δεν με ενοχλεί απαραίτητα, αλλά ως λάτρης των strategy, stealth και RPG παιχνιδιών, δε βρήκα νόημα. Ναι, ένα δύσκολο παιχνίδι, θα σε προκαλέσει. Αλλά διαφορετικά σε προκαλεί το Guns of the Patriots στα ανώτερα επίπεδα δυσκολίας και αλλιώς το  Warlords Battlecry.

 

Κάποια πράγματα στο gaming είναι μελετημένα. Θεωρώ πως και το θέμα του επιπέδου δυσκολίας, είναι ένα από αυτά. Θυμάμαι μάλιστα αυτή την εικόνα:

 

Αναρωτιέμαι κατά πόσο ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν είναι λίγες οι φορές που θυμάμαι το θείο μου να νευριάζει ο ίδιος με κάποια παιχνίδια, τα οποία ήμουν πολύ μικρός για να παίξω. Τι έχει άραγε αλλάξει στο θέμα της δυσκολίας και ποια είναι η όλη αλήθεια γι' αυτό; Πρέπει να μιλήσουμε με κάποιους από τους ειδήμονες για το θέμα αυτό, ώστε να μας δώσουν μια ικανοποιητική εξήγηση. Ακούω τις δικές σας απόψεις.

 

TR

Continue reading
Recent Comments
Shikabane_Hime7
Με το που διάβασα τη πρώτη παράγραφο μου κέντρισες το ενδιαφέρον και συμφώνησα σε αυτό που έγραψες. Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λε... Read More
Wednesday, 25 October 2017 10:53
the_prophet1987
Δε μπορώ να μιλήσω για τα Dark Souls γιατί δεν τα έχω παίξει αλλά απο αυτά που λέτε παιδιά μου θυμίζουν τη σειρά Ninja Gaiden.Δηλα... Read More
Wednesday, 25 October 2017 14:03
2293 Hits
2 Comments

Από την Κιβωτό των Στοχασμών στις συνομωσίες της Άπω Ανατολής

1ekso

Με τα 3/4 του 2017 να έχουν πλέον συμπληρωθεί και τη δεκαετία να μπαίνει αργά, αλλά σταθερά, στην τελική της ευθεία, βρήκα την αφορμή που έψαχνα προκειμένου να πω… κάτι άλλο από αυτό με το οποίο θα ξεκινήσω. Ξεπερνώντας την παραληρηματική πρώτη πρόταση, γιατί δε μπορείς να αρχίζεις κάθε φορά με κάτι «ψαγμένο», και καθώς πρόκειται για ελεύθερο κείμενο, συνεπώς απαιτείται υπομονή από τον αναγνώστη που θα μπει στη διαδικασία να διαβάσει, πάμε πάλι:

Η gaming βιομηχανία διαπιστώνουμε όλοι ότι έχει διευρυνθεί σε επίπεδα που πριν από 25 χρόνια ίσως μόνο κάποιοι οραματιστές μπορούσαν να φανταστούν, και οι οποίοι ενδεχομένως τώρα έχουν εκατοντάδες χιλιάδες -αν όχι μερικά εκατομμύρια- ευρώ/δολάρια στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, εφόσον φρόντισαν να το εκμεταλλευτούν καταλλήλως και τους ευνόησαν οι συνθήκες. Ως βιομηχανία η οποία πορεύεται σταθερά πλάι σ’ αυτές του κινηματογράφου και της μουσικής, μιλώντας σε κάθε περίπτωση για τζίρο δισεκατομμυρίων ετησίως, βιώνουμε την έκρηξη των e-sports και του mobile gaming, τα οποία έχουν εισέλθει για τα καλά στη ζωή μας, με σαφώς μεγαλύτερο βαθμό διεισδυτικότητας από τη δεύτερη κατηγορία, η οποία φτάνει μέχρι τον τελευταίο casual gamer.

Στην πρώτη, το multiplayer στοιχείο απετέλεσε προοδευτικά ταυτόσημη έννοια των MOBA games, τα οποία άρχισαν να αναπτύσσονται από την προηγούμενη δεκαετία και πλέον κυριαρχούν στο χώρο των e-sports προεξαρχόντων των League of Legends και Defense of the Ancients 2, σε μια μάχη που μαίνεται μεταξύ τους εδώ και χρόνια δίχως να είναι η μόνη. Στην κατηγορία των MMORPG ποιος είναι αυτός που μπορεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία του World of Warcraft, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο επί 13 συναπτά έτη να προσφέρει πλουσιότατο περιεχόμενο στους απανταχού fans της σειράς, οι οποίοι το τιμούν σε καθένα από τα έξι expansions που κυκλοφορούν ανά τακτά διαστήματα μετά το αρχικό release του τίτλου το 2004. Βεβαίως δε μπορεί να μη γίνει ιδιαίτερη μνεία στο Final Fantasy 14: A Realm Reborn, το οποίο βελτιώνεται όσο περνάει ο καιρός, το Elder Scrolls Online, καθώς και κλασικούς τίτλους όπως τα Star Wars: The Old Republic, Guild Wars 2 και Lord of the Rings Online, ακόμη κι αν έχουν χάσει το κοινό του παρελθόντος.

Την τιμητική τους στα online games έχουν όσα ανήκουν στην κατηγορία survival, εκεί όπου το σκήπτρο του βασιλιά περνά ανά διαστήματα από τον έναν τίτλο στον άλλο. Πλην όμως, εδώ και μόλις πέντε μήνες υπάρχει κάποιος που κάνει για πρώτη φορά τόσο μεγάλη διαφορά έχοντας πετύχει κάτι εκπληκτικό. Ο λόγος για το PlayerUnknown's Battlegrounds, ένα παιχνίδι το οποίο έχει αφήσει πίσω του… για πλάκα αντίστοιχα games, όπως τα H1Z1: King of the Kill, ARK: Survival Evolved και Rust, καταφέρνοντας να ξεπεράσει ακόμη και το κορυφαίο μέχρι πρότινος σε λίστα ενεργών χρηστών στο Steam, DotA 2(!), ενώ η διαφορά αυτή αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο στο προσεχές μέλλον!

Συνεχίζοντας τη συλλογιστική με αφορμή τη ραγδαία άνθιση που γνωρίζουν τα e-sports, έχοντας ως αποκορύφωμα τα τουρνουά ή ακόμη και τα πρωταθλήματα που διοργανώνονται γύρω από αρκετά εκ των προαναφερθέντων παιχνιδιών, άφησα τελευταία μια κατηγορία την οποία θεωρώ ίσως την πλέον κλασική στο χώρο των videogames γενικότερα, παρότι δεν είμαι καν λάτρης της. Αν επιχειρούσα μια πρωτόγονη περιγραφή της, αυτή θα ήταν «τρέχω και πυροβολώ μπροστά σε μια οθόνη». Ή πάλι, αν προσπαθούσα να την αποδώσω με όρους προ Γραμμικής Β, αυτοί θα περιορίζονταν σε δύο λέξεις; «πίου-πίου»! Τα First Person Shooters αποτελούν κατά την άποψή μου ό,τι πιο παραδοσιακό μπορεί να αποδώσει τον ορισμό ενός βιντεοπαιχνιδιού. Κι αν για κάθε gamer αυτό δε μπορεί ποτέ να είναι αρκετό, για οποιονδήποτε έχει ελάχιστη ή μηδαμινή ιδέα για το χώρο, η λογική τους ως προς τι είναι ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι βρίσκεται πολύ κοντά στις προαναφερθείσες απερίγραπτες… περιγραφές.

