GameWorld Blogs

Γράψτε τα άρθρα σας στα blogs και δείτε τα να δημοσιεύονται στην κεντρική σελίδα του GameWorld.gr, στην ενότητα Blogs, κάτω δεξιά. Κάθε κείμενό σας θα πρέπει να έχει μέγεθος κατ' ελάχιστο 2-3 παραγράφους και να αφορά προσωπική άποψη και όχι είδηση. Αν δεν δημοσιευθεί εντός 24 ωρών τότε στείλτε email στο info@gameworld.gr για δημοσίευση.

Σκέψεις και προβληματισμοί

b2ap3_thumbnail_Gamers_call_facebook_image.png
To internet θεωρείται πλέον αυτονόητο σε κάθε νέο νοικοκυριό. Το 99% των χρηστών σίγουρα έχει κάνει κάποια παρανομία εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία του όπως το download διάφορων ταινιών, μουσικής, games κλπ. Οι λόγοι βέβαια διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Εγώ για παράδειγμα, ήμουν ενεργός «πειρατής» πριν από καμιά 10ρια χρόνια όταν δεν είχα χρήματα και αναγκαζόμουν να βλέπω DVD ταινίες και να παίζω games στο PC έτσι. Στη πορεία όμως, όποιο game, cd μουσικής και ταινία μου άρεσε το αγόραζα κανονικότατα στην original μορφή του καθώς πλέον εργαζόμουν και μπορούσα να ψωνίζω άνετα.

Θα ήθελα πάντως να μοιραστώ κάποιες σκέψεις ή και προβληματισμούς. Οπότε για πάμε:

-Ποτέ δεν πλήρωσα το 69,99 που ζητάνε αρκετά καταστήματα. Ο λόγος; Όσο και να σου αρέσει ένα game, είναι υπερβολικό το ποσό, ειδικά για την εποχή που ζούμε. Ειδικά όταν ο μέσος όρος ηλικίας των gamers είναι 16-23 κατά ένα μεγάλο ποσοστό θα αρκεστούν με 1-4 games το χρόνο. Ok, μερικοί θα μου πείτε ότι αξίζει το κάθε Pro, Call of Duty, Minecraft κλπ γιατί τα λιώνεις στο max, αλλά 69,99 για ένα single player game χωρίς ίχνος replayability ή ανολοκλήρωτα games που βασίζονται στα DLC αξίζουν; Είμαι υπέρ των collector’s edition αλλά σε λογικές τιμές. 69,99 για collector’s είναι οκ, αλλά για μια απλή έκδοση με ένα χαρτάκι για manual είναι τραγικό.

-Δυστυχώς η gaming κοινωνία αποτελείται (κι αυτή) από αρκετά στενόμυαλα άτομα. Σίγουρα έχετε ακούσει φράσεις του τύπου “έχει μόνο single player” ή “αξίζει μόνο το multiplayer” από ανθρώπους οι οποίοι το «παίζουν» γνώστες. Αυτοί είναι συνήθως άτομα που κάνουν download games με το τσουβάλι, ασχολούνται 5-10 λεπτά με το καθένα και έχουν άποψη για το κάθε τίτλο. Δικαίωμά τους, αλλά βρε παιδιά, είναι η άποψή σας. Εμένα για παράδειγμα μου αρέσουν πάρα πολύ τα campaigns των Call of Duty ενώ σε άλλους το multiplayer κομμάτι του. Δεν κάθομαι όμως να επιβάλλω στον άλλο ότι το multiplayer είναι χάλια μόνο και μόνο επειδή δεν μου αρέσει.

-Από την άλλη, πάω, αγοράζω ένα game ή κονσόλα, είμαι κατενθουσιασμένος και έχεις άτομα να σου λένε “εγώ δεν θα το αγόραζα, είναι άχρηστο, μάπα κλπ”. Είναι άκρως ενοχλητικό αυτό το πράγμα και σου χαλάει τη διάθεση. Οκ, δε σου αρέσει, σεβαστό, αλλά back the f@ck up. Το πήρα, δικαίωμά μου, end of story.

-Αρκετοί βγαίνουν σε διάφορα sites και αρχίζουν και λένε την άποψή τους για κάθε game χωρίς καν να το έχουν πιάσει στα χέρια τους. Πώς μπορείς να κρίνεις ένα game από ένα video; Πώς μπορείς να έχεις άποψη για τα controls; Είμαι υπέρ του να διαβάζεις τα reviews για να μαθαίνεις ακριβώς που υπερτερεί και που υστερεί κάποιος τίτλος. Στη συνέχεια δες και gameplay video και μετά κρίνεις αν αξίζει ή όχι.

b2ap3_thumbnail_gamer-girl-1024x681-660x280.jpg

Ομολογώ ότι έχω φτάσει γύρω στα 2.000+ games (90% retail) και είμαι σίγουρος ότι δεν θα προλάβω να τα παίξω όλα καθώς η ζωή δεν είναι μόνο videogames. Τα videogames είναι τρόπος διασκέδασης, ένα από τα καλύτερα ίσως. Το μικρόβιο της συλλογής το συνειδητοποίησα όταν ήρθαν τα παιδιά για το γύρισμα του Gamemaniacs όπου τελειώνοντας το γύρισμα είπα στον εαυτό μου: -Βρε συ, τι γίνεται εδώ; Χαμός! Είμαι πολύ περήφανος για τη συλλογή μου και ότι έχω, θέλω και το έχω (εξαιρούνται κάποια τραγικά games στο Steam) γιατί θα ήθελα κάποια στιγμή να ασχοληθώ με αυτό.

Αυτά. Take care.

Continue reading
Recent Comments
Professor_Severus_Snape
Πολύ ωραίο blog, Μάρκο, πιάνεις ενδιαφέροντα θέματα. Δράττομαι από την προτελευταία παράγραφο σχετικά με την ευκολία με την οποία ... Read More
Monday, 22 February 2016 04:02
Mr.Dododi
Κι αυτό είναι το σωστό Παναγιώτη. Δε μπορείς να βαθμολογείς κάτι το οποίο δεν το έχεις παίξει ο ίδιος. ... Read More
Monday, 22 February 2016 09:36
Shikabane_Hime7
ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ! Και εγώ ήμουν "πειρατής" (γιο χο χο!) στα video games και το έχω μετανιώσει γιατί την περίοδο 2005-2012 που ήμουν φο... Read More
Monday, 29 February 2016 10:51
762 Hits
4 Comments

V for Vulkan

vulkan image

Ήθελα πολύ καιρό να γράψω κάτι για τον πόλεμο τών API. Το θέμα είναι ξανά σημαντικό μετά την κίνηση τών τελευταίων χρόνων για υποστήριξη παιχνιδιών σε Mac και Linux και ιδιαιτέρως επίκαιρο μετά την GDC τον Μάρτιο τού 2015 όπου παρουσιάστηκε ο Vulkan.

Στην πραγματικότητα την προηγούμενη ανάρτηση την έκανα σχεδόν αποκλειστικά ώστε να κάνω αυτήν την ανάρτηση εστιάζοντας στα API αντί για τα λειτουργικά.
http://www.gameworld.gr/community/blogs/entry/ena-akoma-xroniko

Επίσης και η προ-προηγούμενη ανάρτηση είναι σημαντική ως υπόβαθρο.
http://www.gameworld.gr/community/blogs/entry/mia-mikri-istoria

Ο Vulkan είναι απίστευτα σημαντικό νέο και αφενός ελάχιστα έχουν γραφτεί ή ειπωθεί και αφετέρου ακόμα και αυτά τα λίγα που ειπώθηκαν σε μεγάλο ποσοστό είναι εξώφθαλμα λανθασμένα.

χρονολόγιο γραφικών API
1992 OpenGL
1995 DirectX
1996 DirectX 2, Direct3D
1998 SDL
1999 DirectX 7
1999 GeForce 256
2000 DirectX 8
2002 DirectX 9
2003 OpenGL ES
2004 OpenGL 2
2006 DirectX 10
2008 OpenGL 3
2009 DirectX 11
2010 OpenGL 4
2011 WebGL
2013 SDL 2
2015 DirectX 12
2016 Vulkan

Ξεκινάω την ιστορία από το 1992 που βγήκε η OpenGL. Η OpenGL αρχικά δημιουργήθηκε ως μια βιβλιοθήκη για δημιουργεία γραφικών εφαρμογών που θα διευκόλυνε τούς προγραμματιστές ώστε να μην αναγκάζονται να υλοποιούν ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα για κάθε εφαρμογή και για κάθε πλατφόρμα.

Το 1995 η microsoft μαζί με τα ομώνυμα windows βγάζει ένα νέο API, το DirectX. Το DX αρχικά δεν είχε καμμία σχέση με το OGL αφού ο σκοπός του ήταν τελείως διαφορετικός. Σκοπός τούς DX ήταν να γίνει ένα βιομηχανικό στάνταρ. Επίσης το DX δεν αφορούσε μόνο τα γραφικά αλλά και τον έλεγχο άλλων πραγμάτων όπως ο ήχος και το ποντίκι. Ειδικά στα γραφικά αυτό που είχε να προσφέρει δεν είχε καμμία σχέση με το OGL πράγμα όχι παράξενο αφού οι κάρτες γραφικών αν υπήρχαν ήταν πολύ φτωχές και το OGL λειτουργούσε κυρίως σε επίπεδο λογισμικού και όχι υλικού.

Το 1996 η microsoft με το DX2, βγάζει ένα νέο τμήμα τού DirectX, το Direct3D το οποίο αρχίζει να έχει κάπως πιο προηγμένες δυνατότητες στα γραφικά. Ακόμα όμως δεν έχει καμμία σχέση με το OGL. Από εδώ και πέρα οι εκδόσεις τού DX μάς αφορούν αποκλειστικά γιατί έρχονται μαζί με νέες εκδόσεις τού D3D.

To 1998 μια εταιρεία, η Loki Software, άρχισε να εκδίδει μεγάλους τίτλους παιχνιδιών τής εποχής σε ένα νέο ανερχόμενο λειτουργικό το Linux. Η εταιρεία δυστυχώς χρεωκόπησε το 2001, αλλά μάς άφησε μια πολύ σημαντική κληρονομιά, τo Simple DirectMedia Layer (SDL). Η SDL επιτρέπει να κάνει κάποιος αυτά που θα έκανε με το DX αλλά ο κώδικας είναι πολύ ωραιότερος και εύκολα συντηρήσιμος και εντελώς ανεξάρτητος από την πλατφόρμα. Δεν διαθέτει η ίδια προηγμένα γραφικά αλλά κάποιος μπορεί απλά να την συνδυάσει με το D3D ή το OGL. Για παράδειγμα αν κάποιος θέλει να μεταφέρει το παιχνίδι του στο Linux η πρώτη δουλειά είναι να μετατρέψει το DX σε SDL, το οποίο θα τού δώσει έναν πολύ πιο συντηρίσιμο κώδικα που δουλεύει σε όλες τις πλατφόρμες και αυτό χωρίς κανένα απολύτος κόστος σε επιδόσεις. Η δεύτερη δουλειά είναι να μεταφράσει το D3D σε OGL (ή όποιο άλλο API) και δεν χρειάζεται καν να διώξει το D3D αλλά μπορούν να μείνουν και τα δυο ως επιλογή ώστε να χρησιμοποιείται ανάλογα με την πλατφόρμα όποιο είναι διαθέσιμο ή όποιο αποδίδει καλύτερα. Σε αυτό το σημείο έχει κάνει σχεδόν όλη την δουλειά χωρίς καν να χρειαστεί να αφήσει την συνηθισμένη του πλατφόρμα. Η Loki μπορεί να χρεωκόπησε αλλά η SDL ως ελεύθερο λογισμικό συνέχισε να συντηρείται και να αναπτύσσεται από την κοινότητα τού ελεύθερου λογισμικού.

Τα χαρακτηριστικά τής OGL ήταν γενικά χαρακτηριστικά χρήσιμα για τούς προγραμματιστές οπότε και ήταν χαρακτηριστικά που προσπαθούσαν να υλοποιήσουν οι κάρτες γραφικών. Το ορόσημο σε αυτήν την σύγκλιση ήταν το 1999 με το DX7 και την GeForce 256. To D3D7 εξακολουθούσε ακόμα να θεωρείται κατώτερο από την OGL αλλά όπως φαίνεται πλέον OGL, D3D και κάρτες γραφικών έχουν τούς ίδιους σχεδόν σκοπούς και συγκλίνουν. Η microsoft συνέχισε να εξελίσσει το API της και γενικά το D3D8 θεωρήθηκε πλέον εξίσου καλό με την τότε OGL. Εξ' άλλου η microsoft έχοντας ουσιαστικά όλη την αγορά είχε καταφέρει να πείσει ότι το δικό της API είναι το στάνταρ. Επίσης τo 2000 τον έλεγχο τής OpenGL τον ανέλαβε η κοινοπραξία Khronos.

Η τελική «ανατροπή» συνέβη το 2002 με το DX9. To DX9 ήταν μια μεγάλη τεχνολογική αναβάθμιση και συνοδευόταν από την HLSL. Ουσιαστικά πλέον το D3D όχι απλώς ήταν το de facto στάνταρ και τεχνολογικά ισοδύναμο αλλά ήταν τεχνολογικά μπροστά από την OGL.

Η Khronos προχώρησε σε μια νέα σειρά εδόσεων API που σκόπευαν στην ενεργειακή απόδοση, το OpenGL ES, η οποία τρέχει σήμερα παντού συμπεριλαμβανομένων τών Android και iOS και ουσιαστικά κατά μία έννοια είναι το ευρύτερα διαδεδομένο API. Τελικά απάντησε στο D3D9 με την OGL2 το 2004 και το αντίστοιχο στην HLSL είναι η GLSL.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια τα API είχαν αρχίσει να αποκτούν ένα πρόβλημα. Επειδή ήταν τόσο υψηλού επιπέδου (η μεν OGL επειδή αυτός ήταν και ο αρχικός της σκοπός, το δε D3D επειδή έπρεπε να υλοποιείται από διαφορετικές κάρτες γραφικών είχε συγκλίνει σε αυτό) οι οδηγοί είχαν αρχίσει να είναι υπερβολικά σύνθετοι. Πολύ χειρότερα, μέσα στούς οδηγούς είχαν αρχίσει να μπαίνουν ειδικές βελτιστοποιήσεις που αφορούσαν συγκεκριμένα παιχνίδια συχνά παραβιάζοντας το ίδιο το πρότυπο που υποτίθεται υλοποιούσαν. Η κοινή λογική λέει ότι τέτοιες ειδικές βελτιστοποιήσεις θα έπρεπε να βρίσκονται στην userland και όχι στον driver. Όλο αυτό προκάλεσε χάος στο D3D αλλά τα πράγματα ήταν κατά μία έννοια ακόμα χειρότερα στην OGL τουλάχιστον για τα παιχνίδια. Τέτοιου είδους βελτιστοιποιήσεις φτιάχνονταν για κάθε παιχνίδι για το D3D που ήταν το στάνταρ και χάρις σε αυτές τα παιχνίδια τρέχαν ταχύτερα το οποίο έφερνε ακόμα περισσότερα παιχνίδια στο D3D το οποίο με την σειρά κατέστρεφε ακόμα περισσότερο το D3D. Ουσιαστικά οι δημιουργοί παιχνιδιών για να βελτιστοποιήσουν την απόδοση τών παιχνιδιών αντί να κάνουν δουλειά που έχει σχέση με τον τρόπο που είναι αποδοτικές οι κάρτες γραφικών, έψαχναν να τριγκάρουν τέτοια χαρακτηριστικά εμποτισμένα μέσα στούς οδηγούς. Δηλαδή ο «λάθος» τρόπος προγραμματισμού ήταν αυτός που απέδιδε καλύτερα σε σχέση με τον «σωστό» και το γεγονός ότι ελάχιστα παιχνίδια υποστήριζαν OGL σήμαινε ότι τέτοιου είδους βελτιστοποιήσεις είναι πιο σπάνιες και άρα η OGL ήταν λιγότερο ελκυστική για παιχνίδια, οπότε αυτή η ανατροφοδότηση έκανε απόλυτο αδιαφιλονίκητο στάνταρ το D3D ενώ ταυτοχρόνως δημιούργησε σοβαρό πρόβλημα και στο D3D και στο OGL.

Και η microsoft και η khronos άρχισαν να σχεδιάζουν την επόμενη έκδοση API με βασικό στόχο να λύσουν το παραπάνω πρόβλημα. Και οι δυο θα αποτύχουν. Η Khronos θα αποτύχει ακόμα χειρότερα από την microsoft.

Το 2006 η microsoft μαζί με τα νέα Windows Vista θα βγάλει και την επόμενη έκδοση API, το DX10. Είναι σαφώς μια βελτίωση σε σχέση με το χάος τού DX9 αλλά σπάει την συμβατότητα μεταξύ παλιού και νέου API. Επιπλέον το νέο API υποστηρίζει αποκλειστικά τα Vista. Επιπλέον δεν πρόκειται για την μεγάλη τεχνολογική αναβάθμιση που υποστηρίζει η microsoft και οπωσδήποτε δεν έλυνε ουσιαστικά το μεγάλο πρόβλημα αλλά απλώς ήταν ένα κάπως καλύτερο API που όμως δεν μπορούσε να πετύχει εμπορικά χωρίς ανάλογη επιτυχία τών Vista αφού τα είχαν ως απέτηση και τα Vista απέτυχαν.

Για έναν συνήθη παρατηρητή η χειρότερη στιγμή για την OpenGL ήταν στα τέλη τής δεκαετίας τού 2000. Το D3D έκλεινε μια δεκαετία υπεροχής ως το στάνταρ API στα παιχνίδια, η microsoft έβγαζε την νέα έκδοση DX11 μαζί με τα Windows 7 ενώ το OGL είχε ασθμαίνοντας, επίσης χωρίς να λύσει το γνωστό πρόβλημα, ακολουθήσει το D3D10 με την OGL3. Αν και η αποτυχία τών Vista έδωσε τεράστια ανάσα η Khronos απέτυχε απολύτως να το ελμεταλευτεί. Στην Khronos αναγνωρίζεται ως επιτυχία το OpenGL ES το οποίο και με τα iOS/Android είχε αρχίσει να απογειώνεται αλλά το κλίμα για την OGL ήταν απίστευτα αρνητικό. Το ακόλουθο άρθρο είναι εντελώς ανόητο στην εκτίμησή του, αποτυπώνει όμως το κλίμα τής εποχής: http://www.tomshardware.com/reviews/opengl-directx,2019.html

Προσωπικά όπως ανέφερα στην προ-προηγούμενη ανάρτησή μου, ήδη είχα περάσει στο λίνουξ ως αποκλειστικό λειτουργικό. Και η γνώμη μου θα ήταν ήδη εντελώς διαφορετική. Έβλεπα για πρώτη φορά τα «ουσιαστικά» προβλήματα να είναι λυμμένα και την σκακιέρα έτοιμη στημένη για την μάχη. Επιπλέον εκτός από την καλή κατάσταση τού λίνουξ, οι mac είχαν ήδη αρχίσει να γίνονται δημοφιλείς (οι οποίοι επίσης βασίζονται στο OGL) και χάρις στην επιτυχία τής OGL ES η GLSL άρχιζε να γίνεται εξίσου σημαντική με την HLSL. Όχι μόνο δεν ήμασταν στο τέλος τής μάχης αλλά στην πραγματικότητα ακριβώς στην αρχή.

Για αρχή η OGL4 ήρθε ως τεχνολογική απάντηση στο DX11. Επίσης το διαδίκτυο συνέχισε να αναπτύσσεται χωρίς να δεσμεύεται από τα windows (ιδιαιτέρως με την ανάπτυξη τού HTML5 αλλά και χάρις στούς φυλλομετρητές firefox και chrome). Στην ανάπτυξη τού ανεξάρτητου από λειτουργικό διαδίκτυο η khronos βγάζει και το WebGL στο οποίο όμως φαίνεται δεν έχουμε «πόλεμο» (ψυχρό ή θερμό) αφού συμμετέχει και η microsoft. Τα εμπορικά παιχνίδια σε λίνουξ και mac αρχίζουν να πληθαίνουν και η Valve βγάζει την υπηρεσία της steam σε mac (2010) και σε λίνουξ (2013). Επίσης έχουμε και μια νέα μεγάλη έκδοση τής SDL, την SDL2 όπως φαίνεται με δάκτυλο τής Valve.

Αν και οι νέες εκδόσεις DX και OGL βελτιώνουν την κατάσταση δεν λύνουν ουσιαστικά το κυρίως πρόβλημα. Για μια ριζική λύση χρειάζεται ένα νέο API. Μια νέα προσέγγιση είναι αναγκαία και η αλήθεια είναι ότι όλο και περισσότερο φαίνεται ότι είναι ο κατάλληλος καιρός. Είναι ο κατάλληλος καιρός γιατί από τότε που βγήκε το D3D11 οι κάρτες γραφικών έχουν μείνει ουσιαστικά στάσιμες σε χαρακτηριστικά. Γίνονται καλύτερες σε αυτό που κάνουν αλλά δεν κάνουν κάτι διαφορετικό. Ο σχεδιαστής ενός νέου API βρίσκεται σε θέση ισχύως σε σχέση με την δεκαετία τού 1990 όπου κανείς δεν είχε καμμία απολύτως ιδέα πώς θα μοιάζουν οι κάρτες γραφικών στο μέλλον ή ακόμα και σε σχέση με την δεκαετία τού 2000 όπου ακόμα δεν είχαν μπει οι τελικές πινελιές. Από την τελευταία γενιά API τα πράγματα έχουν μείνει σταθερά και επιπλέον οι κάρτες γραφικών ακόμα και διαφορετικών εταιρειών έχουν συγκλίνει τόσο ώστε να είναι η κατάλληλη στιγμή για ένα νέο API «κοντύτερα στο μέταλλο».

Η αρχή πιστεύω ότι ήταν μια φήμη που κάπου διάβασα για την AMD. Δεν συγκράτησα πού γιατί εξάλλου δεν έδωσα μεγάλη σημασία τότε. Η AMD σκόπευε λέει να βγάλει ανοικτούς οδηγούς που θα χειρίζονται τελείως άμεσα στο υλικό της και οι οποίοι θα μπορούν να ενσωματωθούν απευθείας μέσα στον πυρήνα τού Linux. Η δε OpenGL και όλες οι ανοησίες που συσσορεύονταν μέσα στους οδηγούς της θα πέρναγαν στο userspace. Αν και δεν έδωσα μεγάλη σημασία από την άποψη ότι δεν το θεώρησα αξιόπιστο (πολύ καλό για να είναι αληθινό) μού έκανε εντύπωση από την άποψη ότι κάποιος έστω και σαν φήμι έλεγε αυτό που εμφανώς έπρεπε να γίνει.

