GameWorld Blogs

Γράψτε τα άρθρα σας στα blogs και δείτε τα να δημοσιεύονται στην κεντρική σελίδα του GameWorld.gr, στην ενότητα Blogs, κάτω δεξιά. Κάθε κείμενό σας θα πρέπει να έχει μέγεθος κατ' ελάχιστο 2-3 παραγράφους και να αφορά προσωπική άποψη και όχι είδηση. Αν δεν δημοσιευθεί εντός 24 ωρών τότε στείλτε email στο info@gameworld.gr για δημοσίευση.

PC VS CONSOLES: H αιώνια μάχη

b2ap3_thumbnail_3_PC_vs_Console1_id1393001684_252197.jpg

Η μάχη των PCs με τις κονσόλες συνεχίζεται, με τους υποστηρικτές της κάθε πλευράς να βρίσκουν ολοένα και περισσότερα επιχειρήματα για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Πόσες φορές πραγματικά δεν σας έχουν πειράξει φίλοι σας λέγοντας χαρακτηριστικά π.χ. “Σίγουρα δε θα χρειαστεί να κάνεις αναβάθμιση για να παίξεις το Witcher 3” ή “Καλά, παίξε εσύ το Titanfall χωρίς Xbox Gold στο One”. Προσωπικά, έπαψα να ασχολούμαι με άτομα που σχολιάζουν με τέτοιο τρόπο τη διασκέδασή μου, ασχέτως αν αυτή μου προσφέρεται μέσα από κάποιες τεχνικές ή μη δυσκολίες.


Πριν λίγες μέρες, διάβασα ότι οι τεχνικοί της Sony κατάφεραν να ξεκλειδώσουν τον 7ο πυρήνα του PS4 κι ότι θα αποδίδει σε τέτοιο βαθμό που θα χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια για να αποδώσουν παρόμοια τα PCs.

Οι κονσόλες έχουν φτάσει σ’ένα επίπεδο που μπορούν να ευχαριστήσουν οποιονδήποτε επενδύσει κάποια χρήματα πάνω τους. Το επίπεδο έχει ανέβει, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους… Τα παιχνίδια τείνουν να φτάσουν (αν όχι να ξεπεράσουν) τα αντίστοιχα στα PCs!

Κι εδώ ρωτάω: PC ή κονσόλα boys and girls; Για να ακούσω την άποψή σας. Omni out!

Continue reading
Recent Comments
NICKGENERALGR
φισικα pc το μονο καλο με της κονσολες ειναι οτι ειναι φτινες .
Thursday, 10 December 2015 22:50
Professor_Severus_Snape
Πιστεύω ότι σε επίπεδο τεχνικών προδιαγραφών πάντοτε τα PC θα είναι ένα βήμα μπροστά καθώς οι κονσόλες θα βγαίνουν σε μια χρονική ... Read More
Friday, 11 December 2015 09:23
Salina
Οτι πληρωνεις παιρνεις θες μετριες επιδοσεις πηγαινε σε κονσολα ,θες μπομπα γραφικα και επιδοσεις πας σε ενα πολυ καλο pc!
Friday, 11 December 2015 12:11
947 Hits
5 Comments

Χακάροντας ολόκληρο το Σικάγο

Χακάροντας ολόκληρο το Σικάγο

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια αποτελούν διαχρονικά μια ιδιαίτερα διαδεδομένη μορφή διασκέδασης, η οποία έχει γνωρίσει μεγάλη έξαρση από την είσοδο στον 21ο αιώνα και εξής. Αμέτρητοι τίτλοι κυκλοφορούν ετησίως σε -φορητές και μη- κονσόλες και PC, ενώ τα τελευταία χρόνια η εξέλιξη στο mobile gaming είναι επίσης ραγδαία ξεφεύγοντας εντελώς από απαρχαιωμένα games τύπου Tetris και «φιδάκι». Παιχνίδια πάσης φύσεως, με βασικό στόχο να προσφέρουν διασκέδαση και χαλάρωση στο περιθώριο των υποχρεώσεων όλων, μικρών και μεγάλων, ίσως τα σημαντικότερα στοιχεία που μπορεί να χαρίσει ένα game. Είμαι σίγουρος ότι αν ρωτούσα τον καθένα για το είδος των παιχνιδιών με τα οποία περνάει πιο ξεκούραστα, η απάντηση θα ήταν διαφορετική σε αρκετές περιπτώσεις.

Άλλοι μπορεί να αρέσκονται σε MOBA, κάποιοι να προτιμούν να βυθίζονται στον κόσμο ενός sandbox – survival game, ορισμένοι να φτιάχνουν στρατούς, να χτίζουν κτίρια και να δίνουν μάχες σε strategies, έτεροι να απολαμβάνουν ένα καλό adventure κ.ά.. Στις δύο τελευταίες κατηγορίες συγκατατάσσω σίγουρα τον εαυτό μου, καθώς επίσης και σ’ αυτήν των open world action – adventure. Παιχνίδια του είδους, που συνδυάζουν αυτοκίνητα, καταδιώξεις και gunfight στους… δρόμους και τις πλατείες, πάντοτε μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Καλώς ή κακώς, όμως, αυτό έχει και το ανάλογο τίμημα καθώς οι απαιτήσεις μεγαλώνουν παίζοντας στο ίδιο genre, με αποτέλεσμα το συναίσθημα του ενθουσιασμού να παρουσιάζεται σπανιότερα, ακόμη και ασχολούμενος με ένα πολύ καλό παιχνίδι.

Ένα τέτοιο είναι το Watch Dogs. Η πρώτη κυκλοφορία της Ubisoft σε μια κατηγορία στην οποία η Rockstar έχει εδραιώσει την παντοκρατορία της με τη σειρά Grand Theft Auto. Είναι γνωστό τοις πάσι το τεράστιο hype που είχε δημιουργήσει η γαλλική εταιρία ενόψει της κυκλοφορίας του παιχνιδιού πέρυσι, καθώς επίσης και τα ουκ ολίγα προβλήματα τα οποία συνόδευσαν την έκδοση για PC, με έμφαση στο πολύ κακό optimization και το φιάσκο των πετσοκομμένων γραφικών σε σύγκριση με το release για PS4 και Xbox One. Τη στιγμή που στις κονσόλες το οπτικό περιεχόμενο είναι σκέτη μαγεία, στους υπολογιστές μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς καλό, ειδικά έχοντας εικόνα από τις πρώτες. Μπορεί βεβαίως στη συνέχεια να κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό mod που αποκαθιστά την τάξη με κόστος κάποια drop frames, αλλά είμαι της άποψης πως όταν χρειάζεσαι «βοήθεια» από τρίτους, κάτι δεν έχεις κάνει καλά. Λίγους μήνες αργότερα η Ubisoft έμελλε να προκαλέσει επιπλέον αλγεινή εντύπωση με το ακόμη χειρότερο «κατόρθωμα» του Asssassin’s Creed: Unity.

Σήμα κατατεθέν του Watch Dogs από την πρώτη στιγμή ήταν το hacking. Το στοιχείο εκείνο που κατάφερε να εξιτάρει την πλειοψηφία των gamers παγκοσμίως, ακόμη κι αν αρκετοί κατέκριναν τον τίτλο στο σύνολό γιατί δεν αποδείχθηκε ανάλογος των δυσθεώρητων προσδοκιών που δημιουργήθηκαν. Η δυνατότητα παρεμβολής σχεδόν σε οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή μέσω ενός smartphone πέτυχε να προσδώσει ένα βασικό νέο στοιχείο το οποίο δεν είχαμε συναντήσει σε αντίστοιχα παιχνίδια. Το γεγονός ότι τα γεγονότα του συγκεκριμένου λαμβάνουν χώρα στη σύγχρονή μας εποχή (2012/13), όπου οι περισσότεροι έχουν μια τέτοια συσκευή ως προέκταση του χεριού τους, έπαιξε σίγουρα αποφασιστικό ρόλο για την επιτυχία του. Πρωταγωνιστής είναι ο Aiden Pierce, επαγγελματίας χάκερ που κυκλοφορεί με το δικό του smartphone ανά χείρας σε μόνιμη βάση, στο εναλλακτικό Σικάγο που μας εισάγει ο τίτλος και το οποίο απέκτησε τη συγκεκριμένη εικόνα του μετά το πραγματικό γεγονός του μνημειώδους blackout του 2003 στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που βύθισε στο σκοτάδι περισσότερα από 50 εκ. κατοίκων!

Στο παιχνίδι το εν λόγω συμβάν αποδίδεται σε ενέργεια ενός χάκερ, κάτι που οδήγησε μετέπειτα στη δημιουργία του Central Operating System (ctOS) από την Blume Corporation. Ένας υπερυπολογιστής ελέγχει πλέον το σύνολο των ηλεκτρονικών συσκευών παραβιάζοντας εμμέσως την ατομική ελευθερία του καθενός. Αμέτρητες κάμερες βρίσκονται διάσπαρτες σε ολόκληρη την πόλη, στο εσωτερικών των κτιρίων, ακόμη και των σπιτιών, δίνοντας εικόνα και ήχο σχεδόν από οπουδήποτε, ανά πάσα ώρα και στιγμή, καταγράφοντας ακόμη και τις πιο προσωπικές στιγμές των πολιτών. Ο υπόγειος πόλεμος μαίνεται μεταξύ των hackers, που θέλουν να σταματήσει όλο αυτό που συμβαίνει, και των fixers, που δεν είναι ουσιαστικά παρά hackers αλλά και επαγγελματίες δολοφόνοι, οι οποίοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της βρώμικης καθεστηκυίας τάξης.

Αυτό τουλάχιστον είναι το background του παιχνιδιού, που ομολογώ ότι το βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, μολονότι ίσως δεν αναδεικνύεται στο βαθμό που θα έπρεπε. Κι αυτό γιατί η ιστορία του Watch Dogs, παρότι δεν είναι κακή, δεν καταφέρνει να διεισδύσει σε βάθος στις συνθήκες που επικρατούν, ούτε να αναδείξει τη συναισθηματική κατάσταση των χαρακτήρων. Σ’ αυτό δε βοηθά ούτε το voice acting, καθώς οι -μάλλον άγνωστοι- ηθοποιοί που δίνουν τις φωνές τους εμφανίζονται άτονοι και άνευροι, ακόμη και στις στιγμές που το -ομολογουμένως συμβατικό- σενάριο προσφέρει ευκαιρίες. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, Noam Jenkins, στο ρόλο του Aiden, δεν καταφέρνει να πείσει σχεδόν σε κανένα σημείο. Είναι προφανές ότι το πακέτο των ηθοποιών αποδείχθηκε ξεκάθαρα αποτυχημένο, ειδικά για έναν τίτλο στον οποίο επενδύθηκαν περίπου 70 εκ. δολάρια! Τα προσχήματα στον ήχο σώζουν τόσο τα ηχητικά εφέ (όπλων, συγκρούσεων αυτοκινήτων, εκρήξεων κ.λπ.) όσο και το πολύ καλό soundtrack που περιλαμβάνει δυναμικά σύγχρονα και παλαιότερα τραγούδια που σε κρατούν σε εγρήγορση.

Η ιστορία, λοιπόν, τοποθετεί τον ήρωα αποφασισμένο για εκδίκηση. Μετά από μια ηλεκτρονική ληστεία τραπέζης μέσω smartphone, η οποία πήγε στραβά λόγω της παρεμβολής άλλου χάκερ, ο Aiden αποφασίζει για λόγους ασφαλείας να φυγαδέψει από την πόλη τα παιδιά της αδερφής του, Nicole. Όμως στην καταδίωξη που ακολουθεί, το αυτοκίνητο αναποδογυρίζει έχοντας δεχτεί σφαίρα στα λάστιχα, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο η 6χρονη Lena. Έντεκα μήνες αργότερα, κι ενώ ο Aiden φέρει βαρέως το γεγονός νιώθοντας προσωπικά υπεύθυνος για το θάνατο της μικρής, ανακαλύπτει αυτόν που πυροβόλησε οδηγώντας στο θάνατό της. Από την ανάκριση δε θα προκύψουν πολλά, και πλέον ο ήρωας θα ξεκινήσει την αναζήτησή του παίρνοντας σταδιακά βοήθεια από συμμάχους, κατά βάση απρόσμενους. Η πλοκή είναι αλήθεια ότι δε χαρίζει ιδιαίτερες συγκινήσεις, ούτε υπάρχουν οι ανατροπές που θα εντυπωσιάσουν. Αποδείχθηκε ότι η Ubisoft έριξε το βάρος κυρίως στα γραφικά, όσον αφορά τις κονσόλες, καθώς επίσης και στο gameplay.

Στον νευραλγικό αυτόν τομέα το Watch Dogs τα πηγαίνει εξαιρετικά, πάντοτε με αιχμή του δόρατος το hacking, όπου προσφέρονται αμέτρητες προοπτικές. Ο Aiden έχει τη δυνατότητα να πάρει εικόνα μέσω του smartphone από οποιαδήποτε κάμερα και να «μεταβεί» μ’ αυτόν τον τρόπο από τη μία στην άλλη αποκτώντας πρόσβαση σε εγκαταστάσεις και συστήματα ασφαλείας τα οποία και «σπάζει» κομίζοντας οποιαδήποτε πληροφορία ή αρχείο χρειάζεται. Επιπροσθέτως, για να ξεφεύγει πιο εύκολα από την αστυνομία, και όχι μόνο, μπορεί να προκαλέσει κυκλοφοριακό χάος και ατυχήματα χακάροντας τα φανάρια, να ανασηκώσει ή να περιστρέψει γέφυρες, ενώ ξεκλειδώνοντας τις αντίστοιχες δυνατότητες μπορεί να σηκώνει κολωνάκια ή καρφιά στη μέση του δρόμου.

Κι ακόμη, να ανατινάζει αγωγούς αερίου προκαλώντας πολύ εντυπωσιακές εκρήξεις στην άσφαλτο, να ανοιγοκλείνει τις πόρτες των τρένων για μια ταχύτερη διαφυγή ή να μπλοκάρει το σύστημα πλοήγησης και ανίχνευσης των ελικοπτέρων για κάποια δευτερόλεπτα, όσα χρειάζεται για να εξαφανιστεί! Στα πλαίσια αυτά, το hacking συνεχίζεται και στους εχθρούς αποσπώντας την προσοχή τους ή ακόμη και μετατρέποντάς τους σε… πυροτέχνημα εφόσον είναι ζωσμένοι με χειροβομβίδες και δεν προλάβουν να τις απομακρύνουν εγκαίρως! Hacking μπορεί να γίνει και σε ηλεκτρικές συσκευές ενσωματωμένες στους τοίχους προκαλώντας έκρηξη και σκοτώνοντας όποιον έχει την ατυχία να βρίσκεται κοντά, σε κινητά τηλέφωνα απλών πολιτών αποκτώντας έτσι πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους και εύκολα χρήματα από το πλησιέστερο ATM και, τελικά, σε ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας!

Τα όπλα και οι σφαίρες τους είναι αμέτρητα σε κάθε γνωστή κατηγορία (pistols, shotguns, rifles, snipers, machine guns κ.ά.) και διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή εφόσον ο πρωταγωνιστής τα έχει πάρει μία φορά, ενώ ξεχωρίζει ο εκτοξευτής χειροβομβίδων τον οποίο τίμησα και απόλαυσα δεόντως. Συγκεντρώνοντας τα απαραίτητα μηχανικά μέρη, ο Aiden κάνει επιτόπου craft εκρηκτικές ύλες για να δημιουργήσει χειροβομβίδες ή βόμβες τύπου C4, ή αποκτά τη δυνατότητα να προκαλέσει προσωρινά blackout σε κτίρια καταφέρνοντας να «γλιστρήσει» αναίμακτα ανάμεσα από πολλούς εχθρούς. Οι επιλογές είναι πάρα πολλές, κάτι που κάνει το παιχνίδι πάρα πολύ διασκεδαστικό.

Σ’ αυτές πρέπει να προστεθεί εν προκειμένω η παρουσία ενός πληρέστατου skill tree, κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοια παιχνίδια. Μέσω αυτού και των τεσσάρων κατηγοριών του (Hacking, Combat, Driving, Crafted Items + Notoriety) ξεκλειδώνονται διάφορες ικανότητες (αρκετές αναφέρθηκαν νωρίτερα), όπως -ενδεικτικά και μόνο- η κατοχή περισσότερων εκρηκτικών, η μικρότερη ανάκρουση των όπλων ή το καλύτερο focus, όπου ο χρόνος κινείται πιο αργά δίνοντας την ευκαιρία για περισσότερα kills ή έναν καλύτερο ελιγμό με το όχημα. Το σύνολο των αυτοκινήτων,  μηχανών και σκαφών υπερβαίνει τα 75 και αποτελούν αντίγραφα των πραγματικών, με κάποιες μικρές παραλλαγές ίσως για λόγους δικαιωμάτων, όμως γίνεται ξεκάθαρο εξαρχής τι οδηγείς κάθε φορά.

Όσον αφορά το βαθμό δυσκολίας του παιχνιδιού, υπάρχουν τέσσερα επίπεδα (Easy, Normal, Hard, Realistic). Παίζοντας στο υψηλότερο διαπίστωσα ότι τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο δύσκολα στο δεύτερο μισό, περίπου από τα τέλη του τρίτου κεφαλαίου (σε σύνολο πέντε) και εξής, αν και κάποιες αποστολές στην πορεία μπορεί να βγουν και λίγο πιο εύκολα. Επιπλέον, στο Realistic απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και κάλυψη σχεδόν ανά πάσα στιγμή, καθώς δύο – τρεις σφαίρες (ενίοτε ακόμη και μία!) αρκούν για να εγκαταλείψει ο Aiden τα εγκόσμια, ενώ το A.I. των εχθρών είναι ιδιαίτερα υψηλό, με συνεχείς εναλλαγές θέσεων, εφορμήσεις και… εκτοξευόμενες χειροβομβίδες για να τον ξετρυπώσουν από το δικό του σημείο κάλυψης.

Κατάφερα να δω τους τίτλους τέλους μετά από περίπου 24 ώρες έντονης δράσης και αναρίθμητων επιλογών. Το γεγονός ότι ολοκλήρωσα μόλις το 31.8% του τίτλου, που αποτελεί και την κεντρική ιστορία, μαρτυρά ότι η συνολική του αντοχή στο χρόνο τουλάχιστον τριπλασιάζεται. Τα side quests ποικίλουν και αφθονούν, αλλά στην πλειοψηφία τους παραπέμπουν σε αποστολές που, σαν δομή, έχουν ήδη γίνει στη βασική υπόθεση.  Εν κατακλείδι, το Watch Dogs είναι ένας τίτλος ο οποίος αδίκησε τον εαυτό του δημιουργώντας υψηλότερες προσδοκίες του αναστήματός του. Το απολαυστικό του -και πρωτότυπο ως προς το hacking- gameplay και τα απίστευτα γραφικά στις κονσόλες το καθιστούν ένα πάρα πολύ καλό game, σε αντιδιαστολή με την απογοητευτική σε οπτικό επίπεδο PC έκδοση, τη μάλλον ρηχή ιστορία του και το ανεπαρκές voice acting.

Continue reading
827 Hits
1 Comment

Nightmare Creatures 2 (PSOne, Dreamcast)

b2ap3_thumbnail_Nightmare-Creatures-II-U-SLUS-01112-front.jpg

Λονδίνο 1934. Ο Adam Crowley ελευθερώνει τους δαίμονές του για άλλη μια φορά και εμείς ως Herbert Wallace πρέπει να σώσουμε τη κατάσταση.


Το Nightmares Creatures που είχε κυκλοφορήσει παλιότερα απέκτησε το sequel που του άξιζε; O νέος τίτλος κράτησε τα παλιά καλά στοιχεία του προκατόχου του, αλλά πρόσθεσε νέα και πολύ ΑΙΜΑ! Αλλά για πάμε να ρίξουμε μια ματιά.

b2ap3_thumbnail_hqdefault.jpg

Το παιχνίδι είναι ένα από τα κλασσικά του είδους όπου προχωράμε και σφάζουμε ότι βρούμε μπροστά μας. Το κακό στο συγκεκριμένο τίτλο είναι ότι πραγματικά σκοτώνουμε τα πάντα μιας και μόλις συναντήσουμε κάποιο πλάσμα πρέπει να το εξοντώσουμε για να προχωρήσουμε. Δε γίνεται να αποφύγετε τη μάχη. Έτσι αν έχετε ραντεβού με τον έρωτά σας (ή τον οδοντίατρο...) να έχετε υπόψιν σας ότι θα τον στήσετε. Στην αρχή έχει πλάκα αλλά μόλις συνειδητοποιήσετε ότι αυτό θα συνεχίσετε να το κάνετε για ώρες καταντάει εκνευριστικό και ενοχλητικό καθώς οι μάχες δεν είναι και τόσο σύντομες.

b2ap3_thumbnail_maxresdefault_20151205-104827_1.jpg

Τα γραφικά είναι πολύ καλά αλλά τα οπτικά εφέ είναι επαναλαμβανόμενα και οι πίστες μπορεί να σας φανούν βαρετές. Το ατμοσφαιρικό περιβάλλον και η ενδιαφέρουσα πλοκή αποζημιώνουν το παίκτη και αν έχετε συνδέσει τη κονσόλα σας με κάποιο ηχοσύστημα θα εκπλαγείτε από τη ποιότητα του τίτλου στον ηχητικό τομέα. Το soundtrack διαθέτει μουσική από τον Rob Zombie (\m/) στα cut-scenes και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μουσική από τον Frederic Motte που συμμετείχε και στο 1ο τίτλο. Ο χειρισμός είναι λιγάκι δύσκαμπτος αλλά δε χαντακώνει το τίτλο. Οι κινήσεις εκτελούνται εύκολα αλλά η περιπλάνησή σας είναι που έχει θεματάκια. Αρκετές φορές θα χάνετε επειδή δε μπορείτε να υπολογίσετε την απόσταση του άλματος που εκτελεί ο Herbert με αποτέλεσμα να πέφτετε συχνά στο κενό.

Αυτό όμως που με εξέπληξε ήταν η δυνατότητα fatalities! Αφού έχετε χτυπήσει αρκετά κάποιον εχθρό, μπορείτε να τον πετσοκόψετε! Κυριολεκτικά! Χέρια, πόδια, όλα.

b2ap3_thumbnail_maxresdefault-1.jpg


Αν θέλετε να ζήσετε τη φρίκη του σκοτεινού και άγνωστου Λονδίνου δοκιμάστε το. Είτε θα το μισήσετε είτε θα το λατρέψετε. Είναι θέμα προσωπικού γούστου. Δεν είναι ο τίτλος που έφερε ΤΗ καινοτομία, αλλά ότι έπρεπε για τους κατόχους PlayStation και Dreamcast. Ευελπιστώ κάποια στιγμή να δούμε κι ένα τρίτο μέρος καθώς όλο το σκηνικό και το σενάριο του παιχνιδιού κάνουν ΚΡΑ για να κυκλοφορήσει νέος τίτλος.

b2ap3_thumbnail_crowley_by_rikimaruazuma-d4cl847.jpg

 

 

Continue reading
695 Hits
0 Comments

Ένα μαγευτικό παραμύθι στη Σκανδιναβική μυθολογία

Ένα μαγευτικό παραμύθι στη Σκανδιναβική μυθολογία

Στη σύγχρονη ιστορία των videogames με την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας παρατηρούμε τις εταιρίες των developers να επιδίδονται σε ένα ανελέητο κυνηγητό της οπτικής τελειότητας και ευρύτερα του τεχνικού τομέα. Ο βομβαρδισμός με trailers, gameplay videos και screenshots από προσεχείς ή ήδη διατιθέμενους στην αγορά τίτλους είναι ασταμάτητος και το αποτέλεσμα αφήνει πολλές φορές άναυδους από την πρόοδο που επιτυγχάνεται καθημερινά και το εξαγόμενο αποτέλεσμα. «Μέτρον άριστον» έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες από τον 6ο αι. π.Χ. και είχαν απόλυτο δίκαιο. Με δεδομένο ότι πολλά πράγματα τα έχουμε συναντήσει εδώ και καιρό σε διάφορα games, δεν είναι λίγες οι φορές που ένας εξαιρετικός ή και άψογος οπτικοακουστικός τομέας «ντύνει» ένα τουλάχιστον τετριμμένο gameplay, επαναλαμβανόμενο και γνωστό από το παρελθόν. Τα παραδείγματα είναι πολλά, με τη σειρά Assassin’s Creed και τη συχνότητα των τίτλων της να αποτελούν αυτή τη στιγμή το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Θα έλεγα πως οι gamers στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε άλλα πράγματα, αναζητώντας νέες εμπειρίες, αλλά δεν είναι κάτι που πιστεύω πραγματικά. Αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στα παιχνίδια που παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις και κατ’ επέκταση αυτά που παίζονται περισσότερο σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεωρώ ότι το αξιολογικό κριτήριο βρίσκεται μάλλον σε χαμηλό βαθμό συγκρίνοντας και διακρίνοντας τι είναι καλό και τι διαφημίζεται ως καλό. Πολύ ριψοκίνδυνη αυτή η γενίκευση, φυσικά, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τόσο στη μουσική όσο και στον κινηματογράφο. Τούτο βεβαίως δε σημαίνει ότι αντικειμενικά κορυφαίοι τίτλοι ανά genre όπως -ενδεικτικά και μόνο- GTA V, Fallout 4, Metal Gear Solid V: The Phantom Pain, The Witcher 3, θα πρέπει να απαξιωθούν στο όνομα μιας υποτιθέμενης -και υποκριτικής σε τέτοια περίπτωση- αναζήτησης του διαφορετικού και νεωτεριστικού.