Τα FPS είναι ίσως το πιο διαχρονικό και κατ’ επέκταση εμπορικό genre όλων των εποχών. Τα 2D platforms μπορεί στην πορεία να έφθιναν μοιραία σε εμπορικό επίπεδο λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας (τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, καθώς υπάρχουν υπέροχα σύγχρονα games και με πολύ ψηλές πωλήσεις), τα adventures ατόνησαν και για να αντέξουν στον ανταγωνισμό μπολιάστηκαν με αυξημένα action στοιχεία, ενώ τα sports έχουν από παλιά, φαρδιά-πλατιά γραμμένο στην προμετωπίδα τους το όνομα του Fifa στο ποδόσφαιρο κι εδώ και χρόνια αυτό του NBA 2K στο μπάσκετ (κάποτε οι ισορροπίες ήταν διαφορετικές). Κάθε κατηγορία, ανεξαρτήτως πωλήσεων, έχει ένα φανατικό κοινό που την υποστηρίζει και την ακολουθεί, συχνά μέσα από συγκεκριμένες σειρές παιχνιδιών όπως συμβαίνει με τα πάσης φύσεως strategies. Αποκορύφωμα αυτών, το εντυπωσιακό Civilization V, που εξακολουθεί να διατηρεί διπλάσια βάση ενεργών χρηστών από το διάδοχό του(!), και τα υβριδικά Total War, τα οποία συνδυάζουν τόσο Real-time όσο και Turn-Based στοιχεία.

Κι όμως, τα FPS κρατούν τη σημαία ψηλά ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν κυκλοφόρησαν ορισμένα από τα καλύτερα games του είδους ως ομολογούν άλλοι, ειδικότεροι, όπως τα Wolfenstein 3D (1992), Doom (1993) και αργότερα τα Half-Life (1998) και Unreal Tournament (1999). Βεβαίως, το παιχνίδι-φαινόμενο στα multiplayer FPS δεν είναι άλλο από το Counter-Strike, το οποίο μετά τον παροξυσμό στα internet-cafe λίγο μετά το millennium, έχει πλέον ξεφύγει έτη φωτός από τους διώκτες του μετά και το Global Offensive (2012). Επιπλέον, ενώπιον της παραδοσιακής κόντρας μεταξύ των Call of Duty και Battlefield, παρατηρούμε ένα φαινόμενο όλο και πιο συχνό στην κατηγορία, που θέλει τόσο τους τίτλους των συγκεκριμένων franchises (ας είμαστε ειλικρινείς) όσο και άλλων FPS, όπως τα Titanfall, Overwatch και Star Wars Battlefront (που παίζεται και ως τρίτου προσώπου), να δίνουν ξεκάθαρη προτεραιότητα στο multiplayer έναντι του single player, μη τηρώντας καν τα προσχήματα στις περιπτώσεις των τριών τελευταίων (αν και το Titanfall 2 συμπεριέλαβε ένα μικρό campaign). Σχεδόν πάντοτε όμως καταφέρνουν να αποκτούν μια πολύ μεγάλη βάση ενεργών χρηστών την οποία φροντίζουν να κρατούν «ζεστή» με νέο περιεχόμενο.

Προσπαθώντας να το… μαζέψω σιγά-σιγά με ένα σύντομο πέρασμα από τα single player games, θα ρίσκαρα να πω ότι στη δεκαετία του ’90 είχαν την τιμητική τους κατά κύριο λόγο τα platforms τύπου Super Mario, Sonic, Crash Bandicoot, στο διάστημα της μετάβασης από τα 2D στα 3D games και τα πρώτα βήματα των τελευταίων, με κορυφαία ίσως στιγμή το Super Mario 64 (1996). Στην προηγούμενη δεκαετία πιστεύω ότι ζήσαμε τη μεγαλύτερη έκρηξη των FPS, μέσα από την οποία προέκυψαν, καθιερώθηκαν ή έστω επανήλθαν ορισμένα από τα σημαντικότερα franchises της κατηγορίας, τα περισσότερα εκ των οποίων παραμένουν ζωντανά μέχρι σήμερα. Δεν είμαι ο καθ’ ύλην αρμόδιος να μιλήσει γι’ αυτά, αλλά μόνο σεβασμός πρέπει σε σειρές που γεννήθηκαν στο συγκεκριμένο διάστημα -μεταξύ πολλών άλλων αξιόλογων- όπως τα Call of Duty, Halo, Far Cry, Bioshock, Battlefield αλλά και σπουδαίους τίτλους που επέστρεψαν από το παρελθόν, όπως το ιστορικό Return to Castle Wolfenstein (2001) και το εμβληματικό Half-Life 2 (2004).

Παραμένοντας στη δεκαετία 2000/2010, πολύ μεγάλη άνθιση αλλά και πλήρη μεταμόρφωση γνώρισε η κατηγορία των RPGs, καθώς από τα old school τύπου Baldur’s Gate, Planescape: Torment και Icewind Dale περάσαμε σε μια πλειάδα τίτλων με προοπτική πρώτου ή/και τρίτου προσώπου, έστω με αρκετές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους αλλά και αυξημένα στοιχεία action. Παιχνίδια που έγραψαν ιστορία όπως οι σειρές Elder Scrolls, Dragon Age, The Witcher, Mass Effect, Fallout (στη νέα εποχή από το 2008 και εξής), Fable και πολλοί ακόμη τίτλοι. Ήταν η περίοδος που τα MMORPG εκτοξεύθηκαν, με τη σειρά World of Warcraft να αποτελεί βασικό πυλώνα αυτής της εξέλιξης.

Πλέον, στη δεκαετία που διανύουμε, θεωρώ ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει για μία ακόμη φορά στις προτιμήσεις του κόσμου, οι οποίες περισσότερο διαμορφώνονται από τις προτάσεις που παρουσιάζουν developers και publishers παρά το αντίστροφο. Ασφαλώς, σε κάθε χρονική περίοδο δε σημαίνει ότι τα υπόλοιπα genres δεν πουλούν (το αντίθετο!), αλλά στην επταετία αυτήν πιστεύω σθεναρά ότι η κατηγορία που έχει πάρει τα ηνία σε τεράστιο βαθμό είναι αυτή των action-adventure. Τα επιχειρήματα-παραδείγματα είναι αμέτρητα. Πρόκειται για ένα genre που μπορεί να συμπεριλάβει δεκάδες σπουδαίους ή πολύ καλούς τίτλους, με διαφορετικούς προσανατολισμούς αλλά και settings. Η αρχή έγινε ήδη από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, είτε με καινούριες σειρές είτε με συνέχειες παλαιοτέρων, και εξακολουθεί με ακόμη πιο έντονους ρυθμούς στην τρέχουσα.

Και μόνο μόνο τα ονόματα των franchises μπορούν να προκαλέσουν ίλιγγο. Χωρίς περιστροφές και πλατειασμούς: Assassin’s Creed, Batman: Arkham, Uncharted, The Last of Us, Tomb Raider (από το reboot και εξής), Just Cause 2, Mafia 2, Grand Theft Auto IV και ασφαλώς το παιχνίδι-φαινόμενο, με τρία διαφορετικά χρονικά releases και όλα με απίστευτες πωλήσεις, Grand Theft Auto V. Φυσικά από την ατελείωτη λίστα δε μπορούν να μην ξεχωρίσουν τα -μίας κατηγορίας από μόνα τους- Metal Gear Solid του Hideo Kojima, και βεβαίως το παιχνίδι που έχει πουλήσει σχεδόν τόσα αντίτυπα όσες μονάδες η ίδια η κονσόλα κυκλοφορίας του, το Legend of Zelda: Breath of the Wild για το Nintendo Switch. Και έπεται συνέχεια καθώς το συγκεκριμένο genre διανύει την καλύτερη περίοδό του.

Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως όλες οι κατηγορίες παιχνιδιών διατηρούνται ενεργές μέσα από τίτλους, αρκετοί εκ των οποίων ήδη αναφέρθηκαν. Εν τούτοις, υπάρχει μία η οποία στην εποχή της -πέριξ του 2000- έδωσε εξαιρετικά δείγματα γραφής μέσα από συγκεκριμένα games, όπως παραδέχονται όσοι την τίμησαν, ωστόσο στη συνέχεια έδειξε σημάδια εγκατάλειψης και το είδος έτεινε προς εξαφάνιση. Ο λόγος για τα κλασικά Real-time tactics games με ισομετρική κάμερα, τα οποία σου έδιναν τον έλεγχο συγκεκριμένων χαρακτήρων με διαφορετικά χαρακτηριστικά για τον καθένα, και μέσα από stealth προσέγγιση έπρεπε να φέρεις εις πέρας τις εκάστοτε αποστολές. Οι επιλογές των καλών παιχνιδιών ήταν μάλλον λίγες συνολικά, μέσα από μια -ούτως ή άλλως- περιορισμένη λίστα.

Αναπόφευκτα, τα πρώτα που πρέπει να αναφερθούν είναι η τριλογία Commandos (1998-2003), με τους Ισπανούς developers της Pyro Studios να χαράσσουν το δρόμο και τους Γερμανούς ομολόγους τους, της Spellbound Entertainment, να μπαίνουν δυναμικά με δύο τίτλους που μνημονεύονται μέχρι σήμερα από τους fans, τα Desperados: Wanted Dead or Alive (2001) και Robin Hood: The Legend of Sherwood (2002). Προσωπικά, εκ των προαναφερθέντων έχω παίξει και τερματίσει τα Robin Hood και Commandos 3: Destination Berlin (2003). Το δεύτερο μου άρεσε πάρα πολύ, ενώ το πρώτο το λάτρεψα. Οι ελάχιστες δημιουργίες που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια ήταν αισθητά κατώτερες των περιστάσεων και κάπου εκεί το όλο στυλ έδειξε να εγκαταλείπεται οριστικά.

Όλα αυτά μέχρι πέρυσι το χειμώνα, όταν μία άλλη εταιρία Γερμανών developers αποφάσισε να αναβιώσει το genre και ενδεχομένως να συνεχίσει των κληρονομιά των συμπατριωτών τους. Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την τελευταία αξιόλογη κυκλοφορία του είδους, λοιπόν, η… Mimimi Productions δημιούργησε το Shadow Tactics: Blades of the Shogun, ένα κλασικό RTT, πανέμορφο αισθητικά, διατηρώντας συγχρόνως την αύρα του παρελθόντος που αρκετοί αγαπήσαμε. Μόλις στο δεύτερο ουσιαστικό εγχείρημά τους, μετά από το The Last Tinker: City of Colors, 3D platform του 2014, αποφάσισαν να ξεθάψουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να επενδύσουν σ’ ένα είδος που δεν επανήλθε στο προσκήνιο ούτε μέσα από κάποιο remaster, όπως έχουμε δει να συμβαίνει σε ουκ ολίγες περιπτώσεις άλλων τίτλων το τελευταίο διάστημα. Το αποτέλεσμα χαιρετίστηκε με υψηλές βαθμολογίες παγκοσμίως (από 8/10 και άνω) και το παιχνίδι αγκαλιάστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των gamers, πόσο μάλλον εκείνων που περίμεναν ακριβώς μια τέτοια καινούρια κυκλοφορία, βγαλμένη απ’ τα παλιά.

Βρισκόμαστε στην πρώιμη νεότερη ασιατική περίοδο και, πιο συγκεκριμένα, στα πρώτα χρόνια της Edo Period (1603-1868) της ιαπωνικής ιστορίας. Βάσει των πραγματικών γεγονότων, μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αναταραχών και πολεμικών συγκρούσεων ο Tokugawa Ieyasu κατόρθωσε να επαναφέρει την ειρήνη στη χώρα σημαίνοντας την έναρξη μιας μακράς περιόδου ευημερίας, οικονομικής άνθισης, ανάπτυξης των τεχνών και του πολιτισμού, καθώς επίσης σαφούς διαχωρισμού των κοινωνικών τάξεων και πλήρους, εκουσίου απομονωτισμού της Ιαπωνίας στις εξωτερικές της σχέσεις. Ο ίδιος έγινε ο πρώτος Shogun της νέας εποχής, ενώ κομβικό σημείο για την επίτευξη όλων αυτών απετέλεσε η επικράτησή του στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα (21 Οκτωβρίου 1600) έναντι ενός συνασπισμού ισχυρών φεουδαρχών (daimyōs) των δυτικών επαρχιών της χώρας.

Φροντίζοντας να εξαλείψει ή να αποδυναμώσει περαιτέρω τις οικογένειες των τελευταίων, ο Tokugawa Ieyasu προήλασε εν έτει 1615 εναντίον των Toyotomi, οι οποίοι υπό τον Hideyori αποτελούσαν την τελευταία απειλή για την κυριαρχία του έχοντας οχυρωθεί στο κάστρο της Οσάκα. Παρότι τον Ieayasu είχε ήδη διαδεχθεί ο γιος του εδώ και δέκα χρόνια, ο ίδιος εξακολουθούσε να ασκεί μέγιστη επιρροή διατηρώντας την πλέον ουσιαστική στρατιωτική δικαιοδοσία ενός Shogun. Η εκπόρθηση του κάστρου υπήρξε η τελευταία μεγάλη νίκη του κι αυτή που σήμανε έκτοτε την πλήρη κυριαρχία των Tokugawa στην επικράτεια για τα επόμενα 250 χρόνια, ενώ ο ίδιος έμελλε να αποβιώσει ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 73 ετών.

Ακριβώς στο σημείο της πολιορκίας της Οσάκα τοποθετεί τον παίκτη το Shadow Tactics: Blades of the Shogun, το οποίο δανείζεται σημεία από τη χρονική περίοδο στην οποία λαμβάνει χώρα πλάθοντας μια ξεχωριστή ιστορία, αποφεύγοντας συγκεκριμένες αναφορές ιστορικών προσώπων και περιορισμούς στην ακρίβεια αντίστοιχων στοιχείων. Βάσει της υπόθεσης, ο καινούριος Shogun έχει αποκαταστήσει την ειρήνη στη χώρα, ωστόσο οι σκιές αρχίζουν και πάλι να κάνουν την εμφάνισή τους ως πέπλο μυστηρίου γύρω από έναν άγνωστο και κατά τα φαινόμενα πολεμοχαρή ηγέτη, ονὀματι Kage-sama, ο οποίος δείχνει να τορπιλίζει αυτή την ειρήνη υπονομεύοντας τη σταθερότητα. Η αλήθεια πρέπει να αποκαλυφθεί το ταχύτερο δυνατόν και η συνομωσία να καταρρεύσει. Το σχέδιο αυτό θα κληθούν να αναλάβουν πέντε εξαιρετικά εκπαιδευμένοι δολοφόνοι, με διαφορετικά χαρακτηριστικά ο καθένας και ακόμη πιο διαφορετικές αφετηρίες πριν από τη γνωριμία τους. Είναι οι πρωταγωνιστές του παιχνιδιού, οι οποίοι θα πρέπει να συνεργαστούν προκειμένου να τα καταφέρουν, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο. Η ιστορία μπορεί να μη διεκδικεί Όσκαρ σεναρίου, δεν παύει όμως να είναι ενδιαφέρουσα, ακόμη περισσότερο λόγω της εξαιρετικής ατμόσφαιρας του τίτλου, η οποία καταφέρνει να μεταφέρει τον παίκτη στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα, κάτι που επιτυγχάνεται από το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα.