Τελικά δεν έγινε αυτό ακριβώς έγινε όμως κάτι άλλο που από αρκετές απόψεις είναι πολύ παρόμοιο. Η AMD έβγαλε το Mantle. Ένα νέο API που αφορούσε τις δικές της κάρτες γραφικών με καινοτόμα προσέγγιση και «κοντύτερα στο μέταλλο». Δεν το άνοιξε όμως, και το έβγαλε μόνο για Windows. Αυτό περιόρισε πολύ την χρησιμότητά του. Ωστόσο αυτό έδωσε σήμα τόσο στην Khronos όσο και στην Microsoft να προχωρήσουν προς την ίδια κατεύθυνση. Η μεν Khronos άρχιζε να επεξεργάζεται την ιδέα ενός ολότερα καινούργιου API (όχι OpenGL 5) παρόμοιου με το mantle που τότε λεγόταν glnext και η δε microsoft άρχισε να δουλεύει προς ένα καινούργιο παρόμοιο με το mantle API που θα το έλεγε απλά DX12. Τελικά στην GDC τού 2015 ανακοινώθηκε ότι η AMD έχει δωρίσει την δουλειά για το Mantle στην Khronos ως βάση για εκκίνηση και το νέο API τής Khronos μετονομάστηκε σε Vulkan και έχει ήδη αρχίσει να προχωράει πολύ ταχύτερα. Μάλιστα η Valve παρουσίασε και ένα βίντεο dota2 να παίζει σε πειραματικούς Vulkan σε intel APU. To 2015 η microsoft έβγαλε τα windows 10 και το dx12 και η Apple αν και αρχικά φαίνεται συμμετείχε στον Vulkan, αποχώρησε και έβγαλε το δικό της νέας γενιάς API, το Metal.

Τελικά η πρώτη έκδοση Vulkan βγήκε στις 16 φεβρουαρίου 2016 (καθώς έγραφα αυτό το κείμενο ανακοινώθηκε!). Η κοινότητα των γραφικών ακόμα και στα πλαίσια τής Khronos ήταν πάντα απελπιστικά κλειστή. Δεν έχει γίνει ακόμα όσο ανοικτή θα θέλαμε αλλά είναι ένα τεράστιο βήμα προς τα μπρος καθώς είναι με τεράστια διαφορά η πιο ομαδική δουλειά που έχει γίνει στο θέμα αυτό στην ιστορία. Επίσης πάρα πολλά από τα βασικά εργαλεία είναι ανοικτού κώδικα και περιμένουμε τούς οδηγούς για την intel να είναι επίσης ανοικτού κώδικα ενώ και η AMD έχει υποσχεθεί ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα ανοίξει τον κώδικά της. Είναι ακόμα η πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια που υπάρχει σοβαρό κτύπημα στα θεμέλεια αυτού τού μονοπωλείου.

http://mirror.as35701.net/video.fosdem.org/2016/k1105/vulkan-in-open-source.mp4

Continue reading
799 Hits
0 Comments

Most Wanted… άνετα και γρήγορα

Most Wanted… άνετα και γρήγορα

Σκεφτόμουν πόσα racing έχω παίξει στη ζωή μου κι η αλήθεια είναι ότι σε απόλυτους αριθμούς δεν είναι υπερβολικά πολλά, ακόμη κι αν δεν τα λες λίγα. Σχεδόν πάντοτε arcade και ορισμένα εξ αυτών τουλάχιστον μέτρια. Ίσως κάποια ξεμένουν στη λήθη του μακρινού παρελθόντος, ωστόσο μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου τα φημισμένα… Big Mutha Truckers και Mercedes Benz World Racing, κι από εκεί και πέρα τα OutRun 2006: Coast 2 Coast, Xpand Rally, Formula 1 ’98, Superbikes 2001, το demo του Colin McRae Rally 2.0 (και ίσως κάτι από το πρώτο) και το κορυφαίο Midnight Club 2. Όσον αφορά τα PlayStation και Nintendo 64 φίλων, θυμάμαι να «λιώνουμε» το demo του Grand Turismo 3 (κατά πάσα πιθανότητα), να παίζουμε -με επιφύλαξη- Mario Kart 64, Crash Team Racing και -σίγουρα-το Snowboard Kids στην κονσόλα της Nintendo, το οποίο το είχαμε «κάψει», απλά.

Τέλος, σε «κονσολάδικο» θυμάμαι να γουστάρω ιδιαίτερα -μάλλον- το Ridge Racer V. Πρόσφατα, βεβαίως, έπαιξα τη… «μετριάντζα» του Street Racing Syndicate, ενώ αναφορικά με τη σειρά Need for Speed έχουν παρελάσει ορισμένοι τίτλοι επί της οθόνης μου: Porsche Unleashed, Hot Pursuit 2, το ανατρεπτικό Underground, το εξαιρετικό Underground 2 και το υπέροχο Most Wanted. Εφαρμόζοντας, λοιπόν, στην πράξη τη γνωστή έκφραση ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» και επί τη ευκαιρία της δωρεάν διαθέσεώς του στο Origin, αποφάσισα να κάνω αυτό που είχα αγαπήσει κι εγώ την προηγούμενη δεκαετία μαζί με εκατομμύρια gamers ανά τον κόσμο: Ξεκινώντας από τα αζήτητα, να ανέλθω στην ιεραρχία φτάνοντας τελικά στην κορυφή των πλέον καταζητούμενων οδηγών!

Όπως αντιλαμβάνεστε από την ανωτέρω μικρή προσωπική ανασκόπηση, ήμουν αρκετά «διψασμένος» να παίξω ένα καλό racing με το οποίο θα περνούσα ευχάριστα κάποιες ώρες. Αυτό με βοήθησε να δω το reboot(;) του Most Wanted από μια διαφορετική οπτική γωνία προσεγγίζοντας ηπιότερα τον δεύτερο Need for Speed τίτλο της Criterion Games -μετά το Hot Pursuit του 2010, δύο χρόνια νωρίτερα- και με μεγαλύτερη επιείκεια σε σχέση με τις κριτικές που έλαβε κατά κύριο λόγο από τον απλό κόσμο. Παρά το πολύ «βαρύ» όνομα του παιχνιδιού, «Most Wanted», το οποίο πιστεύω ότι λειτούργησε εκ προοιμίου αρνητικά αντί ως ένα καλό επικοινωνιακό τρικ, δημιουργώντας δικαιολογημένα πολύ υψηλές απαιτήσεις για μια βελτιωμένη επανέκδοση του τίτλου του 2005, έχοντας διαβάσει ουκ ολίγα σχόλια, φρόντισα εκ των προτέρων να μην περιμένω κι εγώ κάτι αντίστοιχο.

Πράγματι, η ποιότητα του παιχνιδιού σε συνολικό επίπεδο δε μπορεί να συγκριθεί με εκείνη του Most Wanted του 2005. Τούτο όμως δεν αναιρεί, ούτε θα πρέπει να μειώσει την καλή προσπάθεια που έγινε στην περίπτωση αυτή. Αν η πρώτη εντύπωση είναι που μένει, τότε το πρόσημο είναι αναμφίβολα πολύ θετικό. Ξεκινώντας, βρέθηκα μπροστά σε έναν πανέμορφο κόσμο, με εκπληκτικά γραφικά που με έκαναν… χαζό, έχοντας ξεχάσει τι σημαίνει λεπτομέρεια περιβάλλοντος σε racing, με κάποιες ιδιαίτερα εντυπωσιακές τοποθεσίες στην ύπαιθρο. Ο συγκεκριμένος τομέας έλαβε σχεδόν άριστα εξ αρχής από όσους ασχολήθηκαν με τον τίτλο. Η λεπτομέρεια των οχημάτων είναι παροιμιώδης και δεν ήταν λίγες οι φορές που απλώς έμεινα να τα θαυμάζω, βλέποντας να ξεπηδούν μπροστά μου το ένα μετά το άλλο τα αυτοκίνητα των ονείρων μου!

Κύριο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι τα υπερπολυτελή supercars, που υπόσχονται ξέφρενη οδήγηση κάθε στιγμή, σε σύνολο 63 αυτοκινήτων συμπεριλαμβανομένων και των 20 των dlc. Ο αριθμός τους είναι σίγουρα μικρός σε σύγκριση με άλλα παιχνίδια του είδους, αλλά το ίδιο ισχύει και με την κεντρική «ιστορία». Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ούτε το γνωστό υποτυπώδες σενάριο άλλων racing games ή και προηγούμενων Need for Speed. Ίσως το μόνο στο οποίο θυμίζει το πρώτο Most Wanted είναι η λίστα των… most wanted drivers, στην κορυφή της οποίας καλείται να αναρριχηθεί ο gamer τρέχοντας στους δρόμους της Fairhaven City και εκτός αυτής. Ακόμη κι εδώ, όμως, η λίστα αυτή απαρτίζεται από δέκα οδηγούς έναντι 15 του παρελθόντος. Απουσίας σεναρίου, ο μόνος τρόπος εύρεσης νέων αυτοκινήτων είναι μέσω free roaming, μέχρι να συναντήσει κάποιος το επόμενο αμάξι που θα του… γυαλίσει, ώστε να γράψει μαζί του πολλά χιλιόμετρα στο καντράν. Όλα είναι διαθέσιμα εξ αρχής και το μόνο που απαιτείται είναι ο εντοπισμός τους.

Αυτό που με εντυπωσίασε σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι ο απίστευτος ήχος των κινητήρων τους. Ο τρόπος με τον οποίο βρυχώνται εκατοντάδες άλογα κάτω από το καπό είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακός, εκκωφαντικός μέσα σε τούνελ. Κάθε αυτοκίνητο έχει διαφορετικό χειρισμό και ανταπόκριση, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερη ποικιλία αλλά και ενδιαφέρον για την αναζήτησή τους. Ποικιλία όμως δεν υπάρχει στα modes, καθώς μπορούμε να συναντήσουμε μόνο circuit, sprint και ambush, που είναι φυσικά η κλασική καταδίωξη από τα περιπολικά της Αστυνομίας. Επιπλέον, αποτελεί μεν γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι αγώνες διαφέρουν ανάλογα με το αυτοκίνητο που χρησιμοποιείς, υπάρχουν όμως άλλες τόσες στις οποίες πρόκειται για τις ίδιες κούρσες, κάτι που δίνει επαναλαμβανόμενο τόνο. Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι αρκετά μεγάλος και συνεπώς δε δικαιολογείται κάτι τέτοιο. Οι developers θα έπρεπε να εργαστούν περισσότερο στο συγκεκριμένο τομέα προσφέροντας μεγαλύτερο αριθμό διαφορετικών διαδρομών.

Κάθε πρώτη θέση δίνει 12.000 πόντους, η δεύτερη 8.000 και η τρίτη 4.000. Στόχος βεβαίως είναι η συγκομιδή τους ώστε να «πιάσεις» τους δέκα most wanted, τον ένα μετά τον άλλο. Ο βαθμός δυσκολίας των διαθέσιμων αγώνων ποικίλει και εξαρτάται αποκλειστικά από το αυτοκίνητο που οδηγείς. Μια κούρσα που εμφανίζεται ως hard με ένα αμάξι, μπορεί κάλλιστα να προκύψει ως medium ή και easy με ένα ταχύτερο όχημα. Στην αρχή προσπάθησα να το παίξω ήρωας, αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι αν το αυτοκίνητο δεν… τραβάει, τότε είναι ελάχιστα αυτά που μπορώ να κάνω για να βγω πρώτος σε hard αγώνα, ματαιοπονώντας για τουλάχιστον μία ώρα. Το ίδιο το παιχνίδι αποδεικνύει ότι είναι σχεδιασμένο για σταθερά και διαδοχικά βήματα, καθώς τα πρώτα upgrades των οχημάτων προσφέρονται με την πρώτη και δεύτερη θέση στις εύκολες κούρσες. Μοντέλα από McLaren, Lamborghini, Maserati, Marussia, Alfa Romeo, Bentley, Porsche, Koenigsegg, Pagani, Mercedes-Benz και άλλες πασίγνωστες εταιρίες κοσμούν τον τίτλο της Criterion με την παρουσία τους, εν τούτοις απουσιάζει η Ferrari. Σε τέτοια τεχνολογικά επιτεύγματα ελάχιστες είναι οι εξωτερικές βελτιώσεις που μπορούν να γίνουν, συνεπώς οι όποιες αναβαθμίσεις αφορούν συνήθως τα ελαστικά, την προσθήκη νίτρο, το κιβώτιο ταχυτήτων, τον κινητήρα κ.λπ..

Τελικά, το παιχνίδι αποδείχθηκε πολύ μικρό σε διάρκεια, τουλάχιστον μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους του, καθώς χρειάστηκα μόλις δέκα ώρες μέχρι να φτάσω σ’ αυτό, χρόνος που θα μπορούσε να είναι σίγουρα μικρότερος για το λόγο που προανέφερα ή αν επεδίωκα να αποφύγω τυχαίες αστυνομικές καταδιώξεις εκεί που έτρεχα αμέριμνος στους δρόμους. Η συγκέντρωση των απαιτούμενων πόντων για να ξεκλειδωθεί η εκάστοτε κόντρα με τον επόμενο most wanted driver απαιτεί μόλις λίγους νικηφόρους αγώνες, κι ακόμη λιγότερους αν μαζεύεις πόντους μετά από κυνηγητό διαρκείας με τα «στρουμφάκια». Κατόπιν κάθε τέτοιας αναμέτρησης, πρέπει να τρακάρεις το αντίπαλο αυτοκίνητο για να το καταστρέψεις και να το έχεις πλέον στη δική σου διάθεση. Μερικά στοιχεία ακόμη που αξίζει να σημειωθούν είναι η εναλλαγή μέρας – νύχτας, με τον ήλιο να είναι εκτυφλωτικός χτυπώντας κατά πρόσωπο, ενώ δε θυμάμαι να είδα βροχή.

Αυτό που με ενόχλησε είναι το περιβόητο Rubber band A.I. ή αλλιώς catch up, που δεν επιτρέπει σε κανέναν οδηγό είτε προπορευόμενο είτε επερχόμενο να ξεμακρύνει αρκετά. Μ’ αυτόν τον τρόπο καθίσταται αχρείαστη η επιθετική οδήγηση, καθώς ποιος ο λόγος να χτυπήσεις ένα αντίπαλο όχημα αν είναι πέντε δευτερόλεπτα αργότερα να βρίσκεται ξανά από πίσω σου! Μάλιστα το παιχνίδι σε κλέβει άπειρα σε περίπτωση σύγκρουσης με έναν αντίπαλο, καθώς μόλις επανέλθεις είναι πολύ πιθανό να τον δεις 20 – 25 μέτρα μπροστά σου! Το μοντέλο ζημιών είναι αρκετά καλό, έστω και όχι απόλυτα ρεαλιστικό, ενώ τα αυτοκίνητα καταστρέφονται ολοσχερώς πολύ εύκολα, κάποια εξ αυτών υπερβολικά εύκολα. Το Need for Speed: Most Wanted αποδείχθηκε για τον υπογράφοντα ιδανικός τίτλος επιστροφής σε ένα είδος racing games που μάλλον μου είχε λείψει περισσότερο απ’ όσο είχα αντιληφθεί. Θα ήθελα να έχει ένα τυπικό σεναριακό υπόβαθρο και σίγουρα μεγαλύτερη διάρκεια, ποικιλία αγώνων και συνεπακόλουθα περισσότερα οχήματα. Παρά ταύτα, απόλαυσα σε μέγιστο βαθμό τον καταπληκτικό οπτικοακουστικό τομέα και τα ατελείωτα γκάζια και «μπαντιλίκια» με τις κουρσάρες μου!

Continue reading
607 Hits
0 Comments

Attack of the (console) clones!

b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-1.jpg

Δεν γνωρίζω αν ασχολήθηκε ποτέ κανείς με αυτό το θέμα αλλά όλοι πιστεύω πως μεγαλώσαμε με αυτές. Μια πολύ οικονομική κονσόλα videogames που τη βρίσκουμε ακόμα και σήμερα σε μεγάλα καταστήματα παιχνιδιών ή ακόμα και σε πανηγύρια. Διαθέτει games τα οποία είναι συνήθως στη μνήμη της και τα cartridges είναι σαν του Famicom. Το πακέτο συμπληρώνουν τα 2 controllers και το lightgun (Duck Hunt κανείς;) Θυμάστε τη κονσόλα που παίζαμε όλοι Super Mario Bros, Contra και άλλα games;
Δεν εννοώ το NES αλλά τα διάφορα NES-Clones!

Η ποιότητα κατασκευής τους είναι πολύ φτωχή και συνήθως τα παιχνίδια τους είναι built-in με την ένδειξη 99999 built in games ή 10000000 games in 1 cartridge! WOW!
Η αλήθεια είναι ότι τα παιχνίδια είναι γύρω στα 10 συνολικά και τα υπόλοιπα είναι hacks τους με διαφορετική ονομασία (πχ Fetris, Getris κλπ).
b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-4.jpg
Πιο συγκεκριμένα, τα πρωτότυπα Clones είναι κατασκευασμένα ώστε να μοιάζουν με διάφορες άλλες κονσόλες της αγοράς όπως το NES, Super NES, Famicom, PlayStation, Mega Drive κλπ. Όλα τα μοντέλα είναι πάντως 100% συμβατά μεταξύ τους και μπορούνε να χρησιμοποιήσουν τα ίδια παιχνίδια/κασέτες καθώς και τα controllers.

Αυτές οι κονσόλες έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής κυρίως λόγω της φτωχής τους κατασκευής, της απαράδεκτης εικόνας τους (βλέπε PS Kid) αλλά κυρίως λόγω της οικονομικής διασκέδασης που προσφέρουν. Τα games είναι κατά 99% NES games τα οποία λειτουργούν κανονικότατα. Ουσιαστικά μιλάμε για NES κονσόλα αλλά με 0% εγγύηση λειτουργίας καθώς λόγω του χαμηλού κόστους εννοείται ότι δεν υπάρχει και η ανάλογη ποιότητα υλικών. Έχω δει και handhelds που μιμούνται σχεδιαστικά τα PSP, GBA και DS αλλά συνήθως έχουμε να κάνουμε με LCD games κάκιστης ποιότητας (εξαιρείται το αθάνατο Tetris).
b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-3.jpg

Η κακή ποιότητα των εγχειρίδιων χρήσης της κονσόλας και των παιχνιδιών της, περιέχοντας ένα σωρό δυσνόητες "Engrish" ή "Chinglish" μεταφράσεις (αρχικά από τα Κινέζικα στα Αγγλικά, και από εκεί στα Ελληνικά), ανακριβείς ή ηθελημένα λανθασμένες πληροφορίες (πολλές φορές ακόμη και οι τίτλοι των παιχνιδιών αναγράφονται λάθος) καθώς και άλλα στοιχεία όπως οι εικόνες που είναι τυπωμένες στα κουτιά των κασετών -και τυπικά κλεμμένες από άλλους τίτλους παιχνιδιών- αποτελούν ένα ακόμη χιουμοριστικό στοιχείο -ακόμη και μία "προστιθέμενη αξία"- που εκτιμούνε οι περισσότεροι κάτοχοι και συλλέκτες αυτών των κονσολών.

b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-5.jpg

Αυτό πάντως που ομολογώ ότι είχα στη κατοχή μου και άντεξε χρόνια ήταν το Ali Baba, κλώνος του Famicom, το οποίο είχε τεράστια επιτυχία στη Συρία. Το να είσαι 10 χρονών και να παίζεις ένα game βασισμένο στο πιο επιτυχημένο anime της χώρας (Captain Tsubasa, στα αραβικά Captain Majed) το οποίο είναι και μεταφρασμένο εξ ολοκλήρου στα αραβικά με είχε αφήσει με το στόμα ανοικτό!

b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-3-1.jpg

 

Πρόσφατα το ολοκλήρωσα στο PSP με emulator κι ακόμα δε μπορώ να πιστέψω πώς τα κατάφεραν και το μετέφρασαν! Είχα δει και κλώνο του Mega Drive το οποίο είχε τη κωδική ονομασία Ali Baba 2 το οποίο δεχόταν κανονικότατα τις κασέτες του Mega Drive.

b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-2.jpg
Κι εκεί όλα αραβικά! WOW! Πολύ μπροστά μιλάμε! Αυτό πάντως που θα ήθελα κάποτε να αποκτήσω είναι το Retron 5 που παίζει σχεδόν όλα τα cartridge games. Από Game Boy μέχρι και Super Nintendo. Ελπίζω να το δούμε κάποτε στα ελληνικά καταστήματα.b2ap3_thumbnail_Attack-of-the-console-clones-6.jpg

Εσείς έχετε τέτοιες κονσόλες; Αν θέλετε μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας καθώς και photos.

Continue reading
Recent comment in this post
the_prophet1987
Πιο παλιά πρίν γίνω gamer έπαιζα ότι να ναι κυριολεκτικά.Λίγο καιρό πρίν πάρω Ps1 είχαμε στο σπίτι ένα SNES clone το οποίο λιώναμε... Read More
Friday, 26 February 2016 13:26
701 Hits
1 Comment

ένα ακόμα χρονικό

unix, where there is a shell, there is a wayΧρονολόγιο λειτουργικών

70s UNIX
1981 MS-DOS
1984? X Window System
1984 Macintosh
1985 Amiga
1985 Microsoft Windows 1.0
1987 X11
1988 POSIX
1991 Linux
1992 Windows 3.1
1993 Slackware
1993 Windows NT
1994 Linux 1.0
1995 Windows 95
1996 KDE
1998 Windows 98
1998 Mandrake Linux
2001 Windows XP
2002 Mac OS X
2006 Windows Vista
2007 iOS
2008 Android
2009 Windows 7
2012 Wayland (ακόμα όμως δεν είναι καθιερωμένο)
2015 Windows 10

 

Η δεκαετία τού 1980 είναι η δεκαετία που που μικροϋπολογιστές μπήκαν στα σπίτια για πολύ κόσμο με υπολογιστές όπως ο Spectrum και ο Commodore. Επίσης έχουμε σημαντική εξέλιξη που φαίνεται στην εκπληκτική Amiga. Την ίδια δεκαετία εδραιώνεται το πρώτυπο IBM PC με λειτουργικό την MS-DOS προσφέροντας στην microsoft μια ιδιαίτερη θέση στην αγορά. Το Unix είναι ίσως ο μεγάλος ασθενής αλλά αυτό δεν το εμποδίζει να κρατάει τα σκήπτρα τού πιο προηγμένου λειτουργικού. Μπαίνουν όμως και κάποιες βάσεις για το ελεύθερο λογισμικό όπως η ανάπτυξη τού εγχειρήματος GNU.