Περιπλανώμενος στα καταχωνιασμένα, σκονισμένα και αραχνιασμένα ράφια στο βάθος της δωρεάν βιβλιοθήκης του Steam, αναζητούσα αυτό το διαφορετικό και τελικά το βρήκα! Το βιβλίο που έχουν διαβάσει ελάχιστοι, δημιουργήθηκε από έναν άσημο συγγραφέα, δεν προωθήθηκε ποτέ σημαντικά, όμως είναι πολύ καλύτερο από πολλά του είδους, τα οποία μάλιστα κοστίζουν. Ο τίτλος του, μεγάλος και μεγαλεπήβολος: «Heroine's Quest: The Herald of Ragnarok»! Δεν έχω παίξει τα άπαντα των games, όμως μπορώ να υποστηρίξω με τη μέγιστη ζέση ότι αυτό είναι το καλύτερο δωρεάν που έχει υπάρξει ποτέ, σε οποιαδήποτε κατηγορία! Άλλωστε, για να είναι καλό ένα βιβλίο θα πρέπει να έχει να διηγηθεί μια καλή ιστορία. Είναι η περίπτωση που ένα τέτοιο κρύβει μέσα του έναν πολύτιμο θησαυρό, ένα μαγευτικό παραμύθι το οποίο σε ταξιδεύει, σου διδάσκει, σε παιδεύει και σε ψυχαγωγεί. Βασισμένο στη Σκανδιναβική μυθολογία, το Heroine’s Quest είναι το αριστούργημα της Crystal Shard, indie εταιρίας developer η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο για περισσότερα από 15 χρόνια, και πλέον είναι βέβαιο ότι θα δώσω ιδιαίτερη προσοχή επίσης στις υπόλοιπες δημιουργίες της, προηγούμενες αλλά και επικείμενες.

Πρόκειται για ένα υβριδικό point & click adventure/RPG, που καταφέρνει να διακριθεί εξίσου στις δύο κατηγορίες εντυπωσιάζοντας. Αφηγείται την ιστορία μιας ηρωίδας η οποία αποφασίζει να ανταποκριθεί στην έκκληση του Κόμη του Jarnvidr για κάποιον που θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στις δυνάμεις του παγετού και να θέσει ένα τέλος στον ατελείωτο χειμώνα. Όμως αυτό το… φονικό κρύο μόνο τυχαίο δεν είναι. Γίγαντες (Jotunn, Bergrisi, Muspell) και trolls περιδιαβαίνουν ανεμπόδιστα στο Midgard, έναν από τους Εννιά Κόσμους. Ληστές, άγριοι λύκοι, φαντάσματα και άλλα διαβολικά πνεύματα λυμαίνονται το δάσος του περιοχής (Járnviðr) καθιστώντας κάθε διαδρομή θανατηφόρα επικίνδυνη. Ο γίγαντας Egther βρίσκεται κλεισμένος στον πύργο του, όμως η απειλή μόνο μικρή δεν παραμένει καθώς προσπαθεί να ελευθερώσει τον θεό Loki.

Οι μέρες του Ragnarok πλησιάζουν, της καταστροφής των πάντων και της νέας μεγάλης μάχης των θεών στην οποία κάποιοι εξ αυτών θα σκοτωθούν και άλλοι θα ζήσουν για να δουν την αναδημιουργία του κόσμου. Η πιστότητα του παιχνιδιού στη μυθολογία των Σκανδιναβών είναι παροιμιώδης και αποτελεί μοναδική ευκαιρία και ιδανική αφετηρία για τη μελέτη κάποιων περισσότερων σχετικών στοιχείων. Το σύνολο των τοποθεσιών, ονομασιών, γεγονότων, δαιμονικών πλασμάτων και εν τέλει η καθ’ αυτή ιστορία συνιστούν ένα αυθεντικό μάθημα και εντρύφηση στην σκανδιναβική πολιτιστική κληρονομιά, έχοντας μάλιστα ως βασικό εγχειρίδιο το Prose Edda, παλαιό σκανδιναβικό λογοτεχνικό έργο, το οποίο μαζί το Poetic Edda (αντίστοιχη ποιητική συλλογή) χρονολογούνται περί το 1220!

Ξεκινώντας το παιχνίδι δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ το μέγεθος της δουλειάς που έχει γίνει. Η δωρεάν διάθεσή του σε καμία περίπτωση δεν προδιέθετε για κάτι τέτοιο. Τα γραφικά με retro αναφορά, βγαλμένα από τη γνωστή καλή old-school εποχή, ήταν όπως τα φανταζόμουν. Σχεδιασμένα με μια υπέροχη αισθητική για τα δεδομένα του τίτλου και με πανέμορφα χρώματα στο σύνολό τους, που αναδεικνύονται ακόμη περισσότερο στην πορεία, ενώ τα χιονισμένα – παγωμένα τοπία επικρατούν σχεδόν παντού. Εν τούτοις, οι αιφνιδιασμοί και οι ευχάριστες εκπλήξεις δε σταμάτησαν να διαδέχονται η μία την άλλη, ενόσω διαπίστωνα ότι ο τίτλος δεν είναι άλλο ένα ευχάριστο indie παιχνιδάκι της σειράς, αλλά έχει πρωτοφανές βάθος στο gameplay του και η επιμέλειά του έχει γίνει με πολύ μεγάλο μεράκι και προσφορά ακόμη και από απλούς gamers – υποψήφιους ηθοποιούς! Χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια (Traveler, Seeker, Heroine, Savior), οι δε χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι 33 στο σύνολό τους, ενώ το εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως υπάρχει πλήρες voice acting. Για να συμβεί αυτό, οι developers πραγματοποίησαν ανοιχτές auditions συγκεντρώνοντας μέσα σε τρεις εβδομάδες περισσότερες από 600(!) από περισσότερα από 100 άτομα!

Αρκετοί εκ των εκλεκτών έδωσαν τη φωνή τους σε παραπάνω από έναν χαρακτήρες, ενώ ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι το σύνολο των επίσημων ηχογραφήσεων έγινε μέσω e-mail(!), με τους developers να αποκρυσταλλώνουν εν συνεχεία το παραγόμενο αποτέλεσμα! Συνυπολογίζοντας ότι πρόκειται για σχεδόν 4.000 γραμμές μόνο για αυτές(!), αντιλαμβάνεται ο καθένας τόσο το ιδιαίτερα μεγάλο βάθος του σεναρίου όσο και την προσπάθεια που απαιτήθηκε υπ’ αυτές τις συνθήκες. Επί της ουσίας, οι φωνές των χαρακτήρων καταφέρνουν να συνδυάσουν αλλοπρόσαλλα τον ερασιτεχνισμό με τη σοβαρότητα, την απόπειρα πειθούς αλλά συγχρόνως και τη χιουμοριστική προσέγγιση, χαρακτηριστικά που τελικά προκύπτουν και διακρίνονται. Το σίγουρο είναι ότι άπαντες το απόλαυσαν δεόντως, όπως μαρτυρούν και τα επιλεγμένα bloopers που γίνονται διαθέσιμα μετά τον τερματισμό. Σ’ αυτό βοήθησαν τόσο ορισμένες προερχόμενες από τη Σκανδιναβία λέξεις, όσο και αρκετές από τις απολαυστικές ατάκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Υπάρχει κάποια στιγμή μια γυμνή γυναίκα στη μέση του δάσους, με μαύρες μπάρες στα «επίμαχα» σημεία. Η ηρωίδα τη ρωτάει για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό(!) και το πρώτο σκέλος της απίστευτης απάντησης που λαμβάνει, βρίσκεται στο κάτωθι screenshot!

Ο Pieter Simoons, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του παιχνιδιού, έδωσε τον καλύτερό του εαυτό «αλωνίζοντας» μέσα στο δημιούργημά του χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν και τίποτα! Ανάλογα χιουμοριστικά σχόλια υπάρχουν, κυριολεκτικά, ανά πάσα στιγμή και για κάθε επιλογή που θα κάνει η πρωταγωνίστρια. Γυρίζοντας τον κέρσορα στην ένδειξη του χεριού και σημαδεύοντας ένα τζάκι, μπορεί να εμφανιστεί επί της οθόνης ένα σχόλιο του τύπου «Πέρασες το χέρι σου πάνω από τη φωτιά, νιώθεις περήφανος γι’ αυτό»;! Γυρίζοντάς τον στην ένδειξη των χειλιών και σημαδεύοντας ένα κλειστό παράθυρο, η απίστευτη ατάκα είναι «You wonder if your Heroine’s Quest would run on these windows»! Και αμέτρητα, αμέτρητα άλλα, που θα τα αποκρύψω ώστε… «να μη χαλάσω τη φάση» σε κανέναν ενδιαφερόμενο, ενώ υπάρχουν και χιουμοριστικές αναφορές τόσο σε παλαιότερους τίτλους της Crystal Shard όσο στον… Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και τα Χάρι Πότερ! Αδυνατώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου κάποιο παιχνίδι με μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμορ.

Κι όμως, όπως προανέφερα, ο τίτλος σε καμία των περιπτώσεων δε στερείται σοβαρότητας.  Τουναντίον, η υψηλή ποιότητά του είναι πρόδηλη και αδιαμφισβήτητη πέρα για πέρα, ενώ ο βαθμός πρόκλησής του μη αναμενόμενος. Απευθύνεται ξεκάθαρα σε απαιτητικούς gamers και είναι δεδομένο πως όσοι ασχοληθούν, θα δυσκολευτούν αρκετά. Ως adventure, υπάρχει σημαντικός αριθμός γρίφων που προκύπτουν κατά τη διάρκειά του και η δυσκολία τους δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη. Το γεγονός ότι οι κατευθυντήριες γραμμές είναι από αδρές έως σχεδόν ανύπαρκτες, δυσκολεύει σημαντικά τα πράγματα. Πολλές φορές αυτές μπορεί να βρίσκονται σε κάποιο βιβλίο ή στην απάντηση που έδωσε ένας NPC σε ανύποπτο χρόνο περνώντας απαρατήρητη τότε.

Σε άλλες περιπτώσεις, ο πειραματισμός σχετικά με το ποιο αντικείμενο πρέπει να χρησιμοποιηθεί πού, μπορεί να πάρει αρκετή ώρα. Επιπροσθέτως, αν θελήσει κάποιος να ολοκληρώσει το 100% του παιχνιδιού θα πρέπει σε πρώτη φάση να θυμάται από μνήμης κάθε quest το οποίο έχει προκύψει μέσα από αναφορές των NPC’s. Παίζοντας Witcher υπήρχαν γραμμένα σε κατάλογο τρία-τέσσερα main quests και επτά-οκτώ side quests, δίνοντας τη δυνατότητα να ανατρέξεις σ’ αυτά και να δεις τι έχεις να κάνεις. Εδώ δε συμβαίνει αυτό. Παρά ταύτα, η περιήγηση στον κόσμο του παιχνιδιού συνοδεύεται από μια πολύ όμορφη και ατμοσφαιρική μουσική, διαφορετική ανά περιοχή, ενίοτε και κτίριο, καθώς επίσης κατά τη διάρκεια της νύχτας και, φυσικά, της μάχης.

Μια μπάρα στα options ρυθμίζει το difficulty level του παιχνιδιού, η ουσία του οποίου εντοπίζεται κυρίως σε τρία στοιχεία. Αυτονόητα τις μάχες, αλλά επίσης τη διατροφή και τον ύπνο! Ως γνήσιο RPG και καθώς η ηρωίδα είναι κι αυτή ένα θνητός άνθρωπος, χρειάζεται να τρέφεται, να ξεκουράζεται και να κοιμάται προκειμένου να αναπληρώνει τις αντοχές της (stamina), την υγεία αλλά και το mana της. Για να συμβεί το πρώτο, θα πρέπει κυρίως είτε να βγει στο δάσος να κυνηγήσει είτε να αγοράσει τροφή. Για το δεύτερο, μπορεί πάντοτε να βρεθεί ένας ζεστός και φιλόξενος χώρος. Στο ανώτερο επίπεδο δυσκολίας, λοιπόν, η πρωταγωνίστρια θα πεθάνει αν παραμελήσει αυτούς τους τομείς, ακόμη και εκτιθέμενη για υπερβολική ώρα στο κρύο, τουλάχιστον στο ξεκίνημα, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει στα χαμηλότερα levels. Όσον αφορά τη μάχη, αυτή είναι προτιμότερο να διεξάγεται με τη χρήση του πληκτρολογίου για καλύτερη ανταπόκριση και αμεσότερες επιλογές. Η πρωταγωνίστρια και ο εχθρός έρχονται στο κέντρο της οθόνης και τότε ο συγχρονισμός επιθετικός και αμυντικών ενεργειών είναι αυτός που παίζει κυρίαρχο ρόλο.

Έχοντας εισχωρήσει ήδη στα του gameplay, άφησα για το τελευταίο κομμάτι στην περιγραφή της εμπειρίας μου ίσως το σημαντικότερο στοιχείο, επί του οποίου έκανα απλώς μια αναφορά νωρίτερα. Μιλώ για το εντυπωσιακό του βάθος και την ποικιλία που το χαρακτηρίζει, μη έχοντας να ζηλέψει τίποτα από άλλα RPGs. Μέχρι στιγμής έχω κάνει λόγο για «ηρωίδα» και «πρωταγωνίστρια» και η αιτία είναι ότι το όνομά της μπορεί να το καθορίσει ο καθένας πριν από την έναρξη του παιχνιδιού. Η δική μου ξανθιά πιξελιασμένη καλλονή δε θα μπορούσε να ονομάζεται -όπως προϊδεάζει η λέξη «καλλονή»- παρά Brienne of Tarth, από την ομώνυμη κόρη στον κόσμο του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου, εμπνεύσεως George Martin. Ως αυθεντικό παιχνίδι ρόλων, υπάρχουν συνολικά πέντε attributes (Agility, Endurance, Strength, Weapon Use, Willpower) και δέκα skills (Acrobatics, Animal Ken, Climbing, Fast Talk, Herbalism, Magic, Parrying, Stealth, Thievery και Throwing). Τα πάντα μπορούν να αναβαθμιστούν (ορισμένα ξεκινούν από το 5 και άλλα φτάνουν έως το 100), με ενέργειες ανάλογες του καθενός (μάχη με σπαθί, ξόρκια, σκαρφάλωμα στα δέντρα και ένα σωρό άλλα καθ’ έκαστο), όμως δεν υπάρχει δυνατότητα να είναι διαθέσιμα τα skills στο σύνολό τους.

Και γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, φυσικά, γιατί το Heroine’s Quest δεν έχει μόνο πολύ μεγάλη διάρκεια, αλλά μπορεί να παιχτεί με τρεις διαφορετικούς τρόπους! Η ηρωίδα μπορεί να είναι είτε Warrior, είτε Sorceress είτε Rogue, με εναλλακτικό σύστημα μάχης και τρόπο αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον! Υπάρχουν πράγματα που δε μπορεί να κάνει ως Warrior, άλλα που δεν κατέχει ως Sorceress και άλλα που αδυνατεί ως Rogue, πλην όμως, στο ξεκίνημα παρέχεται η επιλογή δημιουργίας ενός υβριδικού χαρακτήρα! Ορισμένα quests δε μπορούν να πραγματοποιηθούν εφόσον δεν υφίστανται οι ανάλογες δεξιότητες, κάποια μπορούν να ολοκληρωθούν με διαφορετικό τρόπο, ενώ μερικές πληροφορίες δε υπάρχει τρόπος να ληφθούν χωρίς τις σχετικές γνώσεις. Ενδεικτικά, αν στο ξεκίνημα δε δώσεις κάποιους από τους 50 διαθέσιμους training points για το magic skill, δεν πρόκειται να διαβάσεις ποτέ ρουνικά ως Warrior ή Rogue! Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, όλα αυτά εκτοξεύουν το replayability του τίτλου στα ύψη, και αν αναλογιστεί ότι, τουλάχιστον στο πρώτο playthrough -όπου δε γνωρίζεις τους γρίφους- και παίζοντας στο hard, η διάρκειά του υπερβαίνει τις 20 ώρες, γίνεται κατανοητό ότι στο εξής θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός ως προς τι άλλο game χαρακτηρίζει «διαμάντι».

Heroine’s Quest: The Herald of Ragnarok! Ένας τίτλος που θα μπορούσε να κοστίζει κατ’ ελάχιστο 30 ευρώ, αλλά, αντίθετα, η Crystal Shard τον διέθεσε απλόχερα δωρεάν για όλους τους gamers που ξέρουν να εκτιμούν αλλά και να τιμούν το πραγματικά καλό, σαν ένα χριστουγεννιάτικο δώρο από καρδιάς στις 25 Δεκεμβρίου 2013. Μια υπερπλήρης δημιουργία, ένα αφάνταστο, υπέροχο παραμύθι στο χώρο της Σκανδιναβικής μυθολογίας μέσα από ένα υποδειγματικό, ολοκληρωμένο και πρωτότυπο adventure/RPG, που απευθύνεται σε απαιτητικούς παίκτες. Ένα παιχνίδι το οποίο παραδίδει μαθήματα γύρω από την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά των βορειότερων περιοχών της ηπειρωτικής Ευρώπης αλλά και την πολύ μεγάλη εμβάθυνση στο gameplay του, που θα ζήλευαν ουκ ολίγα άλλα. Ξεκίνησα αμέριμνος την αναζήτησή μου για κάτι με το οποίο θα περνούσα ευχάριστα λίγες ώρες. Κατέληξα να απαντήσω τον καλύτερο free to play τίτλο όλων των εποχών.

Continue reading
Recent comment in this post
Blood Prince
Αρκετά ενδιαφέρον το blog !
Tuesday, 10 July 2018 02:16
1044 Hits
1 Comment

Τα παιχνίδια αποβλακώνουν τους νέους 2: Το ειδεχθές Internet και ο χαιρέκακος υπολογιστής

b2ap3_thumbnail_9.jpg

Έχοντας ήδη αναλύσει τις γνώσεις, αλλά και τις ικανότητες που μπορεί κάποιος να αποκομίσει παίζοντας παιχνίδια αποφάσισα να γράψω ένα blog για τους λόγους που τα παιχνίδια δεν λαμβάνουν την προσοχή και τα εύσημα που τους αρμόζουν στην κοινωνία. Ουσιαστικά θα αναλύσω τους λόγους που τα υπόλοιπα μέσα, με κύριο μέσο την τηλεόραση, τα μειώνουν. Υπάρχουν πολύ λόγοι που η τηλεόραση πλήττεται από τα παιχνίδια οπότε το μόνο της όπλο είναι η παραπληροφόρηση μπας και ο κόσμος απομακρυνθεί από τους υπολογιστές και ασχοληθεί καθόλου με αυτήν. Πλέον με την ανάπτυξη και την εξέλιξη του Internet η τηλεόραση έχει χάσει τεράστια ποσοστά τηλεθέασης. Κανείς νέος δεν βλέπει τηλεόραση και πλέον τείνουν και τα μεγαλύτερα άτομα να απομακρύνονται από αυτήν. Το αποτέλεσμα είναι η τηλεόραση να ακολουθεί την στρατηγική "για να νικήσω θα κάνω τους άλλους να χάσουν". Τι εννοώ? Η τηλεόραση μην μπορώντας να κοντράρει το Internet και τα παιχνίδια ούτε κατά διάνοια προσπαθεί να τα μειώσει και να χαλάσει την εικόνα που έχουν για αυτά οι άνθρωποι. Έχοντας μέρα παρά μέρα ρεπορτάζ για την "ηλεκτρονική μοναξιά", τους εθισμένους στο διαδίκτυο και όλους αυτούς που αυτοκτόνησαν με το Internet (και ναι αυτό το έχω ακούσει σε ρεπορτάζ) περνάει στους ημιμαθείς την ιδέα πως ότι περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή είναι αισχρό, ανάρμοστο και διαφθείρει την αγνά μυαλά των νέων. Επιπλέον ο "εθισμός στο Διαδίκτυο" δεν είναι επιστημονικός όρος. Η ψυχολογία δεν τον παραδέχεται ως αληθινό ψυχολογικό πρόβλημα.

Η διαταραχή εθισμού στο διαδίκτυο δεν συμπεριλαμβάνεται στο τελευταίο εγχειρίδιο DSM (DSM-5, 2013),[1] το οποίο χρησιμοποιείται τακτικά από ψυχιάτρους. Wikipedia

Το θέμα είναι πως υπάρχουν τόσα είδη εθισμού (ποτά, ναρκωτικά κ.α.) αλλά η τηλεόραση ασχολείται μόνο με τον εθισμό στο διαδίκτυο. "Ε καλά δεν υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί". Απαντώ στον εαυτό μου, "Προφανώς και υπάρχουν, αλλά ποιος ο λόγος". Δεν υπάρχει κέρδος στην είδηση ότι ένας ναρκομανής πέθανε στην Ομόνοια, ο προϋπολογισμός και τα ποσοστά τηλεθέασης μένουν ίδια. Από την άλλη με την είδηση ότι η κατάλληλη πτέρυγα του Παίδων έχει 90 παιδιά εθισμένα στο διαδίκτυο έχει έμμεσο κέρδος ( η οποία είναι και ψευδής με βάση σχετικό ρεπορτάζ του Gameworld). 

Όλες οι ανήσυχες Ελληνίδες μάνες ακούγοντας για αυτή την φρίκη δεν θα αφήνουν τα παιδιά τους να πλησιάζουν τον υπολογιστή. Αλλά επειδή είναι και πολυάσχολες γυναίκες με κάτι θα πρέπει να τα απασχολούν για να μην είναι όλη μέρα στα πόδια τους.

Που να τα βάλουν?...Που να τα βάλουν?... Α ναι στη τηλεόραση σε αυτό το ακίνδυνο, πράο και αγαθό κατασκεύασμα.

b2ap3_thumbnail_baby-tv.png

 Εδώ έρχεται και το επόμενο επιχείρημα. Πολύ γονείς δεν κάνουν την δουλειά τους σωστά. Έχοντας μεγαλώσει ένα παιδί που δεν είναι όπως το θες εσύ για τον α΄ή β΄λόγο πρέπει να βρεις κάποιον να ρίξεις τις ευθύνες, επειδή ή εσύ είσαι αλάνθαστος ή απλά δεν θες να παραδεχθείς το λάθος σου. Οπότε αντί ο μέσος Έλληνας γονιός να παραδεχτεί το "λάθος" του, απλά κατηγορεί τις εταιρίες παιχνιδιών. Η λογική πολλών γονιών είναι φταίει το παιχνίδι ή η εταιρία που το έφτιαξε, αλλά όχι εγώ που το πήρα στο παιδί μου για δώρο όταν έκλεισε τα 5. Και πες πως η εταιρία είναι ανώμαλη , αλλοπρόσαλη και παράφρων και θέλει να αλλοιώσει την αρμονική κοινωνία μας, εκείνο το σηματάκι με το χαρακτηριστικό +18 κάτω αριστερά λες να το έχουν βάλει για ομορφιά? Πραγματικά Έλληνα γονιέ δεν σε ανησύχησε λίγο ότι το παιχνίδι λέει από πίσω Violence ή Drug Use ή Sexual Content ή όλα αυτά μαζί. Αλλά πες ότι όντως όλα αυτά δεν παραξένευσαν τον γονιό, το άλλο πρόβλημα είναι ότι πολλοί γονείς δεν θέλουν να ασχοληθούν με το τι κάνει το παιδί τους στον υπολογιστή, οπότε καλύπτουν την αδιαφορία με κατηγορίες σε άλλους. Σου έχω νέα γονιέ αν όντως θες να προστατεύσεις το παιδί σου από την επαίσχυντη κοινωνία που ζούμε απαγόρευσε του επίσης να βλέπει τηλεόραση, να ακούει ραδιόφωνο, να βλέπει διαφημιστικές ταμπέλες σε δρόμους και να πηγαίνει το βράδυ στο γκάζι με τους φίλους του για να γιορτάσει τα δωδέκατα γενέθλιά του. Κοινώς προστάτεψε το απόλυτα ή για αρχή τουλάχιστον πάψε να βρίσκεις εύκολους στόχους. Και γιατί το Internet και τα παιχνίδια είναι εύκολος στόχος? Για το λόγο ότι βγαίνεις και το κατακρίνεις στη τηλεόραση και είναι απόλυτα φυσιολογικό, ενώ αν κατακρίνεις την τηλεόραση σε κόβουν, σε βρίζουν και ενίοτε σε απαλλάσσουν από τα άγχη της ζωή σου με μια δημόσια εκτέλεση (on air πάντα).

b2ap3_thumbnail_-1260x1680.jpg

Η τηλεόραση προσπαθεί να περάσει πέρα όλων των άλλων πως το διαδίκτυο απαρτίζεται κατά κύριο λόγο από ανθρώπους που θέλουν να σε βλάψουν, να σε ρεζιλέψουν και να σου πάρουν τα λεφτά και τα προσωπικά στοιχεία. Ναι ξέρεις γιατί οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι καθημερινά είναι υποδείγματα ηθικής όπως το αφεντικό μου που με απέλυσε πριν κλείσω μήνα για να μην πληρώνει αποζημίωση,  ο συμπαίκτης στην ομάδα μπάσκετ που μου έκανε δώρο μια ρήξη χιαστών για να μπει βασικός, αλλά και ο τύπος που μου την έπεσε με μαχαίρι για να του "δανείσω" το κινητό μου, όταν γύριζα χθες το βράδυ στο σπίτι μου .

b2ap3_thumbnail_316622682_ca7d24ad7d_z.jpg

 Η γεροντοκρατία είναι και αυτός ένας λόγος που τα παιχνίδια, ο υπολογιστής και το Internet υποβαθμίζονται από τα υπόλοιπα μέσα μαζικής (παρα)πληροφόρησης. Εν μέρη το καταλαβαίνω τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο από εκείνους, αλλά πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι κάτι το διαφορετικό δεν είναι και κακό. Ακούς τον κάθε γεροκάγκουρα να σου λέει για της κόντρες που έκανε με τα μηχανάκια, ή για το πόσες φυλακές έφαγε στον στρατό και μετά σου λέει να προσέχεις μην παρασυρθείς από τον υπολογιστή. Μα ναι παρασύρθηκα κάποτε και εγώ σαν νέος. Όταν ήμουν δημοτικό ένα site μου έβγαλε μήνυμα ότι ήμουν ο εκατομμυριοστός πελάτης και κέρδισα το Nokia 3510, κι εγώ για λίγα δευτερόλεπτα το πίστεψα. Δηλαδή από τι άλλο να παρασυρθώ? Όταν πιάσεις το παιδί σου να βλέπει "ακατάλληλες" ταινίες φταίει αυτό που μπήκε και τις είδε και όταν η ανήλικη κόρη σου κλεφτεί με τον 55χρονο που γνώρισε στο facebook φταίει αυτή που έκανε φίλο της έναν άγνωστο που δεν έχει ιδέα ποιος είναι. " Μα αυτά είναι παιδιά". Άμα αυτά είναι παιδιά και απαλλάσσονται από τις ευθύνες φταίει αυτός που τα ανέθρεψε έτσι, Έλληνα γονιέ. Κάνε εσύ την δουλειά σου και μετά κοίτα να ρίχνεις ευθύνες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως όλοι αυτοί δεν ξέρουν τι είναι το Internet ή ο υπολογιστής (Έτσι εκμεταλλεύεται όλο αυτό το μπέρδεμα η τηλεόραση για να αυξήσει τα ποσοστά της). Και να προσθέσω ότι για τους περισσότερους ηλικιωμένους παιχνίδι, υπολογιστής, internet είναι το ίδιο. Δεν γίνεται να περνάει η άποψη ανθρώπων που δεν γνωρίζουν το αντικείμενο που κρίνουν. Είναι σαν να διαβάζεις review από άτομο που δεν έχει παίξει το παιχνίδι που κριτικάρει. Κοινώς είσαι κατά 99.9% σίγουρος πως η άποψή του θα είναι λάθος.

b2ap3_thumbnail_attention-unless-you-know-the-whole-situation-keep-your-mouth-shut2.png

Να προσθέσω και το χιλιοειπωμένο επιχείρημα πως τα παιχνίδια είναι ένα πολύ σύγχρονο μέσο ψυχαγωγίας και το Internet μια πιο σύγχρονη πλατφόρμα σε σχέση με την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο με αποτέλεσμα η λογοκρισία και η αρνητική κριτική να είναι 10 φορές μεγαλύτερη από αυτή τον άλλον μέσων. Παλαιότερα γινόταν ακριβώς το ίδιο με τις ταινίες και ακόμα πιο παλιά με την μουσική και το ραδιόφωνο.

b2ap3_thumbnail_evolution2-o-640x347.jpg

Προφανώς και δεν πιστεύω πως τα παιχνίδια και το διαδίκτυο έχουν μόνο θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία, έχουν και αρνητικά. Το πρόβλημα είναι πως στον πολύ κόσμο προβάλλονται μόνο τα αρνητικά με αποτέλεσμα με βάση την κοινή γνώμη να θεωρούνται μια σύγχρονη μάστιγα.