Η δημιουργία της Mimimi Productions ακολουθεί πιστά τη λογική και το ύφος ανάλογων τίτλων της προηγούμενης δεκαετίας, ως εκ τούτου κάθε ήρωας παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Μάλιστα αυτοί εισάγονται σταδιακά στην ιστορία, έστω και γρήγορα, ενώ για κάθε επικίνδυνη αποστολή επιστρατεύονται μόνο ορισμένοι εξ αυτών. Ο πρώτος είναι ο Hayato, ένας Ninja ο οποίος, όπως είναι λογικό, έχει ως κύριο χαρακτηριστικό τις ταχύτατες κινήσεις του. Η βασική του επίθεση γίνεται με το Ninjatō του, ένα κοντό σπαθί με το οποίο μπορεί να ξεκοιλιάζει τους εχθρούς του πριν καν τον αντιληφθούν. Για range επιθέσεις χρησιμοποιεί το Shuriken, ένα μικρό, αλλά φονικό Αστέρι Νίντζα, του οποίου οι λεπίδες είναι ικανές να διαπεράσουν κάθε γυμνό λαιμό. Καθένας εκ των πέντε πρωταγωνιστών έχει δύο βασικές διαφορετικές επιθέσεις, έναν τρόπο να αποσπά την προσοχή των εχθρών, ένα health pack κι άλλο ένα skill το οποίο προστίθεται αργότερα.

Τον Hayato ακολουθεί χρονικά ο Oshiro Mugen, ένας Samurai ταγμένος στην υπηρεσία του Shogun, που, όπως κάθε όμοιός του, θεωρεί υψίστη τιμή να τίθεται στην πρώτη γραμμή της μάχης όποτε το προστάζει ο κύριός του. Μ’ ένα παραδοσιακό Katana ανά χείρας δεν υπάρχει εχθρός που μπορεί να τον αντιμετωπίσει σε μονομαχία, όντας ο μόνος που δύναται να σκοτώσει άλλον Samurai χωρίς τη βοήθεια τρίτου. Πιο αργός από τους συντρόφους του, είναι πραγματικό «tank», ικανός να εφαρμόσει ένα Sword Wind, μια φονική επίθεση με την οποία σκοτώνει αστραπιαία, χρησιμοποιώντας δύο σπαθιά αυτή τη φορά, όσους εχθρούς βρίσκονται εντός της ακτίνας του πλην άλλων Samurai.

Υπάρχει επίσης η Yuki, μικρή σε ηλικία και δέμας, αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνη. Με το στιλέτο της μπορεί να κόψει… φέτες οποιονδήποτε σταθεί εμπόδιο στο δρόμο της ή να παρασύρει κάποιον φρουρό σε μια από τις εγγυημένης επιτυχίας παγίδες εδάφους, τις οποίες τοποθετεί. Η δεύτερη γυναίκα της παράταιρης συντροφιάς είναι η Aiko, η ομορφιά της οποίας είναι εξίσου θανατηφόρα. Υιοθετώντας ένα στυλ εκτελέσεων που αγγίζει τα όρια του φετίχ, εξοντώνει τα θύματά της με τις φουρκέτες που χρησιμοποιεί για τα μαλλιά της. Κατέχει μάλιστα ένα ιδιαίτερο φίλτρο προκαλώντας το φτέρνισμα των εχθρών και κατ’ επέκταση την προσωρινή μείωση του οπτικού τους πεδίου. Περαιτέρω, είναι master των μεταμφιέσεων, και βεβαίως σε τι άλλο μπορεί να μεταμφιεστεί μια όμορφη Γιαπωνέζα της εποχής, αν όχι σε παλλακίδα!

Ο πέμπτος της παρέας είναι η κλασική φιγούρα του Ιάπωνα υπερήλικα, ο οποίος στα νιάτα του ήταν ενδεχομένως ο φόβος και ο τρόμος για τις ικανότητές του, και καθώς η… τέχνη δεν ξεχνιέται, συνεχίζει ακόμη και τώρα να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Ο συμπαθής Takuma είναι ο σκοπευτής τον οποίο θα ήθελε να έχει ως κάλυψη οποιοσδήποτε πηγαίνει σε κατά μέτωπον επίθεση… ή έστω και πισώπλατη. Με ένα sniper μπορεί να ακροβολίζεται οπουδήποτε καλύπτοντας έτσι τους συνεργάτες του αλλά και κάθε αδυναμία του λόγω γήρατος. Είναι ο ειδικός στα πυροβόλα όπλα αλλά και τις βόμβες, με τις οποίες είναι εφοδιασμένος σε κάθε αποστολή έχοντας τη δυνατότητα να σκορπίζει το θάνατο σε ολόκληρες ομάδες στρατιωτών ή να τις θέτει προσωρινά… νοκ άουτ έως ότου οι υπόλοιποι αναλάβουν δράση. Μαζί του έχει σχεδόν πάντα και το κατοικίδιό του, τον Kuma, ένα ρακούν με το οποίο μπορεί να αποσπά την προσοχή των φρουρών.

Οι πέντε ήρωες έχουν και ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Μπορούν να αφήσουν αναίσθητους τους εχθρούς με τις γροθιές τους, αντί να τους σκοτώσουν, αν και θα έπρεπε πιθανώς κάποιος εξ αυτών να μπορεί να τους δέσει τα χέρια, όπως συνέβαινε τουλάχιστον στο Commandos 3 και το Robin Hood. Σε αντίθετη περίπτωση ή πρέπει να τους εξοντώσεις σε δεύτερο χρόνο ή να τους αφήσεις να συνέλθουν σημαίνοντας συναγερμό, εφόσον δεν τους πετάξεις στο νερό ή σε κάποιο πηγάδι. Εκτός του… παππού οι πρωταγωνιστές μπορούν επίσης να μεταφέρουν ένα πτώμα και να το κρύψουν μέσα σε θάμνους είτε εντός κάποιου κτίσματος. Μάλιστα ο Mugen είναι ο μόνος που μπορεί να κουβαλήσει δύο μαζί και τρέχοντας!

Οι Hayato, Yuki και Aiko είναι αυτοί που μπορούν να σκαρφαλώσουν από αναρριχώμενα φυτά, να ανέβουν με ένα grappling hook στις σκεπές των κτιρίων, όποτε υπάρχει αυτή η δυνατότητα, και να κολυμπήσουν. Κάποια ακόμη skills των πρωταγωνιστών είναι προτιμότερο να τα ανακαλύψει όποιος ασχοληθεί με το παιχνίδι. Γενικότερα, ό,τι αγαπήσαμε σε αντίστοιχα παιχνίδια του παρελθόντος είναι πλέον και πάλι εδώ! Εν τούτοις πρέπει να αναφερθεί ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο που προσφέρει το gameplay, τη δυνατότητα για ταυτόχρονη επίθεση ή άλλη ενέργεια των διαθέσιμων χαρακτήρων, μπαίνοντας σε shadow mode και δίνοντας τις σχετικές εντολές για τον καθένα, χαρίζοντας ένα θεαματικό όσο και δολοφονικό αποτέλεσμα εν ριπή οφθαλμού.

Ο βαθμός δυσκολίας του παιχνιδιού είναι ιδιαίτερα υψηλός σε γενικές γραμμές, τουλάχιστον σε hardcore (το ανώτερο) difficulty level όπου και έπαιξα, παρότι υπήρξαν περιπτώσεις όπου το A.I. δε λειτουργούσε σωστά. Επί παραδείγματι, μπορούσες να τρέξεις πολύ κοντά πίσω από τον εχθρό και να μη γινόσουν αντιληπτός, εφόσον βρισκόσουν εκτός του οπτικού του πεδίου, ή με τον ίδιο τρόπο να έρθεις από πλάγια και να τον «καθαρίσεις». Βρήκα δε τον κρότο από τις βολές του Takuma με το sniper πολύ μικρό αναλογικά, κάτι που ασφαλώς λειτουργεί προς όφελος του παίκτη αλλά θεωρώ ότι στερείται ρεαλισμού, ενώ άλλα στοιχεία όπως οι πατημασιές ή το πέρασμα μέσα από λακκούβες με νερό -και κατ’ επέκταση ο θόρυβος που προκαλείται- προσέχθηκαν ιδιαίτερα.