Η δεκαετία τού 1990 είναι η δεκαετία που η microsoft αποκτάει την απόλυτη ουσιαστικά κυριαρχία με όλες τις άλλες εταιρείες ουσιαστικά να εξαφανίζονται ή να φτάνουν κοντά στην εξαφάνιση. Ως το τέλος τής δεκαετίας η microsoft έχει την απόλυτη κυριαρχία χωρίς να φαίνεται κανένας ανταγωνιστής στον ορίζοντα και τα windows να γίνονται κυρίαρχα. Την ίδια δεκαετία έχουμε την είσοδο τού διαδικτύου στα σπίτια τού πολύ κόσμου και την εξέλιξή του από κάτι που αφορά ελάχιστους τρελλούς σε κάτι που γίνεται η κινητήριος δύναμη μιας τεράστιας χρημαστηριακής φούσκας (dotcom bubble). Μαζί με το διαδίκτυο έχουμε τεράστια εξέλιξη τού ελεύθερου λογισμικού και ένα νέο λειτουργικό στα πρώτυπα τού unix, το Linux που αναπτύσεται στο διαδίκτυο και λειτουργεί ως ραχοκοκαλιά τού ίδιου τού διαδικτύου. Το Unix αν και παραμένει ανώτερο μοιάζει να χάνεται αλλά στην πραγματικότητα το Linux το έσωσε προσφέροντας ουσιαστικά εύκολη πρόσβαση στο Unix. Προς το τέλος τής δεκαετίας το Linux επιχειρεί να αποκτήσει ένα ευρύτερο κοινό (με το mandrake). Αλλά όπως θα φανεί ήταν πολύ αργά για να αποσπάσει κάτι περισσότερο, σίγουρα όχι απέναντι στην microsoft. Την δεκαετία τού 90 έχουμε επίσης πολύ σημαντικές εξελίξεις στο θέμα τών γραφικών. Ακόμα έχουμε την ανάπτυξη τής κινητής τηλεφωνίας.

supercomputers shareΤην δεκαετία τού 2000 έχουμε την εδρέωση και την ουσιαστικά απόλυτη κυριαρχία τών Windows XP. Έχουμε επίσης την αποτυχία τής microsoft να περάσει στην μετά XP εποχή καθώς τα Vista όχι μόνο θα καθυστερύσουν αλλά και θα αποτύχουν. Έχουμε επίσης την επιστροφή τής Apple στο παιχνίδι η οποία αλλάζει τον κλασσικό τής πυρήνα και το λειτουργικό της mac os X παίρνει χαρακτήρα unix. Έχουμε επίσης την ανάπτυξη έξυπνων κινητών. To iOS τής Apple θα το ακολουθήσει το Android τής Google ώστε η δεύτερη να μην αφήσει την πρώτη μόνη. Η microsoft αποτυγχάνει και σε αυτόν τον τομέα. Το Linux γίνεται κυρίαρχο στούς υπερυπολογιστές, διαδίδεται επίσης ευρύτατα προς κάθε κατεύθυνση αλλά δεν καταφέρνει να πατήσει σοβαρά στους οικιακούς υπολογιστές. Εξαιρετικά σημαντικό είναι ότι ο firefox δεν αφήνει τον explorer τής microsoft να κυριαρχίσει απόλυτα και στο διαδίκτυο.

Την δεκαετία που διανύμουμε (2010) η microsoft κυρίως με τα windows 7 περνάει επιτέλους στην μετά XP εποχή αν και τα τελευταία εξακολουθούν ακόμα και τώρα να είναι αρκετά δημοφιλή παρά την λήξη κάθε είδους υποστήριξης. Πλέον το πρόβλημά της έχει μετατραπεί στο να περάσει στην μετά windows 7 εποχή που αντιπροσωπεύουν τα windows 10. Προς αυτήν την κατεύθυνση πιέζει με κάθε τρόπο και μάλιστα έχει προσφέρει την «αναβάθμιση» δωρεάν. Δεν έχει όμως καταφέρει να πατήσει σοβαρά στα κινητά. Το Android έχει πλέον αρχίσει να επικρατεί και απέναντι στο iOS καθυστώντας το Linux τον πλέον διαδεδομένο πυρήνα λειτουργικού και σε αυτό προσθέστε την απόλυτη κυριαρχία στούς υπερυπολογιστές, την πρωτοκαθεδρία στούς σέρβερ, την θέση του σε κάθε είδους έξυπνη συσκευή και ρομπότ και την μη αμελητέα πλέον θέση του στούς οικιακούς υπολογιστές. Πλέον με μεγάλη διαφορά είναι το ευρύτερα διαδεδομένο λειτουργικό. Παρά το συνεχιζόμενο μονοπώλιο τής microsoft είναι πιο ώριμο από ποτέ και για οικιακούς υπολογιστές καθώς έχει ήδη πολύ καλή υποστήριξη λογισμικού εύκολα διαθέσιμου αλλά έχουμε και μια επανάσταση στην επίσημη υποστηριξη εμπορικών παιχνιδιών αλλάζοντας τελείως το σκηνικό μέσα σε λίγα χρόνια.

 

Continue reading
Recent comment in this post
lucinos
..
Sunday, 14 February 2016 08:14
797 Hits
1 Comment

Λίγα λόγια για τη Sega


H ανακοίνωση της Sega το 2001 για διακοπή παραγωγής του Dreamcast έφερε αλλαγές στο χώρο των videogames.

Στην ανακοίνωση αναφέρθηκε ότι η εταιρεία θα αναδομηθεί και θα επικεντρωθεί αποκλειστικά σε κατασκευή videogames, έναν τομέα που αποτελεί τη μεγαλύτερη δύναμη της Sega για πάνω από 40 χρόνια. Η Sega αποκάλυψε μια διπλή προσέγγιση –να γίνει ένας νεωτεριστής, third party publisher για άλλες κονσόλες και να παρέχει την ακαταμάχητη για τότε τεχνολογία του Dreamcast chip set σε μια γκάμα προϊόντων, που εκτός του Dreamcast περιλάμβανε το set-top-box της Pace Micro Technologies. Περιλαμβάνοντας τεχνολογίες όπως η Java, η Sega εκμεταλλεύτηκε και τη δυνατότητα έκδοσης videogames σε handheld κονσόλες και smartphones. Με αυτή τη στρατηγική, η εταιρεία διεύρυνε σημαντικά την αγορά των καταναλωτικών προϊόντων της και αύξησε τις πιθανότητές της για μεγαλύτερα κέρδη.

 
Η Sega διαθέτει πλέον πάνω από 50+ χρόνια εμπειρίας στην κατασκευή videogames παγκοσμίως και είναι από τις εταιρείες που παράγει games ποιότητας. Με το συνδυασμό μιας πολύ διευρυμένης βάσης από τις άλλες κονσόλες και τους πιο γνωστούς κατασκευαστές με ταλέντο όπως τον Yu Suzuki, δημιουργό του Shenmue και της σειράς Virtua Fighter, τον Yuji Naka, δημιουργό της σειράς Sonic the Hedgehog, Samba de Amigo και Phantasy Star Online, και του Testuya Mizugushi, δημιουργό των Space Channel 5 και Sega Rally, η Sega κατάφερε ως ένα βαθμό να ξεπεράσει εταιρείες όπως τη Sony και τηNintendo στις παγκόσμιες πωλήσεις software.
Απ’όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η Sega δεν έχει πει τη τελευταία της λέξη. Η κίνησή της να κατασκευάζει games για άλλες κονσόλες μπορεί να αποδείχτηκε η καλύτερη για να αλλάξει την οικονομική της κατάσταση τα τελευταία έτη. Τίτλοι διαμάντια όπως το Bayonetta και το Vanquish έκαναν θραύση ενώ και σειρές όπως το Sonic, η σειρά Virtua Fighter και τοSega Rally βρήκαν επιτέλους το δρόμο προς άλλα formats. 
 
Άραγε, υπάρχει πιθανότητα να ξαναδούμε κονσόλα από τη θρυλική εταιρεία; Μόνο ο χρόνος θα δείξει…

 
First posted in Omnibot-Retro gaming on 22/1/2016 
http://omnibotretrogaming.blogspot.gr/2016/01/sega.html
Continue reading
Recent Comments
TheReaper
Είχε βγει μια ανακοίνωση για καινούριο Dreamcast ή τουλάχιστον αναβαθμισμένη επανέκδοση της πρώτης βερσιόν. Τώρα δε θυμάμαι ιδιαίτ... Read More
Saturday, 13 February 2016 12:39
597 Hits
2 Comments

No Need for Street Racing Syndicate

No Need for Street Racing Syndicate

Έχουν συμπληρωθεί περίπου 18 μήνες από όταν αποφάσισα να αναβιώσω δύο αγαπημένα racing της περασμένης δεκαετίας. Το καλοκαίρι του 2014 είχα ξαναπαίξει τα δύο Underground της ιστορικής σειράς Need for Speed, αφενός γιατί διατίθονταν σε τριπλό retail πακέτο μαζί με το θρυλικό Most Wanted που τα είχε ακολουθήσει, αφετέρου γιατί είχα την υποψία ότι τουλάχιστον το πρώτο το είχα τερματίσει τότε στο Medium. Ο χρόνος πέρασε κι από τότε δεν ασχολήθηκα με άλλο racing. Κάπου καταχωνιασμένες έχω και δύο παλιές τιμονιέρες, αλλά καθώς ο χώρος μου είναι σχετικά περιορισμένος, έχουν βρει το δικό τους η μία στο πατάρι κι η άλλη στη ντουλάπα, με αποτέλεσμα -ένας από τους λόγους τουλάχιστον- να μην έχω παίξει ουσιαστικά racing simulation games.

Εσχάτως, όμως, και καθώς αποφάσισα να αφήσω στην άκρη προσωρινά τα 2D platform, είπα να κάνω ένα διάλειμμα παίζοντας δύο arcade racing τα οποία πρόσφατα έγιναν giveaway στο διαδίκτυο. Ο λόγος για το Street Racing Syndicate και το Need for Speed: Most Wanted του 2012, τα οποία άφησα να περάσουν στον καιρό τους. Ξεκίνησα με το παλιό, όπως συνηθίζω σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το οποίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2004 πρώτα στις κονσόλες και πρώτα στη Βόρειο Αμερική, στη σκιά των δύο Need for Speed Underground, αρκετούς μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου και λίγους πριν το release του δευτέρου. Ήταν ένα παιχνίδι το οποίο προσπάθησε -μάλλον ανεπιτυχώς- να καρπωθεί τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε ο πρώτος εκ των δύο τίτλων της EA.

Πρόκειται για έναν ημιτελή κλώνο αυτού, έναν τίτλο ο οποίος μοιάζει να αποτελεί μια… limited edition του Underground με πετσοκομμένα τα πάντα, χωρίς ίχνος υπερβολής. Εταιρία ανάπτυξης είναι η Eutechnyx, που επικεντρώνεται σε racing games όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα στο παρελθόν, όπως ανακάλυψα, έχω παίξει έναν ακόμη τίτλο της, το Big Mutha Truckers (2002). Με το Street Racing Syndicate ασχολήθηκα περίπου 12 ώρες, κρίνοντας ότι ήταν υπεραρκετές. Ξεκινώντας από το συμπέρασμα, πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να δει κάποιος αυτόν τον τίτλο, είτε έχει παίξει τα Underground είτε όχι. Δε θα του προσφέρει τίποτα περισσότερο, αλλά σίγουρα πολλά λιγότερα συγκριτικά. Αν στο ComedyLab περίμεναν να θάψουν το σενάριο, δεν πρόκειται να έβγαζαν εκπομπή. Δεν υπάρχει σενάριο!

Στην αρχή του παιχνιδιού ένας τυχαίος μας ζητά να τρέξουμε με το αμάξι του στη θέση του γιατί τον ψάχνει η αστυνομία, από τη νίκη κρατάμε τα μισά χρήματα, αγοράζουμε ένα αυτοκίνητο και τέλος! Από εκεί και πέρα είναι η παραλλαγή της πόλης του Underground και διάφοροι αγώνες για ξεκλείδωμα, με τη διαφορά ότι κάποιοι εξ αυτών λαμβάνουν χώρα τη μέρα. Τόσο τα γραφικά του παιχνιδιού όσο και ο ήχος των κινητήρων των αυτοκινήτων (σε συνδυασμό με την κουραστική, πολύ κακή και επαναλαμβανόμενη μουσική) αποδεικνύονται κατώτερα των τίτλων που φιλοδοξεί ματαιοπονώντας να ανταγωνιστεί. Ο χειρισμός είναι κλασικός arcade και μια αντιγραφή κι αυτός. Αντίθετα, όμως, υπάρχει μοντέλο ζημιών το οποίο μάλιστα μπορεί να επηρεάσει και την τελική ταχύτητα του οχήματος, κάτι που μου άρεσε, καθώς στο Underground τα αμάξια άστραφταν από την αρχή ως το τέλος της κούρσας. Πλην όμως, στο Syndicate υπάρχουν ελάχιστα modes και περιορισμένος αριθμός αγώνων ο οποίος γίνεται διαθέσιμος σταδιακά.

Επί της ουσίας, μιλάμε απλώς για μια εναλλαγή των κλασικών circuit (πάντα τριών γύρων) και sprint των NFSU. Πρόκειται για οκτώ γκρουπ αγώνων με μια αρκετά περίεργη υποδιαίρεση. Κάθε γκρουπ διαθέτει τρεις ομάδες των τριών αγώνων η καθεμία. 72 κούρσες δηλαδή στο σύνολό τους. Κάθε κούρσα επιβραβεύει με χρήματα (που μπορείς να τα αυξήσεις στοιχηματίζοντας ότι θα τερματίσεις νωρίτερα από έναν αντίπαλο της επιλογής σου) και respect points. Το ρευστό είναι απαραίτητο για τις -περιορισμένων επιλογών- αναβαθμίσεις του οχήματος που μπορεί να κάνει κάποιος καθώς και για την αγορά νέων -και επίσης περιορισμένων πλην αυθεντικών μοντέλων- αυτοκινήτων. Τα respect points αποτελούν προϋπόθεση για να ξεκλειδώσει κάθε φορά η επόμενη ομάδα αγώνων. Αυτό όμως συνεπάγεται ατελείωτο grinding προς το τέλος. Προσωπικά, ξεκλείδωσα 69 από τις 72 κούρσες, αλλά εκεί το παράτησα. Κι αυτό γιατί έπρεπε να τρέξω σε όλους τους αγώνες που είχα κάνει ήδη (όπως και συνέβη), προκειμένου αυτή τη φορά να συγκεντρώσω ει δυνατόν το μέγιστο όριο των 3.000 points σε κάθε κούρσα. Υπήρχε όριο 77.000 points για την τελευταία τριάδα αγώνων, το οποίο ήταν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί για να την ξεκλειδώσει.

Για όποιον έχει αντέξει να διαβάσει μέχρι εδώ, διότι όση ζάλη προκαλεί το κείμενο με τους αριθμούς, άλλη τόση και το παιχνίδι, να πω ότι κάθε αγώνας έχει ως τέλεια βαθμολόγηση τους 1.000 πόντους. Για να συμβεί όμως αυτό δεν αρκεί η πρώτη θέση. Αυτή δίνει μόλις 750. Τους υπόλοιπους καλείσαι να τους μαζέψεις κάνοντας διάφορες εξεζητημένες ενέργειες ενώ τρέχεις. Με άλλα λόγια, έφτασα σε σημείο να βγαίνω πρώτος παντού, αλλά να μη μπορώ να ξεκλειδώσω τις τελευταίες κούρσες γιατί έπρεπε να μπαίνω με τις μπάντες στις στροφές αντί να στρίβω κοφτά, ή να ψάχνω για πετάγματα όταν προσφερόταν ο δρόμος.

Δε θα πλατειάσω περισσότερο, γιατί δεν αξίζει κιόλας. Απλώς να προσθέσω ότι μπορούν να γίνουν διαθέσιμα συνολικά 56 οχήματα, που χωρίζονται σε Mitsubishi, Toyota, Volkswagen, Subaru, Lexus, Mazda και Nissan. Προσωπικά, χρησιμοποίησα στην αρχή το Subaru Impreza 2.5 RS Sedan και αργότερα -όταν ήμουν υποχρεωμένος γιατί υστερούσα σε ιπποδύναμη ώστε να πάρω μέρος σε νέους αγώνες- το Nissan Skyline GT-R M-Spec. Παρότι υπήρχαν κάποιες λίγες επιλογές, δεν ασχολήθηκα με αεροτομές καθώς «έκοβαν» τους αριθμούς μου αντί να δίνουν ταχύτητα, κάτι που με ξένισε ιδιαίτερα. Επίσης, με ξενέρωσε που κάθε φορά που άδειαζα το nitro, έπρεπε να επισκεφτώ το γκαράζ για να το ξαναπεράσω! Όπως δε μου άρεσε ότι δεν υπήρχε δυνατότητα αλλαγής του καντράν ώστε να δείχνει km/h αντί για mp/h.

Πέραν των αγώνων που αναφέρθηκαν, υπάρχουν επίσης διαθέσιμα τρία ανούσια cruises εντός πόλης, όπου απλώς παρακολουθείς κάνοντας βόλτα (κάτι που μπορείς να το κάνεις και μόνος σου), καθώς επίσης και δύο ειδών challenges, που επίσης ξεκλειδώνουν σταδιακά. Η μία κατηγορία αφορά αγώνες (sprint) με διαφόρους τυπάδες από ένα σημείο σε άλλο έναντι χρημάτων. Η δεύτερη σχετίζεται ίσως με το πιο «ενδιαφέρον», δυστυχώς, κομμάτι του παιχνιδιού. Υπάρχουν διάφορα κορίτσια που σε προκαλούν να τα εντυπωσιάσεις. Συνήθως να περάσεις από checkpoints ή να συγκεντρώσεις έναν μικρό αριθμό respect points εντός συγκεκριμένου χρόνου. Μόλις συμβεί αυτό, είναι πλέον δικά σου και κάθε φορά γίνεται διαθέσιμο ένα βίντεο όπου οι πραγματικές «κυρίες» των οποίων τα ψηφιακά μοντέλα χρησιμοποιήθηκαν, αρχίζουν να χορεύουν αισθησιακά on camera.

Πρόκειται για 18 girls, με τρία βίντεο για καθεμία. Για την ακρίβεια, έχουμε να κάνουμε με 18 πορνοστάρ. Αν αφήσουμε το σεξουαλικό κατά μέρος, το γεγονός ότι χρειάστηκε να επιστρατευτούν στήθη και οπίσθια για να αυξηθούν οι πωλήσεις, μαρτυρά πολλά για τη συνολική ποιότητα του παιχνιδιού. Δεν υπάρχουν επίπεδα δυσκολίας. Αυτή εξαρτάται από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του κάθε οχήματος. Αν κάποιο άλλο είναι καλύτερο, τότε το πιθανότερο είναι να χάσεις. Αλλιώς, έχεις τον έλεγχο. Εξετάζοντας το χρόνο που πέρασα με το Street Racing Syndicate, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να αποφύγω ειδικά το τρίωρο grinding σε σύνολο 12 ωρών gameplay. Και μάλλον ολόκληρο το παιχνίδι, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Το είχα ξαναδεί το έργο και σε πολύ καλύτερη έκδοση.

Continue reading
Recent comment in this post
Mr.Dododi
Έχω το συγκεκριμένο game για το PlayStation 2 και ομολογώ ότι ενώ είχα ενθουσιαστεί αρκετά με το demo, όταν ασχολήθηκα είδα ότι ήτ... Read More
Friday, 12 February 2016 15:04
453 Hits
1 Comment

Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ

Ένας από τους λόγους για τους οποίους το τελευταίο διάστημα έχω πάρει… αμπάριζα τα platform games, πέρα από το γεγονός ότι ήθελα έτσι κι αλλιώς να ασχοληθώ μαζί τους, έχει να κάνει με τη σχετικά -ή και απόλυτα- μικρή διάρκειά τους, που δίνει τη δυνατότητα να παίξεις περισσότερους τίτλους που σε ενδιαφέρουν μέσα σε συντομότερο χρονικό διάστημα. Έτσι αλλάζεις σκηνικό και υπόθεση συχνότερα κι αυτό προσδίδει ποικιλία στο gaming που όλοι αγαπάμε. Τούτη είναι βεβαίως η μία όψη του νομίσματος αλλά κι αυτή που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω, καθώς οι πολλές δεκάδες ωρών που σκοπεύω να αφιερώσω σε RPGs, θα έρθουν τους προσεχείς μήνες.

Κάπως έτσι και αποφασίζοντας να κάνω μια παύση όσον αφορά αυτό το genre παιχνιδιών, επέλεξα ως τελευταίο σταθμό μέχρι νεωτέρας έναν τίτλο που ξεφεύγει από τα όρια ενός side-scrolling, όπως τα έξι με τα οποία… καταγίνηκα τον προηγούμενο μήνα. Φτάνοντας σε ένα ξέφωτο του δάσους αντίκρισα πέρα μακριά, μια άγνωστη μικρή κωμόπολη. Τα βήματά μου με οδήγησαν εκεί, ανακαλύπτοντας έτσι την Ulrica. Μια περιοχή η οποία μπορεί κάποτε να έσφυζε από ζωή και ανάπτυξη, τώρα όμως μοιάζει εγκαταλελειμμένη τελώντας μάλιστα υπό δικτατορικό ζυγό, καθώς στους δρόμους και τα στενά περιπολούν μηχανικοί στρατιώτες σε ανθρώπινο μέγεθος, έτοιμοι να επιβάλουν την τάξη εξολοθρεύοντας οποιαδήποτε παρουσία θεωρήσουν ως απειλή.

Το Woolfe: The Red Hood Diaries είναι το πρώτο παιχνίδι που μου έδωσε τη δυνατότητα να μεταφερθώ -έστω και σε μορφή παραλλαγής- στο μαγικό κόσμο αγαπημένων παραμυθιών της νηπιακής μας ηλικίας, και όχι μόνο, με αποτέλεσμα να με κερδίσει από την πρώτη στιγμή έως την τελευταία, η οποία ήρθε πολύ – πολύ σύντομα. Όπως προδίδει ο τίτλος και φυσικά η κόκκινη κάπα της πρωταγωνίστριας, έχουμε να κάνουμε με μια εναλλακτική Κοκκινοσκουφίτσα, η οποία, αντί για το καλαθάκι της με τα φαγητά, τα γλυκά και το κρασί που προορίζονται για τη γιαγιά της, κραδαίνει ένα βαρύ τσεκούρι, έτοιμη να «θερίσει» όποιον τολμήσει να βρεθεί στο δρόμο της για ανακάλυψη πάσης της αληθείας αλλά και εκδίκηση.