Μάστιγα? Τα παιχνίδια? Το Internet? Όχι τα ναρκωτικά? Ούτε ο καρκίνος? Σίγουρα κάποιος μέσω του διαδικτύου μπορεί να παρασύρει κάποιον άλλον, αλλά το να κατηγορήσουμε το διαδίκτυο είναι το ίδιο με το σε ένα φόνο να κατηγορήσουμε το πιστόλι. Το Internet και τα παιχνίδια και γενικά ο υπολογιστής είναι ένα μέσο και είναι στο χέρι σου το πως θα το δεις. Παραδείγματος χάρη την πυρηνική ενέργεια κάποιοι την είδαν ως πηγή παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και άλλοι την είδαν ως...

b2ap3_thumbnail_Explosion.jpg

Continue reading
Recent Comments
Professor_Severus_Snape
Πολύ ωραίο το blog, σε συνέχεια του αντίστοιχου τον προηγούμενο μήνα. Καταπιάνεσαι με ένα θέμα που βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρό... Read More
Wednesday, 25 November 2015 07:21
Mario07
Έχεις δίκιο, ουσιαστικά δεν φταίει μόνο η τηλεόραση φταίνε και οι (ημιμαθείς) άνθρωποι που επιτρέπουν όλο αυτό και δέχονται χωρίς ... Read More
Wednesday, 25 November 2015 12:37
1291 Hits
2 Comments

Έκλεισε το κανάλι του στο youtube ο Βασίλης....

Θα ήθελα να εκφράσω την συγγνώμη μου εάν η ανάρτηση  θεωρηθεί spam ή διαφήμιση σε περίπτωση που θεωρηθεί δε θα είχα πρόβλημα να αφαιρεθεί.

Σε αυτή την ανάρτηση δε θα ήθελα να αναφέρω ούτε σε παιχνίδι αλλά ούτσε σε καταστάσεις αλλά για το ξαφνικό κλείσιμο του καναλιού στο yotutube Superetroid. Παρακάτω θα δείτε το επεισόδιο του game maniacs με το Βασίλη (τον δημιουργό του Superetroid)

 

Δυστυχώς η ελληνική youtube σκηνή  έχει γεμίσει με μικρά παιδάκια ή ακόμα και κάποιους  μεγαλύτερους οι οποίοι παίζουν παιχνίδια minecraft ή άλλους οι οποίοι παίζουν 3-6  παιχνίδια το χρόνο και απλά τους βλέπουμε να παίζουνε χωρίς τίποτα παραπάνω. Ο Βασίλης έβαλε τον εαυτό του μέσα στο youtube και σε αντίθεση με τους άλλους φαινόταν ότι αγαπούσε αυτό που έκανε. Αν και δεν έβλεπα στα παιχνίδια που έπαιζε μου άρεσαν κάποια video (π.χ. όταν μας παρουσιάζε την συλλογή του με τα χειριστήρια) και διάφορες απόψεις του σχετικά με τα παιχνίδια. Το καλύτερο στο Βασίλη ήταν ότι έλεγε την άποψη του και αυτό πιστεύω ότι ήταν η αιτία που τον αγάπησε ο κόσμος αν και δε συμφωνούσαν όλοι από τηνάποψη του.

Δυστυχώς αυτή την βδομάδα  εξαιτίας διάφορων γεγονότων αποφάσισε να κλείσει το κανάλι του. Εύχομαι να ξανανοίξει το κανάλι του και ας μην είναι τόσο ενεργός γιατί έχει πολλά να προσφέρει ακόμα.

 

 

 

Continue reading
Recent Comments
jimerebus
Συμφωνω απόλυτα.. Ως "fan" του Βασίλη δεν μπορείς να με βρεις πιο σύμφωνο...
Wednesday, 18 November 2015 19:26
Asxetoss
Ήμουν απο αυτούς που γούσταραν να ακούνε τον Βασίλη να μιλάει ,όπως μόνο αυτός ήξερε στην κάμερα για κάποια παιχνίδια και για νέα ... Read More
Wednesday, 18 November 2015 22:59
LimeBone
Ο Βασίλης είναι ένα εξαιρετικό παιδί. Πριν ξεκινήσω ως συντάκτης στο GameWorld.gr είχαμε συνεργαστεί στην ιστοσελίδα που είχε επιχ... Read More
Thursday, 19 November 2015 11:34
2502 Hits
6 Comments

μερικές σκέψεις για τις «ατμομηχανές»

Αυτές τις μέρες βγήκε μια νέα κατηγορία παιχνιδομηχανών, τα steam machines.

 

Κατ' αρχάς ας πω πρώτα γιατί με νοιάζει εμμένα. Δεν έχω κάποιο συμφέρων πλην ότι

α) Επιτέλους έρχονται μαζικά παιχνίδια στο λίνουξ

β) Επιτέλους λύνονται κάποια χρόνια προβλήματα στο λίνουξ

γ) Συνδυάζεται με την εξαιρετικά μεγάλη καινοτομία (γενικότερα στούς υπολογιστές) τού Vulkan

 

Επίσης το χειριστήριο (steam controller) έχει και αυτό μεγάλο ενδιαφέρον.

 

Η βασική ιδέα τής Valve είναι να φέρει την υπηρεσία της (steam) στο σαλώνι. Ως τώρα οι παιχνιδομηχανές σαλονιού (γνωστές και ως «κονσόλες») ήταν μέχρι τώρα κληστοί κήποι ελεγχόμενοι από πρακτικά τρεις εταιρείες (microsoft, sony, nintendo) απομονωμένοι μεταξύ τους και απομονωμένοι από το πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο οικοσύστημα τών πισί. 

 

Προφανώς κάποιος μπορεί να συνδέσει το πισί του στην τηλεώραση και να παίξει από τον καναπέ με ένα χειριστήριο. Οστώσο αυτό από μόνο του δεν είναι σωστή λύση. Οπότε η Valve εσπασε το πρόβλημα σε κομμάτια και ασχολείται με το καθένα ξεχωριστά.

 

α) Χρειάζεται ένα χειριστήριο που να μπορεί να παίξει τα περισσότερα δυνατά παιχνίδια. Παιχνίδια που κατά κύριο λόγω φτιάχτηκαν για πληκτρολόγιο και ποντίκι.

- Η προσπάθεια τής Valve έχει αποδώσει το steam controller από μόνο του εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καινοτομία που αξίζει περισσότερης προσοχής.

 

β) χρειάζεται ένα περιβάλλον κατάλληλο για το σαλόνι και για χειριστήριο.

- Εδώ αποσκοπεί το Big Picture

 

γ) χρειάζεται κατάλληλες συσκευές.

- Δηλαδή θα πρέπει να υπάρχουν συσκευές μικρές σε μέγεθος και αθόρυβες που θα μπορούν να τοποθετηθούν στο σαλόνι δίπλα στην τηλεόραση χωρίς να ενοχλούν. (steam machines και steam link)

 

δ) χρειάζεται κατάλληλο λειτουργικό σύστημα

- Εδώ είναι το σημείο που προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο και ταυτόχρονα κάτι που βλέπω να μην καταλαβαίνει ο υπόλοιπος κόσμος. 

Η λύση τής Valve είναι μια δική της διανομή λίνουξ, το SteamOS.

Είναι όμως γεγονός ότι θέλεις ένα λειτουργικό που απλά να λειτουργεί, να μην ασχολείσαι με drivers, να μην σε ενοχλεί για άσχετες ενημερώσεις, τα παιχνίδια απλά να κατεβαίνουν και να είνα έτοιμα να παίξουν. Να μην εγκαθιστούν επιπλέον τρίτο λογισμικό και να χρειάζεται επανεκκίνηση τού υπολογιστή.
Ταυτοχρόνως θέλεις να μην τρέχεις την σαβούρα που συνήθως τρέχουν πχ τα windows ώστε το μηχάνημα να μπορεί να αποδόσει αξιόπιστα στο παιχνίδι. Όχι μόνο αυτό αλλά με το δικό της λειτουργικό η Valve έχει όλους τούς βαθμούς ελευθερίας διαθέσιμους για βελτιστοποιήσεις που στα windows τούς έχει μόνο η microsoft (για το xbox).
Προσθέστε σε αυτό ότι είναι το λιγότερο μη επιθημητό μια εταιρεία να εξαρτάται από μια άλλη εταιρεία που μάλιστα παρέχει ανταγωνιστικές υπηρεσίες (windows store, xbox).

Όλα αυτά νομίζω εξηγούν επαρκώς γιατί η Valve χρειάζεται τούς βαθμούς ελευθερίας που τής παρέχει μια διανομή λίνουξ. Από την άλλη η επιλογή συγκεκριμένα τού λίνουξ είναι win-win για την Valve και για όλους μας.
Η Valve κερδίζει γιατί βασίζεται σε ένα ήδη εξαιρετικά προηγμένο (και στην πραγματικότητα αφανώς κυρίαρχο) λειτουργικό και μια πολύ ισχυρή κοινότητα.
Όλοι μας κερδίζουμε γιατί κάθε στήριξη στο ελεύθερο λογισμικό είναι καθαρό κέρδος προς όλους μας, κάθε βήμα-βήμα απεμπλοκή από ένα τεχνολογικό μονοπώλιο προς το ελεύθερο λογισμικό είναι κέρδος προς όλους μας.

Η μετάβαση στο λίνουξ είναι ωφέλιμη για όλους (είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι) αλλά από την άλλη η μετάβαση σε ένα άλλο λειτουργικό είναι μια τιτάνια πρόκληση. Άλλο λειτουργικό ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΛΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ. Θα πρέπει ο κάθε δημιουργός κάθε παιχνιδιού να μεταφέρει το παιχνίδι του στο άλλο λειτουργικό ώστε να μπορούν να το παίξουν εκεί οι χρήστες.
Αυτό είναι ένα τρομακτικό πρόβλημα το οποίο λέγεται πρόβλημα κότας και αυγού. Ο κόσμος δεν θα χρησιμοποιήσει μια πλατφόρμα χωρίς παιχνίδια και οι δημιουργοί δεν θα φέρουν παιχνίδια σε μια πλατφόρμα χωρίς χρήστες.

Να το επαναλάβω άλλη μια φορά, από κάθε πρακτική και λογική άποψη είναι άλλη πλατφόρμα ανεξάρτητα αν μπορεί να τρέξει στο ίδιο υλικό όπως και οι εκδόσεις για mac είναι εκδόσεις για άλλη πλατφόρμα παρόλο που μπορεί να τρέξει στο ίδιο υλικό.
Η ιστορία τού πισί είναι σαφώς μια εξελικτική διαδικασία και στην πραγματικότητα έχει σταδιακά αλλάξει τα πάντα (πρόκειται για τον γνωστό παράδοξο τού Θησέα). Σαφώς το λίνουξ (όπως και τα mac σήμερα) εντάσσεται σε ένα γενικότερο οικοσύστημα τού οποίου τα στεγανά ολοένα και πέφτουν. Είναι όμως ξεχωριστό λειτουργικό, όχι απλώς μια ξεχωριστή διανομή ενός κατά βάση ίδιου λειτουργικού
(όπως είναι μεταξύ τους όλες οι «συνήθεις» διανομές πρακτικά εκτός android το οποίο έχει σημαντικές διαφορές ώστε επίσης να πρέπει να θεωρηθεί ξεχωριστή πλατφόρμα ανεξαρτήτως ότι τρέχει τον ίδιο πυρήνα)
Αν το αγνοεί κάποιος ως πλατφόρμα όταν δέχεται επίσημη υποστήριξη (όχι κάποια εξομοίωση που εφαρμόζουν οι χρήστες) σε σύγχρονες εκδόσεις, απλά παραπληροφορεί τον κόσμο.

Και επιστρέφω στο υλικό το οποίο βγήκε αυτόν τον Νοέμβρη. Εκτός από το χειριστήριο το οποίο αντιμετωπίζει το (α) πρόβλημα που ανέφερα παραπάνω έχουν βγει το steam link και τα steam machines για να αντιμετωπίσουν το (γ) πρόβλημα.

Το steam link αυτό που κάνει είναι να στρημάρει τα παιχνίδια από έναν υπολογιστή που μπορεί να βρίσκεται σε άλλο δωμάτιο, την τηλεόραση που συνδέεται το steam link. Αν πχ κάποιος είναι γονιός και έχει έναν υπολογιστή στο γραφείο του, μπορεί να συνδέσει αυτό το μαραφέτι στην τηλεόραση και να παίζουν τα παιδιά στο σαλόνι χωρίς να χρειάζεται να κουβαλάει τον υπολογιστή από το γραφείο το σαλόνι και από το σαλόνι στο γραφείο.
Ο υπολογιστής μπορεί να τρέχει οποιδήποτε λειτουργικό.

Τα steam machines μπορούν επίσης να στρημάρουν παιχνίδια όπως το steam link αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα ίδια ως παιχνιδομηχανές από μόνα τους. Steam machine μπορεί να φτιάξει οποιαδήποτε εταιρεία ενώ μπορεί να φτιάξει και ο κάθε χρήστης συνθέτοντας ένα κατάλληλο πισί και εγκαθιστώντας steamos το οποίο είναι δωρεάν.
Αρχικά ανακοινώθηκαν ένα σωρό «ατμομηχανές» με τεράστια ποικηλία σε μεγέθη και υλικό αλλά τώρα που βγήκαν στην σελίδα τού steam διαφημίζονται μόνο τρία με παρόμοιο μέγεθος και εξαιρετικά συγκενικά χαρακτητικά.
http://store.steampowered.com/hardware/#Machines

Συγκεκριμένα τα Alienware, Syber και ΖΟΤΑΚ ΝΕΝ.
http://www.sybergaming.com/products/steam-machine.aspx
http://www.alienware.com/Landings/steammachine/
https://www.zotac.com/product/mini_pcs/nen-steam-machine

Και τα τρία έχουν κάρτες γραφικών nvidia το οποίο είναι αρκετά χρήσιμο γιατί έτσι μπορεί να είναι προβλέψιμη η απόδοση. Εξάλλου προς το παρόν η nvidia εξακολουθεί να παραμένει η μόνη επιλογή που προσφέρει υψηλές επιδόσεις στα παιχνίδια στο λίνουξ, αν και τόσο η amd όσο και η intel βελτιώνονται ταχύτατα.

Και τα τρία έχουν φαίνεται εντυπωσιακά μικρό μέγεθος. Γρήγορα που τα είδα το Syber είναι περίπου στο ίδιο μέγεθος, ελάχιστα μεγαλύτερο, από το xbone, το Zotac είναι πολύ μικρότερο και το alienware είναι ακόμα πιο μικρό. Από πλευράς μεγέθους ανταγωνίζονται άνετα και μπορούν και κερδίζουν τις «κονσόλες». Όσο για την ισχύ, το alienware και η φτηνή έκδοση τού syber

Από πλευράς ισχύος σε γραφικά τα alienware και το φτηνό μοντέλο syber I είναι συγκρίσιμα με τις «κονσόλες», και μάλλον κάπως καλύτερα (και αρκετά ισχυρά ώστε να μπορούν να παίξουν τουλάχιστον αξιοπρεπώς οποιοδήποτε παιχνίδι) ενώ τα ανώτερα απλά ξεπερνάνε με διαφορά τις κονσόλες. Το syber I σχεδόν ταυτίζεται με την «θεωρητική μου κατασκευή ωστόσω θα ήταν πιο επίκαιρο το 2014. Στα τέλη τού 2015 απλά χάνει με διαφορά από τo αντίστοιχο φτηνό τής alienware.
Οπότε χωρίς να μετρήσω τα λιγότερο ανταγωνιστηκά (κατά την γνώμη μου) οι επιλογές πιο αναλυτικά είναι:

Alienware Steam Machine
$549.99
4th Generation Intel® Core™ i3 Processor
8GB Memory
1TB Hard Drive
καστομαρισμένη nvidia

Syber P
$729
Intel® Core™ i5-4460 Processor
1TB SATA III HDD
8GB DDR3 Memory
NVIDIA GeForce GTX 960

Syber X
$1419
Intel® Core™ i7-4790K Processor
1TB SATA III HDD
16GB DDR3 Memory
NVIDIA GeForce GTX 980

ZOTAK NEN
$999.99 (το είδα στο amazon στα $899.99)
i5-6400T
NVIDIA GeForce GTX 960
8GB Memory
1ΤΒ

(μού αρέσει πολύ το ZOTAK λόγω skylake)

Θα μπορούσε κάποιος να συνθέση αντίστοιχης ισχύος πισί με λιγότερο κόστος; Ναι, αλλά όχι πολύ λιγότερο και δεν θα πετύχαινε καθόλου εύκολα εξίσου μικρό μέγεθος.

Χωρίς αμφιβολία το εγχείρημα είναι ακόμα στην αρχή. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η Valve δεν έχει σκοπό να μετακινήσει τεκτονικές πλάκες σε μια νύχτα.
Ο σχεδιασμός είναι μακροπρόθεσμος και όπως λέει το ρητό «η Ρώμη δεν κτίστηκε σε μια μέρα». Στην πραγματικότητα ακόμα και τώρα που αρχίζει το εγχείρημα να παίρνει σάρκα και οστά όποιος προτιμήσει steamos χωρίς αμφιβολία είναι πρώϊμος.

Αυτό που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο είναι ότι ήδη το SteamOS/Linux δεν υστερεί καθόλου σε παιχνίδια από τις κονσόλες. Σε αριθμό τις έχει ξεπεράσει καθώς αυτήν την στιγμή στο steam εμφανίζονται 1621 παιχνίδια.
1621 παιχνίδια (μόνο στο steam) είναι πάρα πολλά (κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να τα πε λίγα, διαφορετικά έχουμε χάσει επαφή με την λογική). Αλλά θα πει κάποιος πόσο καλά είναι; Η απάντηση είναι ότι και ποιοτικά άνετα συναγωνίζεται.

Επομένως είναι ξεκάθαρα λάθος να πει κάποιος ότι πλέον το 2015 το λίνουξ έχει λίγα παιχνίδια, και επίσης είναι ξεκάθαρα λάθος να πει κάποιος ότι δεν έχει καλά παιχνίδια. Ωστόσω είναι σωστό να πει κάποιος ότι έχει διαφορετικά παιχνίδια.
Δηλαδή, ναι υπάρχουν παιχνίδια που το steamos δεν έχει αντίστοιχα αλλά εξίσου υπάρχουν παιχνίδια που τα ps4/xbone δεν έχουν αντίστοιχα. (πχ football manager 2015/2016, cities skylines, civilization 5 και άλλα πολλά)

Από την άλλη σε σχέση με τα windows προφανώς φαίνεται μειονέκτημα ότι τα παιχνίδια στο steamos είναι καθαρό υποσύνολο τών παιχνιδιών στα windows. Και είναι επίσης αλήθεια ότι από το steamos λείπουν και κάποια από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια
(πχ Fallout 4, Call of Duty: Black Ops III, The Elder Scrolls V: Skyrim, Grand Theft Auto V)
Ωστόσω θα ήταν επίσης λάθος να παραβλέψει κάποιος το γεγονός ότι πολλά από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια υποστηρίζουν λίνουξ.
Όχι μόνο αυτό αλλά και κάτι ακόμα: η μέση ποιότητα τών παιχνιδιών που υποστηρίζουν λίνουξ είναι ξεκάθαρα ανώτερη από την μέση ποιότητα όλων τών άλλων παιχνιδιών. Αυτό θα πρέπει να εκτιμηθεί περισσότερο όταν λέμε ότι 1622/6940 παιχνίδια υποστηρίζουν λίνουξ.

Αυτό που θέλω να καταλλήξω είναι ότι μακροπρόθεσμα θα είναι καλύτερα όλους να μην δεσμεύονται σε κλειστά συστήματα με τεχνολογική εξάρτηση και με εντελώς τεχνητή δέσμευση παιχνιδιών σε συγκεκριμένες συσκευές. Τουλάχιστον έχουμε βήματα προς την σωστή κατεύθυνση.

 

 

Continue reading
Recent Comments
lucinos
δεν φαίνεται ολόκληρο το κείμενο
Friday, 13 November 2015 08:40
lucinos
οκ, τώρα εμφανίστηκε όλο.
Friday, 13 November 2015 13:45
Myrmidon
Κατ εμέ τα steam machines είναι μια αγορα που δημιουργηθηκε για να κάνει μια αρπαχτη και τιποτε αλλο. Μικρα κουτια linux και παιχν... Read More
Monday, 23 November 2015 07:14
912 Hits
4 Comments

Sleeping Dogs – Στους επικίνδυνους δρόμους του Χονγκ Κονγκ

Sleeping Dogs – Στους επικίνδυνους δρόμους του Χονγκ Κονγκ

Ένα από τα αγαπημένα μου genre games είναι τα open world action – adventure τύπου GTA (όπως λέγαμε και πριν από λίγες μέρες), τα οποία έχω τιμήσει με το παραπάνω στο πέρασμα των χρόνων και ιδιαίτερα κατά τους τελευταίους 15 μήνες. Παιχνίδια τα οποία πέτυχαν να με κρατήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή, ή άλλα που δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου, ακόμη κι όταν αυτές δεν ήταν υψηλές. Είναι γεγονός ότι όσο περισσότερο ασχολείται κάποιος με μια συγκεκριμένη κατηγορία (παιχνιδιών, ταινιών, μουσικής: οποιαδήποτε), τόσο πιο δύσκολο είναι να βρει κάτι διαφορετικό από όσα έχει ήδη συναντήσει, πόσο μάλλον να εντυπωσιαστεί. Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή που ενημερώθηκα αναφορικά με το Sleeping Dogs, διαβάζοντας και τα σχετικά reviews του site, έκρινα ότι αυτός είναι σίγουρα ένας από τους τίτλους που πρέπει να του δώσω μια ευκαιρία.

Η προοπτική μιας ιστορίας η οποία εκτυλίσσεται στην Άπω Ανατολή μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον, καθώς μέχρι στιγμής σε κανένα άλλο παιχνίδι του είδους δε μου είχε δοθεί αυτή η δυνατότητα. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων η δράση λαμβάνει χώρα σε κάποια εικονική πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Το στοίχημα εν προκειμένω, όπως και σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, ήταν ποια καινούρια στοιχεία θα μπορέσει να προσφέρει και να προσθέσει η δημιουργία της United Front Games και της Square Enix έναντι μιας πλειάδας τίτλων αυτού του είδους. Η ακολουθία της πεπατημένης μπορεί πάντοτε να προσφέρει έναν απλώς καλό τίτλο, όχι όμως και να ικανοποιήσει τους hardcore fans του genre που περιμένουν το κάτι παραπάνω.

Η ιστορία του Sleeping Dogs διαδραματίζεται στο Χονγκ Κονγκ, εκεί όπου μαίνεται ένας «ψυχρός» -ή και όχι τόσο- πόλεμος μεταξύ συμμοριών του οργανωμένου εγκλήματος. Η πόλη είναι χωρισμένη σε περιοχές ελεγχόμενες από διαφορετικές φατρίες, και τόσο οι «απρόσωπες» επιθέσεις σε εγκαταστάσεις και καταστήματα όσο και οι συγκρούσεις, που πολλές φορές είναι αιματηρές, αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Ο αγώνας για την επικράτηση είναι αέναος και μέχρι θανάτου, ενώ σε περιπτώσεις απώλειας οιασδήποτε μορφής, η εκδίκηση μπορεί να θεωρείται δεδομένη και πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα. Το πλαίσιο του παιχνιδιού είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα και συμμορίες οι οποίες λυμαίνονται το νοτιοανατολικό άκρο της Κίνας και όχι μόνο. Μάλιστα, δύο εξ αυτών είναι εκ των βασικών στο Sleeping Dogs, ο λόγος για τις Sun On Yee και 18K (στην πραγματικότητα, Sun Yee On και 14K).