Ίσως όμως το πιο αδύναμο σημείο ήταν η συμπεριφορά των εχθρών στις περιπτώσεις που η Aiko ήταν μεταμφιεσμένη σκοτώνοντας τον ένα μετά τον άλλο με τις melee επιθέσεις της. Οι στρατιώτες μπορεί να έψαχναν σε μικρή απόσταση από αυτήν, αλλά να μην κοίταζαν προς το μέρος της. Η ίδια είχε τη δυνατότητα να εξοντώσει τον πλησιέστερο εχθρό και παρότι ένας δεύτερος μπορούσε εκείνη τη στιγμή να στραφεί προς το μέρος της, χωρίς ο πρώτος να έχει σωριαστεί καλά-καλά στο έδαφος, η Aiko δε γινόταν detected. Στις περιπτώσεις αυτές η σκέψη μου ανέτρεχε αβίαστα στον «Spy» του Commandos 3, ενθυμούμενος πόσο εύκολα μπορούσε να σπάσει η δική του κάλυψη τότε.

Παρά ταύτα, η υψηλή πρόκληση του τίτλου με οδήγησε στην αφιέρωση περίπου 40 ωρών για την ολοκλήρωσή του, βάσει των σχετικών αναλυτικών στατιστικών στο τέλος κάθε αποστολής (μολονότι το Steam κατέγραψε άνω των 50). Μάλιστα, όταν σε εντόπιζαν οι εχθροί και το οπτικό πεδίο τους γινόταν κόκκινο, τότε οι ήρωες κινούνταν σε slow motion μέχρι να βγουν από αυτό, καθιστώντας έτσι πολύ πιο δύσκολη τη διαφυγή τους. Ασφαλώς, όπως κάθε παιχνίδι του είδους, δεν έχει checkpoints. Το ρόλο αυτό αναλαμβάνουν τα quicksaves στη διάρκεια του playthrough, με τα οποία βεβαίως αποθηκεύεται η εκάστοτε πρόοδος. Προσωπικά έκανα save κατά μέσο όρο κάθε πέντε λεπτά, όταν το σχετικό timer στο πάνω μέρος της οθόνης γινόταν κόκκινο.

Το πρώτο που με έθελξε στον τίτλο της Mimimi Productions, πριν ακόμη ξεκινήσω να παίζω, ήταν τα ιδιαιτέρως όμορφα γραφικά του κι ακόμη περισσότερο τα έντονα χρώματα κάθε επιπέδου, που δίνουν ζωή στο χώρο πλαισιώνοντας υπέροχα την ποικιλομορφία του εδάφους και των κτισμάτων της εκάστοτε περιοχής, ζωντανεύοντας έτσι μια διάσταση της πραγματικότητας της Edo Period. Σε σχέση με αντίστοιχους τίτλους του παρελθόντος έχει προστεθεί η περιστρεφόμενη ισομετρική κάμερα η οποία επιτρέπει απόλυτη αντίληψη του χώρου υπό την κατάλληλη οπτική γωνία κάθε φορά. Στα ηχητικά εφέ έχει γίνει εξαιρετική δουλειά, ακόμη περισσότερο όταν το ατσάλι παίρνει «φωτιά». Το voice acting είναι συμβατικό, αν και προσφέρεται η επιλογή ιαπωνικού voice over για ένα καλύτερο immersion. Αυτό που ξενίζει -με έναν κωμικό τρόπο, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί- είναι ότι πολλές φορές οι πρωταγωνιστές συνομιλούν παρότι βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικά σημεία του επιπέδου, θαρρείς κι έχουν walkie-talkie! Το δε soundtrack είναι πραγματικά πολύ καλό, συμβάλλοντας στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού μέσα από τις συνθέσεις του Filippo Beck Peccoz. Κιθάρα, βιολί, φλάουτο και κότο (θυμίζει το δικό μας, κανονάκι) είναι τα όργανα της λιτής ορχήστρας που δημιουργούν ένα πλούσιο αποτέλεσμα συνεπικουρούμενα από τις καντάτες του συνθέτη.

13 χρόνια ήταν πολλά για να την επιστροφή των Real-time tactics games μέσα από έναν τίτλο αντάξιο της ιστορίας της κατηγορίας. Το Shadow Tactics: Blades of the Shogun ήρθε για καλύψει ακριβώς αυτό το μεγάλο χρονικό κενό κυριαρχώντας σε ένα χώρο όπου δεν υπάρχει αντίπαλο δέος. Θα ήταν ευχής έργον, ωστόσο, αυτή η κυκλοφορία να αποτελέσει αφορμή για την όντως αναβίωση του είδους μέσα από ανάλογες προσπάθειες τρίτων ἠ ένα επόμενο project των ίδιων developers. Τα RTT υπήρξαν ανέκαθεν χώρος δραστηριοποίησης και διάκρισης μικρότερων εταιριών ανάπτυξης. Η παράδοση επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά και θα μπορούσε κάλλιστα να εξακολουθήσει στο μέλλον. Το κοινό αυτών των παιχνιδιών είναι παρόν και περιμένει. Είθε όχι για πολύ.

Continue reading
Recent Comments
An arrow in the knee
Παρότι η εισαγωγή ήταν αρκετά μεγαλύτερη από την συνηθισμένη και δεν ήμουν σίγουρος που θα καταλήξει, ήταν και ευχάριστη στην ανάγ... Read More
Friday, 01 September 2017 23:04
Professor_Severus_Snape
Σκέφτηκα πολύ σοβαρά να το σπάσω σε δύο ξεχωριστά κείμενα, αλλά προτίμησα να το αποφύγω γιατί εξ αρχής ήθελα το πρώτο σκέλος να απ... Read More
Saturday, 02 September 2017 00:07
Shikabane_Hime7
Πρέπει να είναι το μεγαλύτερο κείμενο που έχεις γράψει νομίζω! Πολύ καλή η αρχική ανάλυση για τα genres και την ιστορία τους. Σίγο... Read More
Thursday, 07 September 2017 11:20
2917 Hits
4 Comments

You’re my driver… Undercover

1eks_20170822-105519_1

Την τελευταία τετραετία παρατηρείται μια διαφορετική πολιτική στην προώθηση της σειράς Need for Speed από την Electronic Arts. Η παράδοση που ήθελε τον κολοσσιαίο publisher να διαθέτει στην αγορά τουλάχιστον έναν τίτλο του franchise ετησίως, και η οποία κρατούσε ανελλιπώς από το 1997 -με εξαίρεση το 2001, έσπασε μετά την κυκλοφορία του Rivals (2013). Οι λόγοι που οδήγησαν σε μια τέτοια απόφαση ποικίλουν προφανώς, και ενδεχομένως η αναβάθμιση του προϊόντος σε συνδυασμό με την αποφυγή περαιτέρω κορεσμού του gaming κοινού να απετέλεσαν δύο εξ αυτών. Οι απόψεις επίσης ποικίλουν αναφορικά με την ποιότητα των τίτλων που έχει παρουσιάσει η σειρά στο σύνολό της, ωστόσο, λίγο-πολύ, όλοι συμφωνούν ότι πρόκειται για το βασιλιά του είδους.

Στην πράξη αποδείχθηκε ότι περί τα μέσα της περασμένης δεκαετίας τα Need for Speed έθεσαν πολύ ψηλά τον πήχυ, ακόμη για τα ίδια τα επόμενα μέρη του franchise. Μετά το κορυφαίο Most Wanted (2005) άρχισε μια πτωτική πορεία με μεταπτώσεις μεν, αλλά σε σταθερά χαμηλότερο επίπεδο. Το Carbon, το οποίο κυκλοφόρησε αμέσως μετά, θεωρώ ότι ήταν μια τουλάχιστον μέτρια αντιγραφή των δύο Underground, ενώ το Prostreet φάνηκε να αναζητά την πραγματική του ταυτότητα, με αμφιλεγόμενα -αν μη τι άλλο- αποτελέσματα. Μετά το πολύ δυναμικό μπάσιμο στο νέο αιώνα, η σειρά έδειχνε να χωλαίνει, ακόμη κι αν οι fans πάντοτε ακολουθούσαν, ενώ για τους PC gamers τα Need for Speed ανέκαθεν «ήσαν μια κάποια λύσις».