Βλέπετε, στην κωμόπολη περί ης ο λόγος νωρίτερα, υπήρχε ένα μεγάλο εργοστάσιο όπου δούλευε ο πατέρας της, ο οποίος όμως πριν από τέσσερα χρόνια σκοτώθηκε. Τα αίτια αποδόθηκαν σε εργατικό ατύχημα, αλλά η Red Riding Hood, όπως είναι το πλήρες όνομα της ηρωίδας μας, ποτέ δεν πείστηκε από αυτή την εξήγηση. Με τη μητέρα της να έχει επίσης εξαφανιστεί μυστηριωδώς, η ίδια κατοικούσε στα δάσος - πού αλλού;- μαζί με τη γιαγιά της φυσικά, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να έρθει στην Ulrica για να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Ποιος είναι ο ρόλος του μυστηριώδους Mr. Woolfe, ιδιοκτήτη του εργοστασίου, και για ποιο λόγο επέβαλε δικτατορικό καθεστώς; Γιατί η πόλη έχει παρακμάσει σε απόλυτο βαθμό;

Πρόκειται για ένα υβριδικό 3D platform το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις συνδυάζει και στοιχεία από παιχνίδια top down προοπτικής. Η ιστορία παρουσιάζεται και εκτυλίσσεται κατά βάση μέσα από το μονόλογο της πρωταγωνίστριας, με την ηθοποιό -ονόματι Michelle Sparks- που δίνει τη φωνή της να κάνει εξαιρετική δουλειά. Πολύτιμες πληροφορίες που εμβαθύνουν στο lore του παιχνιδιού και οι οποίες διαφορετικά θα έμεναν στο περιθώριο, δίνονται στη διάρκειά του, εφόσον η Red Hood ανακαλύπτει και συλλέγει τα «W» γράμματα που της δίνουν πρόσβαση σε σελίδες του ημερολογίου των δικών της και της ιδίας, λειτουργώντας ως collectables. Μ’ αυτόν τον τρόπο η ιστορία αποκτά σαφώς μεγαλύτερη συνοχή, αλλά ακόμη κι έτσι υπάρχουν κενά, τα οποία ίσως καλύπτονταν κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά κάτι τέτοιο δυστυχώς δε θα συμβεί.

Η διάρκεια του τίτλου είναι απογοητευτική, καθώς παίζοντας στο Hard χρειάστηκα μόλις τρεις ώρες περίπου για να δω τα credits, χρόνος που μπορεί κάλλιστα να μειωθεί σχεδόν κατά το ήμισυ στο δεύτερο playthrough. Η εξήγηση δίνεται από το γεγονός ότι το παιχνίδι, απλούστατα, δεν είναι ολοκληρωμένο! Κοινώς, επρόκειτο να κυκλοφορήσει σε κεφάλαια, εξ ου και το «to be continued» στο τέλος, όμως η βελγική indie εταιρία developers «GriN Gamestudio» κήρυξε… φαλιμέντο τον Αύγουστο 2015, πριν καν συμπληρωθούν πέντε μήνες από την κυκλοφορία του Woolfe! Αιτία στάθηκαν, σύμφωνα με την επίσημη αιτιολόγηση από τον επικεφαλής, Wim Wouters, οι αρνητικές κριτικές από τον Τύπο και οι μέτριες βαθμολογίες των gamers στο Steam, που είχαν ως αποτέλεσμα να οδηγήσουν σε χρεωκοπία την εταιρία, έχοντας ποντάρει κατά κάποιο τρόπο στην επιτυχία του πρώτου μέρους για να μπορέσει να προχωρήσει και στο επόμενο.

Κι είναι κρίμα, πραγματικά, καθώς πέραν ορισμένων glitches, το παιχνίδι είναι συμπαθέστατο οπτικά, με ιδιαίτερα όμορφο σχεδιασμό περιβάλλοντος και έντονα χρώματα. Χωρίζεται σε οκτώ μικρά κεφάλαια, οκτώ μικρές περιοχές που αποτελούν επί της ουσίας τμήματα των τριών κεντρικών: Της κωμόπολης Ulrica, των υπονόμων της και του σουρεαλιστικού δάσους. Ειδικότερα ορισμένες γειτονιές της πρώτης με παρέπεμψαν άμεσα στη Λιμνούπολη του Τόλκιν, το Esgaroth, στους πρόποδες του Μοναχικού Βουνού. Ο προαναφερθείς developer παραδέχτηκε εμμέσως ότι η εταιρία ξανοίχτηκε περισσότερο απ’ όσο άντεχε, προσδοκώντας στη δημιουργία ενός τίτλου ο οποίος θα ξέφευγε από τις τετριμμένες 2D παραγωγές χαμηλών production values, με αποτέλεσμα να πληρώσει το τίμημα του ρίσκου που δεν της βγήκε. Δε δίστασε μάλιστα να ομολογήσει έλλειψη εμπειρίας για ένα ποιοτικότερο αποτέλεσμα, αφήνοντας όμως ένα «παραθυράκι» ότι θα μπορούσε ίσως να βρεθεί στο μέλλον κάποια άλλη εταιρία εμπειρότερη στη δημιουργία του gameplay, που να ενδιαφερθεί για το project, να το συνεχίσει και να το εξελίξει. Είναι αλήθεια ότι από αυτή τη σύντομη περιπέτεια διαφάνηκε ότι υπήρχαν ενδιαφέρουσες ιδέες για την υπόθεση, οι οποίες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ακόμη καλύτερα, σε μεγαλύτερο βάθος και με περισσότερες προοπτικές για τη συνέχεια.

Η Red Hood της ιστορίας μας, λοιπόν, σύντομα εφοδιάζεται με ένα τσεκούρι διαθέτοντας δύο βασικές επιθέσεις και ακόμη τρεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν με τη χρήση μαγείας μέσω φίλτρων που δύναται κυρίως να lootάρει από εχθρούς, οι οποίοι είναι κατά βάσιν αρουραίοι και τεχνητοί στρατιώτες. Το AI των τελευταίων είναι χαμηλό κι έτσι η ηρωίδα έχει, ενδεικτικά, τη δυνατότητα να περνά απαρατήρητη σε sneaking mode όντας ακριβώς από πίσω τους. Παρά ταύτα, στο Hard difficulty level προκαλούν αρκετό damage και δεν είναι απίθανο με τρία χτυπήματα ή δαγκώματα, αντίστοιχα, να τη στείλουν στον άλλο κόσμο. Η ενέργεια αναπληρώνεται σχετικά γρήγορα μένοντας εκτός μάχης ή με loot από εχθρούς και ορισμένα κιβώτια.

Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, το παιχνίδι έχει επηρεαστεί σαφέστατα από κλασικά παραμύθια που είναι γνωστά παγκοσμίως και τα οποία ενσωματώνει θεματικά. Πέραν βεβαίως του ομώνυμου της Κοκκινοσκουφίτσας, υπάρχουν ξεκάθαρες αναφορές στο παραμύθι του Μαγικού Αυλού καθώς και του Μολυβένιου Στρατιώτη. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, λοιπόν, όσο μέτριο κι αν όντως είναι το Woolfe: The Red Hood Diaries κυρίως όσον αφορά το linear gameplay του, δε θα μπορούσα παρά να το προσεγγίσω με ιδιαίτερη συμπάθεια και ενδιαφέρον. Η πρωταγωνίστρια είναι πολύ όμορφη, με πλατινέ ξανθό μαλλί, εκφραστικά μεγάλα γκριζογάλανα μάτια, αλλά και απειλητικό – αποφασιστικό ύφος. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι εξίσου θελκτικά και στο κλίμα ενός παραμυθιού, ενώ το συνοδευτικό soundtrack απολύτως ατμοσφαιρικό και ταιριαστό.

Είναι ένα game που ενδείκνυται για τους νοσταλγούς της «πιο καλής κι αθώας ηλικίας τους», όσους είναι αποφασισμένοι να του συγχωρήσουν αρκετές αδυναμίες και την πολύ μικρή διάρκειά του και να συνταξιδέψουν μαζί του σ’ έναν κόσμο βγαλμένο από αφηγήσεις της μαμάς ή της γιαγιάς τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Το τελευταίο διάστημα, όπως κι αυτή τη στιγμή, διατίθεται όλο και συχνότερα σε προσφορά στο Steam σε τιμή μικρότερη των 3,5 ευρώ. Προσωπικά, το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι να υπάρξουν κάποια στιγμή οι ενδιαφερόμενοι που θα θελήσουν να πάρουν τη σκυτάλη και να συνεχίσουν την ιστορία, ένα project το οποίο κατέληξε τόσο άδοξα…

Continue reading
624 Hits
0 Comments

Τα ελληνικά στρατά

Τα ελληνικά στρατά

Όπως ανέφερα και πριν μερικές εβδομάδες, έφυγα για τη στρατιωτική μου θητεία. Πολλές ιστορίες τρόμου είχα ακούσει εξ αρχής για το πόσο τρομακτικά θα είναι και τι κακουχίες έχω να περάσω. Η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκα από το πόσο λάθος μπορεί να είναι κανείς... Και θεωρούσα αξιόπιστες μερικές από τις πηγές αυτές!

 

Σε κάθε περίπτωση, η αξιοπιστία των πηγών δεν πρέπει να κλονείται, καθώς αν σκεφτεί κανείς με σωστό τρόπο, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο καθένας από εμάς το βλέπει διαφορετικά. Η εμπειρία που κάποιος αποκομίζει από ένα βίωμα, δε συνάδει απαραίτητα με την εμπειρία που αποκομίζει κάποιος άλλος από το ίδιο ακριβώς βίωμα. Τελικά είμαστε ιδιαίτερα αξιοπερίεργο είδος...

 

Από την πρώτη στιγμή που πέρασα την πύλη του στρατοπέδου στη Θήβα, δε σκέφτηκα ούτε στιγμή να κοιτάξω πίσω. Σαφώς τη θητεία την κάνω μόνο και μόνο από υποχρέωση, αλλά όχι προς την "πατρίδα". Όταν η χώρα αυτή αρχίσει να σκέφτεται τα παιδιά της και τι τους προσφέρει κι όταν αλλάξει τις παροχές αυτές, τότε ίσως σκεφτώ κι εγώ να τη θεωρήσω ως πατρίδα μου. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Το θέμα είναι ότι έχουμε ένα θεσμό για τον αντρικό πλυθησμό, που πολλοί πιστεύουν ότι αλλάζει τον άνθρωπο. Εγώ έχω άλλη γνώμη.

 

Για να αλλάξει ο στρατός τον άνθρωπο (συμπεριλαμβανομένου και των γυναικών που εισέρχονται μέσω στρατιωτικών σχολών) σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός έχει κάτι να αλλάξει. Και καλώς ή κακώς, πιστεύω ότι για να αλλάξει κάτι σε μένα, πρέπει να γίνει από μένα. Είμαι σχεδόν 3 βδομάδες μέσα και έχω δει όλων των ειδών πάστες ανθρώπων. Μόνο κάποιον που να εκτιμά τη δύναμη της φιλοσοφίας και να του αρέσει η ροκ και μέταλ μουσική δεν έχω βρει. Μέχρι και άτομα για να μιλάω για anime έχω βρει!

 

Παρόλα αυτά, βλέπω ότι η διαφορά ανάμεσα σε αυτούς κι εμένα έγκεται σε ένα και μόνο γεγονός: είναι παιδάκια. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι μόλις τελειωμένοι από λύκεια και δεν έχουν τινάξει ακόμη τη νοοτροπία αυτή από πάνω τους. Δε γνωρίζουν τι σημαίνει να αναλάβεις πέντε ευθύνες, να βάλεις τη ζωή σου σε μια τάξη ή να ακολουθείς ένα πρόγραμμα. Κι εγώ κάθομαι κι αναρωτιέμαι πως κατέληξα με αυτά τα άτομα... Κι ακόμη περισσότερο, αναρωτιέμαι γιατί εκεί μέσα ψάχνουν διακαώς να βρουν άτομα ορισμένου background για να του αναθέσουν ότι σημαντικές ευθύνες υπάρχουν σε ένα κέντρο εκπαίδευσης.

 

Εγώ προσωπικά μέχρι τώρα είχα μια άψογη εμπειρία. Τα καλύτερα γέλια τα έκανα όταν οι ανθυπολοχαγοί πατάνε τις φωνές και τιμωρούν όλη τη μοίρα. Κι αυτό γιατί εγώ έκανα ότι μου ζητούσαν και ήμουν σινιέ στις υποχρεώσεις μου. Όμως υπήρχαν κι αυτοί που τα έκαναν μαντάρα και άκουγε όλη η μοίρα εξάψαλμο για τους 20 ή 30 τέτοιους. Δε με πείραξε που μερικές φορές τιμωρήθηκα για πάρτι τους. Το διασκέδασα. Μπορεί να ακούγομαι μαζοχιστής ή κάτι τέτοιο, αλλά όταν κάποιος γνωρίζει ήδη τι θα πει να έχεις πειθαρχημένο νου, τότε γνωρίζει γιατί τα βλέπω αστεία όταν πέφτουν μπινελίκια για τους απειθάρχητους.

 

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που συμβουλεύω σε όλους τους μέλλοντες στρατεύσιμους, είναι το να μη δώσουν απολύτως καμία σημασία σε ό,τι μα ό,τι και να πει ο καθένας από το φιλικό και οικογενειακό τους περιβάλλον. Καμία όμως. Είναι άλλες οι περιστάσεις υπό τις οποίες υπηρέτησαν όλοι αυτοί, και σίγουρα θα διαφέρουν από αυτές που θα συναντήσετε εσείς οι ίδιοι. Άλλα άτομα, άλλη αντίληψη, άλλες εμπειρίες.

 

Αυτό που πρέπει να προσέχετε όμως, είναι τα άτομα που κοροϊδευτικά λέγονται "γιωτάδες". Πολλοί πράγματι έχουν πρόβλημα και υποβαθμίζονται κατηγορία. Άλλοι φαίνονται ότι είναι καλά, αλλά το Ι τους είναι καλά κρυμμένο. Κι αυτοί είναι πιο επικίνδυνοι. Είναι μεγάλα φίδια. Από όλες τις απόψεις. Και από θέμα πισώπλατων μαχαιριών και από θέμα λούφας. Tο τι μπορεί να κάνει κανείς για να αποφύγει ευθύνες εξακολουθεί να με εκπλήσσει μετά από όσα έχω δει, ακόμη και μετά από 6 μήνες σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα.

 

Οπότε, καλή συνέχεια σε όλους, καλή θητεία σε όσους είναι να πάνε σύντομα και μην αγχώνεστε. Αν μπείτε με την ιδεολογία του τουρίστα, θα περάσετε ζωή και κότα. Και μην ακούτε μαλακίες για χάλια φαγητό και για αντικούκου. Γίνονται προσπάθειες να υπάρχουν άτομα στο μαγειρίο που γνωρίζουν από κουζινικές αλχημείες, έτσι ώστε να υπάρχει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Κι όσο για το δεύτερο, είναι αντίδραση του οργανισμού στο κοκτέιλ φαρμάκων που δέχεται ο οργανισμός με τα εμβόλια. Αν και πάλι παίζεται αυτή η θεωρία, γιατί υπάρχουν έρευνες που[...]. Δεν θα μακρυγορήσω άλλο. Χαλαρά κι όλα θα σας πάνε καλά. Και ιδιαίτερη προσοχή στις βολές! Ένας από αυτούς που ήρθαν, άδραξε ευκαιρία των δύο δευτερολέπτων που γύρισε ο επιτηρητής να δει τον δεύτερο οπλίτη και την έκανε τη μαλακία. Περιττό να σας πω ότι μετά τον στείλανε στο νοσοκομείο αιμόφυρτο και γλύτωσε στο τσακ... Αλλά δεν το μάθατε από μένα.

 

Ό,τι ερωτήσεις έχετε, μπορείτε να τις λύσετε μεταξύ σας, γιατί εγώ μπαίνω ξανά και βγαίνω την άλλη Παρασκευή.

 

TR

Continue reading
Recent Comments
geololj
Καλή θητεία να έχεις φιλαράκι μου! Δεν θα σου πω να κάνεις πέρα όσους σε χαλάνε και να κρατήσεις κοντά σου όσους αξίζουν, γιατί απ... Read More
Monday, 08 February 2016 06:11
the_prophet1987
Μόνο εσύ μπορείς να αλλάξεις και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.Κανένας στρατός του κόσμου δε μπορεί να το κάνει αυτό.Και τη πειθαρχ... Read More
Friday, 26 February 2016 12:50
735 Hits
2 Comments

Ξέρεις από Vessel;

Ξέρεις από Vessel;

Υπάρχουν ουκ ολίγοι gamers εκεί έξω που αρέσκονται να δοκιμάζουν ένα σωρό τίτλους, ακόμη κι αν δεν σκοπεύουν να ασχοληθούν μέχρι τέλους μαζί τους. Χαζεύοντας σε ψηφιακές βιβλιοθήκες χρηστών στο Steam μπορεί να βρει οποιοσδήποτε άτομα που έχουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες παιχνίδια, όμως οι καταγεγραμμένες ώρες στην -ενίοτε συντριπτική- πλειοψηφία αυτών είναι από ελάχιστες έως μηδαμινές. Πιθανώς αναζητούν αυτά που θα τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον και θα θελήσουν να τα προχωρήσουν, ή ενδιαφέρονται ενδεχομένως να εμπλουτίσουν τη συλλογή τους, όση αξία μπορεί να έχει μια άυλη collection για την οποία μιλούν απλώς και μόνο τα computers κι οι αριθμοί.

Προσωπικά, δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Συνηθίζω να παίζω σχεδόν σε μόνιμη βάση τίτλους που είμαι βέβαιος ότι θα μου αρέσουν. Ακόμη και τίτλους οι οποίοι μπορεί να ξεφεύγουν από ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά και τείνουν ἠ χαρακτηρίζονται μέτριοι, αλλά ανταποκρίνονται στην αισθητική μου και καλύπτομαι από αυτό που προεισπράττω από κείμενα, screenshots και videos. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο πάντοτε μιλώ θετικά για οτιδήποτε κι αν έχω παίξει, αναπτύσσοντας εκ των υστέρων τις σκέψεις μου εδώ, με μοναδική εξαίρεση το Assassin’s Creed: Liberation HD, το οποίο έπαιξα αποκλειστικά λόγω ονόματος. Μ’ αυτό το σκεπτικό, λοιπόν, και συνεχίζοντας ακάθεκτος το σαφάρι μου σε platform games των τελευταίων ετών, αποφάσισα να παίξω ένα ακόμη indie, το οποίο, όπως είναι λογικό, δεν έτυχε πολύ μεγάλης προβολής.

Αναφέρομαι στο Vessel, ένα steampunk puzzle-platform που κυκλοφόρησε την 1η Μαρτίου 2012, την ύπαρξη του οποίου ανακάλυψα τυχαία στο διαδίκτυο πριν από λίγο καιρό. Ομολογώ ότι στην περίπτωσή του δοκίμασα μια ιδιάζουσα εμπειρία περνώντας από αρκετά στάδια και με αρκετές μεταπτώσεις για να καταλήξω αν με κέρδισε το παιχνίδι ή όχι. Ο ήρωας είναι ένας επιστήμονας – εφευρέτης ο οποίος έχει καταφέρει να δημιουργήσει υγρές μορφές ζωής (σκεφτείτε μπάλες με πόδια), τα Fluros, που όμως έχουν αποκτήσει δική τους συνείδηση μέσα από διάφορες μεταλλάξεις που επήλθαν, με αποτέλεσμα να αποκτήσουν τον έλεγχο των τριών περιοχών του κόσμου του παιχνιδιού (Factory, Orchard, Mines) διακόπτοντας την ομαλή λειτουργία των μηχανών τους. Απέναντι σε τούτο το χάος, το οποίο εμμέσως έχει δημιουργήσει ο πρωταγωνιστής, είναι αυτός που καλείται να επαναφέρει την τάξη. Απλό σενάριο, όπως συνηθίζεται σε τέτοιου είδους games, και η δράση ξεκινά σχεδόν αμέσως. Όχι δράση με την έννοια ενός action τίτλου, αλλά η διαδικασία επίλυσης των puzzles του παιχνιδιού, τα οποία και το χαρακτηρίζουν σε απόλυτο βαθμό, καθώς επί της ουσίας δεν απαιτείται άλλη δεξιότητα παρά μόνο σκέψη και όρεξη να επιλύεις γρίφους.

Οι πρώτες ώρες αποδείχθηκαν αρκετά δύσκολες για μένα, διότι δε μπόρεσα να μπω στη φιλοσοφία του Vessel και λίγο έλειψε να το παρατήσω. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν με το Zombie Army Trilogy, αλλά εκεί απλώς βεβαιώθηκα ότι δε μου αρέσουν παιχνίδια στα οποία δέχεσαι ακατάπαυστα εχθρούς κατά κύματα. Εν προκειμένω, υπήρχαν περιπτώσεις στις οποίες πήγαινα κυριολεκτικά στα τυφλά, αντιλαμβανόμενος εκ των υστέρων ότι πρέπει να επιδιορθώνεις τις προαναφερθείσες μηχανές στο διάβα σου, ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις, καθώς σε πρώτη φάση πέρασα όλο το Factory μέχρι να φτάσω στο σημείο να… μου πει το παιχνίδι ότι πρέπει να φτιάξω οκτώ μηχανές που προσπέρασα, αν θέλω να συνεχίσω (ας είναι καλά το fast travel που ξεκλειδώνει εφόσον έχεις διέλθει από καθεμιά).

Εκτός από τις περιοχές για τις οποίες έγινε λόγος νωρίτερα, υπάρχει βεβαίως και το εργαστήριο του εφευρέτη μας, το ορμητήριό του, στο οποίο στην πορεία θα μπορέσει να craftάρει ένα φορητό μηχάνημα που θα το ζωστεί στην πλάτη, καθώς επίσης και τα εξαρτήματα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να δημιουργεί επί τόπου Fluros, με διαφορετικό συστατικό στοιχείο και διαφορετικές ιδιότητες όσο προχωρά. Αυτά θα τον βοηθήσουν εμμέσως να λύσει γρίφους, όπως, ενδεικτικά, να ανοίξει πόρτες για την απασφάλιση των οποίων απαιτείται να δημιουργηθεί ατμός κάτω από συγκεκριμένες κατασκευές, ή να γυρίσει μοχλούς στους οποίους δε μπορεί να έχει πρόσβαση ο ίδιος.

Αυτό που με προβλημάτισε και σύγχυσε περισσότερο απ’ όλα ήταν τα bugs που αντιμετώπισα. Προβλήματα στον κώδικα του παιχνιδιού, τα οποία άλλοτε μπορούσαν να λειτουργήσουν υπέρ μου και άλλοτε εναντίον, αλλά που σε κάθε περίπτωση με μπέρδευαν και με αποπροσανατόλιζαν εν όψει της συνέχειας. Αφορούσαν κατά βάση την φορητή συσκευή στην πλάτη και το υγρό που μπορούσα να εκτοξεύω κάθε φορά. Αυτό κάποια στιγμή άδειαζε και χρειαζόταν ανεφοδιασμό, υπήρχαν όμως περιπτώσεις που σκάλωνε και μπορούσε να εκτοξεύει απεριόριστα με το πάτημα του σχετικού πλήκτρου, αλλά χωρίς να ανταποκρίνεται σωστά στην αλλαγή του εκάστοτε εξαρτήματος (π.χ. να εκτοξεύει μια μπάλα μετά από πιστολιά, να ρέει συνεχόμενα σαν από λάστιχο ή σε μεγαλύτερη κλίμακα σαν από μάνικα κ.λπ.). Σε μια τέτοια περίπτωση βρέθηκα να… πετάω στον αέρα εκτοξεύοντας νερό στο έδαφος για κόντρα, με αποτέλεσμα να βρεθώ στην είσοδο των ορυχείων αποκτώντας πρόσβαση χωρίς καν να έχω παίξει το Orchard!