Μέσα στο ζοφερό αυτό πλαίσιο τοποθετείται ο Wei Shen, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, αναλαμβάνοντας τον πιο επικίνδυνο ρόλο που θα μπορούσε. Όντας μυστικός αστυνομικός, αφιχθείς στην πόλη μετά από χρόνια υπηρεσίας στο Σαν Φρανσίσκο των Η.Π.Α., αλλά γνωρίζοντας τα μυστικά της περιοχής έχοντας μεγαλώσει στο Χονγκ Κονγκ, επιχειρεί να διεισδύσει στα άδυτα της φατρίας Sun On Yee με στόχο να την καταστρέψει εκ των έσω. Σ’ αυτή τη διαδρομή θα πρέπει να βρει τον τρόπο να ισορροπήσει -πολύ επικίνδυνα, ομολογουμένως- μεταξύ των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει, αφενός έναντι του Σώματος στο οποίο υπηρετεί, αφετέρου ενώπιον της «οικογένειας» στην οποία θέλει να ενταχθεί κερδίζοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη των μελών της μέσα από εγκληματικές δραστηριότητες. Προσωπικά διλήμματα, συναισθήματα και εφιάλτες, όλα περιπλέκονται και συνδέονται με εξαιρετικό τρόπο προκαλώντας αφόρητη πίεση στον Wei, οφείλοντας να τα διαχειριστεί το σύνολό τους. Το σενάριο είναι αρκετά ενδιαφέρον, μολονότι δεν καταφέρνει να πρωτοτυπήσει, καθώς διηγείται μια υπόθεση, παραλλαγές της οποίας μπορεί να συναντήσει κάποιος σε πολλές περιπτώσεις και όχι μόνο στα games. Εν τούτοις, εκτυλίσσεται ομαλά, αν και σε κάποιες περιπτώσεις θα ήταν προς όφελός του κάποιες περισσότερες πληροφορίες για εισαγόμενους χαρακτήρες στην πορεία του παιχνιδιού.

Το σημείο στο οποίο το Sleeping Dogs καταφέρνει να κάνει τη διαφορά έναντι άλλων τίτλων του είδους αφορά το σύστημα μάχης και πιο συγκεκριμένα τις melee επιθέσεις και άμυνες, οι οποίες είναι βγαλμένες από fighting games όπως το Tekken, κυρίως ανατολίτικες μάχες σώμα με σώμα, τύπου kung-fu, και άλλες Mixed Martial Arts. Το παιχνίδι βασίζει πάρα πολλά στο συγκεκριμένο τομέα, ο οποίος είναι ένας από τους πλέον προσεγμένους, με ειδικό skill tree όπου ξεκλειδώνονται νέες κινήσεις τις οποίες διδάσκεται ο Wei στο σχετικό γυμναστήριο εφόσον ανακαλύψει Jade Statues. Ο ήρωας μπορεί να πραγματοποιήσει λαβές που θα ζήλευαν πρωταθλητές του είδους και να ξυλοφορτώσει εχθρούς με μπουνιές και κλωτσιές, αλλά πάντοτε με εκπληκτική τεχνική και τον κατάλληλο συνδυασμό κουμπιών, που συνήθως δεν είναι περισσότερα από δύο για κάθε επίθεση. Τα quick time events αφθονούν, καθώς ο gamer πρέπει να πατά το αντίστοιχο κουμπί κάθε φορά που ο εχθρός φωτίζεται από ένα κόκκινο περίγραμμα, ούτως ώστε να ανακόψει την επίθεσή του, που μπορεί σε διαφορετική περίπτωση να του προκαλέσει αρκετό damage. Έναν παραπλήσιο μηχανισμό έμελλε να συναντήσουμε δύο χρόνια αργότερα, το 2014, στο Ryse: Son of Rome, τουλάχιστον στα χαμηλότερα επίπεδα δυσκολίας.

Οι εχθροί ξέρουν κι αυτοί από πολεμικές τέχνες, συνεπώς απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και αντανακλαστικά, όπως και σωστή απόκριση στα QTE όταν καταφέρνουν να σε ακινητοποιήσουν. Επιπροσθέτως, πρέπει να τονιστεί ότι το παιχνίδι έχει έντονα splatter στοιχεία, καθώς ο Wei μπορεί να αποτελειώσει τους εχθρούς του εκμεταλλευόμενος αντικείμενα του περιβάλλοντος (διαφορετικά, υπάρχουν οι τοίχοι και τα πατώματα), όπως ένα ανεβασμένο στόρι, έναν ανεμιστήρα εξαγωγής αέρα, καρφιά στα πλακάκια, κρεμασμένα τεράστια αγκίστρια και όχι μόνο! Το αποτέλεσμα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακό αλλά και ανατριχιαστικό, καθώς οι υπόλοιποι εχθροί στιγμιαία θα σκεπάσουν ακόμη και το κεφάλι τους, σοκαρισμένοι! Είναι προφανές ότι οι developers έδωσαν μέγιστη προσοχή στις melee μάχες, διότι αυτές είναι που δίδονται ως επί το πλείστον. Είναι χαρακτηριστικό ότι, προσωπικά, στις 46 φορές που σκοτώθηκα, οι 31 ήταν σε μάχες σώμα με σώμα και μόλις οι 14 από πυρά!

Σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα, το gunplay του παιχνιδιού δεν αποδεικνύεται όσο στιβαρό θα μπορούσε, τουναντίον, μοιάζει να μην έχει δοθεί η δέουσα βαρύτητα. Ο Wei δύναται να αποκτήσει πρόσβαση σε πιστόλια, rifles και shotguns κατά βάση από τα πτώματα των εχθρών του, ενώ είναι σχεδόν απίθανο να σκοτωθεί εφόσον έχει κάλυψη. Το Sleeping Dogs εν προκειμένω ενσωματώνει ένα χαρακτηριστικό το οποίο εισήγαγε για πρώτη φορά στα games το Max Payne. Πιο συγκεκριμένα, βγαίνοντας ο Wei θεαματικά πάνω από τον πάγκο που καλύπτεται -επί παραδείγματι- και στοχεύοντας με το όπλο, έχει τη δυνατότητα να μπει προσωρινά σε καθεστώς… slow motion, με αποτέλεσμα να μπορεί να αποτελειώσει με λιγότερες σφαίρες περισσότερους εχθρούς. Αυτό το στοιχείο είναι αναμφίβολα πολύ εντυπωσιακό και μάλιστα παρατηρείται και κατά την οδήγηση, όπου η αργή κίνηση κάνει και πάλι την εμφάνισή της όταν ο ήρωας είναι έτοιμος να ανοίξει πυρ.

Δύο ακόμη στοιχεία τα οποία έχει δανειστεί το παιχνίδι από αλλού, και πιο συγκεκριμένα από το άσημο Wheelman, με πρωταγωνιστή τον Vin Diesel, είναι η δυνατότητα ηθελημένης σύγκρουσης με το εχθρικό όχημα, είτε προς τα εμπρός είτε στο πλάι, και το hijack των αυτοκινήτων (αργότερα το είδαμε και στο Just Cause 2). Ο Wei μπορεί να κλέψει ένα προπορευόμενο όχημα πραγματοποιώντας από το δικό του ένα εξωπραγματικό άλμα, όπως συνέβαινε και στο προαναφερθέν game, με τη μόνη διαφορά ότι ο ίδιος δε μπορεί να στρίψει το τιμόνι τη στιγμή που είναι έτοιμος για… απογείωση, ενώ κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να ισορροπήσει στο πλάι μέχρι να φτάσει στη θέση του οδηγού. Συνεπώς, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, το παιχνίδι είναι γενικότερα θεαματικό και ιδιαιτέρως διασκεδαστικό στο σύνολό του. Οι δεξιότητες του Wei αναπτύσσονται σταδιακά όσο ολοκληρώνει αποστολές για την αστυνομία ή τη φατρία στην οποία έχει ενταχθεί, και βεβαίως αναλόγου τύπου side missions στα πλαίσια της εκάστοτε κατηγορίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο βελτιώνει το επίπεδό του σε καθεμία, ξεκλειδώνοντας κινήσεις και ικανότητες από τα έτερα skill trees (cop και triad), με το καρέ να συμπληρώνει το… στυλιστικό face skill tree. Οι επιλογές είναι αμέτρητες και οι δυνατότητες αντίστοιχες.

Υπάρχει πληθώρα δευτερευουσών αποστολών που υπόσχονται να κρατήσουν τους ενδιαφερόμενους για πολλές ώρες ακόμα μετά την ολοκλήρωση της κεντρικής ιστορίας, η διάρκεια της οποίας κυμαίνεται περί τις 13. Στο δικό μου playthrough χρειάστηκα κάτι λιγότερο από 15 ώρες για να δω τα credits, προλαβαίνοντας να παίξω 13/21 διαθέσιμα races (για ένα χρειάστηκα σχεδόν μία ώρα) τόσο με πρωτοκλασάτα αυτοκίνητα όσο και μηχανές. Σ’ αυτό το διάστημα συμπεριλαμβάνονται κάποιες λιγοστές ακόμη side missions, για εμπειρικούς λόγους κυρίως, καθώς επίσης και το Zodiac Tournament, το δεύτερο story-based DLC που συμπεριλαμβάνεται στη Definitve Edition με την οποία ασχολήθηκα, και μάλιστα η πρόσβαση δίνεται εντός του παιχνιδιού και όχι από το κεντρικό μενού. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο εμπνευσμένο από την ταινία «Enter the Dragon» (1973), με πρωταγωνιστή τον Bruce Lee. Εν προκειμένω, ο Wei μεταβαίνει σ’ ένα νησί και παίρνει μέρος σ’ ένα τουρνουά μεταξύ των καλύτερων πολεμιστών της Κίνας, από το οποίο μόνο ένας μπορεί να βγει νικητής… και ζωντανός! Παρότι το κεντρικό campaign δεν είναι μεγάλο για τα δεδομένα αυτού του είδους παιχνιδιών, η πληθώρα προαιρετικών αποστολών, οι συλλογές των διαφόρων collectables και οι λοιπές δραστηριότητες (φαγητό, karaoke, mini-games, cockfights(!) κ.ά.) υπόσχονται τουλάχιστον να διπλασιάσουν τη διάρκειά του.

Από εκεί και πέρα, υπάρχουν περισσότερα από 75 οχήματα για τη μετάβαση από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο, από -συμβατικά έως πανάκριβα- αυτοκίνητα και μηχανές -τα οποία μάλιστα αποτελούν σχεδόν πιστά αντίγραφα των πραγματικών μοντέλων- μέχρι λεωφορεία και watercrafts. Η έκταση του χάρτη, χωρίς να είναι η μεγαλύτερη που υπάρχει, είναι σίγουρα ικανοποιητική. Στον τομέα των γραφικών έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στο σχεδιασμό των χαρακτήρων και των οχημάτων, ενώ την παράσταση κλέβει η αληθοφάνεια του νερού που συγκεντρώνεται στην άσφαλτο ελέω των συχνών βροχοπτώσεων. Το voice acting είναι αψεγάδιαστο στο σύνολό του και πέρα για πέρα πειστικό. Τη φωνή του στον Wei Shen δανείζει ο Will Yun Lee, τον οποίο έχουμε συναντήσει σε μικρότερους ρόλους στις ταινίες Wolverine (2013), Die Another Day (2002) και Total Recall (2012), ενώ από το υπόλοιπο cast ξεχωρίζει σίγουρα ο Tom Wilkinson ως Superintendent Thomas Pendrew.

Παρά ταύτα, το lip sync του παιχνιδιού είναι από τα χειρότερα που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό. Στον ήχο, δε μπορώ να μη σημειώσω ότι το ραδιοφωνικό πρόγραμμα των σταθμών ήταν πολύ κακό και δεν κατόρθωσα να βρω τίποτα που να υποφέρεται για αρκετή ώρα, ενώ το χειρότερο ήταν η απουσία επιλογής προσθήκης μουσικής σε κάποιον φάκελο του παιχνιδιού, όπως συμβαίνει στα Grand Theft Auto. Ανεξαρτήτως των αδυναμιών του, όμως, το Sleeping Dogs αποδείχθηκε ένας πολύ καλός τίτλος, με απολαυστικότατο σύστημα melee μάχης και ενδιαφέρουσα υπόθεση που, παρά τη σχετικά σύντομη διάρκειά της και την έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας, δικαίωσε τις ώρες που του αφιέρωσα.

Continue reading
916 Hits
0 Comments

L.A. Noire: Στην υπηρεσία του Νόμου και της Τάξης

L.A. Noire: Στην υπηρεσία του Νόμου και της Τάξης

Αποτελεί γεγονός πως όταν κάποιος θέλει να μιλήσει για συγκεκριμένης κατηγορίας open world third person action – adventure games, πάντοτε προσθέτει τον προσδιορισμό «τύπου Grand Theft Auto», προκειμένου ο άλλος να αντιληφθεί απευθείας περί τίνος πρόκειται. Τα παιχνίδια που συγκαταλέγονται σ’ αυτό το genre και ιδίως τη συγκεκριμένη υποκατηγορία μοιάζουν σχεδόν… καταδικασμένα να πρέπει πρώτα να αποτινάξουν τον εν λόγω συσχετισμό, ούτως ώστε να καταφέρουν στη συνέχεια να περιγράψουν την ιστορία τους αξιώνοντας τη δική τους ξεχωριστή θέση ως τίτλοι που έχουν να πουν κάτι περισσότερο και κυρίως κάτι διαφορετικό. Και είναι αλήθεια πως κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο απέναντι στην αυτοκρατορία που έχει δημιουργήσει η σειρά GTA και η Rockstar στον 21ο αιώνα, με δεκάδες εκατομμύρια gamers παγκοσμίως.

Κι όταν μάλιστα η πρόκληση αυτή είναι… εσωτερική, το διακύβευμα καθίσταται ακόμη υψηλότερο. Είχαν περάσει τρία χρόνια από τότε που η Rockstar είχε κυκλοφορήσει το Grand Theft Auto IV και η συνέχεια του έμελλε να καθυστερήσει για δύο ακόμη. Τον Μάιο του 2011 η Team Bondi -ανεξάρτητη αυστραλιανή εταιρία developers- σε συνεργασία με τη Rockstar και με τη σφραγίδα της τελευταίας κυκλοφόρησε το L.A. Noire τολμώντας κάτι διαφορετικό: Να περάσει στην αντίπερα όχθη του ποταμού και να παρουσιάσει ένα παιχνίδι στο οποίο οι εγκληματίες δεν είναι οι πρωταγωνιστές αντιήρωες, αλλά αυτοί που πρέπει να καταδικαστούν… no matter what. Ο βασικός ήρωας της ιστορίας είναι άνθρωπος του νόμου και ρόλος του είναι να επιβάλλει την τάξη στους δρόμους του Λος Άντζελες, λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εν έτει 1947.

Πρωταγωνιστής είναι ο Officer Cole Phelps, o οποίος έχοντας επιστρέψει με παράσημο από τον πόλεμο κατατάσσεται στο LAPD προκειμένου να υπηρετήσει τους συμπολίτες του αλλά και να ανέλθει ψηλότερα στην ιεραρχία του Τμήματος ξεκινώντας από απλές περιπολίες και φτάνοντας, ως Detective πλέον, μέχρι τις Ανθρωποκτονίες και τη Δίωξη Ναρκωτικών (Traffic και Arson οι άλλες δύο κατηγορίες). Ο μόνος τρόπος για να πετύχει στην αποστολή του είναι μέσα από την εξιχνίαση διαφόρων εγκληματικών ενεργειών αυτού του τύπου. Με βασικό του όπλο ένα μπλοκάκι στο οποίο σημειώνει πρόσωπα (ύποπτα και μη), στοιχεία (αποδεικτικά και μη) και τοποθεσίες προς… επίσκεψη, και με τη βοήθεια του ανά τμήμα συνεργάτη του, του ιατροδικαστή και άλλων συναδέλφων του, ερευνά τον τόπο του εγκλήματος ούτως ώστε να ανακαλύψει στοιχεία που θα τον φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στον πραγματικό ένοχο της υπόθεσης, διαχωρίζοντας τις ενδείξεις από τις αποδείξεις, που θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν να απαγγείλει κατηγορίες σε λάθος άνθρωπο. Με το αστυνομικό του δαιμόνιο να αγρυπνά στην υπηρεσία του Νόμου και της Τάξης και με την επαγγελματική πεποίθηση πως «όλοι έχουν κάτι να κρύψουν» να τον οδηγεί, αναλύει, ανακρίνει, προειδοποιεί και απειλεί προκειμένου να αποσπάσει την πληροφορία που επιζητεί.

Το παιχνίδι, αριστοτεχνικά και κινηματογραφικά γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Brendan McNamara, πετυχαίνει να εισάγει άψογα τον gamer στο ρόλο του Detective, ο οποίος επιχειρεί να διαλευκάνει την εκάστοτε υπόθεση εξετάζοντας όλα τα πιθανά και απίθανα σενάρια, ενώ ακόμη και τότε δεν απουσιάζουν οι εκπλήξεις και οι ανατροπές. Είναι οι περιπτώσεις όπου, πράγματι, «there is more than meets the eye», ελληνιστί «τα φαινόμενα απατούν». Άλλωστε, όπως συμβαίνει πολλές φορές, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ νομίμων και παρανόμων δείχνει να ξεθωριάζει επικίνδυνα και τότε τα πράγματα μπερδεύονται πολύ και γίνονται πιο σκοτεινά. Το σενάριο είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα που έχω συναντήσει σε games, με πλουσιότατο περιεχόμενο, εντυπωσιακά στιβαρό και ενδιαφέρον, και το γεγονός ότι δίνεται η δυνατότητα ορισμένης κατεύθυνσής του από τον ίδιο τον παίκτη, αυξάνει τους ήδη πολλούς πόντους που συγκεντρώνει.

Κι αυτό γιατί το L.A. Noire κατορθώνει να επαναπροσδιορίσει με υποδειγματικό τρόπο το ύφος ενός παιχνιδιού αυτού του τύπου, καθώς αποτελεί πρωτίστως ένα adventure και δευτερευόντως action game. Η βάση είναι η έρευνα, ο εντοπισμός και η εξακρίβωση στοιχείων που ερμηνεύουν το έγκλημα και δύνανται να αποδώσουν κατηγορίες, και όχι τα όπλα. Άλλωστε ένα άνθρωπος του Νόμου -θεωρητικά, τουλάχιστον, και σίγουρα όσον αφορά το παιχνίδι- δεν τραβά ποτέ όπλο αν δεν έχει και ο ύποπτος. Συνεπώς, τα πάντα βασίζονται στον τρόπο με τον οποίο θα χειριστεί ο Phelps κάθε ανάκριση, είτε υπόπτων είτε απλών μαρτύρων. Με βάση τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει από τον τόπο του εγκλήματος και όχι μόνο, θέτει συγκεκριμένα ερωτήματα και ερμηνεύοντας τις απίστευτα πειστικές εκφράσεις των προσώπων τους -ελέω του ανυπέρβλητου motion capture με πραγματικούς ηθοποιούς στο σύνολό τους!- συμπεραίνει αν ο ανακρινόμενος λέει αλήθεια, ψέματα ή τα έχει «μασήσει».

Αν κατηγορήσει κάποιον ότι ψεύδεται, τότε εκείνος θα του ζητήσει αποδείξεις. Εφόσον ο Phelps έχει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο, το καταθέτει επί τόπου και η ανάκριση εκτυλίσσεται ανάλογα. Διαφορετικά, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να υποχωρήσει εκφράζοντας τις σχετικές αμφιβολίες του (doubt). Σε αρκετές περιπτώσεις, αυτή είναι η σωστή απάντηση, ελλείψει στοιχείων, κάτι που άργησα να καταλάβω, με αποτέλεσμα να συγκεντρώσω χαμηλότερο σκορ σε αρκετές αποστολές. Το σχετικό ηχητικό εφέ πιστοποιεί κάθε φορά την ορθότητα ή μη της εκάστοτε επιλογής. Επ’ αυτής, δίνεται η δυνατότητα στον gamer, χρησιμοποιώντας τα Intuition points που συγκεντρώνει στην πορεία, να ζητήσει τη βοήθεια του κοινού μέσω του Social Club ή να σβήσει μία από τις τρεις πιθανές αποκρίσεις (Truth, Doubt, Lie)!

Εν τούτοις, και με βάση το δικό μου playthrough, το ενδεχόμενο ολοκληρωτικής αποτυχίας της αποστολής και υποχρέωση επανάληψης από το τελευταίο checkpoint συναντάται μόνο εφόσον υπάρχουν ένας ή δύο κρατούμενοι στο αστυνομικό τμήμα και καλείται ο Phelps να αποσπάσει ομολογία ενοχής από κάποιον εξ αυτών. Ανεξαρτήτως τούτου, η αγωνία και η προσοχή στην επιλογή της επόμενης τοποθέτησης, είτε με τη μορφή διαπίστωσης είτε απάντησης, είναι πολύ έντονη και δε μπορεί να γίνει επιπόλαια. Σε περίπτωση λάθους η ανάκριση συνεχίζεται, αλλά το… πρόσωπο δείχνει να έχει προς στιγμήν το πάνω χέρι στη συζήτηση, ενώ ένα χαμηλότερο game score είναι το τίμημα για τον παίκτη. Γενικότερα, υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές και δυνατότητες για την επίλυση μιας υπόθεσης.

Ως υποσημειώσεις για το σενάριο μπορούν να προστεθούν ότι βρήκα ορισμένες ομοιότητες με μία ταινία με… παραπλήσιο τίτλο, ο λόγος για το «L.A. Confidential» του 1997. Επιπλέον, στην πορεία του παιχνιδιού είχα την ευκαιρία να αντικρίσω το «Hughes H-4 Hercules» σε διαδικασία ολοκλήρωσης των τελευταίων λεπτομερειών κατασκευής του. Πρόκειται για το τεράστιο -και μεγαλύτερο όλων των εποχών- μεταγωγικό υδροπλάνο, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά, πράγματι, τη χρονιά που διαδραματίζεται το παιχνίδι, στις 2 Νοεμβρίου 1947. Περισσότερα γι’ αυτό θυμούνται σίγουρα όσοι έχουν δει την ταινία του 2004 «The Aviator» με πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio στο ρόλο του οραματιστή και ιδιοκτήτη της εταιρίας κατασκευής του, Howard Hughes, από τον οποίο πήρε και το όνομά του.

Όσον αφορά τον τομέα του gameplay, θα σταθώ συγκεκριμένα στο gunplay, το οποίο αποτελεί συνοδευτικό της ιστορίας και όχι κυρίαρχο συστατικό. Ο Phelps έχει το πιστόλι του, με το οποίο μπορεί να κάνει πολύ καλά τη δουλειά του σε κάθε περίπτωση, καθώς ο βαθμός δυσκολίας είναι μάλλον χαμηλός. Επιπλέον, δύναται να αποκτήσει πρόσβαση σε rifles ή shotguns τα οποία αποσπά από τους σκοτωμένους εχθρούς του, στις σχετικά λιγοστές -για ένα τέτοιο game- φορές που θα εμπλακεί σε πυροβολισμούς, ενώ άλλες τόσες θα είναι οι μάχες σώμα με σώμα. Υπάρχουν 95 διαθέσιμα οχήματα της εποχής, με arcade χειρισμό αλλά πολύ καλύτερα physics απ’ ότι στο Saboteur, με το οποίο είχα ασχοληθεί νωρίτερα.

Πάντοτε οι διαδρομές γίνονται μαζί με τον συνεργάτη του Phelps, εκτός κι αν τον αφήσεις πίσω γιατί κοιμάται όρθιος και αργεί να μπει στο αυτοκίνητο. Η συζήτηση μαζί του, μάλιστα, σε κάποιες λίγες περιπτώσεις μπορεί να δώσει στοιχεία για την επόμενη τοποθεσία προς μετάβαση, διαφορετικά μπορεί να παρατηρηθεί άσκοπη περιπλάνηση. Προσωπικά, ολοκλήρωσα το playthrough της Complete Edition σε 30 ώρες εκ των οποίων 3-4 ήταν αυτές στις οποίες «πνίγηκα σε μια κουταλιά νερό». Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ο χάρτης του παιχνιδιού είναι πολύ μεγάλος και ιδιαίτερα πιστός στο Λος Άντζελες της εποχής, με έκταση 21 τετραγωνικών χιλιομέτρων, την ίδια στιγμή που η αντίστοιχη του GTA IV κυμαίνεται στα 15!

Στον τομέα των γραφικών αξίζει να γίνει για μία ακόμη φορά ιδιαίτερη μνεία στο ανεπανάληπτο motion capture ως προς τις εκφράσεις των προσώπων του συνόλου των χαρακτήρων του παιχνιδιού, που βεβαίως δίνουν και τη φωνή τους χαρίζοντας ένα υπέροχο voice-over! Συνήθως στα games από μια παραπλήσια διαδικασία περνούν μόνο οι πρωταγωνιστές και κάποιοι ακόμη εκ των βασικών χαρακτήρων, όχι όμως και στο L.A. Noire! Εν προκειμένω, περισσότεροι από 400 ηθοποιοί χρησιμοποίησαν την τεχνολογία MotionScan, η οποία καταγράφει τα πρόσωπά τους σε περισσότερα από 1000 καρέ ανά δευτερόλεπτο(!) χρησιμοποιώντας 32 κάμερες περιμετρικά αυτών(!) για να αποτυπώσει τις αντιδράσεις τους από κάθε οπτική γωνία, με το αποτέλεσμα να είναι, απλά, τέλειο!

Όπως δήλωσε κι ένας εκ των ηθοποιών – in game συνεργατών του Phelps αναφορικά με τη διαδικασία καταγραφής των σειρών τους «δεν είναι ένα απλό voice-over, αλλά εσύ, ο ίδιος, που ερμηνεύεις μπροστά στην κάμερα». Ουσιαστικά, πρόκειται για την ίδια τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αποτυπωθούν στον κινηματογράφο οι εκφράσεις του Andy Serkis στο ρόλο του ως Gollum στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Όλα αυτά, και μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια παραγωγής(!), οδήγησαν στο να γίνει το L.A. Noire ένα από τα ακριβότερα παιχνίδια όλων των εποχών ως προς το συνολικό κόστος, το οποίο ανέρχεται στα 50 εκ. δολάρια! Οι ηθοποιοί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί, αλλά αυτό δε σημαίνει απολύτως τίποτα και αποδεικνύεται στην πράξη. Εξαίρεση αποτελεί ο John Noble, τον οποίο γνωρίσαμε ως Lord Denethor, πατέρα των Boromir και Faramir στη δεύτερη και τρίτη ταινία του «Lord of the Rings».