Το 2008 η κυκλοφορία του Undercover επιχείρησε μια στροφή σε σεναριακό επίπεδο, θέτοντας τον παίκτη σε ρόλο Μυστικού Αστυνομικού που προσπαθεί να συμβάλει -ακολουθώντας τις υποδείξεις των ανωτέρων του- στην εξάρθρωση ενός δικτύου βαρόνων του εγκλήματος, το οποίο εκτείνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο τίτλος αυτός σηματοδότησε και την επιστροφή στη δυνατότητα free roam περιήγησης εντός μίας ακόμη εικονικής πόλης, ονόματι Tri-City Bay, η οποία εκτείνεται σε τέσσερις διαφορετικές περιοχές, που ενώνονται με περιφερειακούς δρόμους. Κατ’ επέκταση πρόκειται για ένα σχετικά μεγάλο χάρτη, αν και στη διάρκεια του παιχνιδιού πολλές από τις κούρσες περιλαμβάνουν σημαντικά τμήματα των ίδιων διαδρομών προσδίδοντας έτσι μερικώς επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα.

Ο πρωταγωνιστής, λοιπόν, προσπαθεί βαθμιαία να εισχωρήσει στο προαναφερθέν κύκλωμα αποσπώντας φυσικά την προσοχή των πιο μικρών «ψαριών» μέσα από νίκες σε διάφορα events και αφετέρου την εμπιστοσύνη των μεγαλύτερων. Μια σειρά από race modes είναι για μία ακόμη φορά διαθέσιμα, ξεκινώντας από τα κλασικά Circuit και Sprint και συνεχίζοντας στις επίσης κλασικές καταδιώξεις από την Αστυνομία, στη διάρκεια των οποίων πρέπει είτε να καταστρέψεις συγκεκριμένο αριθμό περιπολικών (Cop Takeout) είτε να προξενήσεις ζημιές συγκεκριμένου χρηματικού ύψους στην Πολιτεία (Cost to State) και εξάπαντος να κατορθώσεις να ξεφύγεις (Escape). Υπάρχουν ακόμη οι… car to car μονομαχίες σε αυτοκινητόδρομους όπου καλείσαι να προπορευτείς σε απόσταση τουλάχιστον 300 μέτρων (Highway Battle) ή αναμετρήσεις στις οποίες πρέπει να παραμείνεις σε θέση οδηγού για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (Outrun). Τέλος, υπάρχουν και τα Jobs, που αποτελούν τις βασικές Career Missions και οι οποίες ξεκλειδώνουν σταδιακά.

Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα πρωτότυπο σε όλα τα παραπάνω, συνεπώς το μόνο που μπορεί να κάνει ένα τέτοιο παιχνίδι να ξεχωρίσει είναι ο τρόπος υλοποίησης των προαναφερθέντων και η διασκέδαση που μπορεί να προσφέρει καθ’ αυτό. Ένα στοιχείο το οποίο μ’ αρέσει να συναντώ σε τέτοιου είδους racing είναι το αναγκαίο customization των οχημάτων κατ’ αρχήν, μέχρι την τελική αντικατάστασή τους μ’ ένα αυτοκίνητο μεγαλύτερου tier. Αυτό υπάρχει στο Undercover και παίζει καθοριστικό ρόλο στην επικράτηση σε κούρσες αυξημένων απαιτήσεων. Σε αρκετές περιπτώσεις διαπίστωσα ότι ήταν αδύνατο να τα καταφέρω καθώς ακόμη και σε σχεδόν αψεγάδιαστες προσπάθειες ήταν εμφανές ότι υστερώ σε ταχύτητα. Για την ιστορία, τα αυτοκίνητα που επέλεξα στο playthrough ήταν κατά σειρά (Tier 4-1) τα Lotus Elise 111R, Audi TT 3.2 quattro, Porsche 911 GT2 και Bugatti Veyron 16.4. Η δε αίσθηση της ταχύτητας αποδεικνύεται από τα πιο δυνατά χαρακτηριστικά του τίτλου δικαιολογώντας απόλυτα τη ονομασία του franchise, ενώ ο χειρισμός -που διαφέρει από όχημα σε όχημα- κινείται ασφαλώς σε αμιγώς arcade επίπεδα.

Αφιερώνοντας στο παιχνίδι 18-19 ώρες μέχρι να φτάσω τελικά στον τερματισμό, δε μπορώ να πω ούτε ότι βαρέθηκα ούτε ότι ενθουσιάστηκα. Θα το χαρακτήριζα μάλλον ως ένα παιχνίδι της σειράς και τίποτα περισσότερο. Εν τούτοις αξίζει να σημειωθεί ότι οι developers της EA Black Box θέλησαν να δώσουν το κάτι παραπάνω από πλευράς του -ούτως ή άλλως τυποποιημένου- σεναρίου επιστρατεύοντας γνωστά ονόματα στους ρόλους των ηθοποιών, όπως η Maggie Q (Nikita, Die Hard 4), η τραγουδίστρια Christina Milian και ο John Doman (The Wire). Η πρώτη είναι αυτή που καταφέρνει να κάνει πιο αισθητή την παρουσία της συνοδεύοντας τον πρωταγωνιστή σε ρόλο συμβούλου από την πρώτη στιγμή. Ωστόσο, η έλλειψη καινούριων ιδεών και η παντελής απουσίας πρωτοτυπίας στο gameplay καταδίκασαν μοιραία το Need for Speed: Undercover σε μετριότατες κριτικές. Η ανάγκη για ριζικές αλλαγές φάνταζε εκείνη τη στιγμή πιο απαραίτητη από ποτέ, με την EA να στρέφεται για το λόγο αυτό στην τότε «νεοφώτιστη» Slightly Mad Studios για το επόμενο βήμα της…

Continue reading
2656 Hits
0 Comments

The Shadow of Shadwen

1ekso_20170718-142434_1

Η Frozenbyte είναι μια μικρή φινλανδική εταιρία ανάπτυξης, την οποία προσωπικά έχω τιμήσει σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια, παίζοντας τα περισσότερα από τα παιχνίδια που κυκλοφόρησε. Όπως έχει αναφερθεί και στο παρελθόν, ιδρύθηκε το 2001 και πρωτοεμφανίστηκε στη βιομηχανία με τη σειρά Shadowgrounds, τα δύο μέρη της οποίας κυκλοφόρησαν εν έτει 2005 και 2007, αντίστοιχα. Ξεπερνώντας τα οικονομικά της προβλήματα, κατόρθωσε να ανακάμψει λανσάροντας στην αγορά τη σειρά Trine, οι δύο πρώτοι τίτλοι της οποίας (2009 και 2011) κατάφεραν να πουλήσουν περισσότερα από 7.000.000 αντίτυπα σε όλες τις εκδόσεις τους, αριθμός εκπληκτικός αν αναλογιστούμε ότι επρόκειτο απλώς για 2.5D action-platform games. Ήταν όμως πανέμορφα και η παραμυθένια ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με το εξαιρετικό gameplay τους τα έκαναν πολύ αγαπητά, ενώ η Enhanced Edition του πρώτου (2014) βελτίωσε θεαματικά τον οπτικό τομέα.