Αντιμετώπισα το κυριότερο πρόβλημα στο τελικό πύρινο boss, όπου σε μια φάση το είχα… σβήσει, κυριολεκτικά, αλλά δεν έπρεπε να κάνω κάτι τέτοιο για να προχωρήσω. Παρά ταύτα, είχε μείνει μόνο το… μάτι του να ταλαντώνεται στον αέρα! Εκεί δε μπορούσα να ξέρω τι κάνω λάθος, με αποτέλεσμα να μπερδευτώ, να «φάω» αρκετές ώρες και τελικά -ντρέπομαι που το λέω, αλλά δε γινόταν αλλιώς- να χρειαστεί να δω walkthrough στο YouTube για να το περάσω. Ήταν ο μόνος τρόπος, καθώς και πάλι το παιχνίδι δε βοηθούσε να καταλάβεις τι πρέπει να κάνεις. Όπως, αμέσως μετά, και έχοντας ήδη ξενερώσει από αυτά που προηγήθηκαν, χρειάστηκε να συμβουλευτώ ξανά το διαδίκτυο καθώς το τελευταίο puzzle στον κεντρικό αντιδραστήρα του εργαστηρίου του ήρωα με παίδεψε πάρα πολύ. Κι αυτό γιατί οι σημειώσεις του ήρωα στους πίνακές του περισσότερο μπέρδευαν παρά βοηθούσαν για τα βήματα που έπρεπε να ακολουθηθούν.

Βρήκα τη δυσκολία των γρίφων μετρίου βαθμού σε κάποιες περιπτώσεις και πολύ πιο υψηλού σε αρκετές άλλες. Ίσως έφταιγε ότι, όπως προανέφερα, δεν κατάφερα να μπω σε απόλυτο βαθμό στη φιλοσοφία του παιχνιδιού. Κι αν ξεκινήσεις στραβά, συναντήσεις και κάποια bugs εν συνεχεία, είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω, παρότι το Vessel κάθε άλλο παρά κακό είναι. Μια ματιά στις κριτικές που έχει δεχτεί, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Στον ηχητικό τομέα, το πιο ενοχλητικό χαρακτηριστικό ήταν ο εκνευριστικός θόρυβος της φορητής μηχανής του ήρωα, η οποία -όταν δεν εκτόξευε υγρό- ρουφούσε αέρα ακατάπαυστα σαν ηλεκτρική σκούπα. Ευτυχώς, αυτό διορθώνεται χαμηλώνοντας τα εφέ από τα options ή ακόμη και με την απενεργοποίησή τους. Το soundtrack είναι σίγουρα ικανοποιητικό, συναντώντας συνθέσεις ηλεκτρονικής μουσικής από τον -αρκετά γνωστό στην κατηγορία του- Jon Hopkins. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα το Vessel λίγο διαφορετικό, δίχως να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στη διαδοχική επίλυση puzzles, αν και είναι σίγουρο ότι οι λάτρεις του είδους θα το «αγκαλιάσουν» από την πρώτη στιγμή. Οι developers υπόσχονται περισσότερες από δέκα ώρες ενασχόλησης μέχρι το φινάλε. Προσωπικά, με τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετώπισα μετριάζοντας τη συνολική μου εμπειρία, χρειάστηκα υπερδιπλάσιο χρόνο.

Continue reading
619 Hits
0 Comments

«Shadows of a life that has ended»

«Shadows of a life that has ended»

Πιστεύω ότι αν γινόταν ένα γκάλοπ σε παγκόσμιο επίπεδο για τους πιο «αγαπημένους» εχθρούς στα games, η δημοφιλέστερη απάντηση θα ήταν με διαφορά η εξής μία: Zombies! Ανόητα, διαμελισμένα ζόμπι που… παραπατάν και πάνε, με μισοφαγωμένα πρόσωπα, χέρια, πόδια ή πλευρά, τα οποία πλησιάζουν απειλητικά, άλλοτε με αργούς ρυθμούς κι άλλοτε τρέχοντας σα δαιμονισμένα. Μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια τρόμου όλων των εποχών τα συμπεριλαμβάνουν ως βασικό τους συστατικό στοιχείο, ενώ είναι εκατοντάδες ίσως οι τίτλοι που έχουν «χτιστεί» εξ ολοκλήρου επάνω σε μια τέτοια θεματολογία. Οι απανταχού gamers αγαπούν να… σκοτώνουν ζόμπι με κάθε τρόπο και σε οιοδήποτε genre. Η τεράστια επιτυχία του Dying Light, που κυκλοφόρησε πριν από ένα χρόνο, με όλα τα νέα στοιχεία που εισήγαγε ή ενσωμάτωσε από άλλα παιχνίδια, απέδειξε ότι, πραγματικά, τα ζόμπι θα παραμείνουν για πάντα… απέθαντα!

Προσωπικά, ποτέ δεν ήμουν λάτρης των horror games, είτε γιατί δεν παίζω first person είτε διότι μου προκαλείται ένα αίσθημα δυσφορίας που με κάνει να μην απολαμβάνω έναν τίτλο. Παρά ταύτα, σκοπεύω σίγουρα να ασχοληθώ κάποια στιγμή με το Dead Rising 3, που είναι κάτι διαφορετικό, και πιθανώς με τα δύο remaster του Resident Evil. Οι εμπειρίες μου στα thriller/horror θα έλεγα ότι εξαντλούνται στα δύο Alan Wake, το πρώτο εκ των οποίων ήταν καταπληκτικό, και κάτι απειροελάχιστα από Silent Hill 4, τουλάχιστον μια δεκαετία πίσω. Συνεπώς οι επαφές μου με παιχνίδια σε post-apocalyptic ή παρεμφερές περιβάλλον περιορίζονται επί της ουσίας σε θεωρητική βάση, διαβάζοντας ή βλέποντας βίντεο στο διαδίκτυο, καθώς το αριστουργηματικό The Last of Us είναι exclusive του Play Station. Εξαίρεση αποτελεί το I Am Alive, με το οποίο ασχολήθηκα πριν από κάποιους μήνες και μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.

Το σκηνικό μιας ολοκληρωτικής καταστροφής συνηθίζεται τόσο στις ταινίες όσο και στα games να τοποθετείται κάποια στιγμή στο μέλλον. Όταν μια πανδημία ή ένα ολέθριο γεγονός αλλάζουν άρδην τη μορφή του κόσμου όπως είναι γνωστός μέχρι τότε. Είναι η στιγμή που καταλύονται κράτη, ακυρώνονται νόμοι, παύουν να ισχύουν κανόνες και αρχές. Η στιγμή που το χάος κυριαρχεί και η πάσης φύσεως δύναμη είναι το μοναδικό μέτρο. Πλέον, δεν υπάρχουν θεμιτά ή αθέμιτα μέσα. Μόνο το πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης, της δικής σου και των ανθρώπων σου, οικογένειας και φίλων. Αν είσαι αρκετά ικανός, αρκετά πανούργος, τότε είναι πιθανό να τα καταφέρεις. Τουλάχιστον για μία ακόμη μέρα, για μία ακόμη ώρα.

Βρισκόμαστε στο 1986. Οι αναταραχές που έχουν ξεσπάσει στην Ευρώπη επεκτείνονται και πέρα από τον Ατλαντικό ωκεανό. Κάτι σοβαρό μοιάζει να συμβαίνει, αλλά η κυβέρνηση επιμελώς μεν αποκρύπτει τα γεγονότα προσπαθώντας ανεπιτυχώς δε να καθησυχάσει τον κόσμο. Σύντομα η αλήθεια αποκαλύπτεται: Ζόμπι! Οι άνθρωποι μετατρέπονται σε τερατώδη πλάσματα ελέω ενός ιού που ξαναζωντανεύει νεκρούς και αρκεί ένα δάγκωμα για να μεταδοθεί σε υγιείς. Ο Randall Wayne είναι ένας απλός Καναδός πολίτης, δασοφύλακας στο επάγγελμα, που διαμένει με τη σύζυγό του, Shannon, και την κόρη του, Lydia, στη μικρή πόλη Hope (Ελπίδα) της Βρετανικής Κολομβίας, δυτικότερης επαρχίας του Καναδά. Προσπαθεί να προστατέψει την οικογένειά του μέχρι τη στιγμή που αυτή εξαφανίζεται. Πεπεισμένος ότι οι δύο γυναίκες διέφυγαν στο Σιάτλ, στο οποίο οι ελάχιστες πληροφορίες αναφέρουν ότι βρίσκεται η τελευταία ασφαλής περιοχή, αποφασίζει να κατηφορίσει στη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και τη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας της Ουάσιγκτον, προκειμένου να τις βρει.

Εκεί συνεχίζεται η περιπέτεια του Randall και είναι το σημείο ακριβώς στο οποίο ξεκινά το Deadlight, η παρθενική δημιουργία της ισπανικής «Tequila Works» εν έτει 2012. Πρόκειται για ένα 2.5D side-scrolling survival/horror platform που συμπεριλαμβάνει στοιχεία από διάφορα genres. Έχει δράση, έχει γρίφους, αρκετό τρέξιμο και πολύ parkour! Είναι ένας σύνθετος τίτλος, του οποίου η μεγαλύτερη αδυναμία πιστεύω ακράδαντα ότι είναι η πολύ μικρή διάρκεια. Με 85% completion χρειάστηκα μόλις 4 ώρες και 12 λεπτά για να δω τα credits, κι αυτός ο χρόνος θα ήταν μειωμένος τουλάχιστον κατά ένα ημίωρο αν δεν κολλούσα σχεδόν αδικαιολόγητα σε κάποια σημεία. Ένας πιο… βιαστικός μπορεί να ολοκληρώσει την όλη διαδικασία μέσα σε περίπου τρεις ώρες.

Αυτό είναι πολύ αρνητικό διότι η ιστορία, παρά την -σε γενικές γραμμές- τετριμμένη υπόθεση, έχει αρκετά ισχυρό υπόβαθρο και τη δυνατότητα να αναπτυχθεί περαιτέρω δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη gaming εμπειρία, κάτι που όμως δε συμβαίνει. Οι αναξιοποίητες προοπτικές του σεναρίου αποκαλύπτονται μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου του Randall, αρκετές εκ των οποίων συγκεντρώνει σε τυχαία σημεία της διαδρομής του, κάτι που θυμίζει -αν όχι αντιγράφει- ξεκάθαρα το Alan Wake, και που σε κάθε περίπτωση εμβαθύνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό στο lore του παιχνιδιού. Αξίζει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτές τις βιωματικές σημειώσεις, καθώς συμβάλλουν τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα δίνοντας από γενικές έως πολύ σημαντικές πληροφορίες, τόσο επί προσωπικού όσο και για τον όλεθρο που εξαπλώνεται στα πέρατα της γης.

Όπως αναφέρθηκε, ο πρωταγωνιστής δεν είναι κάποιος υπερήρωας, αλλά ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Συνεπώς, τα γρήγορα πόδια και η μυϊκή δύναμη αποτελούν ένα καλό εφόδιο για επιβίωση, όχι όμως αρκετό για όλες τις περιπτώσεις. Έτσι στη διάρκεια της αναζήτησής του θα μπορέσει να εξοπλιστεί με κάποια ελάχιστα όπλα, είτε τσεκούρια για melee επιθέσεις είτε ένα πιστόλι και μια καραμπίνα. Μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στα ζόμπι, που μπορεί να εμφανιστούν ακόμη και σε ορδές! Τα απέθαντα πλάσματα τα οποία ο υγιής πληθυσμός του Deadlight δεν αποκαλεί έτσι, αλλά «Shadows». Κι αυτό γιατί πλέον δεν είναι παρά «Σκιές μιας ζωής που τελείωσε», όπως σημειώνει ο Randall. Το παιχνίδι χωρίζεται σε τρία μικρά κεφάλαια, στη διάρκεια των οποίων αυτός θα συναντηθεί με γνωστούς και αγνώστους και θα βρεθεί από το μετρό και τους υπονόμους του Σιάτλ μέχρι το εσωτερικό και τις ταράτσες εγκαταλελειμμένων κτιρίων και άλλους εξωτερικούς χώρους.

Οι τελευταίοι αποτελούν με διαφορά το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του τίτλου, καθώς τα γραφικά είναι ίσως το πλέον δυνατό χαρακτηριστικό του. Υπήρξαν στιγμές που έμεινα άναυδος να χαζεύω το τοπίο που ξεδιπλώνεται στο βάθος, ένας ολοζώντανος… κατεστραμμένος κόσμος, με απίστευτη λεπτομέρεια και χρώματα που κόβουν την ανάσα! Η δουλειά που έγινε στον τομέα αυτό είναι αξιομνημόνευτη και σίγουρα από τις κορυφαίες σε platform. Ως προς την εξέλιξη της ιστορίας, αυτή λαμβάνει χώρα μέσα από μεταβατικά cutscenes που έχουν τη μορφή comics, παραπέμποντας ενδεχομένως και στην εποχή που διαδραματίζεται το παιχνίδι. Χωρίς να εντυπωσιάζουν, τα βρήκα ενδιαφέροντα. Το adventure στοιχείο του παιχνιδιού δεν κατορθώνει να αναδειχθεί ιδιαίτερα, καθώς οι γρίφοι είναι λιγοστοί και πολύ απλοί, με αποτέλεσμα ο βαθμός πρόκλησης να παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, όπως συμβαίνει σε συνολικό επίπεδο.

Τα checkpoints είναι συχνά και η απουσία τους η μόνη διαφορά του Nightmare mode που ξεκλειδώνει μετά την ολοκλήρωση του τίτλου. Τα ηχητικά εφέ «δένουν» αρμονικά σε όσα συμβαίνουν επί της οθόνης, ενώ μου άρεσε πολύ ακόμη ένα ατμοσφαιρικό soundtrack που συναντώ σε platform game. Το Deadlight είναι ένας τίτλος που αδικεί τον εαυτό του με τη μικρή διάρκειά του αλλά και την ιστορία που κάποια στιγμή δείχνει να κάνει «κοιλιά», παρά το στιβαρό της υπόβαθρο. Ο εξαιρετικός τεχνικός τομέας θα έπρεπε να υποστηριχθεί ανάλογα από το υπόλοιπο πακέτο, καθώς το τελικό αποτέλεσμα δίνει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Παρά ταύτα, δε μετάνιωσα ούτε στιγμή που ασχολήθηκα μαζί του, απολαμβάνοντας τις ώρες που μου προσέφερε.

Continue reading
567 Hits
0 Comments

Nihilumbra: Από το κενό στην ανυπαρξία

Nihilumbra: Από το κενό στην ανυπαρξία

Κάθε τίτλος που κυκλοφορεί στη βιομηχανία των videogames διακρίνεται και κατατάσσεται σε μία ή περισσότερες κατηγορίες, τα γνωστά σε όλους «genres». Όπως είναι λογικό, εκατοντάδες έως χιλιάδες παιχνίδια αντιστοιχούν σε καθεμία, και το να μπορέσει να ασχοληθεί κάποιος με το σύνολό τους είναι τόσο αδύνατο όσο και αδιάφορο. Ποια είναι λοιπόν τα κριτήρια επιλογής κάθε φορά; Παίζοντας platform games το τελευταίο διάστημα σκεφτόμουν ακριβώς αυτό. Πέρα από τα γραφικά, το gameplay και το σενάριο, τα οποία θεωρώ γενικότερα σημαντικά (πολύ πρωτότυπο), κατέληξα ότι σημαίνοντα ρόλο παίζει η ευρύτερη αισθητική ενός παιχνιδιού, με απλά λόγια «τι μου βγάζει». Ποιος είναι ο λόγος που θα επιλέξω ένα πολύ καλό game βάσει βαθμολογιών παγκοσμίως, αλλά θα απορρίψω ένα αντίστοιχο; Και γιατί θα δείξω ιδιαίτερη προτίμηση και επιμονή να ασχοληθώ με έναν τίτλο του οποίου οι κριτικές είναι μέτριες έως αρνητικές, ή με έναν άλλο για τον οποίο έχουν γραφτεί ελάχιστα;

Η αισθητική μπορεί να αφορά ένα συγκερασμό των προαναφερθέντων τομέων ή να σχετίζεται απλώς με το εικαστικό μέρος, ενδεχομένως το level design και τον πρωταγωνιστή. Σε μια τέτοια περίπτωση περνούν σε δεύτερη μοίρα πιθανά μικροπροβλήματα στο χειρισμό ή άλλες ατέλειες. Κάπως έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να παίξω ένα παιχνίδι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον από τις πρώτες εικόνες που αντίκρισα κάποια στιγμή. Ο λόγος για το Nihilumbra. Ένα puzzle platform με ιδιαίτερα υπαρξιακό περιεχόμενο και μια συγκεκριμένη φιλοσοφική αντίληψη η οποία αναδεικνύεται κατά τη διάρκειά του μέσα από την απαλή, σχεδόν απόκοσμη φωνή του αφηγητή. «Umbra» είναι η σκιά, και ειδικότερα το πιο σκοτεινό της σημείο, όπου κανένα φως δεν επιζεί. Είναι επίσης η μία από τις τρεις φάσεις της σκιάς, όπως αναφέρεται και στο review του site. «Nihilism» ή -κατά το ελληνοποιημένο- «νιχιλισμός» είναι ο μηδενισμός. Το φιλοσοφικό αυτό ρεύμα εκφράζει την ολοκληρωτική άρνηση οιασδήποτε πτυχής της διαβίωσης, θεωρητικής και πρακτικής αξίας. Στο Nihilumbra δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα στον υπαρξιακό μηδενισμό, ο οποίος αγνοεί κάθε νόημα και σκοπό της ζωής.

Εκεί υπάρχει το κενό, το απόλυτο τίποτα, το Void. Δε μπορεί και δεν επιτρέπεται να υπάρξει ζωή έξω από αυτό. Να, όμως, που μια σκιά απροσδιορίστου σχήματος καταφέρνει με κάποιο τρόπο να δραπετεύσει. He is Born, ονόματι και καταστάσει. Είναι ο ήρωάς μας, ο οποίος γρήγορα θα πάρει μορφή πιο κοντά στα ανθρώπινα δεδομένα, αντιγράφοντας ένα σκιάχτρο που συναντά στο δρόμο. Ένα δρόμο ο οποίος κρύβει παγίδες, καθώς το Void -η ίδια η ανυπαρξία δηλαδή- έχει συνείδηση και είναι ικανό να δημιουργεί εχθρικά όντα εκ της ουσίας του, προκειμένου να ανακόψουν την πορεία του πρωταγωνιστή μας. Αυτή η ιδιότυπη καταδίωξη λαμβάνει χώρα σε πέντε διαφορετικά επίπεδα, πέντε διαφορετικές περιοχές ενός πλανήτη που μοιάζει με τη Γη, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για τις Frozen Cliffs, Living Forest, Ash Desert, Volcano και City. Ο σχεδιασμός κάθε κόσμου, που χωρίζεται συνήθως σε οκτώ υποεπίπεδα, έχει γίνει στο χέρι και είναι πραγματικά πολύ όμορφος. Την παράσταση κλέβουν οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν στον καθένα και περιλαμβάνουν -χωρίς να περιορίζονται σε- χιονοθύελλες, καταιγίδες και αμμοθύελλες, με τον πρωταγωνιστή μας να αντιδρά αναλόγως του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται.

Πριν ξεκινήσω το παιχνίδι είχα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από όσα λίγα είχα διαβάσει και δει γενικότερα, πιστεύοντας ότι πρόκειται για κάτι πολύ καλό. Η πρώτη «γεύση» όμως που μου άφησε ήταν κάπως παράξενη. Κι αυτό γιατί αισθητικά το Nihilumbra ήταν μεν όπως ακριβώς το περίμενα, εν τούτοις όμως αποδεικνυόταν ένα πάρα πολύ εύκολο παιχνίδι, με ελάχιστη έως μηδαμινή δυσκολία στους μάλλον υποτυπώδεις γρίφους, πλην ίσως μίας – δύο περιπτώσεων, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να δω τους τίτλους τέλους μέσα σε τρεις ώρες. Αυτό που δεν είχα υπολογίσει, όμως, είναι ότι αμέσως μετά τον τερματισμό ξεκλειδώνεται το Void mode! Κι από εκεί που το παιχνίδι χαρακτηρίζεται ως casual, αποκτά σημαντικότατο βαθμό δυσκολίας στην επίλυση γρίφων και την αντιμετώπιση των εχθρών, με την ύπαρξη ορισμένων «σπαζοκεφαλιών» που υπόσχονται μεγάλο παίδεμα!

Ο παίκτης καλείται να ξαναπαίξει στα ίδια επίπεδα, τα οποία όμως είναι εντελώς διαφοροποιημένα όσον αφορά τους εχθρούς, τα κιβώτια και τους διακόπτες που μπορούν να ανεβοκατεβάζουν κολόνες για να επιτραπεί η συνέχιση της πορείας. Κοινώς, μόνο ο σκελετός της εκάστοτε περιοχής παραμένει αυτούσιος, αλλά το gameplay και ο τρόπος προσέγγισης είναι εντελώς διαφορετικά σε σχέση με την πρώτη φορά, και κυρίως πολύ – πολύ πιο δύσκολα. Προσωπικά, μετά το τρίωρο του Story mode που θα μπορούσε να είναι και λιγότερο, χρειάστηκα περίπου άλλες 13 ώρες για να τερματίσω το Void mode! Ειδικότερα -αλλά όχι αποκλειστικά- στο ξεκίνημά του, μέχρι να αντιληφθώ την αλλαγή και τα εκ διαμέτρου αντίθετα δεδομένα, τα βρήκα αρκετά «σκούρα». Είναι χαρακτηριστικό ότι το συγκεκριμένο έχει καταφέρει να τερματίσει μόλις το 3.6% των κατόχων του παιχνιδιού στο Steam!

Πραγματικά, το Nihilumbra μοιάζει να ξεκινά στο Void mode, με το Story να αποκτά χαρακτήρα εισαγωγής κρίνοντας από τον χαμηλότατο βαθμό δυσκολίας του, που ελαχιστοποιεί και τη διάρκειά του. Ως προς το λόγο ύπαρξης του πρώτου; Αυτό που κατάφερε σίγουρα ο Born με την απόδρασή του από το Void είναι να τον πάρει στο κατόπι ένας αμείλικτος διώκτης, κομμάτι του οποίου αποτελεί άλλωστε κι ίδιος! Τούτο βεβαίως συνεπάγεται ότι ο συγκεκριμένος εχθρός, αυτή η… ανυπόστατη υπόσταση, ξεφεύγει από τον κατ’ αρχήν τόπο κυριαρχίας του και εκτείνεται στον υπόλοιπο κόσμο! Συνεπώς, το Void mode δεν είναι παρά η προσπάθεια του ήρωά μας να αποκαταστήσει την καταστροφή που ο ίδιος εμμέσως επέφερε άθελά του.