Στην εξαιρετική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού συμβάλλει και το πολύ όμορφο soundtrack των Andrew και Simon Hale, πιστό στο κλίμα, το οποίο μάλιστα κέρδισε το βραβείο για Original Score στα BAFTA Games Award το 2012. Το L.A. Noire είναι ένας τίτλος ο οποίος έδωσε έναν πρωτόγνωρο τόνο στα open world third person action – adventure games κάνοντας τη διαφορά με το υπέροχο, πολύ γεμάτο και με πλήθος υποθέσεων σενάριο και πρωτίστως τη δομή του gameplay, αντιστρέφοντας τους όρους action – adventure ως προς τη σειρά προτεραιότητας. Είναι ένα game το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει και συνέχεια, όπως αφήνει τεράστια περιθώρια για κάτι τέτοιο, όμως οποιαδήποτε τέτοια πιθανή εξέλιξη «πάγωσε» μετά τη διάλυση της Team Bondi, λίγους μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του τίτλου, με βασικότερο ίσως λόγο τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας για τους προγραμματιστές.

Ωστόσο, όπως ψιθύρισε κι ο Τζον Άρρυν λίγο πριν ξεψυχήσει στο Κινγκς Λάντινγκ, στο εντελώς διαφορετικό σύμπαν του «Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου», «ο σπόρος είναι ισχυρός». Αυτό σημαίνει ότι οι βάσεις έχουν μπει και είναι βαθιά θεμελιωμένες ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον να κυκλοφορήσει και δεύτερο μέρος, συνεχίζοντας ακόμη κι από το σημείο που ολοκληρώνεται το L.A. Noire. Σε αντίθεση με τη σειρά Mafia, η σύνδεση των παιχνιδιών της οποίας είναι σπονδυλωτή, εν προκειμένω θα μπορούσε κάλλιστα να προκύψει άμεση συνέχεια. Είναι μια ιστορία την οποία θέλεις να παρακολουθήσεις μέχρι τέλους, αρνούμενος να πιστέψεις ότι έχει ήδη τελειώσει…

Continue reading
Recent Comments
TheRedWood
Ένα από τα GOAT και το αγαπημένο μου, τέτοιο story και ατμόσφαιρα δεν έχω ξανασυναντήσει.
Monday, 16 November 2015 20:07
Professor_Severus_Snape
Συμφωνώ απόλυτα ως προς την ατμόσφαιρα, μοναδική στο είδος της και με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Τοποθετώ το L.A. Noire πολύ υψηλά στη λ... Read More
Wednesday, 25 November 2015 08:02
834 Hits
2 Comments

Star Wars: Battlefront (2004)

b2ap3_thumbnail_SW_Battlefront_001_7217.jpg

Το Star Wars: Battlefront πλησιάζει. Οπότε τι καλύτερο από μια retro ματιά στο πρώτο Star Wars: Battlefront που είχε κυκλοφορήσει το 2004 για PC, PlayStation 2 και Xbox;

Πόσοι από εσάς όταν ήσασταν μικρά προσπαθήσατε να φτιάξετε το δωμάτιο σας σαν το Millenium Falcon του Han Solo για να αναβιώσετε παλιές δόξες και να ζήσετε αστρικές περιπέτειες με το φιλαράκι σας; Τουλάχιστον ένας από σας το έκανε και μην αρχίζετε από κάτω τα σχόλια.

b2ap3_thumbnail_3_32751.jpg

Τέτοιες σκέψεις θα περάσουν από το μυαλό σας παίζοντας το Star Wars: Battlefront. Πολλές φορές θα σας θυμίσει το υπνοδωμάτιο σας, γιατί είναι μεν πειστικό αλλά κάπως ανολοκλήρωτο. Έχει τρομερό βάθος αλλά τη περισσότερη ώρα σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημά του (όπως και στον νέο τίτλο). Υπάρχει μόνο για να υπάρχει.

Αν αφαιρέσετε τα Ewoks και τα blasters, ίσως το παιχνίδι να γινόταν μια επαναληπτική και ρηχή εμπειρία. Τα πεδία μάχης είναι τεράστια και τα περισσότερα σημεία έχουν βίαιους και παλαβούς εξωγήινους που καραδοκούν. Βέβαια όλο αυτό καταντάει βαρετό από ένα σημείο και μετά. Σκοτώνετε, σας σκοτώνουν, respawn και πάμε πάλι.

b2ap3_thumbnail_2793118-battlefront4.jpg


Γενικά, ο τίτλος δίνει έμφαση στο run-and-gun και όταν προκαλούνται ξαφνικοί θάνατοι είναι κάπως σπαστικό. Πέρα απ'όλα αυτά όμως, το Star Wars: Battlefront είναι ικανό να σας προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση ειδικά αν αγοράσατε το τίτλο επειδή είστε hardcore fan της θρυλικής Star Wars μανίας. Το Battlefront διαθέτει 30 οχήματα που βοηθούν το τίτλο καθώς είναι από τα ωραιότερα διαστημόπλοια/μηχανές που έχετε δει. ΑΤ-ΑΤ, snowspeeders, X-Wing, AT-ST και άλλα είναι όλα εδώ. Δυστυχώς όμως δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα Sand Crawler και Millenium Falcon αλλά δε πειράζει. Τόσα έχετε στη διάθεσή σας!

b2ap3_thumbnail_12063431_905105822898448_8710880007292628755_n.jpg

Ο τίτλος είναι μεν χαοτικός και με επαναλαμβανόμενο gameplay, αλλά με γουστόζικα γραφικά, αυθεντικούς ήχους/soundtrack και απλό χειρισμό θα χαροποιήσει σίγουρα τους fans. Οι υπόλοιποι λογικά θα κουραστείτε γρήγορα. Αν διέθετε μεγαλύτερη ποικιλία modes και περισσότερες επιλογές όσον αφορά το τρόπο που παίζετε θα μιλάγαμε σίγουρα για μια μεγάλη επιτυχία.
Για να δούμε τι θα κάνει το reboot του Battlefront...

Continue reading
Recent comment in this post
Professor_Severus_Snape
Μετά την κυκλοφορία του reboot αυτό το μήνα και έχοντας διαβάσει τόσο το review του Παντελή όσο και το δικό σου blog τις προηγούμε... Read More
Wednesday, 25 November 2015 07:35
626 Hits
1 Comment

Οι «Αναλώσιμοι» στο Broforce: The Expendabros!

Οι «Αναλώσιμοι» στο Broforce: The Expendabros!

Μια αγαπημένη μου συνήθεια το τελευταίο διάστημα είναι να συνδέομαι στο Steam και να πηγαίνω στην κατηγορία των free to play παιχνιδιών αναζητώντας τίτλους οι οποίοι θα μου κινήσουν το ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα θα ανταποκρίνονται και σε συγκεκριμένα ποιοτικά στάνταρ. Καθώς όμως δεν είμαι λάτρης ούτε των MOBA ούτε των MMORPG ή Survival είναι πρόδηλο ότι το να βρω κάτι που θα συμβαδίζει με τις απαιτήσεις μου μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι. Φροντίζω να αναζητώ κατά βάση 2D platform games και adventures, καθώς εκεί είναι πιθανότερο να ξετρυπώσεις μικρά «διαμάντια». Και πράγματι, αυτή τη φορά στάθηκα τυχερός καθώς ανακάλυψα το φοβερό και τρομερό… The Expendabros, με όνομα που θυμίζει κάτι από υπερήρωες comics και όχι μόνο!

Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας crossover τίτλος ο οποίος όταν κυκλοφόρησε πέρυσι το καλοκαίρι είχε ως στόχο δύο βασικά πράγματα. Αφενός να παρουσιάσει στους gamers το εκρηκτικό gameplay του… κυρίως μενού, που δεν είναι άλλο από το Broforce. Το συγκεκριμένο, εκείνο τον καιρό βρισκόταν σε early access στο Steam, ενώ μόλις πριν από δύο εβδομάδες, στις 15 Οκτωβρίου, κυκλοφόρησε και επίσημα στην τιμή των 14 ευρώ. Η βασική διαφορά στο Expendabros είναι ότι ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να παίξει τις αποστολές του με τους πρωταγωνιστές της πολύ γνωστής ταινίας «The Expendables 3» (ελληνιστί «Οι Αναλώσιμοι»), η οποία είχε κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 4 Αυγούστου 2014, ενώ το παιχνίδι -που ακόμη και ο τίτλος του μαρτυρά την crossover φύση του- έγινε διαθέσιμο την επομένη στο Steam.

Αμφότερα τα games είναι 2D side-scrolling run and gun platform και αυτό που μας απασχολεί εν προκειμένω δε λειτούργησε παρά ως μια εναλλακτική εισαγωγή -κατά κάποιο τρόπο- και άτυπος πρόλογος του Broforce, πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Την προώθηση του παιχνιδιού, που ήταν και το μεγάλο ωφελημένο, και βεβαίως της ταινίας. Κάπως έτσι, όσοι ασχοληθούν με το Expendabros θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν με τους χαρακτήρες του blockbuster, τους οποίους ενσαρκώνουν οι Sylvester Stallone, Jason Statham, Dolph Lundgren, Terry Crews, Wesley Snipes, Randy Couture και, βεβαίως, Arnold Schwarzenegger. Κι αν τα ονόματα των ηρώων εμφανίζονται ελαφρώς διαφοροποιημένα σε σχέση με την ταινία (π.χ. Broney Ross αντί για Barney Ross όσον αφορά τον Σταλόνε), εντούτοις τόσο οι ίδιοι εν ώρα δράσης όσο και οι καρικατούρες τους είναι αντιπροσωπευτικές των πραγματικών ηθοποιών, τηρουμένων των αναλογιών.

Το παιχνίδι, φυσικά, όπως μαρτυρούν τα screenshots, διαδραματίζεται σε ένα αποκλειστικά 8-bit περιβάλλον, το οποίο παρά το… απαρχαιωμένο του ύφος είναι πανέμορφο εικαστικά κατορθώνοντας να συνταιριάξει αρμονικά το παρελθόν με το παρόν. Κάπου εδώ αξίζει να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στο γεγονός ότι παρατηρείται πολύ σημαντική αναβίωση αυτού του τύπου παιχνιδιών, με το Shovel Knight να είναι ίσως η πιο αξιοσημείωτη αναφορά… μέχρι τώρα. Κι αυτό γιατί κρίνοντας από το Expendabros, που μοιάζει σαν ένα… demo του Broforce, το τελευταίο πιστεύω ακράδαντα ότι θα κάνει θραύση στους fans του είδους και όχι μόνο, με την ποικιλία στο gameplay και την πώρωση που αυτό προκαλεί.

Όπως στην τριλογία των «Αναλώσιμων» έτσι και στο παιχνίδι μας, ο κάθε ήρωας ειδικεύεται σε συγκεκριμένου τύπου όπλα έχοντας αντίστοιχα special powers, με το αποτέλεσμα να είναι εντυπωσιακό. Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, καθώς το περιβάλλον του παιχνιδιού είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καταστρέψιμο, ενώ οι πάσης φύσεως εκρήξεις αποτελούν την επιτομή της διασκέδασης. Έτσι, λοιπόν, ο Stallone (για να συνεννοούμαστε) είναι expert στα Dual Pistols, ο Statham στα… ιπτάμενα στιλέτα, ο Lundgren χρησιμοποιεί Stickybomb Launcher, ο Crews εκτελεί με Minigun, ο Snipes είναι ένας proper artist with a knife όπως λέει και το τραγούδι, ο Couture πυρπολεί τα πάντα με Dragon’s Breath Shotgun και ο Schwarzenegger εξολοθρεύει ό,τι κινείται με Auto Shotgun. Οι… ειδικές δυνάμεις του καθενός ποικίλουν από χειροβομβίδες και μαχαίρια μέχρι… τηλεκατευθυνόμενο – βόμβα που δεν ελέγχει άλλος από τον… τρελό της παρέας, Gunner Jensen aka Dolph Lundgren.

Ο χειρισμός του εκάστοτε ήρωα δε θα μπορούσε να είναι πιο απλός, καθώς γίνεται με τα βελάκια κατεύθυνσης (το πάνω χρησιμεύει και ως άλμα) και τρία ακόμη πλήκτρα. Z για fire, X για special powers (που είναι τρεις -με εξαίρεση του Caesar aka Terry Crews που έχει πέντε βολές- συνεπώς πρέπει να γίνεται ορθή χρήση τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί κουτί με ammo) και C για melee attack (με μαχαίρι) και use. Ανά τακτά διαστήματα, υπάρχουν φυλακισμένοι, απελευθερώνοντας τους οποίους το έπαθλο είναι +1 ζωή, ενώ μ’ αυτόν τον τρόπο ξεκλειδώνονται οι υπόλοιποι χαρακτήρες μετά τον Σταλόνε, με τη σειρά που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Κάθε ήρωας μπορεί να σκαρφαλώνει σε τοίχους με το μαχαίρι του να κρέμεται από καλώδια, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις δίνεται η δυνατότητα να… σκάψεις το υπέδαφος πυροβολώντας, προκειμένου να προχωρήσεις αποφεύγοντας εχθρούς. Τα λιγοστά bosses αυτού του παιχνιδιού – δείγματος είναι αρκετά δύσκολα, τουλάχιστον μέχρι να βρεις τον κατάλληλο τρόπο να τα βγάλεις, συνεπώς στη συνέχεια καθίσταται θέμα κάποιων λεπτών.

Οι εχθροί ποικίλουν, κάτι που συμβάλλει τα μέγιστα στην αύξηση του ενδιαφέροντος. Μεταξύ αυτών υπάρχουν εκείνοι που φέρουν rifle, που είναι ζωσμένοι με εκρηκτικά, που εκτοξεύουν ρουκέτες, άλλοι πιο μεγαλόσωμοι που είναι οπλισμένοι με Minigun, ενώ υπάρχουν ακόμη και άγρια σκυλιά κι από εκεί και πέρα φορτηγά που πυροδοτούν τεράστιες οβίδες. Ο ήρωας, από την πλευρά του, για να πετύχει μαζικότερες εκκαθαρίσεις εχθρών μπορεί να εκμεταλλευθεί το περιβάλλον καταστρέφοντάς το, πυροβολώντας -ενδεικτικά- επάνω σε βαρέλια με βενζίνη ή άλλο εύφλεκτο υλικό ή γκρεμίζοντάς τους σε περιστρεφόμενους πριονωτούς δίσκους που τους διαμελίζουν. Το οπτικό αποτέλεσμα σε όλα αυτά καταφέρνει να εντυπωσιάσει ακόμη και στα 8-bit!

Τα ηχητικά εφέ είναι εξαιρετικά και ίσως καλύτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κάποιος σε ένα τέτοιο game, ενώ «δυνατά» κομμάτια από τη metal και rock σκηνή συνθέτουν το soundtrack ξεφεύγοντας, επί παραδείγματι, από τον εντελώς retro ήχο του Shovel Knight. Όσον αφορά τη διάρκειά του παιχνιδιού, όπως προκύπτει από όσα σποραδικά αναφέρθηκαν προηγουμένως, είναι βεβαίως πάρα πολύ μικρή. Στο διαδίκτυο αρκετοί λένε ότι κατάφεραν να το τερματίσουν μέσα σε μία ώρα περίπου, λίγο πάνω ή λίγο κάτω. Αν όμως αποδειχθείτε… σαπάκια στο πρώτο playthrough και αργήσετε να μπείτε στο κλίμα όπως ο υπογράφων, δυσκολευτείτε σε κάποια σημεία ή τα 2-3 bosses, ή αν στην πρώτη μισή ώρα αποφασίσετε ότι «πρέπει» να σκοτώνετε ό,τι κινείται και να καταστρέψετε ό,τι διαλύεται, τότε μην εκπλαγείτε αν χρειαστείτε τριπλάσιο χρόνο.

Το Expendabros δεν είναι ένα ολοκληρωμένο game. Ποτέ δε σκόπευε να γίνει κάτι τέτοιο. Ήταν και αποτελεί το ορεκτικό πριν από το κυρίως πιάτο που είναι το Broforce, όμως είναι το μόνο που δίνει τη δυνατότητα να παίξεις με κάποιους από τους κορυφαίους ηθοποιούς δράσης όπως αυτοί παρήλασαν… εν αφθονία και από την τρίτη ταινία των «Αναλώσιμων». Με ένα τόσο διασκεδαστικό και απολαυστικό gameplay, retro αισθητική και τους stars του κινηματογράφου επί της οθόνης… έστω και σ’ αυτή τη version, ήταν δεδομένο ότι θα εξασφαλίσει την εύνοια των gamers σε ποσοστό 97% στο Steam ως προς τις θετικές κριτικές, ενώ στο ίδιο ακριβώς νούμερο κυμαίνεται αυτή τη στιγμή και το Broforce. Όσοι σκέφτονται να αποκτήσουν το τελευταίο, μια δοκιμή στο δωρεάν Expendabros είμαι σίγουρος πως θα τους πείσει.

Continue reading
664 Hits
0 Comments

Στροφή στα mobile games: LandFort

Στροφή στα mobile games: LandFort

Είναι αλήθεια ότι τα παιχνίδια στα κινητά τηλέφωνα ποτέ δε με συγκινούσαν ιδιαίτερα. Ανήκω στην κατηγορία των σκληροπυρηνικών PC gamers και αναγνωρίζω σε ύψιστο βαθμό τους τίτλους που κυκλοφορούν στις μεγάλες κονσόλες της Sony και της Microsoft (οι οποίες έχουν απομείνει τώρα). Εντούτοις, αυτές τις μέρες σκέφτηκα να κάνω ένα διάλειμμα από τα… τετριμμένα και να ασχοληθώ με δύο free to play τίτλους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον το τελευταίο διάστημα. Το πρώτο δεν είναι άλλο από το Downton Abbey: Mysteries of the Manor, καθώς είμαι φανατικός της γνωστής τηλεοπτικής σειράς του BBC, η οποία διανύει τον έκτο και τελευταίο κύκλο της. Ωστόσο, πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με το Android μου μετά την είδηση για την κυκλοφορία ενός ελληνικού game, το οποίο μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή.

Το LandFort είναι ένα παιχνίδι Physics-Based Platform Shooter, όπως παρουσιάζεται από την εταιρία, ουσιαστικά ένα Tower Defense με στοιχεία RPG που βασίζονται στις συνεχείς αναβαθμίσεις του ήρωα και του μικρού στρατού που θα δημιουργήσει στη συνέχεια. Στόχος αυτού είναι να καταφέρει να πάρει πίσω το βασίλειο που έκλεψε ο δαίμονας άρχοντας Devenoth και τα minions του περνώντας αλώβητος από 20 κάστρα και σκοτώνοντας το σύνολο των εχθρών, που ανέρχονται σε 88. Ομολογώ ότι ο τίτλος αυτός είναι ένας από τους πλέον εθιστικούς που έχω παίξει γενικώς, καθώς κάθε φορά που χάνεις σε βάζει να σκέφτεσαι τις κινήσεις που έπρεπε να κάνεις για να προχωρήσεις περισσότερο και, κυρίως, σε ποιες αναβαθμίσεις χρειάζεται να επενδύσεις τα χρήματα που κέρδισες από αυτήν την προσπάθεια. Το παιχνίδι είναι πάρα πολύ δύσκολο -καθώς δεν υπάρχει save κι αν χάσεις, ξεκινάς από την αρχή- και για να καταφέρω να δω τα πυροτεχνήματα του τέλους χρειάστηκα περίπου 25 ώρες!

Ο ήρωας είναι ένας βαλλιστροφόρος με τέσσερα attributes τα οποία αναβαθμίζονται συνεχώς. Πέραν του strength και του armor υπάρχει το intellect, που αυξάνει το damage που προκαλούν τα abilities του (rage, arrow barrage, cannonball barrage, explosive shot), και το tactics που μειώνει το cooldown τους. Φυσικά, για όλα αυτά και τις αναβαθμίσεις των ίδιων των abilities απαιτούνται coins, τα οποία αποκτούνται είτε μέσω χρημάτων είτε από τους εχθρούς που σκοτώνεις σε κάθε μάχη. Αυτοί διακρίνονται σε πετροβόλους, τοξότες, βαλλιστροφόρους, πυροβολητές και κανονιέρηδες και δίνουν 10-50 coins αντίστοιχα. Επειδή, όμως, ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη, ο ήρωάς μας έχει τη δυνατότητα να κάνει recruit έως και τέσσερις ακόμη στρατιώτες, τους οποίους μπορεί ο καθένας να αναβαθμίσει με το… αζημίωτο, έστω και εικονικό.

Ξεκινούν κι αυτοί από stone throwers, ενώ φτάνουν στα κανόνια όπως οι εχθροί τους, εξαιρώντας την κατηγορία της βαλλίστρας. Προσωπικά, τερμάτισα το game με δύο κανόνια να συνοδεύουν τον ήρωα που έφτασε μέχρι Level 14 και χωρίς να ξεκλειδώσω το explosive shot, ακόμη κι έτσι όμως όλα αυτά συνεπάγονται δεκάδες ώρες gameplay. Για τους… ανυπόμονους υπάρχει η επιλογή αγοράς coins με πραγματικά χρήματα, που ξεκινούν από ένα ευρώ και φτάνουν μέχρι τα 50 για 450.000 coins(!), αν φυσικά θέλει κάποιος να ξεκλειδώσει τα πάντα. Για να τερματίσει το παιχνίδι πιστεύω ότι 10 ευρώ για 75.000 coins μπορούν να αποδειχθούν αρκετά, τουλάχιστον με σωστή διαχείριση στην κατανομή τους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα physics του παιχνιδιού, που είναι ένα από τα χαρακτηριστικά τα οποία τονίζονται περισσότερο. Το πεδίο βολής, η καμπύλη που θα διαγράψει η τροχιά της, η ίδια η δύναμή της, όλα καθορίζονται με απόλυτη ακρίβεια από τον τρόπο με τον οποίο θα κινήσει κάποιος το δάχτυλο επάνω στην οθόνη. Σε περίπτωση, δε, που το εκάστοτε βλήμα χτυπήσει στο έδαφος, αυτό θα του απορροφήσει μέρος της δύναμής του, ωστόσο το ίδιο θα αναπηδήσει κι είναι πιθανό να προκαλέσει damage ακόμη και διά της τεθλασμένης! Το ίδιο ισχύει και για τις βολές των εχθρών. Επιπροσθέτως, και καθώς η σωστή στόχευση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, θέλει ιδιαίτερη προσοχή στο σημείο που θα σημαδέψεις, καθώς ρίχνοντας μια πέτρινη ή ξύλινη κολόνα μπορείς να γκρεμίσεις σχεδόν ολόκληρο το κάστρο προκαλώντας damage σε περισσότερους από έναν εχθρούς, κι ακόμη περισσότερο εάν σημαδέψεις σε κάποιο από τα κιβώτια με εκρηκτικά, τα οποία υπάρχουν σε κάθε επίπεδο. Κολόνες οι οποίες ταλαντεύονται με πολύ ομαλό τρόπο και μπορεί ακόμη και μια σχεδόν «τζούφια» βολή να προκαλέσει ένα ντόμινο κατεδάφισης.

Τα γραφικά είναι πολύ όμορφα και ευχάριστα, είναι κρίσιμο δε ότι το φόντο δεν κουράζει -παρότι παραμένει σταθερό σε όλη την πορεία- με το γαλάζιο του ουρανού, το πράσινο της GrassLand (όπου λαμβάνει χώρα το παιχνίδι) και το καφέ πετρώδες υπέδαφος να «δένουν» αρμονικά και με ζωντάνια. Τα οπτικά εφέ είναι αρκετά εντυπωσιακά, ιδίως στις στιγμές των εκρήξεων και των κατεδαφίσεων, ενώ τα ηχητικά καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Κι αυτό γιατί κάθε όπλο κάνει έναν ξεχωριστό, πολύ χαρακτηριστικό θόρυβο, τόσο τη στιγμή του πυρός όσο και κατά την όπλιση. Το soundtrack του παιχνιδιού είναι ιδιαίτερα όμορφο και αποτελείται από τρία μικρά κομμάτια του Kevin MacLeod, τα Our Story Begins, Dark Star και Devastation and Revenge.

Τα δύο πρώτα είναι για τα μενού, ενώ το τρίτο για τη διάρκεια του παιχνιδιού, κάτι που όμως γίνεται επαναλαμβανόμενο. Ανεξαρτήτως αυτού, υπάρχει δυνατότητα απενεργοποίησης της μουσικής ή/και των ηχητικών εφέ. Εδώ να προσθέσω ότι η μουσική του MacLeod έχει γίνει ίσως περισσότερο γνωστή στους gamers από το Sherlock Holmes: Crimes & Punishments, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι. Κλείνοντας, το LandFort αποτελεί μια εξαιρετική free to play επιλογή και μια αξιολογότατη ελληνική δημιουργία που υπόσχεται να «κολλήσει» ακόμη κι αυτούς που δεν το περιμένουν. Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση… Pringles στο χώρο των mobile games: Μετά το ποπ, δεν έχει στοπ!

Continue reading
Recent Comments
Manos
Πολύ καλή ανάλυση Παναγιώτη! Worth reading and playing.
Sunday, 25 October 2015 00:59
matasoft
Παναγιώτη σε ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο άρθρο! Έκανες τέτοια ανάλυση που πραγματικά εγώ δεν θα μπορούσα να κάνω. Χαίρομαι που σ... Read More
Sunday, 25 October 2015 08:35
Professor_Severus_Snape
Συγχαρητήρια για την πολύ καλή δουλειά που έχεις κάνει, διαθέτοντας μάλιστα το game δωρεάν. Προσωπικά, θα φροντίσω να είμαι ενήμερ... Read More
Sunday, 25 October 2015 10:57
822 Hits
3 Comments

GTA: San Andreas-Σαν τη Lacta ένα πράγμα…

b2ap3_thumbnail_How-To-Install-Grand-Theft-Auto-San-Andreas-Game-Without-Errors.jpg

Εντελώς τυχαία είδα ότι κυκλοφόρησε retail έκδοση του παιχνιδιού για το Xbox 360. Για μένα, που είμαι retro gamer, κανένα παιχνίδι της τότε εποχής δεν κάλυπτε μεγαλύτερη σε μέγεθος περιοχή από το Vice City. Κι όμως, το GTA: San Andreas το κάνει να μοιάζει με βόλτα στο κήπο του γείτονα. Δεν είναι μόνο το μέγεθος. Άρα τι είναι αυτό που το κάνει το απολύτως απόλυτο παιχνίδι; 

Τόσο μεγάλο που δεν θα αντέξετε!

b2ap3_thumbnail_2.jpg

Το San Andreas είναι τόσο μεγάλο καθώς είναι μια πολιτεία που μέσα της υπάρχουν τρεις πόλεις. Το Los Santos είναι σε μέγεθος όσο το Vice City! Ουσιαστικά, το παιχνίδι είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από το Vice City. To βουνό Chiliad είναι σχεδόν ένα μίλι ψηλό (σε αναλογία παιχνιδιού) και για να φτάσετε στη κορυφή του θα σας πάρει περίπου ένα λεπτό με το ελικόπτερο.