Πλην όμως, η καλή αυτή εικόνα άρχισε να αλλοιώνεται όταν οι Φινλανδοί αποφάσισαν να περάσουν το συγκεκριμένο franchise στις τρεις διαστάσεις, με την κυκλοφορία του Trine 3: The Artifacts of Power. Το αποτέλεσμα ήταν μάλλον απογοητευτικό για όσους είχαν παίξει τα δύο πρώτα, με ένα «πετσοκομμένο» gameplay, ανύπαρκτο βαθμό πρόκλησης και ιστορία χωρίς συνοχή, η οποία στο φινάλε έδειξε να μένει και στη μέση. Το άλμα στο 3D αποδείχθηκε αποτυχημένο, ενώ το τριπλάσιο budget, σε σχέση με το Trine 2, έπεσε στο κενό. Προσωπικά, εξακολουθώ να αμφιβάλλω αν θα υπάρξει συνέχεια κάποια στιγμή, καθώς τέτοιου είδους εταιρίες δεν έχουν πολλά περιθώρια για «στραβοπατήματα».

Κάπως έτσι σκέφτηκαν ενδεχομένως και οι developers, αποφασίζοντας να εγκαταλείψουν προς ώρας τη σειρά, στρεφόμενοι σε κάτι διαφορετικό. Το Μάιο 2016 συνέχισαν με ένα νέο 3D εγχείρημα παρουσιάζοντας το Shadwen, ένα action-stealth game με πρωταγωνίστρια την ομώνυμη αντιηρωίδα, η οποία είναι δολοφόνος και στοχεύει να φτάσει στο βασιλιά, ξεπερνώντας τα εμπόδια που προτάσσουν οι εχθρικοί στρατιώτες. Επί της ουσίας, από το ξεκίνημα του παιχνιδιού αποκτά τη συντροφιά της μικρής Lily, την οποία διασώζει από ένα φρουρό, με τη μικρή να προσκολλάται έκτοτε σ’ αυτήν. Η Lily περιπλανιέται στους δρόμους προσπαθώντας να επιβιώσει μόνη από τότε που ο πατέρας της στάλθηκε σε ένα ορυχείο από τους ανθρώπους του βασιλιά, ενώ η μητέρα της πέθανε την προηγούμενη άνοιξη.

Το σενάριο του τίτλου είναι σχεδόν υποτυπώδες. Μέσα από διαλόγους των στρατιωτών ή από τις ελάχιστες γραμμές που συνοδεύουν τα λιγοστά μεταβατικά -και απλώς με στατικά σκίτσα- cutscenes, όπως επίσης διά στιχομυθιών μεταξύ Shadwen και Lily στα loading screens, προσπαθείς να συνθέσεις τα κομμάτια του παζλ για να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει και πού βρίσκεσαι. Το παιχνίδι χωρίζεται σε 15 κεφάλαια, δυστυχώς όμως πολύ γρήγορα αποδεικνύονται άκρως επαναλαμβανόμενα και κατ’ επέκταση κουράζουν. Τα επίπεδα παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες και εξάπαντος είναι της ίδιας λογικής. Κάθε φορά καλείσαι να φτάσεις στην άλλη άκρη του επιπέδου είτε έχοντας εξοντώσει όλους τους εχθρούς, είτε αποφεύγοντάς τους με stealth κινήσεις.

Για να προχωρήσεις όμως παρακάτω πρέπει να βρίσκεται δίπλα σου και η Lily, προκειμένου να τραβήξει τον έναν από τους δύο μοχλούς που ανοίγουν την πόρτα. Στην περίπτωση αυτή έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο θα αποφασίσεις να προχωρήσεις. Αν θα επιλέξεις να σκοτώσεις τους εχθρούς ή όχι, κι επιπλέον αν θα φροντίσεις να τους κρύψεις προκειμένου να μη ραγίσεις την καρδιά της μικρής! Στην πράξη αποδεικνύεται πολύ πιο εύκολο να σκοτώσεις όποιον κινείται στο χώρο, καθώς το A.I. του παιχνιδιού είναι μάλλον τραγικό. Οι φρουροί κοιμούνται όρθιοι, αργούν δραματικά να σε εντοπίσουν, και πάντοτε ένα πισώπλατο ξελαίμιασμα ή ξεκοίλιασμα ή, πάλι, ένα φονικό χτύπημα από ψηλά, είναι ό,τι πιο απλό μπορείς να κάνεις. Τέτοιου είδους games οφείλουν να ενθαρρύνουν την αποφυγή της μάχης, όμως εδώ αποδεικνύεται ο πιο εύκολος τρόπος για να συνεχίσεις.

Η προσέγγιση του παιχνιδιού δύναται να επηρεάσει στο τέλος τη σχέση της Shadwen με τη Lily, αν η μικρή έχει δει πτώματα στην πορεία, πολλώ δε μάλλον την πρώτη να σκοτώνει εν ψυχρώ. Προσωπικά επέλεξα να σκοτώσω σχεδόν τους πάντες, κρύβοντάς τους από το οπτικό πεδίο της μικρής. Κάθε φορά την άφηνα να περιμένει στην αρχή του επιπέδου ή αρκετά πιο μακριά από μένα, και στο τέλος τη φώναζα για να ανοίξει την πόρτα για το επόμενο level. Αυτό συνέβη σε όλη τη διάρκεια του playthrough, πολύ γρήγορα όμως είχα ήδη βαρεθεί. Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο (ένα από τα πολλά) του A.I. των στρατιωτών είναι οι περιπτώσεις στις οποίες η Lily τύχαινε να τρέχει μπροστά τους χωρίς να συμβαίνει τίποτα!

Η Shadwen έχει τη δυνατότητα να craftάρει αντικείμενα, με πρώτο ένα grappling hook. Μ’ αυτό μπορεί να κρεμιέται ή να σκαρφαλώνει σε ξύλινες επιφάνειες προκειμένου ενδεχομένως να εφαρμόσει ένα death from above. Μπορεί ακόμη να φτιάξει διάφορες παγίδες ώστε να εξουδετερώσει εχθρούς, lootάροντας πρώτα από μπαούλα τα σχετικά σχέδια αλλά και τα υλικά που απαιτούνται. Προσωπικά έδειξα προτίμηση σε Pressure Mines και Sticking Bombs, χωρίς πάντως να είναι απαραίτητα για να τα βγάλεις πέρα. Τέλος, ένα στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι ότι ο χρόνος κυλά μόνο εφόσον η πρωταγωνίστρια κινείται ή ο παίκτης το επιτρέπει πατώντας το RB. Αυτό το χαρακτηριστικό το έχουμε συναντήσει και σε άλλα games στο παρελθόν, όπως τα Superhot και Braid. Καταλήγοντας, βρήκα τα trailers του Shadwen πιο ενδιαφέροντα απ’ ό,τι το ίδιο το παιχνίδι. Το άκρως επαναλαμβανόμενο gameplay με κούρασε και το χαμηλό A.I. με έκανε να θέλω να ξεμπερδέψω το ταχύτερο δυνατό, κάτι που συνέβη μετά από 7,5 ώρες περίπου. Η Frozenbyte με είχε πείσει απόλυτα με τα δύο πρώτα Trine, ωστόσο από τότε που πέρασε σε 3D games με απογοήτευσε και στις δύο περιπτώσεις. Δύσκολα θα την εμπιστευθώ ξανά, ειδικά στο προσεχές μέλλον, αν δεν επιστρέψει εκεί που έδωσε εξαιρετικά δείγματα γραφής.