Για να το πετύχει θα έχει τη βοήθεια που του προσφέρουν τα πέντε πολύτιμα χρώματα που συγκέντρωσε σταδιακά στο Story mode, στις ισάριθμες περιοχές του παιχνιδιού. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιδέα η οποία υλοποιείται στο Nihilumbra με τον πρωταγωνιστή να ζωγραφίζει, κυριολεκτικά, επάνω στις επιφάνειες με το χρώμα που τον ενδιαφέρει, προκειμένου να μπορέσει να επιλύσει γρίφους, να περάσει από δύσκολα σημεία ή να νικήσει εχθρούς. Το γαλάζιο κάνει μια επιφάνεια ιδιαιτέρως ολισθηρή, δίνοντας έτσι ταχύτητα. Το πράσινο δρα ως τραμπολίνο σε περίπτωση άλματος, ενώ το καφέ λειτουργεί σαν κόλλα επί τοίχων και εδάφους. Το κόκκινο επιτρέπει να βάλεις φωτιά σε κιβώτια και εχθρούς, και το κίτρινο δίνει τη δυνατότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας! Έξυπνη σύλληψη με πολύ αποτελεσματική εφαρμογή.

Το έκτο χρώμα είναι το μωβ, το χρώμα του Void, που είναι διαθέσιμο από την πρώτη στιγμή ως κομμάτι της φύσης του Born, με το οποίο μπορούν να σβηστούν τα υπόλοιπα. Η περιπέτεια της Σκιάς μας πλαισιώνεται από ένα πολύ όμορφο, μελωδικό και συνάμα χαλαρωτικό soundtrack σε όλη τη διάρκεια, που κάνει το ταξίδι στον κόσμο του Nihilumbra ακόμη πιο ευχάριστη διαδικασία. Όποιος ασχοληθεί μόνο μέχρι τα πρώτα credits, πιστεύω ότι έχει χάσει όλη την ουσία και πρόκληση της πολύ όμορφης indie δημιουργίας της «νεοφώτιστης» ισπανικής εταιρίας ανάπτυξης «BeautiFun Games». Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο τίτλος αξίζει να τιμηθεί και να προτιμηθεί.

Continue reading
727 Hits
0 Comments

Game Hunting: Mini οδηγός αγοράς

 
Capital controls, οικονομική κρίση. H συλλογή videogames που ξεκίνησα σιγά σιγά το 2001 μέχρι το 2010 αυξήθηκε αρκετά και από gamer κατάφερα να γίνω και συλλέκτης. Παλαιότερα, το gaming στη χώρα μας ήταν πιο «χύμα», με άπειρα καταστήματα, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας τα οποία προσέφεραν τρελά πράγματα σε απίστευτες τιμές -είτε καινούργια, είτε used games- και η χαρά των gamers δε περιγραφόταν με λόγια. 

 

Πρόσφατα πραγματοποίησα μία βόλτα σε αρκετά ελληνικά καταστήματα, αναζητώντας εμπόρους όπου μπορεί κανείς να προμηθευτεί games δίνοντας όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα. Προσφορές και εκπτώσεις είναι μια λύση αλλά πλέον το φαινόμενο δεν έχει την ίδια συχνότητα όπως παλιά.

 

Καλωσορίζοντας το 2016, ο καθένας αρχίζει να ατενίζει το μέλλον με απαισιοδοξία ή με σχετική επιφύλαξη, ιδιαίτερα όταν οι μισθοί μειώνονται και η οικονομική κατάσταση της χώρας μας δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο. Για μερικούς, τοgaming αποτελεί πλέον πολυτέλεια. Όταν μια νέα κυκλοφορία στοιχίζει 69,99€ (οι συλλεκτικές εκδόσεις φτάνουν μέχρι και τα 299€ παρακαλώ) και η διάρκεια του εκάστοτε τίτλου έχει μειωθεί δραματικά ή βασίζεται στα DLC, είναι φανερό πως ο κάθε gamer θα σκεφτεί πολύ σοβαρά να προβεί σε αγορά, ειδικά για περισσότερους από έναν τίτλους.

 



Γι’αυτό το λόγο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό strategy guide, προκειμένου να συμβάλλω στην αναζήτηση οικονομικότερων τίτλων. Η έρευνα αγοράς αφορά την Αττική και καταστήματα που βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κέντρο της Αθήνας. 
 
Tip: Αναφέρω απλά και για τυπικούς λόγους πως κάποιες κατασκευάστριες εταιρείες προωθούν παλαιότερους τίτλους για τα συστήματά τους σε οικονομικότερες εκδόσεις. Είμαι σίγουρος ότι έχετε προσέξει πως η Sony κυκλοφορεί κάποιους ιδιαίτερα εμπορικά επιτυχημένους τίτλους για τα PlayStation 2 και 3 αλλά και για το PSP σε ειδικές Platinum ήEssentials εκδόσεις με την τιμή να είναι η μισή από την περίοδο που πρωτοκυκλοφόρησαν. Κάτι αντίστοιχο έχει κάνει και η Microsoft με τη σειρά Xbox 360 Classics και η Nintendo με τα Nintendo Selects. Δυστυχώς, όσον αφορά τη νέα γενιά, ακόμα δεν έχουμε δει κάτι αντίστοιχο. 
 
Κι εδώ έρχομαι εγώ.
 
Σε περίπτωση που κάποιος σκέφτεται το ενδεχόμενο να προμηθευτεί κάποιο used game, υπάρχουν καταστήματα που προσφέρουνused video games σε πολύ καλή κατάσταση. Μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων όπως τα Public και τα Seven Spot, σας δίνουν την ευκαιρία να ανταλλάξετε παλιούς τίτλους σας με καινούριους ή και με used ακόμα, μειώνοντας δραματικά την αρχική τιμή εφόσον πρόκειται για κάποια καινούρια κυκλοφορία. Μη περιμένετε βέβαια να ανταλλάξετε όλη τη σειρά Pro ή FIFAκαι να περιμένετε τρομερή μείωση. Games με ημερομηνίες, ειδικά τα sports games, δε μπορούν να σας βοηθήσουν αρκετά για να μειώσετε το κόστος.


Στο Plaisio και στο Κωτσόβολο έχω παρατηρήσει ότι ανά τακτά χρονικά διαστήματα μειώνουν αρκετά τις τιμές, ειδικά στιςcollectors edition. Να φανταστείτε, όταν όλα τα καταστήματα παρείχαν τη collectors του Watchdogs στα 99€, εγώ την απέκτησα 49€! Παράλληλα, υπάρχουν «καταστήματα» στο Μοναστηράκι που προσφέρουν games (σπάνια βέβαια νέες κυκλοφορίες) σε απίστευτα χαμηλές τιμές! Φανταστείτε να αγοράζετε Diablo με 0,50€!
 
 Παρακάτω, σας δίνω μια μικρή λίστα με καταστήματα που μου κέντρισαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Ρίξτε μια ματιά και, γιατί όχι, αναφέρετε κι εσείς κάποιο κατάστημα από το οποίο είστε αρκετά ευχαριστημένοι.
 
Public http://www.public.gr Καραγεώργη Σερβίας 1, Πλατεία Συντάγματος (Κεντρικό) Τηλ. επικοινωνίας 2103246210 
Seven Spot http://www.sevenspot.gr Πανόρμου 8, Αμπελόκηποι, Αθήνα (Κεντρικό) Τηλ. επικοινωνίας 2106459897 
Media Markt http://www.mediamarkt.gr Λεωφόρος Κηφισίας 49, Μαρούσι (Κεντρικό) Τηλ. επικοινωνίας 2111809800 
Plaisio http://www.plaisio.gr Τηλ. επικοινωνίας για όλα τα καταστήματα 8001112345 (χωρίς χρέωση) 
Software Center http://www.softwarecenter.gr Χαλκοκονδύλη 22, Αθήνα Τηλ. επικοινωνίας 2105235260
Gamestation http://www.gamestation.gr/el/ Τηλ. Επικοινωνίας 2105244488 Πατησίων 23 (28ης Οκτωβρίου 23), Αθήνα
Easy Buy World http://www.ebw.gr/ Τηλ. Επικοινωνίας 210 6199661 Μεσογείων 165 & Σαλαμινομάχων, Μαρούσι
Μοναστηράκι-Παζάρι
 
Τέλος, όλοι όσοι ζητάτε μία online λύση για αναζήτηση οικονομικών τίτλων, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα τηςΧρυσής Ευκαιρίας (xe.gr), στο aggeliopolis.gr αλλά και στο insomnia.grFacebook pages και forums σε διάφορα sitesτου χώρου βοηθάνε αλλά γενικά με τις αγγελίες να είστε προσεκτικοί γιατί αρκετές φορές άλλα λένε κι άλλα δίνουνε.
Αν ανοίξει η PayPal στην Ελλάδα, τσεκάρετε και το ebay.co.uk. Σπάνια πράγματα σε αρκετά καλές τιμές.
Και μη ξεχνάτε, αν δεν είστε fan των retail games, μπορείτε πάντα να βρίσκετε προσφορές μέσω PSN, Steam, Xbox Store, Humble Bundle, GOG και Nintendo e-shop.
 
Μέχρι τις επόμενες συμβουλές,
Continue reading
Recent Comments
Zaratoth
Το καλύτερο value-for-money κατάστημα για να πας μεταχειρισμένα και να έχεις έκπτωση είναι το Console Club στο Νέο Ηράκλειο για μέ... Read More
Sunday, 31 January 2016 01:27
Mr.Dododi
Συμφωνώ σ'αυτό που λες Νικολή αλλά πίστεψέ με όταν πήγα να αγοράσω ένα controller για Mega Drive και βλέπω ότι τα έχει σε μια κούτ... Read More
Sunday, 31 January 2016 09:29
Zaratoth
Ότι πήρα από εκεί είναι πρώτης ποιότητας. Και προσωπικά προτιμώ αυτή την customer friendly παρανομία, από το να πουλάω στο Public ... Read More
Thursday, 04 February 2016 01:38
1799 Hits
3 Comments

Τίτλος

Τοξικός Ιός Τραγικό Λάθος Όπου Σιχαίνεσαι

b2ap3_thumbnail_17002-sitting-with-a-gas-mask-1920x1200-digital-art-wallpaper_20160124-224446_1.jpg 


Έχοντας συμμετάσχει στη ζωή μου σε πολλές κοινότητες, ομάδες, συνδέσμους και σε όλα τα συναφή συνειδητοποιώ ένα πράγμα. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που για κάποιο λόγο θέλουν να στην σπάσουν. Έτσι αρχίζουν προσβολές, λάθος συμπεριφορές, βρισιές και γενικώς τοξικότητα που θα έκανε μέχρι και τον Geralt of Rivia να λιποθυμήσει. Και φυσικά ο χώρος του gaming δεν την έχει γλιτώσει από αυτό το φαινόμενο. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε και όρος Toxic Community. Γιατί όμως γίνεται αυτό? Γιατί τα site, τα communities και τα games πάσχουν τόσο από αυτό το πρόβλημα? Θα λυθεί ποτέ?

Κατά την γνώμη μου το toxic community είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου gaming και ας μην σχετίζεται άμεσα με αυτό. Δυστυχώς πολλές φορές θες απλά να απολαύσεις ένα online game αλλά κάποιοι "έξυπνοι" προσπαθούν να στο χαλάσουν. AFK(Away From Keyboard), harassment( παρενόχληση), Intentiοnal feeding είναι μόνο μερικά από τα δεινά που πρέπει να ανέχεται ο μέσος gamer. Να μην κάνει κάποιος ένα λάθος όλοι πέφτουν να τον φάνε λες και διακυβεύεται το Champions League. Ήθελα να ήξερα όλοι αυτοί οι επαγγελματίες ξεκίνησαν κατευθείαν από τo level 30?  Αλλά και πάλι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αρχάριος ή έστω να έχει μια κακή μέρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν που έμπαινε στη μέση του χάρτη και καθόταν για να τον σκοτώσουν και να τελειώσει νωρίτερα το game. Τέτοια πράγματα κάνουν τους περισσότερους να απομακρύνονται από συγκεκριμένα παιχνίδια και λογικό. Άμα θες να παίξεις λίγο για να χαλαρώσεις ή απλά να περάσεις καλά και εν τέλι καταλήγεις με χειρότερη ψυχολογία και νεύρα, τότε το game χάνει όλο το νόημα του, που είναι πάνω από όλα η ψυχαγωγία. Δυστυχώς αυτές η καταστάσεις δείχνουν την ωριμότητα πολλών gamers και μετά περιμένουμε να αναγνωριστεί το χόμπι μας και να γίνει πιο mainstream όταν εμείς έχουμε τέτοια συμπεριφορά.

b2ap3_thumbnail_group21c22eeca3fcb1c69935ecf52ab829055146df6038659.jpg

Η τοξικότητα ωστόσο δεν είναι "προσόν" μόνο των παιχνιδιών, είναι και των περισσότερων ιστοσελίδων. Θες ένα τρανό παράδειγμα δες ένα gaming video στο Youtube και μετά διάβασε τα σχόλια. Πραγματικά κάτω από κάποια βίντεο η οξύτητα αγγίζει τα 0pH. Γενικώς εγώ δεν κάνω συχνά σχόλια, και αυτά τα λίγα που κάνω είναι κυρίως για πράγματα που θέλω να επαινέσω και όχι να κράξω. Παρόλα αυτά στα περισσότερα gaming βίντεο θα δεις κάποιοι να λένε πόσο ωραίο είναι το συγκεκριμένο παιχνίδι (φυσιολογικό), και από κάτω άλλοι να τους βρίζουν επειδή τους αρέσει αυτός ο τίτλος (αφύσικο). Πιο κάτω θα δεις να λένε πολλοί πόσο χάλια είναι το παιχνίδι σε σχέση με κάποιο άλλο και σε απάντηση να τους βρίζουν επειδή δεν τους αρέσει το game του trailer. Δηλαδή πλέον φοβάσαι να πεις την άποψη σου γιατί ξέρεις ότι θα σε κράξουν ότι και να πεις. Και εκεί που το πράγμα χειροτερεύει είναι όταν οι βρισιές πηγαίνουν σε προσωπικό επίπεδο προς άτομα όπως reviewers, cosplayers και όλα τα άτομα σχετικά με την gaming κουλτούρα. Για θύμισέ μου άμα μπεις και κράξεις ένα παιχνίδι, μια εταιρία, ένα άτομο από το βίντεο ή ένα από τα σχόλια τι ακριβώς θα κερδίσεις? Εντάξει άμα είσαι ανταγωνιστής έχεις κάτι να κερδίσεις αλλά και πάλι είσαι τόσο άχρηστος και δεν μπορείς να κερδίσεις δίκαια αλλά έστω, αλλά όλοι οι υπόλοιποι τι κερδίζουν από αυτό? Κατάλαβες εμείς να προσπαθούμε να δείξουμε πως το gaming είναι ένα ώριμο και σοβαρό χόμπι και να έρχονται κάτι τέτοιοι και να καταστρέφουν το gaming community σαν έννοια. Δηλαδή εμείς που ήμαστε gamers και ακολουθούμε ένα πολύ σύγχρονο τρόπο διασκέδασης, θεωρούμαστε ανοιχτόμυαλοι αλλά καθόμαστε και στήνουμε λαϊκό δικαστήριο σε κάποιον που π.χ. του αρέσει κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι ή ξεκινάμε νέο εμφύλιο με πλευρές το PS και το Xbox.

b2ap3_thumbnail_e066719395f6acfb6395d9fa55f7246602235c85f8cf588c62efb56365612da1.jpg

 Να χαρώ εγώ ανοιχτά μυαλά που δεν αφήνουν κάποιον ούτε να πει την γνώμη του. Εντάξει ο καθένας μας είναι διαφορετικός αλλά οι διαφωνίες δεν λύνονται με προσβολές και βρισιές, αλλά μέσα από έναν ώριμο διάλογο.

"ώριμος: άτομο που ενεργεί με ωριμότητα, δηλαδή έχει συγκροτημένη προσωπικότητα και ισορροπημένη συμπεριφορά"

Το βασικό πρόβλημα προέρχεται από το γεγονός ότι κάποιοι είναι ανεγκέφαλοι, έχουν ψυχολογικά προβλήματα και θέλω να ... 

b2ap3_thumbnail_3bdf5eabc1b3abd4c51857b13b2eea87af7e4b87.jpg__620x350_q85_crop_upscale.jpg

Όπα, όπα συγκρατήσου.

 Είδες τι φταίει? όλοι έχουν εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο και κανένα περιορισμό στο τι θα πουν, κάτι που πολλές φορές γίνεται δελεαστικό. Έτσι μπαίνουν και τα ανώριμα άτομα που είτε το κάνουν επίτηδες είτα σε εκνευρίζουν εν αγνοία τους απλά γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας τους. Η ανωνυμία δίνει σε όλους την ασφάλεια να κάνουν και να πουν ότι τους έρθει χωρίς καμία επίπτωση στην πραγματική τους ζωή. Δυστυχώς το gaming community είναι αυτό που συγκεντρώνει τα περισσότερα ανώριμα άτομα. Αυτό γιατί τα παιχνίδια πολλές φορές προορίζονται και για άτομα  μικρότερης ηλικίας ( ή και να μην προορίζονται είναι προσιτά σε αυτά) αλλά και γιατί το gaming υπάρχει χάρη στον υπολογιστή (και τις κονσόλες) οπότε αυτό είναι το κατεξοχήν community του διαδικτύου και έχει περισσότερα άτομα. Οι σκακιστές θα πάνε στην λέσχη, οι ποδοσφαιριστές γήπεδο, και οι gamers θα είναι online.

Ποιο είναι το πρόβλημα μου εμένα? Πραγματικά κανένα. O καθένας μπορεί να λέει και να κάνει ότι θέλει, γιατί όπως είπα δεν κάνω συχνά σχόλια οπότε δεν ασχολούμαι και με αυτά. Το θέμα μου εμένα είναι πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλει κάποιον άλλο ή να του στερήσει την χαρά να παίξει ένα παιχνίδι που του αρέσει.


Το μεγάλο ερώτημα είναι "Το φαινόμενο αυτό διορθώνεται?"

b2ap3_thumbnail_311926.jpg

Η απάντηση είναι και "ναι" και "όχι". Ναι γιατί με αρκετά αυστηρούς περιορισμούς ως προς το θέμα προσβολών (στα sites) και γενικότερα συμπεριφορών (στα παιχνίδια) μπορούν σίγουρα τα κρούσματα να περιοριστούν και γιατί όχι και να εξαλειφθούν. Αλλά, και το υπογραμμίζω αυτό (απλά αντί να το κάνω το γράφω με λέξεις για έμφαση) αυτό θα έχει και σοβαρές επιπτώσεις. Βάζοντας μια εταιρία πολλούς περιορισμούς στην κοινότητα μπορεί να προκαλέσει μεγάλη μείωση στα μέλη της. Και εδώ είναι το σημαντικό, τι είναι καλύτερο:

α)πολλά άτομα με κακό κλίμα μεταξύ τους ή

β)λίγα και ώριμα με καλύτερη και πιο αρμονική συνύπαρξη.

Εγώ προφανώς ψηφίζω το 2, και χαίρομαι που στον τομέα των sites και τον forums υπάρχουν αρκετά που υποστηρίζουν το ίδιο. Όμως σε ένα παιχνίδι αυτό είναι δύσκολο. Μια gaming εταιρία πρέπει να σκεφτεί πως θα βγάλει κέρδος και συνήθως το κέρδος συνεπάγεται με περισσότερα άτομα που θα παίζουν το  προϊόν της. Οπότε η επιλογή που μειώνει τους παίχτες τις περισσότερες φορές αποκλείεται. Δεν λέω πως και εκεί δεν γίνονται προσπάθειες για την μείωση του φαινομένου, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι μικρές και τα μέτρα που παίρνουν αυτές οι εταιρίες δεν είναι αρκετά δραστικά για να εξαφανίσουν το πρόβλημα.

Το παράδοξο σε όλο αυτό είναι πως με όποιο άτομο και να το συζητήσεις σου λέει "Ναι εγώ ποτέ δεν προσβάλω κάποιον ούτε χαλάω τα games". Ωραία μεγάλε δεν το έχεις κάνει, δεν το έχω κάνει, βρε λες να το είδα χθες στον ύπνο μου? Λοιπόν μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας έστω μια φορά το έκανα, το έκανες, το έκανε, το κάναμε (σταματάω εδώ, φάνηκε πως ξέρω γραμματική). Έστω μια φορά έβρισες κάποιον ή απάντησες σε κάποιον που σε έβρισε και έστω μια φορά έφυγες στη μέση ενός game γιατί βαριόσουν. Οπότε πριν αρχίσουμε να κράζουμε ο ένας τον άλλο σε σχόλια, βίντεο, φόρουμ και blog, κάτι μου θυμίζει αυτό...

b2ap3_thumbnail_tp_465346041_20160124-224616_1.jpg
Anyway ας διορθώσουμε πρώτα την πάρτη μας και το πρόβλημα θα φτιάξει σταδιακά.

Continue reading
1142 Hits
0 Comments

Το real life RPG με έπαθλο τα αγαπημένα σου games!

Το real life RPG με έπαθλο τα αγαπημένα σου games!

Ένας πολύ απλός και εύκολος τρόπος να μαζέψεις κόσμο αν είσαι gaming site, όχι απαραίτητα δημοσιογραφικό-ενημερωτικό, είναι τα giveaways. Δώσε στο λαό ένα steam key και πάρ’ του την ψυχή. Προμοτάρισέ το καταλλήλως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι δίνεις κλειδιά για το τάδε ή το δείνα παιχνίδι και καθάρισες! Δεν έχει σημασία αν το παιχνίδι μπορεί να είναι «αρχαίο», κάκιστο ποιοτικά ή απλώς μέτριο, ούτε αν έχει διατεθεί αμέτρητες φορές στο παρελθόν είτε σε άλλα sites είτε ακόμη και στο δικό σου. Ο «τζάμπας» ζει και κανείς ποτέ δε λέει όχι σ’ ένα δωρεάν παιχνίδι. Πόσο μάλλον όταν αυτό ξεφεύγει από τη μετριότητα, όπως επίσης μπορεί να συμβεί σε αρκετές περιπτώσεις.

Έτσι ξεκίνησα, λοιπόν, έτσι ξεκίνησα κι εγώ, μπαίνοντας στο «τρυπάκι» αυτό, αρχίζοντας να συγκεντρώνω από ένα σημείο κι έπειτα ό,τι μπορεί να διατίθετο στο ίντερνετ, αρκεί να μην απαιτούσε περισσότερα από δύο-τρία κλικ. Κι αυτό γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες χρειάζονται οκτώ ή και περισσότερες ενέργειες και μάλιστα για να μπεις απλώς σε μια κλήρωση, οπότε δεν αξίζει καν τον κόπο για ένα τυχαίο game: Κάνε like εδώ, κάνε subscribe εκεί, κάνε κλικ παραπέρα, κάνε κοινοποίηση στο Facebook, στο Twitter, μπες και στη σελίδα μας στο Steam… Το σίγουρο είναι ότι πολύς κόσμος τα κυνηγά και τούτα, κρίνοντας από τους ταχύτατους ρυθμούς με τους οποίους προστίθενται το ένα giveaway αυτού του τύπου μετά το άλλο.