Documentary;

b2ap3_thumbnail_3.jpg 
Μέσω λεπτομερούς έρευνας, τα πάντα μέσα στο παιχνίδι έχουν βγει από τα ‘90s.

 Κωμωδία;

b2ap3_thumbnail_4.jpg 

H Rockstar φημίζεται για τα λογοπαίγνια. Θυμάστε το express τρένο τι ονομασία έχει; «Brown Streak». Δηλαδή, το καφέ ίχνος του εσωρούχου! Να θυμάστε βέβαια, ότι σ’ένα τέτοιο βίαιο κόσμο, κάτι τέτοιο σας κάνει να ξεχνιέστε. Έστω και μ’ένα χαμόγελο και μια ανάλαφρη σκέψη.

 Final Fight GTA style

b2ap3_thumbnail_5.jpg 

Στο San Andreas υπάρχουν αρκετά γυμναστήρια, dojo και άλλα μέρη όπου μπορείτε να εξασκηθείτε και να αποκτήσετε special κινήσεις. Ανάλογα με το τι επιλέγετε- πυγμαχία, πολεμικές τέχνες- διαφέρουν οι κινήσεις σας. Γενικά η μάχη έχει εξευγενιστεί εντελώς.

 Midnight Club: San Andreas

 b2ap3_thumbnail_6.jpg 

Ok, δεν έχει licensed αυτοκίνητα ή γνωστά σ’εμάς αλλά who cares; Για άλλη μια φορά τα αυτοκίνητα μοιάζουν αρκετά με τα αληθινά που δε μπορείτε να καταλάβετε τη διαφορά. Επιπλέον, μπορείτε να οδηγήσετε μπουλντόζα, θεριστική μηχανή, μηχανάκια που κόβουν το γκαζόν και ποδήλατα!

 Midnight Club: San Andreas dub Edition

b2ap3_thumbnail_7.jpg

Θέλει κανείς να «πειράξει» αυτοκίνητο; Τα περισσότερα, τα αξιοσέβαστα τουλάχιστον, μπορείτε να τα πάτε σε γκαράζ και να τους βάλετε ότι πιο pimp my ride κομμάτι αμαξώματος έχετε φανταστεί! Ζάντες, φτερά, καπό και nitrous!

 Burnout GTA

 b2ap3_thumbnail_8.jpg

Αγώνες με γουρούνες, μοτοσικλέτες enduro, αποστολή παράδοσης με μια 18τροχη νταλίκα, μπουλντόζα και γενικά πολλοί αγώνες δρόμου είναι εδώ!

 Κατεχάκη; Κηφισίας; Μεσογείων;

 b2ap3_thumbnail_9.jpg

Με καλύτερη ΑΙ έχουμε και περισσότερους πεζούς και φωνές όπως στην Αθήνα. Σταματάνε, χαιρετιούνται, παρκάρουν και πάνε για ψώνια. Σιγά τα αυγά. Ναι, αλλά αυτό κάνει τον κόσμο του παιχνιδιού ζωντανό. Για να μη ξεκινήσω για τα πουλιά, τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα.

 Χοντρός ή λιγνός;

 b2ap3_thumbnail_10.jpg 

Ανάλογα με το πώς συμπεριφέρεστε στον χαρακτήρα σας, αυτός θα αλλάζει. Συνέχεια fast food: Αποτέλεσμα: χοντρός, αδύναμος και χάλια όσον αφορά θέματα διαφυγής. Αν δε τρώει, λεπτούλης και αδύναμος. Διατηρήστε τον άνθρωπο σε καλή φυσική κατάσταση, δε θα σας φάει πολύ χρόνο και θα δείτε διαφορά.

 MGS:GTA

b2ap3_thumbnail_11.jpg 

Κλέψτε ένα βαν το βράδυ και θα μπορέσετε να βγάλετε πανεύκολα μια κλοπή σε οποιοδήποτε σπίτι σας επιτρέπεται. Κουκούλα on, αρπάξτε τα πάντα και δρόμο! Τόσο απλό! Για να μην αναφερθώ και στα kills τύπου Manhunt…

 Final Fantasy S.A.

b2ap3_thumbnail_12.jpg

Όπως και στη πραγματικότητα, όταν κάνετε κάτι συχνά, βελτιώνεστε πάνω σ’αυτό. Για παράδειγμα, πυροβολώντας συχνά με το όπλο σας θα φτάσετε σε σημείο να χρησιμοποιείτε δυο όπλα ταυτόχρονα. Σίγουρα το όλο ζήτημα δεν έχει να κάνει με τον καταμερισμό πόντων σε ιδιαίτερα skills όπως σ’ένα κλασσικό RPG, αλλά προσθέτει βάθος στο χαρακτήρα σας.

 Τεχνολογικά εξελιγμένο

 b2ap3_thumbnail_13.jpg

Real-time αντανακλάσεις, περισσότερα πολύγωνα, νέα εφέ και μια σημαντική αύξηση στη λεπτομέρεια των εσωτερικών χώρων. Τα πάντα είναι πολύ ομορφότερα και γενικά ο κόσμος του παιχνιδιού φαίνεται πολύ πιο ζωντανός.

 Shooter/Shoot’em up/Blow sh#t up

 b2ap3_thumbnail_14.jpg 

Η σκόπευση είναι πλέον άριστη. Αυτόματη αλλαγή στόχευσης στο κεφάλι όταν πλησιάζετε το στόχο σας και η εναλλαγή γίνεται ορθά. Δε σκοτώνετε πλέον πάνω στο χαμό έναν τυχαίο περαστικό. Εκρήξεις με rocket launcher; Κι αυτές είναι εδώ.

 Def Jam Records

 b2ap3_thumbnail_15.jpg 

Ότι λέει η επικεφαλίδα. Μουσική απ’όλο το φάσμα των ‘90s. Smashing Pumpkins μέχρι και Dr.Dre. Πολύ πράμα.

 Γιατί τόση λατρεία;

Μεγαλύτερο χάος. Περισσότερες εκπλήξεις. Διασκέδαση στο max. Δεν είναι ακόμα ένα GTA. Είναι το San Andreas. Δεν είναι τυχαίο ότι επανακυκλοφόρησε.

b2ap3_thumbnail_16.jpg

Continue reading
Recent Comments
Professor_Severus_Snape
Κατ' εμέ το επαναστατικό GTA ήταν το III, που πέρασε τη σειρά στην κατηγορία των open world third person action-adventure games κα... Read More
Wednesday, 21 October 2015 18:50
NICKGENERALGR
gta San Andreas οτι καλιτερο υπαρχει για την εποχη του ηταν τελειο... Read More
Friday, 11 December 2015 23:23
975 Hits
2 Comments

Κλεφτοπόλεμος με έναν Saboteur

Κλεφτοπόλεμος με έναν Saboteur

Αν η gaming βιομηχανία βρίθει από κάτι είναι οι τίτλοι που σχετίζονται με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το καταστροφικό αυτό γεγονός για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για αμέτρητους κλάδους της τέχνης, όπως ο κινηματογράφος, η μουσική, η ζωγραφική. Τα games δεν αποτελούν εξαίρεση καθώς μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει εκατοντάδες με τη συγκεκριμένη θεματολογία, ανήκοντα κατά βάση στην κατηγορία των action shooter και strategy. Παιχνίδια που αναπαριστούν μεγάλες μάχες ή άλλες λιγότερο γνωστές, προσπαθώντας να προσομοιώσουν τις συνθήκες που επικρατούσαν και να τοποθετήσουν τον παίκτη στην καρδιά της δράσης. Κάποια τα καταφέρνουν περίφημα και άλλα όχι τόσο, όμως σχεδόν στο σύνολό τους «συμφωνούν» στο τελευταίο δίνοντας έναν τόνο επανάληψης: Υπάρχει το πεδίο της μάχης κι εκεί καλείσαι να αντεπεξέλθεις. Όπως τραγουδούν κι οι Iron Maiden, «Nowhere to run, nowhere to hide, you've got to kill to stay alive».

Έχει, όμως, αναρωτηθεί κάποιος τι ακριβώς συνέβαινε σε μη εμπόλεμες περιοχές; Την απάντηση για εκείνα τα χρόνια μπορούν σίγουρα να δώσουν οι παππούδες μας ως αυτόπτες μάρτυρες, καθώς και οι γηραιότεροι άλλων χωρών. Πώς ήταν να ζεις κάτω από τη ναζιστική μπότα με τη ζωή σου να κινδυνεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή και τις σημαίες με τον δεξιόστροφο αγκυλωτό σταυρό να υψώνονται όπου γυρνούσες το κεφάλι σου; Υπήρχε αντίσταση και ποίας μορφής ήταν; Αυτό ακριβώς το κενό στα games ήρθε να καλύψει το Δεκέμβριο του 2009 το Saboteur. Και όχι μόνο να το καλύψει, αλλά και να ανανεώσει την κατηγορία των σχετικών με τον εν λόγω πόλεμο τίτλων προσφέροντας μία μάλλον πρωτόγνωρη third person action – adventure εμπειρία, στα πρότυπα μεν άλλων γνωστών παιχνιδιών, αλλά με ένα εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει triple A titles ή άλλους κατώτερους, όπως τις σειρές GTA, Mafia, Driver και ουκ ολίγα παρεμφερή games; Το μοτίβο είναι σε γενικές γραμμές ίδιο: Όπλα, ναρκωτικά, πόρνες, συμμορίες, μαφία, σε όλες τις πιθανές και απίθανες εκδοχές τους.

Το Saboteur ξεφεύγει ολοκληρωτικά από τα συγκεκριμένα στερεότυπα και μας μεταφέρει στο κατεχόμενο Παρίσι όπου ο ναζιστικός ζυγός σφίγγει καθημερινά τη θηλιά γύρω από τους απλούς πολίτες μετατρέποντας το βίο τους σε αβίωτο. Υπάρχουν όμως και κάποιοι οι οποίοι αντιστέκονται. Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Ιρλανδός Sean Devlin, ένας μηχανικός αγωνιστικών αυτοκινήτων κυρίως, αλλά και οδηγός αγώνων. Η υπόθεση είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα και τον υπαρκτό William Grover-Williams, ο οποίος γεννήθηκε στη Γαλλία στις 16/1/1903 από Άγγλο πατέρα και Γαλλίδα μητέρα και δολοφονήθηκε από τους Ναζί το Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 1945 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σάξενχαουζεν. Ο συγκεκριμένος υπήρξε οδηγός αγώνων της Formula 1 και πρώτος νικητής του θρυλικού Grand Prix του Μονακό το 1929 με Bugatti! Μετά την κατοχή της Γαλλίας έφυγε για την Αγγλία όπου και κατετάγη στο Royal Army Service Corps, επιστρέφοντας και πάλι στη γενέτειρά του για να ενισχύσει με κάθε τρόπο τη γαλλική Αντίσταση και μάλιστα με τη βοήθεια ενός φίλου του, επίσης οδηγού αγώνων, τον Robert Benoist.

Κοινώς, το ιστορικό υπόβαθρο του παιχνιδιού είναι όχι απλώς έντονο, αλλά και πολύ ενδιαφέρον καθώς ο gamer εισάγεται σε ένα open world περιβάλλον όπου καλείται ως Sean Devlin να δώσει τη δική του μάχη. Όχι στα χαρακώματα, ούτε σε ανοιχτό πεδίο. Η ιστορία του δε θα γίνει θρύλος και όταν ολοκληρώσει το ρόλο του σ’ αυτόν τον πόλεμο ελάχιστοι θα τον θυμούνται. Αλλά υπήρξαν κι αυτοί οι ήρωες. Όσοι έδωσαν τον αγώνα τους προσπαθώντας να «χτυπήσουν» τον εχθρό σε άλλα σημεία του, κάνοντας έναν πραγματικό κλεφτοπόλεμο με τους Ναζί, αποδυναμώνοντάς τους με κάθε τρόπο. Αυτός είναι κι ο ρόλος του Sean. Στη διάρκεια του παιχνιδιού θα έχει τη δυνατότητα να περιπλανηθεί σε έναν αρκετά μεγάλο χάρτη του Παρισιού και των περιχώρων του και να αναλάβει πλήθος αποστολών με βασικότερο στόχο αυτό που ορίζει ο τίτλος του παιχνιδιού: Το σαμποτάζ!

Πίσω από τις άμυνες του εχθρού, εκεί όπου απαιτούνται τεράστια τόλμη, θάρρος και θράσος για να βρεθεί κάποιος, ο ήρωας θα γίνει βασικός αρωγός της Αντίστασης στην προσπάθειά του να πάρει εκδίκηση για το θάνατο του αδελφικού του φίλου, Jules, από τον Συνταγματάρχη και επίσης οδηγό αγώνων, Kurt Dierker. Θα κληθεί να εξουδετερώσει ουκ ολίγους στόχους ουσιαστικούς αλλά και συμβολικούς, όπως περιφρουρούμενους στρατηγούς, τεράστια κανόνια τοποθετημένα σε υψηλά σημεία της πόλης και όχι μόνο, εργοστάσια που πλέον παράγουν για λογαριασμό των Ναζί, καθώς και να απελευθερώσει αντιστασιακούς αιχμαλώτους, όλα αυτά παρεισφρέοντας σε βαρέως εξοπλισμένες περιοχές ή στρατόπεδα που υπόσχονται να του κάνουν τη ζωή ιδιαίτερα δύσκολη.

Η δυσκολία του παιχνιδιού είναι σχετικώς σταδιακά αυξανόμενη, αν και ορισμένες αποστολές «βγαίνουν» αρκετά εύκολα, ακόμη και πιο αργά μέσα σ’ αυτό. Παρά ταύτα, υπάρχουν πολλές στα πιο προχωρημένα στάδια, οι οποίες με δυσκόλεψαν αρκετά παίζοντας στο Feckin’ Hard, το ανώτερο difficulty level. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, χρειάστηκα περίπου 23,5 ώρες για να κάνω το σύνολο των διαθέσιμων αποστολών του παιχνιδιού. Σ’ αυτές δεν υπολογίζονται οι αμέτρητοι στόχοι προς ανατίναξη σε όλο το μήκος και το πλάτος του χάρτη, οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν -αλλά δεν περιορίζονται σε- sniper’s nests, radars, εγκαταστάσεις τροφοδοσίας, τεθωρακισμένα αυτοκίνητα, τανκς, πύργους επικοινωνίας και μεγάφωνα προπαγάνδας.

Η ατμόσφαιρα του Saboteur είναι εξαιρετική και στη διαμόρφωσή της παίζουν σημαντικό ρόλο πολλοί τομείς. Ο πλέον πρωτότυπος σχετίζεται με τη χρωματική παλέτα του game, καθώς στο ξεκίνημα σχεδόν τα πάντα είναι ασπρόμαυρα με εξαίρεση το απειλητικό κατακόκκινο των τεραστίων ναζιστικών σημαιών, των αντιστοίχων περιβραχιονίων των Ναζί και του αίματος. Μ’ αυτόν τον πολύ έξυπνο τρόπο και έναν κατάμαυρο ουρανό αποδίδεται η κυριαρχία της μεγαλύτερης δύναμης του Άξονα στην εκάστοτε περιοχή. Ο μόνος τρόπος να επιστρέψει σε καθεμία ο ήλιος, το γαλάζιο ψηλά και το πράσινο στα δέντρα και τα λουλούδια είναι συνυφασμένος με την Αντίσταση και τον Sean, ο οποίος βοηθά στην επαναφορά του χρώματος, της ελπίδας και της ζωής εξουδετερώνοντας κομβικούς στόχους σε ορισμένες εκ των αποστολών που αναλαμβάνει.

Πέραν αυτού, οι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες τα καταφέρνουν περίφημα στο σύνολό τους, αναδεικνύοντας αποτελεσματικά όλες τις αρετές ενός πολύ καλού σεναρίου. Στο ρόλο του πρωταγωνιστή συναντούμε τον Robin Atkin Downes, ο οποίος το 2013 ανέλαβε αυτόν του Conrad Roth, φίλου του πατέρα της Lara Croft και προστάτη της ίδιας στο reboot του Tomb Raider. Ακόμη πιο γνωστό όνομα στους gamers, αλλά όχι σε πρωταγωνιστικό ρόλο εν προκειμένω, βρίσκουμε τον Nolan North, τον Nathan Drake της σειράς Uncharted και Desmond Miles της σειράς Assassin’s Creed. Για τους λάτρεις του κινηματογράφου, σε αντίστοιχης εμβέλειας ρόλους μπορεί κάποιος να ακούσει τους Graham McTavish (The Hobbit trilogy, John Rambo) και John Noble (Lord of the Rings: The Two Towers και The Return of the King).

Από εκεί και πέρα, η πόλη του Παρισιού αποτελεί σχεδόν πιστό αντίγραφο της πραγματικής, εκείνης της εποχής, με δρόμους γραφικούς και τα ιστορικά της μνημεία να δεσπόζουν μεγαλόπρεπα και επιβλητικά, όπως ο Πύργος του Άιφελ, η Παναγία των Παρισίων, το Λούβρο, η Αψίδα του Θριάμβου και, φυσικά, ο Σηκουάνας ποταμός. Τα αυτοκίνητα θυμίζουν αρκετά το Mafia, καθώς είναι παραπλήσιας εποχής, ωστόσο υπάρχουν πολύ περισσότερα αγωνιστικά, τα οποία βέβαια δεν κυκλοφορούν στους δρόμους, αλλά μπορεί να αποκτήσει κάποιος στην πορεία. Το καρέ της εξαιρετικής ατμόσφαιρας συμπληρώνει ιδανικά το απίστευτο jazz soundtrack, που αποτελείται ουσιαστικά από τα τραγούδια που συνοδεύουν το παιχνίδι. Θα αδικούσα αν εξαιρούσα κάποια, όμως θα ήταν ιεροσυλία να μην ξεχωρίσω τα Feeling Good από Nina Simone και Somebody Nobody Loves από Ella Fitzgerald, ενώ δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τα Koop Island Blues από Koop, Dance Me To The End Of Love από Madeleine Peyroux, The Finger Points To You από Maxayn, L'Homme Que J'Adore από Allison Adams Tucker και Don't Do Me Wrong από Kacee Clanton. Κι αυτά είναι μόνο επτά από τα 35 πολύ όμορφα κομμάτια που ακούγονται, ορχηστρικά και μη.

http://vignette2.wikia.nocookie.net/the-saboteur/images/6/6d/Saboteur_2015-01-27_11-46-58-03.png/revision/latest/scale-to-width-down/1000?cb=20150127205005

Το παιχνίδι είναι πολύ εντυπωσιακό, ακόμη κι αν ίσως δεν του… φαίνεται από την πρώτη στιγμή. Υπάρχουν αποστολές που θα τις ζήλευαν ακόμη και κορυφαίοι τίτλοι αυτού του genre, με τρένα, Ζέπελιν, καταδιώξεις, αγώνες δρόμου, θεαματικές εκρήξεις και… όλα τα καλά! Τα γραφικά δεν είναι πρωτοκλασάτα, αλλά μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον καλά και αρκετά ευχάριστα στο μάτι. Στον τομέα του ήχου οι ανατινάξεις είναι ιδιαίτερα πειστικές, ομοίως και η εκπυρσοκρότηση του εκάστοτε όπλου. Εκεί όπου υστερεί ξεκάθαρα είναι στους κινητήρες των αυτοκινήτων, καθώς σε πολλές περιπτώσεις το όχημα μοιάζει να… μουγγαίνεται από ένα σημείο και μετά, μέχρι τη στιγμή που θα πατήσεις φρένο ή θα κάνεις drift, ενώ η κόρνα είναι ουσιαστικά η ίδια σε όλα.

Στον τομέα του gameplay συναντούμε την δεύτερη αξιοσημείωτη καινοτομία του παιχνιδιού, υπό την έννοια ότι αναρριχητικές ικανότητες δεν έχουμε ξαναδεί σε games του είδους, με εξαίρεση τη σειρά Assassin’s Creed. Εν προκειμένω, μπορεί ο Sean να μην είναι ο Ezio Auditore ή κάποιος άλλος από τους πρωταγωνιστές των Assassin’s Creed games, ωστόσο μπορεί κι αυτός να σκαρφαλώνει με επιτυχία σε όλα τα κτίρια, αρκεί να υπάρχει σημείο για να κρατηθεί. Από τις σκεπές τους μπορεί να εξοντώσει περισσότερους εχθρούς και να αξιοποιήσει την αυξημένη κάλυψη που αυτές του παρέχουν, ενώ δύναται να αιωρηθεί και από καλώδια που συνδέουν δύο κτίσματα σε απόσταση. Επιπροσθέτως, ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητα του Sean να μεταμφιέζεται παίρνοντας τις στολές στρατιωτών, υπό την προϋπόθεση ότι τους έχει πλησιάσει απαρατήρητος και τους έχει σκοτώσει μόνο με μπουνιές και κλωτσιές, ώστε να μην υπάρχει αίμα στα ρούχα τους. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να διεισδύσει σε απαγορευμένες ζώνες προσεγγίζοντας το στόχο του με μεγαλύτερη ευκολία, προσέχοντας όμως ταυτόχρονα να μη γίνει αντιληπτός από τους φρουρούς παραμένοντας για αρκετή ώρα κοντά τους.

http://www.gamoholic.net/images/stories/Review_The_Saboteur_4/the-saboteur-pc-review_24.jpg

Στο παιχνίδι υπάρχει πληθώρα όπλων και εκρηκτικών (πιστόλια, machine guns, rifles, shotguns, μπαζούκας, χειροβομβίδες, δυναμίτες κ.ά.), ενώ στην πορεία δίνεται πρόσβαση στα terror weapons, βελτιωμένες εκδόσεις των προαναφερθέντων, τα οποία είναι πραγματικές φονικές μηχανές και συμπεριλαμβάνουν ακόμη και φλογοβόλο. Τέλος, υπάρχει η δυνατότητα βελτίωσης των ικανοτήτων του Sean, που προκύπτει από την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων στις κατηγορίες Brawling, Hardware, Sniping, Explosives, Sabotage, Mayhem, Racing, Mechanics και Evasion. Μια τελευταία επισήμανση αξίζει να γίνει για το χειρισμό των αυτοκινήτων, που είναι πέρα για πέρα arcade με κάποιες σχετικές διαφοροποιήσεις μεταξύ του καθενός, και σχεδόν σε κάθε περίπτωση πολύ δυνατό κράτημα στις στροφές. Το μοντέλο ζημιών υστερεί αρκετά, καθώς τα οχήματα πολύ σπάνια καταστρέφονται και πρέπει να δεχτούν δεκάδες σφαίρες για να πάρουν φωτιά.

Καταλήγοντας, το Saboteur είναι ένα παιχνίδι που θεωρώ ότι έχει αδικηθεί από τις βαθμολογίες παγκοσμίως. Πιστεύω ότι αγγίζει το 8 παρά τις όποιες ατέλειές του, καθώς πετυχαίνει πέρα για πέρα το σκοπό του. Είναι ατμοσφαιρικό, έχει πολύ καλό, συνεκτικό και ενδιαφέρον σενάριο, μεγάλη διάρκεια χωρίς ποιοτικές μεταπτώσεις, είναι πολύ εντυπωσιακό ως επί το πλείστον, έχει αρκετά καλά γραφικά, καλό gameplay, πολύ καλό voice acting και υπέροχο soundtrack. Σε third person action – adventure αυτού του είδους είχα να δω τόσο ενδιαφέρουσα -αλλά όχι τόσο πρωτότυπη- υπόθεση από την εποχή του πρώτου Mafia. Είναι μια ιστορία εμπνευσμένη από έναν αφανή ήρωα για άλλους αφανείς ήρωες και μάχες οι οποίες δε θα γίνουν τραγούδι ποτέ…

Continue reading
Recent Comments
TheRedWood
Πωωω τι μου θύμησες τώρα!! Το Assassin's Creed στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρομερό παιχνίδι! Από τα καλύτερα soundtracks ever και ατμ... Read More
Monday, 26 October 2015 21:52
Professor_Severus_Snape
Ειδικά για το soundtrack, όταν τερμάτισα το παιχνίδι κι έβλεπα τα credits ακούγοντας να παίζει το remix του Feeling Good, κάθομαι ... Read More
Wednesday, 25 November 2015 08:09
602 Hits
2 Comments

Επιβιώνοντας με Sniper στην κόλαση της Αφρικής

Επιβιώνοντας με Sniper στην κόλαση της Αφρικής

Ένα genre games το οποίο καταφέρνει να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια αυτού που αποκαλούμε «ανελέητο πιστολίδι» είναι αυτό που περιλαμβάνει το στοιχείο της τακτικής, είτε σε πρώτο είτε σε τρίτο πρόσωπο. Ως φίλος της δεύτερης κατηγορίας, πιστεύω ότι τα third person tactical shooter παιχνίδια, με την κλασσική έννοια του όρου, κάθε άλλο παρά αφθονούν και δεν είναι λίγες οι φορές που ο gamer «υποχρεώνεται» να ασχοληθεί με τίτλους που συμπεριλαμβάνουν και αυτά τα στοιχεία. Μια από τις εξαιρέσεις, λοιπόν, αποτελεί η σειρά Sniper Elite, η οποία παραμένει πιστή στο ύφος της όλα αυτά τα χρόνια, προσφέροντας μια εναλλακτική επιλογή και αξιοπρεπείς δημιουργίες, ικανές να κρατήσουν το ενδιαφέρον ψηλά, κυμαινόμενες σταθερά σε βαθμολογίες άνω του 7.