Continue reading
Recent Comments
An arrow in the knee
Κρίμα που το παιχνίδι έχει τόσα στραβοπατήματα όπως λες. Δυστυχώς πολλές μικρές εταιρίες ανάπτυξης είναι επιρρεπής σε τέτοιου είδ... Read More
Monday, 21 August 2017 18:58
Professor_Severus_Snape
^ Για τους ίδιους ακριβώς λόγους ασχολήθηκα κι εγώ. Αν το βρεις σε προσφορά κι εφόσον δεν περιμένεις κάτι ιδιαίτερο, μπορείς να το... Read More
Monday, 21 August 2017 19:49
2787 Hits
2 Comments

Μαθήματα ζωής από τα video games

Video-games-life-lesson-1920x1080--i.imgur.com-

Έχοντας πλέον απολυθεί από το στρατό, έκανα κι εγώ ότι κάθε αυτοσεβούμενος άνθρωπος με συνείδηση και όρεξη για ζωή και πληρωμή φόρων κάνει: βρήκα μια δουλειά. Και δεν είναι απλή δουλειά, είναι στον τομέα του τουρισμού. Εκεί όπου έρχεσαι σε επαφή με άτομα, στα οποία πρέπει να είσαι ευγενικός, ακόμη κι αν σου βρίζουν τη μάνα επειδή τα φυτά στην ταράτσα του σπιτιού τρία χιλιόμετρα μακριά έχουν σκόνη και χαλάνε το τοπίο. Πάντα να χαμογελάς και να τους λες ότι έχουν δίκιο, ακόμη κι αν ο Θεός ο ίδιος κατέβει και σου πει να τους πεις ότι Αυτός λέει πως έχουν άδικο. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων... Δεν παραπονιέμαι που βρήκα δουλειά, απλώς επισημαίνω ότι ο παραλογισμός βαράει κόκκινο μερικές φορές. Κόκκινο βαθύ, μάλιστα. Εν πάσει περιπτώσει, ήθελα να καταδείξω το πόσο μου χρησίμευσαν τα video games, που τόσα χρόνια ασχολούμαι, στον κλάδο που εργάζομαι.

Tetris - αρχειοθέτηση/καλύτερη εκμετάλευση χώρου

Αν και περισσότερο μου χρειάστηκε σε παλαιότερες εργασίες που έκανα, παρόλα αυτά μερικές φορές πρέπει να ταξινομώ πράγματα στην αποθήκη. Επομένως πρέπει να μεγιστοποιώ τη χρήση του χώρου που έχω, ώστε να μην μένει σημείο που να είναι κενό. Επίσης πρέπει να τοποθετώ τα πράγματα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμα, σταθερά τοποθετημένα για να μην πέσουν και να μην ενοχλούν σε διαδρόμους, δημιουργώντας άνεση στη διέλευση.

Infamous - πάντα υπάρχει επιλογή

Μπορεί να μην είναι τόσο δυνατή συνεισφορά ή όσο σχετικό πιστεύω εγώ ότι είναι, αλλά πραγματικά θεωρώ ότι υπάρχει ένα δυνατό μήνυμα που μου εμφύσησε το συγκεκριμένο παιχνίδι. Όχι στην άποψη "κάνω καλά τη δουλειά μου/κάνω δουλειά από αγγαρεία", αλλά περισσότερο από την άποψη του λόγου για τον οποίο κάνει κανείς μια δουλειά. Κάτι σε στυλ "κάνω τη δουλειά αυτή γιατί έχω βλέψεις για το μέλλον/κάνω μια τυχαία δουλειά μόνο για να κάνω δουλειά". Καλό είναι το να δουλεύει κανείς, προς Θεού. Ειδικά στην Ελλάδα του 2017. Αλλά κάποιος ο οποίος έχει μελλοντικά σχέδια μεγαλοσύνης ή επαγγελματικής εξέλιξης σε έναν τομέα, τότε είναι διατεθιμένος να περάσει κακουχίες, ώστε να φτάσει εκεί που θέλει. Είναι σε θέση να υποβαθμιστεί, να ρίξει τον εγωισμό του, μόνο και μόνο επειδή προσπαθεί να ακολουθήσει μια πορεία που θα τον οδηγήσει σε επαγγελματική ικανοποίηση και κατ' επέκταση σε ολοκλήρωση στη ζωή του. Υπάρχουν κι άλλες εφαρμογές τη θεωρίας αυτής, αλλά δε θα επεκταθώ περαιτέρω.

Bomberman - προσοχή με τις "βόμβες"

Ειδικά σε επαγγέλματα που έχουν άμεση επαφή με τον πελάτη, μερικές φορές οι πελάτες είναι "ωρολογιακές βόμβες". Περιμένουν να δουν το παραμικρό σφάλμα για να πέσουν πάνω σου σαν πτωματοφάγα. Ακόμη κι αν έχουν άδικο παρόλα αυτά, εσύ δεν μπορείς να τους πεις τίποτα, γιατί πρέπει να δίνεται η ψευδαίσθηση του "ο πελάτης έχει δίκιο" που έχουν ενστερνιστεί τόσες εταιρίες σε μια προσπάθεια να τραβήξουν πελάτες οποιουδήποτε μορφωτικού επιπέδου. Οπότε πρέπει να είναι κανείς ιδιαίτερα επιφυλακτικός και να αποφεύγει ακόμη και το παραμικρό λάθος.

Bioshock - η ευγένεια μπορεί να αποφασίσει το αποτέλεσμα

Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος έρχεται με κόκκινη από το θυμό μούρη και αρχίζει να ωρίεται χωρίς λόγο και αιτία (προφανή τουλάχιστον). Σε αυτές τις περιπτώσεις, καλό είναι να χαμογελάς και να απαντάς με ευγένεια. Και αν δε σε ενδιαφέρει, καλό θα ήταν να παριστάνεις ότι σε ενδιαφέρει το πρόβλημα του πελάτη. Μετά, αν δε θέλεις να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο πρόβλημα, μπορείς πάντοτε να θέσεις το εξής ερώτημα: Would you kindly calm down and I will look into your problem with my superior? Ειδικά στον τουρισμό, όπου έχει να κάνει κανείς με πολλούς ξένους, η φράση μπορεί να χησιμοποιηθεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Και έχει κατά 90% το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δε λέω 100%, όχι επειδή δεν είμαι σίγουρος, αλλά επειδή δε μου έχει τύχει ως τώρα να μη δουλέψει. Ίσως όμως και να υπάρξει περίπτωση.

Racing games/time attack mode - το γρήγορο σημαίνει καλύτερο

Σε πολλές περιπτώσεις πρέπει να γίνει μεγάλος φόρτος δουλειάς. Και πρέπει να γίνει γρήγορα, γιατί μας κυνηγάνε. Ο κόσμος πάει κι έρχεται και πρέπει να είσαι πάντα σε ετοιμότητα για τον επόμενο πελάτη. Σε μια καφετέρεια πρέπει να καθαρίζεις γρήγορα τα τραπέζια για να καθίσουν οι επόμενοι, σε ένα super market πρέπει να γεμίζεις άμεσα τα άδεια ράφια για να βρουν προϊόντα οι πελάτες κ.ο.κ. Όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτό, τόσο καλύτερα είναι. Ειδικά αν δεν το παίρνει ο πελάτης χαμπάρι, εκεί είναι που δίνονται εύσημα. Δίνεται η εντύπωση ότι όλα είναι πάντα σε ετοιμότητα.

Αυτά για σήμερα. Μπορώ να σκεφτώ και μερικά ακόμη μαθήματα που δίνουν τα video games που όλοι αγαπάμε, αλλά αυτά θεωρώ ότι είναι τα βασικά. Ελπίζω να βρείτε το κείμενο ενδιαφέρον κι αν θέλετε, μπορώ να κάνω μια μικρή επανάληψη για να δω τι άλλο έχω μάθει από παιχνίδι και χρησιμοποιώ στην καθημερινότητα της δουλειάς μου.

TR

Continue reading
Recent Comments
Blood Prince
Ενδιαφέρον το βρίσκω το blog σου απλά στο σημείο που αναφέρεις περί πληρωμής φόρων,εγώ είμαι ευτυχής που για την ώρα με καλύπτει τ... Read More
Thursday, 17 August 2017 21:17
TheReaper
Εδώ εμένα μου είπανε ότι πρέπει να πληρώσω το αστρονομικό ποσό των 4€ επειδή έχω εισόδημα ΑΠΟ ΤΟΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ!!! Και τρελός να... Read More
Thursday, 17 August 2017 22:37
Blood Prince
χαχαχα έλεος απλά....
Thursday, 17 August 2017 23:26
3071 Hits
3 Comments
Notification