Είχα μαζέψει λοιπόν καμιά 15ριά παιχνίδια τέτοιου είδους, δεδομένης μέτριας έως χαμηλής ποιότητας και σίγουρα πλέον ακόμη χαμηλότερης ανταλλακτικής αξίας. Σκεφτόμουν τι ακριβώς μπορώ να κάνω μαζί τους, αφού δεν επρόκειτο να τα προσθέσω στο Steam για να λέω ότι έχω 30 games στη βιβλιοθήκη αντί για 15. Κάπως έτσι σκέφτηκα να τα κάνω giveaway με τη σειρά μου στο forum, με εξαίρεση κάποια τα οποία θεωρούσα πιο αξιόλογα από τα υπόλοιπα και γι’ αυτό τα κράτησα για περαιτέρω… προβληματισμό. Καθώς η κίνηση στο topic και ειδικότερα μέσω pm ήταν σχεδόν ανύπαρκτη για αρκετές μέρες, αποφάσισα να αναζητήσω κάποιο trading site για να διαπιστώσω αν μπορώ να βρω κάτι εκεί.

Ξεκινώντας με free games στην κατοχή μου ήταν πολύ αισιόδοξο να ελπίζω σε οτιδήποτε. Κι ενώ αρχικά ήμουν της άποψης ότι δεν ασχολούμαι με giveaways παιχνιδιών τα οποία με αφήνουν αδιάφορο και δεν πρόκειται να παίξω ποτέ, όταν… κύλησα, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν λάθος. Αποδείχθηκε ότι πάντοτε θα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που θα είναι πρόθυμος να ανταλλάξει ένα δικό του παιχνίδι με κάποιο που έχει διατεθεί δωρεάν στο παρελθόν, αλλά δεν υπάρχει τώρα. Πέραν των ανταλλαγών games οι χρήστες ανάλογων sites μπορεί να ζητούν χρήματα με PayPal, διάφορα ανταλλάξιμα αντικείμενα στο Steam ή, επίσης αρκετά συχνά, keys για τα Counter-Strike: Global Offensive και Team Fortress 2, καθώς και Ref (Refined Metal) για το τελευταίο. Περί όλων αυτών δεν έχω σχεδόν την παραμικρή ιδέα, κι έτσι δε θα ασχοληθώ περισσότερο εδώ.

Το παραληρηματικό αυτό κείμενο σχετίζεται με τις δικές μου προσπάθειες να δώσω τα παιχνίδια μου και να αποκτήσω καλύτερα. Η σύντομη αυτή πορεία μου ξεκίνησε από το www.hrkgame.com, το οποίο ανακάλυψα όλως τυχαίως και με τρόπο που δε μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου. Είναι ένα ακόμη site στο οποίο μπορείς να αγοράσεις games, ενίοτε και σε καλύτερες τιμές από του Steam (πώς αλλιώς θα ζήσουν όλες οι παρατρεχάμενες ιστοσελίδες), ενώ λειτουργεί και Trade Center. Εφόσον κατέχεις κάποιο παιχνίδι στο εκείθε inventory σου, μπορείς να κάνεις μια προσφορά ζητώντας από ένα έως πέντε games.

Θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα σε γενικές γραμμές δεν ενδείκνυται για ανταλλαγές. Δίνεται η αίσθηση ότι η συντριπτική πλειοψηφία των χρηστών είναι 15χρονα που πιστεύουν ότι θα προσφέρουν ένα παιχνίδι τύπου, ποιότητας και τιμής Overcast και θα υπάρξει ο βλαξ που θα τους χαρίσει αντ’ αυτού το Fallout 4 ή το GTA V που λιγουρεύονται! Παρά ταύτα, υπάρχουν ευκαιρίες, αρκεί να τις κυνηγήσεις. Προσωπικά, ιδιαίτερα τις πρώτες δύο εβδομάδες είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε ένα real life RPG στο οποίο έπρεπε να είμαι έτοιμος να «χτυπήσω» οποιαδήποτε προσφορά προκύψει, υιοθετώντας κατά βάση το βομβαρδισμό μέσω pm, καθώς το game που ζητούσε κάποιος, εγώ το είχα σε steam key εκτός site. Μη με ρωτήσεις αν άξιζε όλη αυτή η ψιλικατζίδικη δουλειά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα βρίσκομαι με αρκετά games, σχετικά χαμηλής τιμής είναι η αλήθεια, τα οποία ήθελα από πριν να παίξω.

Συνεπώς η όλη προσπάθεια γινόταν με τακτική χτίζοντας, όπως συμβαίνει σε κάθε RPG, τον χαρακτήρα μου με την πρέπουσα ευγένεια στις προτάσεις και κυρίως με πόντους εμπειρίας ως προς το πώς λειτουργεί το σύστημα των ανταλλαγών, ποια παιχνίδια προτιμούνται, ποια είναι εκείνα που δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερη ζήτηση κ.λπ.. Το νόημα ήταν να ανταλλάξω τα games που είχα (όσα δεν είχαν φύγει ή θα έφευγαν στη συνέχεια στο giveaway του forum) με τίτλους εντός του συγκεκριμένου site, αλλά ταυτόχρονα ίσης ή ελάχιστα υψηλότερης αξίας, σε τιμές Steam. Και καθώς ούτε αυτά τα games σκόπευα να τα παίξω, επανελάμβανα την ίδια διαδικασία. Είναι αλήθεια ότι αυτό απαιτεί αρκετές ώρες, οι οποίες όμως πήραν τη θέση ενός οποιουδήποτε παιχνιδιού θα έπαιζα σ’ αυτές. Ακόμη, για να έχω και κάποιον τίτλο πιο αξιόλογο, φρόντιζα να παίρνω μέρος σε διαφόρους διαγωνισμούς και giveaways, με έμφαση σ’ αυτά του http://www.steamgifts.com. Κάπως έτσι στάθηκα τυχερός κερδίζοντας τη Game of the Year Edition του Tomb Raider και ορισμένα ακόμη games.

Το συγκεκριμένο site είναι κατ’ εξοχήν για giveaways από εκατοντάδες χρήστες που θέλουν να προσφέρουν ένα παιχνίδι, καθώς επίσης κι ένα τεράστιο forum ανταλλαγών όπου οι επιλογές είναι κυριολεκτικά αναρίθμητες. Το σκεπτικό μου ήταν να συγκεντρώσω σταδιακά ό,τι καλό μπορώ από την πρώτη ιστοσελίδα που ανέφερα, και σε συνδυασμό με λοιπά giveaways και νίκες σε διαγωνισμούς να μπορέσω να τα ανταλλάξω στη δεύτερη. Είναι αυτονόητο πως αν κάποιος έχει ήδη ένα σχετικό boost κατέχοντας ακριβότερα games, μπορεί εκεί να παζαρεύει αντίστοιχης αξίας και ποιότητας τίτλους. Το σίγουρο είναι ότι εκεί υπάρχει συντριπτικά μεγαλύτερη ισορροπία στα -άνευ περιορισμών- παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα που μπορεί να ανταλλάξει ο καθένας, με αποτέλεσμα οι lowball offers να συναντώνται σαφώς σπανιότερα. Ακόμη πιο καλό site για ανταλλαγές παιχνιδιών θεωρείται από πολλούς το www.barter.vg, με το οποίο όμως  έχω ασχοληθεί ελάχιστα. Χρησιμοποιείται από αρκετούς που μπορεί να κατέχουν χιλιάδες games στη συλλογή τους και όχι μόνο.

Σε γενικές γραμμές το community σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι καλό, ευγενικό και πολιτισμένο, κι αυτό μου έχει προκαλέσει θετική εντύπωση. Υπάρχουν βεβαίως πάντοτε και τα διαδικτυακά «ταγάρια», που θεωρούν για κάποιο λόγο ότι το ίντερνετ τους χρωστάει, αλλά δεν αποτελούν παρά μια πολύ μικρή εξαίρεση. Βεβαίως, το σημαντικότερο στοιχείο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι το ζήτημα της εμπιστοσύνης. Με την ύπαρξη των reputation points που υπάρχει στο «steamgifts» και δίνονται από τον έναν χρήστη στον άλλο μετά από κάθε ανταλλαγή, μπορεί οποιοσδήποτε τρίτος να διαπιστώσει πόσο αξιόπιστος είναι αυτός με τον οποίο θα πάει να ανταλλάξει οτιδήποτε. Βεβαίως, αυτός με τους λιγότερους πόντους είναι αυτός που δίνει πρώτος το παιχνίδι του (όπως κάνω συνέχεια εγώ μέχρι τώρα) και στη συνέχεια περιμένει την άμεση απάντηση.

Έχοντας κάνει περίπου 30 -ίσως και περισσότερες- συναλλαγές, συνάντησα μόνο έναν scammer και μάλιστα κουτοπόνηρο. Με έκανε add στο Steam από το πουθενά, μου προσέφερε όλως τυχαίως τα πιο ακριβά games που ζητούσα (Skyrim Legendary Edition, Trinelogy = 70 ευρώ) αξιώνοντας -ω του θαύματος- τα επίσης ακριβότερά μου games (Tomb Raider GotY και Microsoft Flight Simulator X, που το είχα διπλό = 55 ευρώ). Είναι αυτονόητο ότι κανείς δεν ανταλλάσσει games με τέτοια απόκλιση στην τιμή τους. Ο συγκεκριμένος αφελής, λοιπόν, φανταζόταν ότι θα του έδινα κωδικούς και θα εξαφανιζόταν. Αντ’ αυτού, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί τι πήρε από μένα. Όταν μάλιστα του ζήτησα το προφίλ του στο «steamgifts», δεν απάντησε ποτέ. Ήταν όμως αρκετά χαζός ώστε να έχει το ίδιο όνομα τόσο στο site αυτό όσο και στο Steam, συνεπώς τον ξετρύπωσα ανακαλύπτοντας το αναμενόμενο: Ένας όψιμος λογαριασμός τριών μηνών, με μηδενικά στατιστικά ανταλλαγών και δίχως comments σε trade topics άλλων. Προσοχή στους scammers, λοιπόν.

Όσο για μένα, τα πρώτα αξιόλογα games που απέκτησα στο «steamgifts» ήταν το Contagion και το Betrayer, τα οποία ήδη αντάλλαξα για άλλα games (εκεί υπεισέρχεται σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό το ζήτημα της εμπιστοσύνης προς αυτόν που σου δίνει έναν κωδικό, ότι δε θα είναι χρησιμοποιημένος, καθώς σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθείς εκτεθειμένος αν πας να τον ανταλλάξεις αργότερα, κι άντε να βρεις άκρη μετά). Εν προκειμένω πρέπει να υπογραμμίσω κάτι ακόμη πολύ σημαντικό; Όταν ανταλλάζεις games που σκοπεύεις να τα δώσεις με τη σειρά σου, είναι κομβικό να φροντίζεις να παίρνεις τίτλους που δεν έχουν δοθεί νωρίτερα σε bundles, καθώς τότε η ανταλλαγή τους γίνεται σαφώς δυσκολότερη υπόθεση. Για να μην τα πολυλογώ, έχοντας ξεκινήσει με μικρά παιχνιδάκια που κοστίζουν τρία, τέσσερα ή πέντε ευρώ έφτασα να κατέχω, έστω και προσωρινά, games των 15-20 ευρώ στο Steam, ακόμη κι αν αυτά ήταν κατά γενική ομολογία «σάπια». Εν τούτοις, και καθώς δε με ενδιαφέρουν οι ανταλλαγές για τις ανταλλαγές, αλλά για να μπορέσω να αποκτήσω games που τα «ζαχαρώνω» από καιρό, έχω ήδη γίνει κάτοχος αρκετών τέτοιων, κατά βάση platforms.

Έχω ήδη παίξει και τερματίσει τα Funk of Titans και Schein, με το δεύτερο να κλέβει σαφώς τις εντυπώσεις, κι έχω επίσης αποκτήσει τα Nihilumbra, Deadlight και Vessel. Για να φτάσω σ’ αυτά πολλές φορές φορές υποχρεώθηκα εκ των πραγμάτων σε ανταλλαγές 2 προς 1, προσφέροντας δύο φθηνότερα games για να αποκτήσω ένα ακριβότερο κ.λπ.. Την καλύτερη ανταλλαγή, πάντως, την έκανα κατέχοντας διπλό το Flight Simulator X, καθώς αντάλλαξα το ένα αντίτυπο για ολόκληρη τη σειρά Game of Thrones της Telltale Games. Μπορεί τα παιχνίδια αυτά να μην είναι πρώτης ποιότητας, αλλά αν είσαι φανατικός των βιβλίων και της τηλεοπτικής σειράς, αυτά είναι λεπτομέρειες.

Καταλήγοντας, και εξαιρώντας τους φανατικούς συλλέκτες που μπορεί να αριθμούν χιλιάδες τίτλους και αντικείμενα, πιστεύω ότι η ενασχόληση με τις ανταλλαγές είναι μια πολύ καλή περίπτωση για όσους κατέχουν παιχνίδια τα οποία δεν πρόκειται να παίξουν. Η έξαρση των digital αντιτύπων τους με τους κωδικούς – κλειδιά έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στο συγκεκριμένο τομέα. Ενδείκνυται ακόμη για όσους δε θέλουν να παίξουν τους Πειρατές της Καραϊβικής καθήμενοι μπροστά στην οθόνη τους, αλλά και γι’ αυτούς που προτιμούν ή δεν είναι διατεθειμένοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Αν αξίζει κάτι τέτοιο ή όχι, είναι στην κρίση του καθενός. Επί προσωπικού, εφόσον αποφάσιζα να αγοράσω τα games που προανέφερα και με ενδιέφεραν, θα έπρεπε να καταβάλω 75 ευρώ. Απεναντίας, τα έχω ήδη στην κατοχή μου χωρίς να πληρώσω σεντ. Και έπεται συνέχεια.

Continue reading
Recent Comments
Zaratoth
Πολύ ωραίο άρθρο. Και εγώ έχω κάνει 2-3 trades στο Steamgifts αλλά περισσότερο να πω την αλήθεια κάνω όταν σκάσουν humble bundles ... Read More
Friday, 22 January 2016 23:41
Professor_Severus_Snape
Σ' ευχαριστώ. Το σκέφτομαι κι εγώ να κάνω κάνα giveaway εκεί, καθώς είδα ότι με σχετικά λίγα τέτοια, και σε οποιαδήποτε games, μπο... Read More
Saturday, 23 January 2016 18:46
725 Hits
2 Comments

Minecraft: Education Edition

Minecraft: Education Edition

Η Microsoft ανακοίνωσε μια νέα έκδοση του Minecraft, το Minecraft: Education Edition, το οποίο προορίζεται για χρήση σε σχολεία για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Δεν θα διαφέρει καθόλου από το κανονικό version του Minecraft, απλά θα έχει μερικά καινούργια χαρακτηριστικά, για παράδειγμα θα βελτιωθεί ο χάρτης του παιχνιδιού για να μπορούν να κατευθύνονται οι μαθητές με μεγαλύτερη ευκολία, οι καθηγητές θα μπορούν να επιλέξουν ποιοί πόροι θα είναι διαθέσιμοι στους μαθητές και επιπλέον θα υπάρχει κάμερα και λεύκωμα ώστε οι μαθητές να μπορούν να τραβήξουν screenshots για να θυμούνται που είχαν μείνει.

Βεβαίως, η επιτυχία του θα εξαρτάται στην συμμετοχή των καθηγητών. Συγκεκριμένα, η Microsoft δημιούργησε μια ιστοσελίδα, στην οποία οι καθηγητές θα μπορούν να υποβάλλουν ψηφιακούς κόσμους και lesson plans που έχουν φτιάξει, προκειμένου να αξιοποιηθούν και από άλλους καθηγητές ανά τον κόσμο. Μάλιστα, η ίδια η Microsoft δεν σκοπεύει να κατασκευάσει ιστορικά μέρη στο Minecraft και lesson plans, επομένως όλα εξαρτώνται από τους καθηγητές.

Το Minecraft: Education Edition θα κοστίζει $5 ανά μαθητή και, καθώς θα συνδέεται με το Microsoft account του, ο μαθητής θα μπορεί να το παίξει και από το σπίτι του. Αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο καλοκαίρι του 2016.

 

Continue reading
692 Hits
0 Comments

Anime και Δύση

Anime και Δύση

Οι περισσότεροι εδώ μέσα γνωρίζουμε τι είναι το anime. Και ακόμη και ο πιο αρχάριος γνωρίζει να ξεχωρίζει τη διαφορά με τα δυτικού πολιτισμού animations. Δεν είναι απλά θέμα σχεδιασμού ή χρωμάτων. Είναι και θέμα φιλοσοφίας και κουλτούρας. Είναι αναπόφευκτο να επιρεαστούν το ένα από το άλλο, σε οποιονδήποτε βαθμό. Ελπίζω να μην είμαι ο μόνος που παρατήρησε τις εσωτερικές διαμάχες του Aang όσο προσπαθούσε να γίνει ένας ολοκληρωμένος Avatar, όπως επίσης τον αγώνα του Vash να δαμάσει τις ενοχές που έχει και να μαζέψει το θάρρος να αντιμετωπίσει τον χειρότερο εχθρό του.

 

Τώρα, δεν προσπαθώ να συγκρίνω τους δύο αυτούς χαρακτήρες μεταξύ τους. Αντιθέτως, όποιος γνωρίζει τις σειρές και τις έχει δει και τις δύο, θα καταλάβει ότι ο Aang, έχει στοιχεία από τον γνωστό σε πολλούς Naruto. Αντίθετα, ο Vash έχει συγκεντρωμένα αρκετά στοιχεία από την προσωπικότητα του Batman. Προσπαθεί να αποφύγει τη βία, όπως ο Batman αποφεύγει να σκοτώσει άνθρωπο (οι λόγοι που έχουν δοθεί γι' αυτό το θέμα είναι απαράδεκτοι, αλλά είναι άλλο θέμα αυτό). Γνωρίζει ποια είναι η "αρρώστια" και προσπαθεί να τη θεραπεύσει μέσω της πλάγιας οδού, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να χυθεί αθώο αίμα. Είναι παμπόνηρος σε ορισμένες περιπτώσεις και αρκετά ευρηματικός, καθώς επίσης έχει καταφέρει να εμπνεύσει φόβο και σεβασμό σε απλούς ανθρώπους, απλά με το να είναι βουτηγμένος στις δικές του σκέψεις.

 

Δεν είναι ιδιαίτερα εύστοχα ή ακριβή τα παραδείγματα που έδωσα, αλλά θεωρώ ότι με αυτά μπορεί κανείς να κατανοήσει πως έχει επηρεαστεί ο μια πλευρά από την άλλη. Σαφώς και έχουν υπάρξει τα ιδιαίτερα στίγματα της εκάστοτε κουλτούρας, διαφορετικά θα μιλούσαμε απλά για αντιγραφή. Ο τρόπος σκέψης του Batman είναι μακράν διαφορετικός από εκείνον του Vash, κι ο Aang έχει εντελώς διαφορετική νοοτροπία και γρηγορότερη ωρίμανση σκέψης από τον Naruto. Αλλά σε τι βασίζεται πλέον αυτή η τόσο φανατική διαφοροποίηση του ενός από τον άλλο; Το χειρότερο απ' όλα: Τι έχουν οι θεατές να χωρίσουν και τόσο πολύ καταπιάνονται στη μάχη μεταξύ των δύο πλευρών;

 

spodermon vs vosh

 

Προσωπικά, θεωρώ ότι το όλο θέμα είναι μια μεγάλη φούσκα. Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνεται όλο αυτό για να αποδείξει μία από τις δύο μεριές ως ανώτερη από την άλλη. Μου φαίνεται απά μια φάρσα, μια δικαιολογία να κρυφτούν από πίσω όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται αργότερα στα φόρουμ και τα blogs για ρατσισμό και μαλακίες. Δηλαδή όλη αυτή η διαμάχη για ποιο λόγο γίνεται; Για το πόσο ίδια είναι τα κινούμενα σχέδια που παράγουν Ανατολή και Δύση; Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ. Σύμφωνα με τη Wikipedia, anime έξω από την Ιαπωνία είναι μόνο ότι παράγεται από την βιομηχανία της Ιαπωνίας. Εδώ είμαι κάπως σύμφωνος, καθώς πρέπει να τραβηχθεί κάπου ένα όριο, ώστε να τα ξεχωρίζουμε. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι άλλο πράγμα. Δείχνει απλά την προέλευση του προϊόντος. Όπως τα ελληνικά ρούχα που φτιάχνονται στην Ταϋλάνδη. Ή τα ελληνικά οπωρολαχανικά που παράγονται στην Αίγυπτο και οπουδήποτε αλλού. Είναι μια ταμπέλα. Κάπου έχει χαθεί η μπάλα....

 

Εν πάσει περιπτώσει! Η διαφορές για το ποιος ανήκει σε πιο στρατόπεδο και τι είναι ανατολικό και τι δυτικό και άλλα περί του πολέμου αυτού, έχουν δημιουργηθεί... στη Δύση! Δηλαδή μια χώρα που απλά έπλασε ένα μέσο ψυχαγωγίας, κατάφερε να βάλει ολόκληρο τον ανατολικό "πολιτισμό" σε κατάσταση εμφυλίου. Στο ίντερνετ... Ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω. Άρχισαν τα ιντερνετικά πυρά και εμφανίστηκε ο όρος "wee-a-boos", για να χαρακτηρίζουν όλους εκείνους που βλέπουν anime. Πιθανότατα είδαν κάποια στιγμή που έβγαλε τόσο δυνατά συναισθήματα, ώστε να δακρύσουν και να πουν ότι αυτά είναι για τους λιπόψυχους κλαψιάρηδες. Ρε κάνετε πλάκα;

 

Μετά από αυτό, ο στρατός που υποστηρίζει anime κατάφερε να αναδείξει την ομορφιά σε αυτού του είδους τις στιγμές και το πως επηρεάζει έναν χαρακτήρα και την πλοκή της ιστορίας. Κάπως έτσι τα καθησύχασαν τα παιδάκια και τους νταήδες της Δύσης. Δηλαδή τους την είπαν και τους έμπηξαν μια τάπα. Όμως η Δύση έπρεπε να απαντήσει! Δεν είναι δυνατόν να αφήσει να ξεφύγουν έτσι! Ήταν ύπουλο το χτύπημα αυτό! Και για να ανταποδώσει τα πυρά τι έκανε; Ανακάλυψε το Ecchi. Κι εμείς τον τροχό...

 

Θα με ρωτήσει τώρα κάποιος αμύητος: "Μα τι είναι το ecchi, ω, τιτάνιε Reaper;" Και θα του απαντήσω συνοπτικά: "Softcore porn." Αν κανείς έχει ενστάσεις, να τις διατυπώσει τώρα στα σχόλια κι εγώ ως οπαδός της ελευθερίας λόγου, θα τις διαγράψω Innocent  Μεγάλα στήθη, εσώρουχα που εμφανίζονται γιατί φτερνίστηκε ένα σπουργιτάκι και ρούχα που διαλύονται πιο εύκολα κι από κάστρα στην άμμο. Κι έτσι επανήλθε ο όρος "wee-a-boo" στο προσκήνιο.