Εξυπακούεται, βεβαίως, πως οτιδήποτε tactical σε ένα shooter game εσωκλείει αυτονοήτως και ως προϋπόθεση το stealth στοιχείο, το οποίο είναι απαραίτητο για να καταφέρεις να βγεις ζωντανός από την περιοχή που βρίσκεσαι. Πόσο μάλλον όταν αυτή είναι μια εμπόλεμη ζώνη ή, έτι περισσότερο, κέντρο επιχειρήσεων του εχθρού στο οποίο πρέπει να διεισδύσεις και να ολοκληρώσεις με επιτυχία αποστολές που βασίζονται αποκλειστικά και μόνο σε σένα. Εκεί που δε μπορείς να περιμένεις βοήθεια από κανέναν και ο μόνος σύμμαχος αλλά και καλύτερός σου φίλος είναι το sniper που αποτελεί προέκταση του χεριού σου και εγγύηση για… «θέρισμα» και εκκαθάριση του πεδίου έμπροσθεν.

Το Sniper Elite III μας μεταφέρει στην καρδιά του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, καθώς βρισκόμαστε στο 1942, τρία χρόνια πριν από το γεγονότα που συνέβησαν στον προκάτοχό του, Sniper Elite V2. Πρωταγωνιστής είναι για μία ακόμη φορά ο Karl Fairburne, ένας αξιωματικός στρατηγικών υπηρεσιών (O.S.S.), όμως τώρα το σκηνικό αλλάζει. Αντί για το κέντρο της Ευρώπης, ο ήρωας βρίσκεται στην αφιλόξενη βόρεια Αφρική όπου καίρια, στρατηγικά σημεία κατά μήκος και το πλάτος της βρίσκονται υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Άξονα. Από το βομβαρδισμένο Βερολίνο και τη Γερμανία στο τέλος του πολέμου, η δράση μεταφέρεται στις χώρες της Λιβύης, της Αιγύπτου και της Τυνησίας όπου τα πάντα είναι ακόμη ρευστά, σε περιοχές γνωστές από τα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα και τις δυνάμεις που τις ήλεγξαν.

Αρχικός στόχος του Fairburne, να βοηθήσει τους Βρεττανούς να κρατήσουν το Tobruk της Λιβύης, που δέχεται επίθεση από τον πανίσχυρο Γερμανό Στρατηγό Erwin Rommel (Africa Corps), ο οποίος δύο χρόνια αργότερα θα συνδεόταν με τη συνομωσία δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ. Σύντομα, όμως, ο πρωταγωνιστής στρέφεται εναντίον ενός άλλου στρατηγού, του Franz Vahlen, εποπτεύοντος τις επιχειρήσεις στη βόρειο Αφρική για τη ναζιστική σβάστικα, και στην πορεία θα ανακαλύψει ότι ο συγκεκριμένος σχεδιάζει ένα μυστικό, πανίσχυρο όπλο με το οποίο θα μπορέσει να κατακτήσει όχι μόνο την ευρύτερη περιοχή, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη, τουλάχιστον στην αρχή! Το παιχνίδι καταφέρνει να μεταφέρει άψογα το πολεμικό κλίμα, την ένταση και την αγωνία για τον ήρωα, μόνο ανάμεσα σε πολλές δεκάδες εχθρών. Το σενάριο, αναμφίβολα, δε διεκδικεί ιδιαίτερες δάφνες ποιότητας ή πρωτοτυπίας, ενώ όσοι περιμένουν εμβάθυνση στο χαρακτήρα του ήρωα μάλλον θα απογοητευτούν. Τα cutscenes είναι απειροελάχιστα σε αριθμό και διάρκεια, με αποτέλεσμα ο Fairburne να εμφανίζεται ως μια ανθρώπινη μηχανή προορισμένη να σπείρει το θάνατο και τον όλεθρο… θερίζοντας!

Η δημιουργία της Rebellion χωρίζεται σε οκτώ μέρη, οκτώ κεντρικές αποστολές, ορισμένες ακόμη προαιρετικές εντός της καθεμίας, καθώς και αρκετά collectables, ως επί το πλείστον έγγραφα με γενικές πληροφορίες για τον πόλεμο που μαίνεται κατά βάση στην περιοχή, και γράμματα από και προς τους στρατιώτες. Το παιχνίδι έχει τέσσερα επίπεδα δυσκολίας (Cadet, Marksman, Sniper Elite, Authentic) κατάλληλα για όλα τα γούστα, με το τελευταίο, όπως πολύ γλαφυρά περιγράφεται, να ενδείκνυται μόνο για purists και μαζοχιστές. Προσωπικά ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία και ομολογώ ότι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη δυσκολία σ’ αυτό το level δεν είναι ούτε η απουσία mini-map, ούτε η έλλειψη markers για τους εχθρούς ή οτιδήποτε άλλο από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν checkpoints και δεν επιτρέπεται save, με αποτέλεσμα αν σκοτωθείς να πρέπει να επιστρέψεις στην αρχή. Κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο, ειδικά όταν το γνωρίζεις και πηγαίνεις εξ αρχής πιο αργά και προσεκτικά από ποτέ.

Το συγκεκριμένο είναι κάτι που θα μπορούσε να το αντιπαρέλθει κάποιος αν έπαιζε Hitman όπου οι αποστολές είναι μικρότερες, ενώ στο Absolution χωρίζονται και σε υποκεφάλαια. Στο Sniper Elite III, όμως, η καθεμία είναι τεράστια, τουλάχιστον μ’ αυτό το στυλ παιχνιδιού, και συνήθως υπάρχουν τέσσερα-πέντε κεντρικά objectives που προκύπτουν το ένα μετά την ολοκλήρωση του άλλου. Στο Authentic το παιχνίδι παίζει με τα νεύρα του gamer καθώς στο τέλος κάθε κεφαλαίου, κι ενώ μπορεί να έχεις εξοντώσει τους πάντες, πάντοτε προκύπτει κάτι σαν… boss που εμφανίζεται ξαφνικά, επί παραδείγματι ένα όχημα με πολυβόλο ή ακόμη και τανκς, που είναι ικανό να σε καταρρακώσει ψυχολογικά, αν έχεις προσπαθήσει για μιάμιση – δύο ώρες να μείνεις ζωντανός. Είναι προφανές ότι σε χαμηλότερα difficulty levels η πρόκληση και κυρίως η διάρκεια του παιχνιδιού μειώνονται σημαντικά.

Το gameplay είναι ιδιαίτερα στιβαρό, πάντοτε μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια, ενώ η ευχάριστη έκπληξη σε σχέση με τον προκάτοχό του έρχεται από το γεγονός ότι αυτή τη φορά ο κόσμος είναι open-ended. Κάθε περιοχή στην οποία διαδραματίζεται η εκάστοτε αποστολή μπορεί να χαρακτηριστεί κάλλιστα «τεράστια», προσφέροντας πλείστους όσους τρόπους για την ολοκλήρωσή της, κάτι που αυξάνει κατακόρυφα το replayability και προσφέρει πάντοτε εναλλακτικές αν έχεις αποτύχει μέχρι τότε. Ο Fairburne θα βρεθεί να μάχεται σε τοποθεσίες από επικίνδυνα φαράγγια μέχρι… θανατηφόρες κοιλάδες, ερειπωμένες πόλεις, οχυρά, χαρακώματα και όχι μόνο, στις οποίες κυριαρχούν τα χρώματα και όλες οι αποχρώσεις του πράσινου και του καφέ. Τα τοπία είναι πανέμορφα, αν και κάθε σώφρων άνθρωπος θα ήθελε απλώς να μη βρίσκεται εκεί υπ’ αυτές τις συνθήκες.

Το σήμα κατατεθέν της σειράς δεν είναι άλλο, βεβαίως, από την x-ray kill cam, την κάμερα η οποία δείχνει τη σφαίρα να εκτοξεύεται από την κάνη, να κινείται σε αργή κίνηση και να βυθίζεται με τρόπο σαδιστικό στο σώμα του εχθρού, διαπερνώντας κρανίο, καρδιά, πνεύμονες, συκώτι, νεφρά, τσακίζοντας την σπονδυλική στήλη και άλλα κόκαλα, χαρίζοντας απλόχερα την ηδονή στον gamer και ένα γρήγορο θάνατο στον Γερμανό ή Ιταλό στρατιώτη. Το παιχνίδι προσφέρει εντατικά μαθήματα ανθρώπινης ανατομίας κάθε φορά που ένας εχθρός εγκαταλείπει την κόλαση του πολέμου για την επόμενη. Ανάλογη λεπτομέρεια χαρακτηρίζει και τη στιγμή που ο πρωταγωνιστής ανατινάζει με τον ίδιο τρόπο ολόκληρα οχήματα, σημαδεύοντας τη μηχανή ή το ντεπόζιτό τους, παρακολουθώντας τότε τα δικά τους… ζωτικά όργανα (κινητήρας, διαφορικά, σωλήνες κ.λπ.) να διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι στο Authentic τα bullets ballistics είναι πιο ρεαλιστικά από ποτέ και απαιτούν τη μέγιστη ακρίβεια κατά τη στόχευση.

Εκτός από το sniper, το οποίο επιδέχεται αλλαγής ή/και βελτιώσεων, ο Fairburne έχει για μία ακόμη φορά πρόσβαση σε αυτόματα, πιστόλια, μπαζούκας και διαφόρου τύπου χειροβομβίδες, παρά ταύτα σχεδόν όλα εξ αυτών, τουλάχιστον όσον αφορά την αρχική έκδοση, υπήρχαν και στο Sniper Elite V2. Τα γραφικά είναι ιδιαίτερα όμορφα, ακόμη κι αν δε μπορούν να χαρακτηριστούν κορυφαία. Δε θα υπεισέλθω σε ιδιαίτερες λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι παρατήρησα έντονο clipping σε κάποια σημεία και glitches που έφτασαν να μου κοστίσουν ακόμη και τη ζωή στην αρχή -ευτυχώς- της τελευταίας αποστολής. Επιπλέον, ο ήχος του παιχνιδιού είναι εξαιρετικός ως προς αυτόν των όπλων -ίσως όχι τόσο των εκρήξεων, ενώ στα αρνητικά συγκαταλέγεται το γεγονός ότι -τουλάχιστον- το main theme του soundtrack είναι ακριβώς το ίδιο με του προκατόχου του. Η μεγαλύτερη αστοχία, πάντως, έχει να κάνει με τις στιγμές που μιλούν οι εχθροί όταν σε αναζητούν, καθώς μπορεί να βρίσκονται στα 20-30 μέτρα απόσταση και ακούγονται σα να βρίσκονται στα πέντε, κάτι που μπερδεύει πολύ και δεν ξέρεις αν πρέπει να τρέξεις ή να βγεις από τη γωνία και να ανοίξεις πυρ πριν ακόμη σημαδέψεις.

Εν κατακλείδι, το Sniper Elite III είναι ένα ιδιαίτερα καλό third person tactical shooter, το οποίο συστήνεται ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους, πολλώ δε μάλλον της σειράς. Το open-ended στοιχείο του περιβάλλοντος προσφέρει ισχυρή πνοή ανανέωσης στο παιχνίδι, σε σχέση με το γραμμικό του παρελθόντος, και υπόσχεται αυθεντική sniper εμπειρία ενός ιδιότυπου κλεφτοπολέμου. Δεν είναι ένας τέλειος τίτλος ο οποίος θα αφήσει εποχή, κυμαίνεται όμως με χειρουργική ακρίβεια στα καθιερωμένα στάνταρ της σειράς και κάτι παραπάνω. Άλλωστε, δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει game που επιτυγχάνει στο gameplay προκαλώντας εθισμό και να δύναται να χαρακτηριστεί μέτριο ελέω των υπολοίπων τομέων. Και το συγκεκριμένο είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.

Continue reading
Recent Comments
NICKGENERALGR
πολυ ωραιο οπως και ολη η σειρα sniper elite
Monday, 14 December 2015 21:28
Professor_Severus_Snape
Το πρώτο παιχνίδι δεν το έχω παίξει, είναι αλήθεια, και δε μπορώ να εκφέρω ολοκληρωμένη άποψη πέραν όσων λιγοστών είδα στο YouTube... Read More
Thursday, 17 December 2015 03:41
703 Hits
2 Comments

Τα παιχνίδια αποβλακώνουν τους νέους?

Μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω έτυχε να ανοίξω την τηλεόραση. Εκεί έπαιζε μια πολύ "καλή" και "σοβαρή" εκπομπή
που ως θέμα αυτής της ημέρας είχε την τεχνολογία, τα παιχνίδια, το Διαδίκτυο κ.α. Βλέποντας λίγο, αυτό που μου έμεινε
στο μυαλό ήταν ένα πράγμα "Τα παιχνίδια αποβλακώνουν και απομονώνουν τους νέους". Έκπληκτος και εγώ, που περνάω τόσες ώρες στο υπολογιστή, πετάχτηκα από τον καναπέ και άρχισα σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να έχω αποβλακωθεί ή απομονωθεί ή ακόμα χειρότερα και τα δυο. Εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο. Ποιος ήταν? Ήταν ένας φίλος που είχαμε κανονίσει με παρέα να πάμε σε ένα gaming event, σε ένα μέρος που γνώρισα και άλλα άτομα που μας συνδέουν κοινά ενδιαφέροντα. "Ωραία" είπα δεν είμαι απομονωμένος αφού έχω φίλους αλλά είμαι και ικανός να αποκτήσω καινούριους.

b2ap3_thumbnail_20130611-E3-SHOW-FLOOR-0241-1200x520-1.jpg

Τι γίνεται με το άλλο θέμα όμως, μήπως έχω αποβλακωθεί και δεν το ξέρω?
Για αυτό σκέφτηκα να αναλύσω τα παιχνίδια και να δω αν όντως επηρεάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Κατά αρχάς ας ασχοληθούμε με τα srategy, ένα πολύ απαιτητικό είδος που θέλει συγκέντρωση, έξυπνες και μεθοδικές κινήσεις. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να αναπτύσσουν τις ηγετικές και στρατηγικές ικανότητες του παίχτη εφόσον τον βάζουν να ελέγχει στρατούς, πολιτισμούς, χώρες, αγαθά, εμπόριο, οικονομία, εγκαταστάσεις και άλλα. Εδώ στο Empire Earth ελέγχεις ένα πολιτισμό από την δημιουργία του μέχρι εποχές πιο σύγχρονες και από την δική μας.

b2ap3_thumbnail_gfs_73997_2_2.jpg

Εντάξει μπορεί και αυτοί που είπαν ότι μας αποβλακώνουν τα games να μην εννοούσαν τα strategy. Για αυτό ας πάμε στα first person shooter, παιχνίδια που μας βάζουν συχνά σε ρεαλιστικές μάχες και μας μεταφέρουν τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι στρατιώτες και καταφέρνουν να μας περάσουν τη λογική του να παίρνουμε αποφάσεις σε μικρό χρόνο κάτι που εξασκεί την κριτική μας ικανότητα. Για το συγκεκριμένο μάλιστα έχει γίνει και σχετική έρευνα που το αποδεικνύει. 

b2ap3_thumbnail_construction_1p_1920x1080.jpg

Ας πάμε καλύτερα στα racing που όπως λένε χαρακτηριστικά κάποιοι επηρεάζουν τους νέους για αυτό έχουμε τόσα τροχαία. Αυτή η λάθος άποψη υπάρχει γιατί στα μάτια πολλών τα racing παιχνίδια είναι κάτι σε Hot Wheels. Λοιπόν τα racing ενάγονται σε μια κατηγορία που λέγεται  simulator= προσομοιωτής, κοινώς προσομοιώνουν σε ρεαλιστικές συνθήκες. Δηλαδή εσύ τι νομίζεις πως ο Alonso και ο Raikkonen είναι όλη μέρα στην πίστα και από πίσω η Ferrari πληρώνει τόνους καύσιμα μόνο για προπόνηση; Μεγάλο μέρος της προπόνησης αυτών των οδηγών είναι η προσομοίωση. Τώρα πήγαινε παίξε "βρες τις διαφορές" μεταξύ των προσομοιώσεων αυτών και του Test Drive Unlimited.b2ap3_thumbnail_Technogym-F1-Training-Machine.jpg

Καλά λοιπόν, το gameplay μπορεί να μας δίνει κάτι, αλλά τι γίνεται με τις γνώσεις;Υπάρχει ένα παιχνίδι που λέγεται God of War, δεν είναι η πιο ακριβή αναπαράσταση μυθολογίας αλλά είναι κάτι που μπορεί να μας εξοικειώσει με αυτήν. Και καλά εμείς την διδασκόμαστε στο σχολείο, αλλά σε άλλες χώρες είναι το μόνο ερέθισμα που μπορεί να κάνει τα παιδιά να ασχοληθούν με αυτήν. Αντίστοιχα εγώ έμαθα την μυθολογία των Βίκινγκς και των Αιγυπτίων παίζοντας Smite. 

b2ap3_thumbnail_22-GOD-OF-WAR-15.jpg

Θα μου πεις βέβαια πως η μυθολογία δεν είναι τόσο σημαντική. Η απάντηση είναι Assassin's Creed. Ένα παιχνίδι που η βάση του είναι η ιστορία αλλά και τα σημαντικά ιστορικά πρόσωπα. Δεν ξέρω για εσένα αλλά εγώ έχω μάθει από το Assassin's για τις Σταυροφορίες, την Αναγέννηση, την Χρυσή Εποχή της Πειρατείας , την Αμερικάνικη και την Γαλλική επανάσταση, αλλά και για πρόσωπα όπως ο Robert de Sable, οι Βοργίες, ο Μακιαβέλι, ο Charles Lee και πολύ άλλοι.

b2ap3_thumbnail_screenshot-2_23_0.jpg

Ένα παιχνίδι για να σου δώσει γνώσεις δεν είναι απαραίτητο καν να είναι ρεαλιστικό. Πάρε παράδειγμα τα Bioshock και Deus ex. Παιχνίδια με ώριμο σενάριο που θίγουν κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα, όπως ο αντικειμενισμός, η τυποποίηση της καθημερινότητας μας, η ηθική πλευρά της χρήσης της τεχνολογίας και οι κοινωνικές διακρίσεις. Παρουσιάζοντας φανταστικές περιοχές και καταστάσεις καταφέρνουν να θέτουν επίκαιρα ηθικά δίλημματα. Επιπλέον συχνά παρουσιάζονται πρωταγωνιστές με ολοκληρωμένες κοινωνικές απόψεις και θέσεις. 

"Οι άνθρωποι δημιουργούν τέρατα για να φαίνονται οι ίδιοι λιγότερο τερατώδεις", Geralt of Rivia (Witcher)

"Όταν κάποιος φέρεται στους ανθρώπους σαν ζώα αυτοί όντως αρχίζουν να φέρονται σαν ζώα", Adam Jensen (Deus Ex) 

 

b2ap3_thumbnail_Would_You_Kindly.png

Εδώ μέχρι χημεία έμαθα και τι είναι το στοιχείο E99, γνωστό και ως αϊνστάνιο, παίζοντας Singularity.

 

Και ας μην ξεχνάμε στην σύγχρονη κοινωνία που ζούμε οι ξένες γλώσσες είναι ένα απαραίτητο προσόν. Τα παιχνίδια έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν στην εκμάθηση τους. Σχεδόν κανένας τίτλος δεν κυκλοφορεί με ελληνική μετάφραση οπότε όλα τα παιχνίδια μας εξοικειώνουν κυρίως με αγγλικό λεξιλόγιο, προφορά και βασικούς κανόνες σύνταξης.

b2ap3_thumbnail_8cd2ea5df1849b9583f3a3c5edf7529f.jpg

Επίσης τα τελευταία χρόνια λόγω Wii, Kinect και Move, γνωρίζουν άνθιση και τα γυμναστικά και χορευτικά παιχνίδια. Παιχνίδια που μπορούν να μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε το σώμα μας και κατ' επέκταση την υγεία μας, αλλά και να μας δώσουν τις γνώσεις για ασκήσεις γυμναστικής και χορευτικές κινήσεις.

b2ap3_thumbnail_kinect-1.png

Επιπλέον μην ξεχνάμε ότι τα games αποτελούν και μια σύγχρονη μορφή τέχνης. Πραγματικά σκέψου το λίγο.Η ζωγραφική έχει την εικόνα, η λογοτεχνία έχει σενάριο, η μουσική ήχο, το θέατρο και ο κινηματογράφος και σενάριο και ήχο αλλά και εικόνα. Ε, τα games έχουν σενάριο, ήχο, εικόνα και κάτι άλλο πολύ σημαντικό, διαδραστικότητα. Ειδικά παιχνίδια σαν το Prince of Persia του 2008 που σου φαίνεται λες και είναι ζωγραφισμένο στο χέρι από τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη που υπάρχει, εγώ μόνο ως τέχνη μπορώ να τα χαρακτηρίσω.

b2ap3_thumbnail_pop2_0019_layer104.jpg

Ένα ακόμα σημαντικό θέμα είναι ότι η ενασχόληση με τα παιχνίδια και κατ' επέκταση με την τεχνολογία οδηγεί όλο και περισσότερα παιδιά να ασχολούνται με την πληροφορική, και μάλιστα να την επιλέγουν για να τη σπουδάσουν. Ξέρεις, "σπουδάσουν", δηλαδή να πάνε σε ένα μεγάλο κτήριο με πολλά άτομα και να μάθουν πράγματα που δεν τα ξέρει ο κοινός άνθρωπος.

Έλεγα να μην το βάλω γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται αλλά θα το πω και θα χρησιμοποιήσω μόνο μια λέξη Portal.

b2ap3_thumbnail_portal.jpg

Θα ήθελα να προσθέσω πως το μέτρο είναι κάτι σημαντικό. Δεν είναι καλό και υγιές να βρισκόμαστε πάνω από μια οθόνη για άπειρες ώρες. Αυτό που θέλω να πω είναι πως τα games μπορούν να προσφέρουν ικανότητες και γνώσεις είτε άμεσες είτε με την κίνηση της περιέργειας και την περαιτέρω ενασχόληση με κάποιο θέμα. Το παιχνίδι είναι χόμπι, και όταν σου δίνει ερεθίσματα σε κάνει να μαθαίνεις πράγματα που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα ασχολιόσουν ποτέ, επίσης επειδή σε χαλαρώνει πάντα ότι μαθαίνεις από εκεί μένει στο μυαλό σου και δεν το ξεχνάς ποτέ (σε αντίθεση με ότι διαβάζεις στα σχολικά βιβλία). Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά διακεκριμένα σχολεία στις μέρες μας εισάγουν την χρήση και την ενασχόληση με τον υπολογιστή ακόμα και σε τάξεις του νηπιαγωγείου. Γιατί μέσω της διασκέδασης και του παιχνιδιού η αποκόμιση γνώσης γίνεται βιωματική και η εκπαίδευση πιο αποτελεσματική.  

Αυτά κάθομαι και σκέφτομαι και αρχίζω να πιστεύω πως τα games δεν αποβλακώνουν αυτούς που τα παίζουν αλλά όλους τους υπόλοιπους.

b2ap3_thumbnail_intelligence--article_image.jpg

Continue reading
Recent Comments
Professor_Severus_Snape
Κατ' αρχάς, Empire Earth = λατρεία! Έχω παίξει μόνο το πρώτο της σειράς και είχα κολλήσει στα μισά του γερμανικού campaign. Επί το... Read More
Wednesday, 25 November 2015 07:46
Mario07
Ακριβώς και πολλές φορές παίρνεις γνώσεις από τομείς που υπό άλλες συνθήκες δεν θα σκεφτόσουν να ασχοληθείς ποτέ , ειδικά για εμέν... Read More
Wednesday, 25 November 2015 12:27
1216 Hits
2 Comments

Ο εφιάλτης του Alan, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων

Ο εφιάλτης του Alan, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων

Στην αρχή την ευκαιρία να απολαύσουν το Alan Wake είχαν μόνο οι κάτοχοι Xbox 360, ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, το 2012, το επιτυχημένο παιχνίδι κυκλοφόρησε και στα PC. Αυτό ίσως συνέβη και για λόγους τακτικής, ελέω της κυκλοφορίας του Alan Wake’s American Nightmare στην κονσόλα της Microsoft μία εβδομάδα μετά, το Φεβρουάριο. Η νέα δημιουργία της Remedy Entertainment ακολούθησε τον ίδιο δρόμο πολύ πιο σύντομα αυτή τη φορά, καθώς τον Μάιο του ίδιου έτους μπορούσαν πλέον και οι κάτοχοι PC να ασχοληθούν μ’ αυτή. Πρόκειται για έναν spin-off τίτλο, ο οποίος συνεπώς δεν αποτελεί συνέχεια του Alan Wake, αλλά μια αυτοτελή ιστορία στη γενικότερη απόπειρα να διατηρηθεί… ενεργό το community του πρώτου παιχνιδιού και να προσεγγιστούν ενδεχομένως και κάποιοι ακόμη φίλοι των survival horror games ή psychological thriller, όπως οι developers προτιμούν να παρουσιάζουν τα δύο συγκεκριμένα games τους.

Εξ αρχής ο τίτλος αυτός είχε διατεθεί online και όχι άδικα, καθώς επί της ουσίας αποτελεί περισσότερο ένα DLC με μια διαφορετική ιστορία, παρά ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι. Μάλιστα υπάρχει και έμμεση αναφορά στο δεύτερο DLC του βασικού Alan Wake, «The Writer», που ήταν συνέχεια του «The Signal». Η αλήθεια είναι ότι για όλους τους προαναφερθέντες λόγους φρόντισα να «κρατώ» μικρό καλάθι ξεκινώντας την ενασχόλησή μου με τους… νέους εφιάλτες του Alan Wake, πιστεύοντας ότι σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να πλησιάσουν το πρώτο παιχνίδι, που ήταν μια εξαιρετική gaming εμπειρία. Και δε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά από τη στιγμή που η διάρκεια του κεντρικού campaign είναι πάρα πολύ μικρή. Προσωπικά, παίζοντας σε Nightmare difficulty και καθώς αυτή τη φορά το American Nightmare δεν κατάφερε να με κερδίσει, χρειάστηκα μόλις τρεις ώρες περίπου για να δω τους τίτλους τέλους.