 

στήθη

 

Την εικονιζόμενη σειρά την είδα μόνο και μόνο επειδή δούλευα ως editor σε γκρουπάκι που μετέφραζε σειρές. Παίζει να είμαι ο μόνος που το ανακάλυψε έτσι. Ειλικρινά, το παράτησα και ζήτησα από τον αρχισυντάκτη να με αναθέσει σε άλλη σειρά, γιατί με εκνεύριζε που δεν ήξερα πού να συγκεντρωθώ...

 

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι με αυτού του είδους της σειρές, ο δυτικός κόσμος διχάστηκε ξανά στα δύο, επειδή θεώρησαν ότι είναι παιδικές σειρές, τις οποίες τελικά βλέπουν ενήλικες λόγω περιεχομένου, οι οποίοι είναι σπυριάρηδες, μετρίου εισοδήματος, που ζουν σε σκοτεινά υπόγεια συγγενών τους και τη βρίσκουν με αυτά τα πράγματα. Και είχαν δίκιο. Τη βρίσκουν με αυτά τα πράγματα. Αλλά αν το πάρουμε έτσι, η άποψη αυτή χρησιμοποιείται και από κλαρινογαμπρούς/-νύφες, για εμάς τους gamers. Μα δεν τους έχει πει κανείς ότι λογικό είναι να έχει κανείς σπυράκια όταν περνάει εφηβία; Εκείνοι τι έκαναν; Πάτησαν Select και μετά Skip Cinematic; Ugh...

 

Προφανώς δεν πέρασε από κανενός τον εγκέφαλο το ενδεχόμενο ότι αυτό που η Δύση (και ως Δύση εννοώ κυρίως τις Η.Π.Α.) έχει ως καθημερινή σειρά, στην Ιαπωνία αντιστοιχεί το anime. Αν πάρει κάποιος το πρόγραμμα ενός ιαπωνικού τηλεοπτικού σταθμού, θα δει ότι έχουν στο πρόγραμμα τους και σειρές με αληθινούς ηθοποιούς, αλλά και anime. Κι αν το περιεχόμενο της σειράς απευθύνεται σε εξειδικευμένο κοινό, τότε το βάζουν στην αντίστοιχη ώρα.

 

Αυτό αρνούνται όμως να το αποδεχθούν πολλοί. Κι όταν λέμε πολλοί, εννοούμε το 99% αυτών που βρίζουν εμάς που βλέπουμε anime. Βγάλε άκρη τώρα... Γιατί μια σκηνή στο Vikings ή στο Game of Thrones, που δείχνει σεξ, βιασμούς, σφαγές και αιμομιξία να έχει περισσότερη αξία από την αναζήτηση της Yamada για 1000 sexfriends; Ή τις προκλητικές στιγμές του Senran Kagura; Επειδή είναι άνθρωποι στην πρώτη περίπτωση; Αυτό είναι παράλογο!!!! Ή μήπως έβλεπε κανείς με ανυπομονησία μήπως και φανεί η Wonder Woman στο Justice League, επειδή είχε τα φοβερά ιδανικά;

 

Επειδή βαρέθηκα να γράφω (ιδέες και παραδείγματα έχω πολλά ακόμη), θα κλείσω με το ποια πιστεύω εγώ ότι είναι η διαφορά. Ο δυτικός πολιτισμός που δεν δέχεται τα anime, στηρίζεται στο γεγονός ότι οι δικοί του ήρωες έχουν μεταποιηθεί ως επί το πλείστω, για να απευθύνονται στο νεαρό κοινό που τα παρακολουθεί. Αντίθετα, η Ιαπωνία (αφού το πάμε έτσι) έχει δει ότι υπάρχει κοινό που θέλει το Χ προϊόν και κοινό που θέλει το Ψ προϊόν, αλλά θα μεγαλώσει και θα μπει στην αγορά του Χ. Επομένως έχει φτιάξει διαφορετικά προϊόντα. Από τη στιγμή όμως που βλέπει ότι η δουλειά έχει πιο πολύ χρήμα στο Χ προϊόν, επικεντρώνει μεγαλύτερο κεφάλαιο εκεί. Η Δύση το βλέπει αυτό και άλλοι το δέχονται, αλλά απολαμβάνουν και το Ψ και το Ω προϊόν, από τη στιγμή που προσφέρει κάτι άξιο απόλαυσης, και άλλοι το κατακρίνουν δίχως να βλέπουν την καμπούρα τους. Ρε πάτε καλά;

 

Για μένα, δεν υπάρχει χώρος για διακρίσεις σε αυτό το θέμα. Εάν βλέπω κάτι και μου αρέσει, θα το δεχθώ. Αν δε με ικανοποιεί, θα το στείλω αδιάβαστο. Κυριολεκτικά. Όλα περιφέρονται γύρω από το πόσο δεκτικός είναι κάποιος σε νέες κουλτούρες.

 

Υ.Γ. : Ποντίκι πάνω από την τρίτη εικόνα για να διαβάσετε τον τίτλο.

 

TR

Continue reading
Recent comment in this post
geololj
Τι υπέροχα μαλλιά που έχει η Ria!
Monday, 08 February 2016 06:12
772 Hits
1 Comment

Πώς να μπείτε στο κόσμο των MMORPGs


Ακόμα κι αν ψάχνετε θησαυρούς στους φανταστικούς κόσμους του Guild Wars 2, του World of Warcraft και του ArchAge ή προκαλέσετε χαοτικές μάχες στο Archlord 2, για να τα καταφέρετε χρειάζεστε ένα συνδυασμό ικανοτήτων, επιμονής, υπομονής, τύχης και προσωπικότητας.
 
Οι νέοι στο χώρο των MMORPG (noob-άδες) συνήθως δε παρατάνε τα διάφορα games κι αυτό επειδή ψάχνουν απεγνωσμένα να βρούνε καλούδια, να εξοντώσουν τεράστια τέρατα και να ολοκληρώσουν διάφορα quests. Αυτό γίνεται σχεδόν ούτως ή άλλως στη ψηφιακή τους ζωή. Αλλά εκεί που δυσκολεύονται είναι στους άγραφους κανόνες των κόσμων των οποίων επισκέπτονται. Οι κανόνες αυτοί δεν έχουν επιβληθεί από τους θεούς του κάθε σύμπαντος ή το software του εκάστοτε τίτλου. Αντιθέτως, επιβάλλονται από τη κοινωνικότητα του κάθε gamer. Ακολουθήστε τους κανόνες και θα περάσετε όμορφα. Αγνοήστε τους και θα είστε το μαύρο πρόβατο αμέσως. Κάποιον μου θυμίζει... Ίσως τον R2D2... Χμ... Μάλλον σε επόμενο άρθρο θα μιλήσω περαιτέρω γι αυτό.
 
Γενικότερα, για να τα καταφέρετε στο κόσμο των MMORPGs χρειάζεστε λίγο παραπάνω σκεπτικό και τακτ. Αν θέλετε να περάσετε όμορφα, ορίστε μερικά tips για να το κάνετε.
 
1)Παραδεχτείτε ότι είστε noob-άς
Αν παραδεχτείτε ότι είστε νέος στο χώρο οι βετεράνοι θα σας βρουν και θα σας εξηγήσουν διάφορα πράγματα. Αυτό δεν είναι κακό καθώς ρωτώντας και πράττοντας είναι 2 κινήσεις "κλειδιά" που θα σας βοηθήσουν στο μέλλον.
 
2)Μη πιστεύετε ότι ακούτε
Υπάρχουν οι βετεράνοι, αλλά πάντα υπάρχει η κακιά πλευρά της ζωής, ακόμα και στα videogames. Διαβάστε τις οδηγίες προσεκτικά και αν ακούσετε ότι κάτι παραείναι καλό για να είναι αληθινό να είστε σίγουροι ότι ισχύει.
 
3)Μάθετε το back-story του τίτλου
Ακόμα κι αν δεν θέλετε να μπείτε στα RPG για να κερδίσετε φήμη και χρήματα, γνωρίζοντας το lore που διαθέτει κάθε τίτλος θα κάνει την εμπειρία σας πολύ πιο όμορφη, όχι μόνο για εσάς, αλλά και για τους συμπαίκτες σας.
 
4)Βουλώστε το και ακούστε πρώτα
Αν έχετε πάει σε gaming events σίγουρα έχετε δει nerds οι οποίοι το "παίζουν" ειδικοί και ξερόλες. Κανείς όμως δε τους παίρνει στα σοβαρά και έτσι πρέπει. Οι αληθινοί role-players ακούνε, μαθαίνουν και μετά μιλάνε.
 
5)Τα groups είναι ωραία
Οι developers του τίτλου που επιλέξατε στοχεύουν εξαρχής στο γεγονός ότι παίζετε με παρέα που αποτελείται από αρκετά άτομα. Ναι μεν μπορείτε να διασκεδάσετε και μόνος σας, αλλά ο κόσμος που περιπλανείστε είναι σχεδιασμένος για group-play. Γνωριστείτε με κόσμο, κάντε παρέα και κάντε τις αποστολές σας μαζί.
 
6)Για το καλό σας, μη παρακαλάτε!
"Δώστε μου αντικείμενα", "Δώστε μου health potion!". Γενικά τα παρακάλια είναι ενοχλητικά στη πραγματική ζωή μόνο που στη ψηφιακή μπορούν να σας μιλήσουν ακόμα πιο άσχημα για τέτοια συμπεριφορά.
 
7)Αν κάποιος σας κάνει cyber-bullying απλά αγνοήστε τον
Θυμάστε τι σας έχουν πει οι γονείς σας; Τα περισσότερα MMORPGs είναι τεράστιοι κόσμοι. Πηγαίνετε σε άλλα μέρη τους.
 
8)Να θυμάστε ότι παίζετε με ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Ναι, ζωντανούς ανθρώπους! Εκτός από τους NPCs, οι υπόλοιποι δεν είναι bots ή απλοί κώδικες. Θέλουν να διασκεδάσουν όπως κι εσείς. Και δε θέλουν να τους παρενοχλούν όπως κι εσείς σίγουρα δε θέλετε κάτι τέτοιο. Αν δεν είστε φανατικοί ανταγωνιστές θα διασκεδάσετε σίγουρα καθώς όπως και στη πραγματική ζωή, η συνεργασία φέρνει καλύτερα αποτελέσματα.
 
Μέχρι τις επόμενες συμβουλές,
 
Game on!


Αναρτήθηκε από το blogspot μου στις 16/1/2016
http://omnibotretrogaming.blogspot.gr/2016/01/mmorpgs.html

Continue reading
Recent Comments
ProtosC.J
Πιστεύω οτι άπλα πρέπει να έχεις έναν η περισσότερους φίλους.
Wednesday, 20 January 2016 11:25
Omnibot
Σε περίπτωση που δεν έχεις όμως, τι θα κάνεις;
Saturday, 23 January 2016 10:07
623 Hits
2 Comments

Οι Gamers βγαίνουν ραντεβού: O απόλυτος οδηγός στρατηγικής

 
Έχει παρεξηγηθεί ότι το gaming και τα ραντεβού δεν πάνε μαζί. Γιατί; Δεν μπορώ να το καταλάβω, αλλά θα μπορούσε να έχει να κάνει με κάποια αρνητικά στερεότυπα ή την αντίληψη ότι τα videogames είναι μια solo δραστηριότητα. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! 
Αν είστε αρκετά εφευρετικοί, τα videogames μπορούν να γίνουν ένα σημαντικό εργαλείο για τη βελτίωση της ζωής σας και του/της συντρόφου σας. Το μόνο που χρειάζεται είναι η σωστή τεχνική.
 

 

-Τι; Τεχνική;
Ναι. Συνδυάζοντας δύο από τα πιο διασκεδαστικά μέρη της ζωής σας δεν είναι βέβαια ότι καλύτερο για ανθρώπους με ευαίσθητες καρδιές. Πρέπει να γίνετε cool τυπάκια. Ναι, ναι, ίσως να νομίζετε ότι έχετε το πάνω χέρι στη σχέση σας. Ίσως και να το έχετε ήδη. Αλλά αν δεν το έχετε (και χρειάζεστε μια μικρή βοήθεια για να ξεκινήσετε σιγά σιγά), επιτρέψτε μου να προτείνω 10 συμβουλές-τεχνικές τις οποίες μπορείτε να εντάξετε στο ρεπερτόριό σας.
 

 

1)Η κλασσική επεξήγηση των controls
 
Εάν έχετε δίπλα σας ένα "καυτό" πρόσωπο που δεν είναι πολύ εξοικειωμένο με το game που θα βάλετε, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να έρθει κοντά σας και να πάρει μέρος στη δράση από μια απλή και γρήγορη εκμάθηση του χειρισμού. Αν έχετε δει εκείνη την περίφημη σκηνή κεραμικής στο "Ghost", έχετε δει ήδη τη τεχνική.
 

 

2) Τα horror-games και η αγκαλίτσα σφιχτή-σφιχτή 
Βλέπετε μια ταινία τρόμου με την ελπίδα κάποια στιγμή να πει το αμόρε «Είμαι φοβισμένη-αγκάλιασέ με». Πολύ κλισέ. Αν θέλετε πραγματικά να δείξετε ότι είστε cool τυπάκι, χαμηλώστε τα φώτα, βάλτε το τελευταίο Resident Evil (Resident Evil Origins ή Resident Evil Revelations 2 είναι ok) και διδάξτε στην αγάπη σας τα survival-horror games.

 
 

3) Motion controlled games
Πιθανότατα δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ανεβάσετε τη θερμοκρασία μέχρι το βράδυ μετά από ένα φιλικό και ανταγωνιστικό game με motion controlled games. Games δηλαδή που χρησιμοποιούν το Kinect, ή το Wii Sports στο Wii ή ακόμη και το Michael Jackson: The Experience είναι ιδανικά για την επίδειξη των τρομερών κινήσεων που διαθέτετε καθώς και του ραντεβού σας. 
 

4) Το co-op του έρωτα

 

Τι καλύτερος τρόπος για να δείξετε την αγάπη σας από το να παίζειτε τον αγαπημένο σας τίτλο στο co-op mode; Όχι μόνο θα έχετε την ευκαιρία να διασκεδάσετε, αλλά δεν υπάρχει κανένας τρόπος το αγαπημένο σας πρόσωπο να παραπονεθεί ότι δεν περνάτε οποιαδήποτε στιγμή μαζί.
 

5) Οι Sims
-Οι Sims; Ορίστε;

Ναι, γενικά η όλη σειρά "The Sims" είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να βάλετε το σύντροφό σας στο ίδιο σκεπτικό με το δικό σας. Μπορείτε να κάνετε τα πάντα: διασκέδαση, οικοδόμηση του σπιτιού των ονείρων σας, ψώνια και καυτές εξωσυζυγικές σχέσεις. Όλα αυτά χωρίς να αφήσετε την άνεση του καναπέ σας.
 

6) T-shirts
Αυτό μπορεί να απαιτεί μια συνοδό με λίγο περισσότερο από το κανονικό αφέλεια, αλλά αν μπορείτε να την πείσετε να έρθει για μια νύχτα head-to-head σε sports games, θα πρέπει να είστε σε θέση να ξεχωρίζετε τις ομάδες σας, έτσι δεν είναι;

 
7) Multi-player παρενοχλήσεις

 
 
Αυτό εδώ είναι για εσάς τα κορίτσια! Χρησιμοποιήστε ιδιωτικά κανάλια για να ψιθυρίσετε προτάσεις στα αγόρια κατά τη διάρκεια της multi-player αναμέτρησης. Κατά τη διάρκεια της αγαπημένης τους δραστηριότητας κατά πάσα πιθανότητα θα ταραχτούν αρκετά με αυτά που θα τους λέτε και έτσι δε θα έχετε κανένα πρόβλημα να τους κάνετε frag στο πι και φι.
 

8) Strip-Mario Party
Ποιος δεν απολαμβάνει λίγη ανταγωνιστική δράση; Τραβήξτε την αγαπημένη σας έκδοση του Mario Party (το Mario Party 10βρίσκεται ήδη στα ράφια καιρό τώρα) και ο ηττημένος κάθε mini-game θα πρέπει να βγάζει ένα ρουχαλάκι. Ε;
 

9) Game Events
Εάν τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν πιο σοβαρή τροπή, ίσως να θέλετε να προτείνετε μια επίσκεψη σε ένα gaming τουρνουά. Κατ 'αρχάς, το αντικείμενο του πόθου σας μπορεί να νομίζει ότι πηγαίνετε σε μια παραδεισένια τοποθεσία! Δεύτερον, τη στιγμή που θα φτάσετε εκεί, θα έχετε μια τέλεια ευκαιρία να της γνωρίσετε τον κόσμο και το hobby σας που αν μη τι άλλο, είναι cool.
 

10) Έλα να παίξουμε Half Life 3!
Γιατί να κλαψουρίζουμε για το γεγονός ότι αυτό το παιχνίδι δεν πρόκειται ποτέ να κυκλοφορήσει; Χρησιμοποιήστε την αιώνια καθυστέρηση προς όφελός σας. 
-Τι, το παιχνίδι δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα; Καλά, ίσως μπορούμε να βρούμε κάτι άλλο να κάνουμε...
Εάν αυτές οι συμβουλές δεν σας βοηθήσουν και σας αφήνουν την αίσθηση ότι το αμόρε σας πρόκειται να φύγει, θα πρέπει να κάνετε το ανήκουστο. Θα πρέπει να συνδέσετε τα μικρόφωνα Sing-Star... Ή, ακόμη χειρότερα, να παρακολουθήσετε το The Notebook σε DVD!


Αναρτήθηκε από το blogspot μου στις 16/1/2016
http://omnibotretrogaming.blogspot.gr/2016/01/gamers-o.html

Continue reading
778 Hits
0 Comments

Mortal Kombat Origins

 
Για περίπου μια ολόκληρη γενιά, το Mortal Kombat έχει δημιουργήσει τεράστιο fan base. Άλλα franchises έχουν έρθει και έχουν φύγει ή έχουν αυξηθεί μπας και καταφέρουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο των fighting games αλλά το Mortal Kombatπαρόλο που έχει κάπως ανόητη ιστορία, γραφικά splatter-punk, σκληρές κινήσεις και προκλητικό combo system έχει κρατήσει το franchise εν ζωή για 22 χρόνια περίπου. Η τελευταία έκδοση του τίτλου βρίσκεται ήδη στα ράφια των καταστημάτων και επειδή crash-αρε η μητρική μου και εμφανίστηκε μια τεράστια blue-screen μπροστά μου, είπα να ρίξω μια γρήγορη ματιά στο παρελθόν της σειράς.

 
Το Mortal Kombat είναι ένα fighting game που αναπτύχθηκε αρχικά από το studio της Midway Games του Σικάγο το 1992. Μετά από τη πτώχευση της Midway, η ομάδα ανάπτυξης του τίτλου εξαγοράστηκε από τη Warner Brothers και μετατράπηκε στηNetherRealm Studios. Η ανάπτυξη του πρώτου παιχνιδιού βασίστηκε αρχικά σε μια ιδέα που είχε ο Ed Boon και ο John Tobias η οποία είχε να κάνει με ένα video game στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Jean-Claude Van Damme, αλλά αυτή η ιδέα απομακρύνθηκε και έλαβε τη θέση της μια καινούρια. Ο λόγος φυσικά για το πρώτο fighting game επιστημονικής φαντασίας με τίτλο Mortal Kombat!

 
Το ίδιο το όνομα της σειράς είναι επίσης γνωστό για τη χρήση του γράμματος "Κ" στη θέση του "C" για το σκληρό ήχο του Κ. Έτσι το ορθογραφικό λάθος της λέξης «combat», καθώς και άλλες λέξεις με το σκληρό "Κ" είναι σκόπιμα.

 
Η σειρά είναι γνωστή για τα υψηλά επίπεδα αιματηρής βίας και κυρίως λόγω των τελειωτικών κινήσεων . Το καθοριστικό και πιο γνωστό χαρακτηριστικό της σειράς Mortal Kombat, το "FATALITY", ήταν μια μεγάλη και πρωτότυπη ιδέα. Ταfatalities επιτρέπουν στο νικητή της αναμέτρησης να λήξει έναν αγώνα με έναν ιδιαίτερο τρόπο τον ανυπεράσπιστο αντίπαλό τους. Με προκαθορισμένο πάτημα πλήκτρων, ο νικητής αποτελειώνει φρικιαστικά τον αντίπαλο σκοτώνοντάς τον.

 
Σαν μέγας fan των fighting games γενικότερα, οφείλω να ομολογήσω ότι το Mortal Kombat αντιπροσωπεύει τη διαφορά στη φιλοσοφία αυτού του είδους games. Ναι, στο Street Fighter 2 όταν παίζετε είναι η στιγμή προς στιγμή που μετράει και στο Tekken η δυσαρέσκεια που θα προκαλέσετε στους φίλους σας κάνοντας ατέλειωτα capoeira combos με τον Eddy. ΣτοMortal Kombat όμως, η μάχη είναι απλά ένα μονοπάτι για να φτάσεις στο αποτέλεσμα. Ποιο είναι αυτό; Μα το Fatality φυσικά! Θες να το δεις και σχεδόν θέλεις να παρακάμψεις το fighting κομμάτι για να δεις το αιματηρό αποτέλεσμα !
 
Η σειρά ήταν αντικείμενο μεγάλης διαμάχης στο χώρο των videogames και υπήρξαν αρκετές δικαστικές υποθέσεις οι οποίες σε μεγάλο βαθμό σχετίζονταν με το εξαιρετικά βίαιο περιεχόμενό της, ιδίως με τον αρχικό τίτλο που βοήθησε την καθιέρωση του συστήματος ESRB (Entertainment Software Rating Board). H σειρά είχε απαγορευτεί σε πολλές χώρες!

 
Το franchise δεν βασίζεται μόνο στη καλή εμφάνιση και το gore για την επιτυχία του. Παρά το γεγονός ότι η έντονη βία ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να προκαλέσει την προσοχή του κόσμου, το Mortal Kombat προσφέρει μια άλλη πλευρά - μια πλευρά που συχνά παραβλέπεται- που συγκράτησαν οι fans οι οποίοι επανέρχονται για την ιστορία του, το gameplay του καθώς και το fighting system που διαθέτει και εξελίσσεται από sequel σε sequel.
 
 
Πέρα όμως από τα sequel, ο πρώτος τίτλος άνοιξε το δρόμο και σε άλλα μονοπάτια. Γυρίστηκαν ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, ένα παιχνίδι καρτών καθώς και διάφορες σειρές comics . Μαζί με το Street Fighter της Capcom και το Tekken της Namco, το Mortal Kombat είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα franchises στην ιστορία fighting games και γενικά των video games.
 
Άρα, πού καταλήγουμε;
"Get over here" και game on!
 
Continue reading
570 Hits
0 Comments
Notification