Το game ακολουθεί τα χνάρια του προκατόχου του ως προς το σκεπτικό και την προσέγγιση της νέας περιπέτειας. Αυτή τη φορά ο συμπαθής συγγραφέας, Alan Wake, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα επεισόδιο μιας φανταστικής τηλεοπτικής σειράς, ονόματι Night Springs, και καλείται να αλλάξει το ρου της ιστορίας ξαναγράφοντας το επεισόδιο ούτως ώστε να νικήσει τον κακό της υπόθεσης, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο του τον διαβολικό εαυτό, ο οποίος θέλει να του κλέψει τη ζωή, την καριέρα, τη γυναίκα, τα πάντα, και να επιβάλλει αιωνίως το σκοτάδι! Η πλοκή έχει το ενδιαφέρον της, ωστόσο ίσως να κουράσει ορισμένους καθώς ο Alan θα αναγκαστεί να κάνει τα ίδια πράγματα περισσότερες από μία φορές -με μικρές παραλλαγές καθ’ εκάστην- προκειμένου να επιτύχει το στόχο του.

Το American Nightmare διαδραματίζεται σε τρεις περιοχές, κάπου στην Αριζόνα, κάθε μία από τις οποίες ο gamer θα έχει τη δυνατότητα να εξερευνήσει ισάριθμες φορές, πράγμα που δίνει επαναλαμβανόμενο τόνο. Γίνεται αντιληπτό ότι οι μόνες συγκρίσεις που μπορούν να γίνουν με το πρώτο Alan Wake αφορούν επί της ουσίας το gameplay. Αυτό που διαπιστώνεται αρχικά είναι ότι τούτη τη φορά το παιχνίδι είναι σαφώς ευκολότερο. Τα όπλα είναι εύκολο να βρεθούν, σε αρκετά σημεία και με μεγάλες ποσότητες με αποκορύφωμα τα κουτιά στις κολόνες που αναπληρώνουν το σύνολο των πυρομαχικών (ανεξαρτήτως όπλου κάθε φορά) και μπαταριών. Οι τελευταίες είναι βεβαίως για το γνωστό φακό, με τον οποίο ο Alan διώχνει το σκοτάδι που περιβάλλει τους εχθρούς και στη συνέχεια τους «θερίζει» με τα όπλα του. Αυτά είναι πολύ περισσότερα από τον προκάτοχο του game και περιλαμβάνουν, πέρα από τα προϋπάρχοντα, περισσότερα πιστόλια, shotguns και rifles, ένα nailgun και ένα τόξο.

Από τους εχθρούς κλέβουν την παράσταση οι splitters, που διαχωρίζονται όταν πέσει επάνω τους το φως του φακού, και βεβαίως οι γίγαντες, οι οποίοι κρατούν ένα πελώριο ηλεκτρικό δισκοπρίονο και μπορούν να σε τσακίσουν! Υπάρχουν επίσης και αράχνες, όμως αυτές αποδεικνύονται περισσότερο διακοσμητικές παρά απειλητικές. Σε σχέση με τον προκάτοχό του, στο American Nightmare οι εχθροί κινούνται κάπως πιο αργά, με αποτέλεσμα να δίδεται περισσότερος χρόνος για να… δουλέψει ο φακός, καθώς και μεγαλύτερη ευκαιρία για προσωρινή απομάκρυνση από τη δράση. Άλλωστε εδώ πρόκειται για ένα παιχνίδι με περισσότερα περιθώρια ευελιξίας και ελιγμών, λόγω της μεγάλης έκτασης των περιοχών που μπορεί ο Alan να εξερευνήσει ανά πάσα στιγμή. Έτσι έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει για μία ακόμη φορά manuscripts με αποσπάσματα που αφορούν τόσο την ιστορία που τρέχει όσο και πληροφορίες για το παρελθόν.

Ανεξαρτήτως αυτών, ο διάδοχος του Alan Wake υστερεί σαφώς ως προς την ατμόσφαιρα, καθώς σε καμία περίπτωση δεν καταφέρνει να μεταδώσει την ένταση και την αγωνία του πρώτου παιχνιδιού, ούτε να διαμορφώσει ένα παραπλήσιο -πόσο μάλλον ανάλογο- κλίμα. Η πολύ σύντομή διάρκειά του και ο μάλλον φτωχός τρόπος εκτύλιξης της υπόθεσης, ουσιαστικά με μόλις πέντε χαρακτήρες μαζί με τον Alan και το alter ego του, δε βοηθούν σε καμία των περιπτώσεων. Κάπως έτσι το American Nightmare, για τον υπογράφοντα, μόλις που ξεπερνά το 7 στη βαθμολογία, συνυπολογίζοντας και το arcade mode. Αυτό είναι σίγουρο ότι θα βρουν πολύ ενδιαφέρον όσοι αρέσκονται σε challenges στα οποία δέχονται επιθέσεις από κύματα εχθρών. Εν προκειμένω, ο ήρωας θα πρέπει να αντέξει σ’ αυτές για δέκα λεπτά, μέχρι να ξημερώσει, προσπαθώντας να επιτύχει το μεγαλύτερο σκορ. Υπάρχουν συνολικά δέκα πίστες σε πέντε τοποθεσίες (Cemetery, Ghost Town, Oil Field, Caves, Trailer Park), που υπόσχονται να κρατήσουν τους ενδιαφερόμενους για αρκετές ώρες.

Continue reading
744 Hits
0 Comments

πράγματα που δε γνωρίζατε για τη Μονόπολη

πράγματα που δε γνωρίζατε για τη Μονόπολη

Η Μονόπολη είναι αναμφίβολα ένα από τα διασημότερα επιτραπέζια παιχνίδια στον κόσμο, αν όχι το δημοφιλέστερο. Φέτος, μάλιστα, το αγαπημένο επιτραπέζιο έχει «γενέθλια», καθώς συμπληρώνει τα 80 χρόνια ζωής.

Επί 80 έτη, εκατομμύρια παίκτες στον κόσμο ρίχνουν τα ζάρια και περνάνε από την «Αφετηρία», συλλέγοντας 200 ευρώ!

Παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε 10 πράγματα που πιθανότατα να μην γνωρίζατε για το αγαπημένο επιτραπέζιο και την ιστορία του…


 

Ο (ή «Η») δημιουργός της Μονόπολη
Δημιουργός του θρυλικού παιχνιδιού ήταν ο Charles Darrow από τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, ο οποίος έφτιαξε το πρώτο επιτραπέζιο το μακρινό 1933. Μάλιστα, τα πρώτα κομμάτια δημιουργήθηκαν από άχρηστα υλικά του σπιτιού του Darrow: ένα κομμάτι μουσαμά κάλυπτε το ταμπλό, οι κάρτες ήταν χειρόγραφες, ενώ τα σπίτια και τα ξενοδοχεία ήταν φτιαγμένα από ξύλινα σκουπιδάκια.

Ωστόσο, κατά πολλούς τα εύσημα θα έπρεπε να πάρει η Lizzie Magie, η οποία κατοχύρωσε πατέντα για ένα παιχνίδι που είχε εφεύρει στο στυλ της Μονόπολη. Ονομάζονταν «Landlord’s Game» και αποτελούνταν από ένα τετραγωνικό ταμπλό με 9 διαφορετικές περιοχές σε κάθε πλευρά. Οι παίκτες έπρεπε να κάνουν τον κύκλο του ταμπλό, αγοράζοντας οικόπεδα και σταθμούς τραίνου και πληρώνοντας ενοίκια. Υπήρχαν μάλιστα και 2 γωνίες με τις οδηγίες «Πήγαινε στη Φυλακή» ή πήγαινε στο «Δημόσιο Πάρκο». Η Lizzie Magie εφηύρε το παιχνίδι ώστε να διδάξει τα δεινά από τη συσσώρευση πλούτου σε βάρος άλλων, καθώς και τη θεωρία που προτείνει πως αν οι άνθρωποι έχουν κέρδη από την περιουσία τους -ανεξαρτήτως του μεγέθους της-, τελικά όλο το χρήμα θα καταλήξει νομοτελειακά στα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου.

Η αρχική έκδοση του Darrow απορρίφθηκε
Ο Darrow δεν ήταν ο πρώτος που δημιούργησε ένα παιχνίδι αγοροπωλησίας ακινήτων, καθώς πρόγονος του παιχνιδιού θεωρείται, όπως είπαμε, το «Landlord’s Game». Ο Darrow όμως ήταν αυτός που δημιούργησε την έκδοση η οποία και αγοράστηκε από την εταιρεία των αδελφών Parker.

Ωστόσο, αρχικά η εταιρεία είχε απορρίψει το παιχνίδι, επικαλούμενη «52 θεμελιώδη σφάλματα», στα οποία συμπεριλαμβάνονταν η διάρκεια του παιχνιδιού, το θέμα και η συνθετότητα που παρουσίαζε. Μετά όμως, την επιτυχία στις πωλήσεις του παιχνιδιού από τον ίδιο τον Darrow, στη Φιλαδέλφεια, η εταιρεία επανακαθόρισε τη στάση της και διαπραγματεύτηκε τα δικαιώματα για να βγάλει τη Μονόπολη στην αγορά το 1935, με αρχική τιμή 2 δολάρια.

Η αρχική έκδοση περιελάμβανε 10 πιόνια

b2ap3_thumbnail_monopoly2.jpg

Τα χαρακτηριστικά πιόνια της Μονόπολη, στην αρχική της έκδοση ήταν 10: Σίδερο, πορτοφόλι, φανάρι, αυτοκίνητο, δαχτυλήθρα, παπούτσι, ημίψηλο καπέλο, πολεμικό πλοίο, κανόνι και ένα κουνιστό αλογάκι!

Η μασκότ της Μονόπολη
Η εμβληματική εικόνα του άντρα με το ημίψηλο που έγινε σύμβολο του παιχνιδιού και ονομάζεται «Πλούσιος Θείος με τα Σακιά» (Rich Uncle Pennybags), δεν είναι απίθανο να εικονίζει το διάσημο επιχειρηματία J.P. Morgan, κάτι που υποστηρίζει και το περιοδικό Jetset Magazine.

Ο J.P. Morgan μεγαλούργησε τις δεκαετίες πριν την ευρεία κυκλοφορία του παιχνιδιού και θεωρούνταν ένας από τους σημαντικότερους άντρες των ΗΠΑ. Μάλιστα, μεταξύ των δραστηριοτήτων του συγκαταλέγεται και η ίδρυση της μονοπωλιακής United States Steel Corporation.

Η παγκόσμια επιτυχία του παιχνιδιού και οι αριθμοί που το συνοδεύουν
- Η Μονόπολη σήμερα κυκλοφορεί σε 111 χώρες και 43 γλώσσες, ενώ έχουν πουληθεί πάνω από 275 εκατ. αντίτυπα. Σύμφωνα με την Hasbro πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι έχουν παίξει το διάσημο επιτραπέζιο!
- Από την άλλη, το μεγαλύτερο σε διάρκεια παιχνίδι κράτησε, 1.680 ώρες, ήτοι 70 ολόκληρες μέρες!
- Η πιο ακριβή Μονόπολη που πουλήθηκε ποτέ είχε δημιουργηθεί από ένα διάσημο κοσμηματοπώλη του Σαν Φρανσίσκο, τον Sidney Mobell και στοίχιζε ούτε λίγο-ούτε πολύ 2 εκατ. δολάρια! Το σετ αποτελούνταν από ένα επίχρυσο ταμπλό 23 καρατίων και ένα ζάρι διακοσμημένο με διαμάντια.

Οι πιο ακριβές περιοχές στον κόσμο

b2ap3_thumbnail_monopoly3.jpg

Ως γνωστών η τελευταία περιοχή πριν από την αφετηρία είναι και η ακριβότερη του ταμπλό. Βέβαια σε κάθε έκδοση οι περιοχές αλλάζουν, παίρνοντας την ονομασία τοποθεσιών της κάθε χώρας. Έτσι, στην Αμερική, το ακριβότερο τετράγωνο είναι το «Boardwalk», το όνομα μιας οδού στην Ατλάντικ Σίτυ. Στην Ισπανία από την άλλη, ονομάζεται «Paseo del Prado», με την πραγματική οδό να βρίσκεται στη Βαρκελώνη. Στη Γαλλία, η πιο ακριβή περιοχή είναι η «Rue de la Paix». Όσο για την Ελλάδα, τέλος, στην κλασική έκδοση του παιχνιδιού, το πιο ακριβό ακίνητο που θα μπορούσε να αγοράσει κάποιος δεν ήταν άλλο από τη «Λεωφόρο Αμαλίας»!

Το τουρνουά Μονόπολης που δίνει 20.580 δολάρια στο νικητή
Κάθε 4 με 5 χρόνια, η Hasbro διοργανώνει διάφορα εθνικά πρωταθλήματα και ένα παγκόσμιο τουρνουά Μονόπολης. Οι νικητές μπορούν να κερδίσουν μέχρι και 20.580 δολάρια, ποσό που ισοδυναμεί με τα εικονικά χρήματα που περιέχει κάθε παιχνίδι. Μάλιστα, ο νικητής του αμερικανικού πρωταθλήματος του 2009, Richard Marinaccio, δίνει τις συμβουλές του για να κερδίσει κάποιος: «Οι παίκτες της Μονόπολη στο τραπέζι της κουζίνας (σσ. δηλαδή οι ερασιτέχνες) νομίζουν ότι το παιχνίδι περιορίζεται στη συσσώρευση. Ξέρετε, να αποκτάς πολλά χρήματα. Όμως, ο πραγματικός στόχος είναι να χρεοκοπήσεις τους αντιπάλους σου όσο το δυνατόν ταχύτερα. Να έχεις απλά αρκετά (χρήματα) έτσι ώστε οποιοσδήποτε άλλος να μην έχει τίποτα».

Πώς ένα παιχνίδι Μονόπολης έστειλε 15 κακοποιούς στη φυλακή
Στις 8 Αυγούστου του 1963, ένα βρετανικό τραίνο κατευθύνονταν στο Λονδίνο, μεταφέροντας 2,6 εκατ. λίρες σε χαρτονομίσματα τα οποία επρόκειτο να τεθούν εκτός κυκλοφορίας. Όμως, 15 κακοποιοί χρησιμοποιώντας λοστούς κατάφεραν να μπουν στο τραίνο. Ενεργώντας γρήγορα, κατάφεραν να πετάξουν 120 σάκους με μετρητά σε ένα φορτηγό. Όταν τελείωσαν την κλοπή, κατευθύνθηκαν σε ένα αγροτόσπιτο και αποφάσισαν να διασκεδάσουν τη μεγαλύτερη ίσως κλοπή στην ιστορία, με έναν μάλλον ασυνήθιστο τρόπο: παίζοντας Μονόπολη.

Μετά από μερικές μέρες, οι κακοποιοί έπρεπε να εγκαταλείψουν το σπίτι για να αποφύγουν τους αστυνομικούς οι οποίοι είχαν ανακαλύψει τα ίχνη τους. Όταν η Σκότλαντ Γιάρντ έφτασε στην αγροικία εντόπισε 20 άδειους ταχυδρομικούς σάκους, sleeping bags, ταινίες από τα μασούρια των νομισμάτων και το σημαντικότερο: ένα ταμπλό Μονόπολης γεμάτο αποτυπώματα! Τα αποτυπώματα αυτά, μαζί με ορισμένα σε ένα μπουκάλι κέτσαπ, οδήγησαν σε ορισμένες συλλήψεις την αμέσως επόμενη μέρα! Τελικά, και οι 15 κακοποιοί εντοπίστηκαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή!

Αντίτυπα της Μονόπολης με… πραγματικά λεφτά
Πόσες φορές παίζοντας Μονόπολη δεν έχουμε ευχηθεί τα ψεύτικα χρήματα του παιχνιδιού να ήταν αληθινά; Ακριβώς αυτό θα συμβεί σε 80 τυχερούς που θα αποκτήσουν ένα από τα 80 ξεχωριστά αντίτυπα του παιχνιδιού που διανεμήθηκαν πρόσφατα στη Γαλλία.

Συγκεκριμένα, η Hasbro Γαλλίας για την επέτειο των 80 χρόνων του παιχνιδιού, κυκλοφορεί 30.000 αντίτυπα μιας ειδικής έκδοσης. Σε ένα από αυτά, όλα τα χαρτονομίσματα του παιχνιδιού είναι πραγματικά χρήματα, κάτι που σημαίνει 20.580 ευρώ για τον υπερτυχερό! Δέκα επιπλέον σετ περιέχουν 300 ευρώ σε χαρτονομίσματα των 20, 50 και 100 ευρώ, ενώ 69 σετ θα περιέχουν 150 ευρώ σε δεκάρικα και εικοσάρικα.

Δραπετεύοντας από στρατόπεδα συγκέντρωσης με τη βοήθεια της Μονόπολης

b2ap3_thumbnail_monopoly4.jpg

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες αναζητούσαν έναν τρόπο να περάσουν λαθραία χάρτες σε βρετανούς αιχμαλώτους που κρατούνταν σε γερμανικά στρατόπεδα. Το 1941, η βρετανική εταιρεία John Waddington Ltd. Προχώρησε στην εκτύπωση ειδικών χαρτών που δεν ήταν κατασκευασμένοι από κοινό χαρτί, το οποίο θα μπορούσε να καταστραφεί από νερό και θα ήταν θορυβώδες όταν ανοίγονταν. Η ίδια εταιρεία είχε επίσης συμβόλαιο για την κυκλοφορία της Μονόπολης εκτός ΗΠΑ.

Καθώς οι Ναζί, αντιμετώπιζαν προβλήματα στην παροχή προμηθειών και αγαθών ακόμη και για τους δικούς τους στρατιώτες, συχνά δέχονταν ανθρωπιστική βοήθεια για τους αιχμαλώτους. Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός αυτό και δημιούργησαν ειδικές εκδόσεις της Μονόπολης, οι οποίες στη συνέχεια έφτασαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τα κουτιά περιείχαν, εκτός των συνηθισμένων κομματιών του παιχνιδιού, και αρκετά εργαλεία απόδρασης, μεταξύ των οποίων χάρτες απόδρασης από μετάξι, πυξίδες, αρχεία, καθώς και πραγματικά λεφτά, κρυμμένα μέσα στα ψεύτικα!

Bonus: Οι πιο συχνές «στάσεις» στο παιχνίδι
Οι περιοχές όπου τα περισσότερα πιόνια φτάνουν παίζοντας την κλασική έκδοση του παιχνιδιού, είναι τα Illinois Avenue, «GO» και B&O Railroad, σύμφωνα τουλάχιστον με το αμερικανικό ABC.

Στην ελληνική έκδοση θα αντιστοιχούσαν με τα: Πλατεία Ομονοίας , Αφετηρία και Σταθμός Λαρίσης.

 

 

 

Continue reading
1017 Hits
0 Comments

Alan Wake – Μόνο με φως μπορείς να νικήσεις τους εφιάλτες σου

Alan Wake – Μόνο με φως μπορείς να νικήσεις τους εφιάλτες σου

Σε διάφορα tests που γίνονται παγκοσμίως κατά περιόδους, οι άνθρωποι απαντούν ποικιλοτρόπως σχετικά με την υπερφυσική δύναμη που θα ήθελαν να κατέχουν. Είναι ένα θέμα που πάντα εξιτάρει καθώς ο καθένας ομολογεί μια κρυφή του επιθυμία. Οι αναμενόμενες απαντήσεις είναι και οι συνηθέστερες. Οι περισσότεροι επιλέγουν την αθανασία, άλλοι την ικανότητα να πετούν, να γίνονται αόρατοι, να ελέγχουν το χρόνο, και κάποιοι, πάλι, να μπορούν -τουλάχιστον- να διαβάζουν τη σκέψη του άλλου. Οι τελευταίοι είναι σίγουρο ότι θα το ξανασκεφτούν και θα προσέχουν πολύ τι εύχονται στο εξής, εφόσον δοκιμάσουν την ανατριχιαστική εμπειρία που προσφέρει το Alan Wake, το οποίο καθηλώνει από την πρώτη στιγμή έως την τελευταία.

Γιατί, αλήθεια, ποιος ξέρει τι κρύβει βαθιά μέσα του ο ανθρώπινος νους; Ποιοι μύχιοι φόβοι μπορεί να υποβόσκουν και να στοιχειώνουν το μυαλό βυθίζοντας το ον σε μια απύθμενη άβυσσο και μετατρέποντας το ανύπαρκτο σε υπαρκτό; Τι μπορεί να συμβεί όταν ο μεγαλύτερος τρόμος κάποιου δύναται να τροφοδοτηθεί με τη δύναμη της σκέψης του και να αποκτήσει υπόσταση, απειλώντας όχι μόνο το συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά και τους πέριξ αυτού; Ποιοι προσωπικοί εφιάλτες μπορούν να δώσουν ζωή στο σκοτάδι και να το μετατρέψουν στη μεγαλύτερη απειλή; Και ποια μπορεί να είναι η άμυνα του ανδρός απέναντι σ’ αυτό; Παραφράζοντας το ρητό που είπε κάποιος, θα μπορούσε να απαντήσει λέγοντας ότι «η λύτρωση μπορεί να βρεθεί ακόμη και μέσα στο πιο πηχτό σκοτάδι, αρκεί κάποιος να θυμηθεί να ανάψει το φως»!

Κι έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Το βασικότερο όπλο του Alan δεν είναι παρά ένας φακός, χωρίς τον οποίο δεν κάνει σχεδόν ούτε βήμα! Ο ήρωας είναι ένας συγγραφέας με πολλά best seller στο παλμαρέ του, η έμπνευση του οποίου, όμως, μοιάζει να έχει στερέψει τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι σαν έναν ακρωτηριασμένο καλλιτέχνη, ανήμπορος να καθίσει και πάλι στη γραφομηχανή του και να γεμίσει τις εκτυφλωτικά λευκές σελίδες μπροστά του. Μαζί με τη σύζυγό του, Alice, αποφασίζουν να πάνε ολιγοήμερες διακοπές στην ορεινή κωμόπολη Bright Falls της πολιτείας της Ουάσιγκτον, προκειμένου να ξεκουραστούν και να μπορέσει ο ίδιος να ηρεμήσει. Πώς, όμως, μπορείς να αφήσεις πίσω τους εφιάλτες σου; Αυτοί θα έρθουν μαζί και σταδιακά θα αρχίσουν να αποκτούν σάρκα και οστά, ενώ ο Alan προσπαθεί να σώσει την εξαφανισμένη Alice –με τη βοήθεια του φίλου και manager του, Barry- και να αποκαταστήσει τη μνήμη του έχοντας ένα τεράστιο κενό μίας εβδομάδας. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να ξετυλίξει το παζλ και να θέσει ένα τέλος στα πάντα.

Οτιδήποτε περισσότερο ειπωθεί γύρω από την υπόθεση, κινδυνεύει να χαλάσει τη μαγεία. Μόνο σε τίτλους μπορεί να πει κάποιος ότι πρόκειται για μια πληρέστατη ιστορία, με ένα εξαιρετικό, πολύ ενδιαφέρον σενάριο το οποίο ξετυλίγεται υποδειγματικά στα έξι μεγάλα επεισόδια του παιχνιδιού. Το ονοματεπώνυμο του πρωταγωνιστή, Alan Wake, ονοματοδοτεί και τον τίτλο, μια εντυπωσιακή δημιουργία που δίνει το δικό της ξεχωριστό τόνο στην έννοια των survival horror games. Για την ακρίβεια, πρόκειται κατά βάση για ένα ψυχολογικό θρίλερ -μπορεί εύλογα κάποιος να εντοπίσει έμμεση χιτσκοκική αναφορά- και λιγότερο για ένα horror story. Κι αυτό γιατί στόχος δεν είναι να τρομοκρατηθεί ο gamer με υπερβολές του τύπου «διαμελισμοί, τέρατα, αναίτιες splatterιές, βασανιστήρια» ή οτιδήποτε παρεμφερές. Το Alan Wake θέλει να παίξει με το μυαλό αυτού ασχοληθεί μαζί του, να κάνει τους εφιάλτες του ήρωα κτήμα του καθενός και να τον εισάγει σ’ έναν κόσμο σκοτεινό, αβέβαιο, όπου ο κίνδυνος μπορεί να παραμονεύει ανά πάσα στιγμή, ακόμη κι αν κάποιες φορές αποδειχθεί ότι και μόνο ο φόβος είναι αρκετός.

Εχθρός δεν είναι άλλος από τις ίδιες τις σκοτεινές σκέψεις του πρωταγωνιστή, μιας δικής του ιστορίας, κομμάτια της οποίας (manuscripts) συγκεντρώνει σε όλη τη διάρκειά της. Άνδρες με τσεκούρια, πριόνια, αλυσοπρίονα, δρεπάνια και άλλα αντίστοιχα όπλα, που επιτίθενται κυρίως σε ομάδες και μοναδικός σκοπός τους είναι να σκοτώσουν τον Alan. Κι αν οι ίδιοι δεν είναι παρά αποκυήματα της φαντασίας του, οι επιθέσεις τους είναι απολύτως πραγματικές. Και για να νικήσεις το σκοτάδι, ένας τρόπος υπάρχει, το φως! Με το φακό του ανά χείρας και σημαδεύοντάς τους, ο ήρωας καλείται σε πρώτο χρόνο να διώξει από τους εχθρούς του το σκότος που τους περιβάλλει, ούτως ώστε να τους περάσει από τη σφαίρα του φανταστικού σ’ αυτήν του… μη πραγματικού και να έχει έτσι τη δυνατότητα να τους «καθαρίσει» πυροβολώντας τους. Πρόκειται για μια πολύ πρωτότυπη ιδέα, η οποία υλοποιείται άψογα μέσα στο παιχνίδι.

Στην αρχή των κεφαλαίων ο Alan συνήθως ξεκινά με ελάχιστα εφόδια, όμως στην πορεία μπορεί να συγκεντρώσει αρκετά, ιδίως αν ξεφύγει προς ώρας από το κεντρικό μονοπάτι και ανακαλύψει σεντούκια με πολεμοφόδια σε άλλα σημεία, ενός γραμμικού παιχνιδιού σε γενικές… γραμμές. Πρώτο όπλο είναι ένα revolver, ενώ στην πορεία προστίθενται shotguns, rifles, ένα θαυματουργό flare gun, ιδανικές χειροβομβίδες κρότου – λάμψης (flashbangs), φωτοβολίδες και φυσικά… πιο ισχυροί φακοί! Το Alan Wake είναι το παιχνίδι στο οποίο πρώτα ψάχνεις για… φως και μπαταρίες Energizer (χορηγός του game) για το φακό και μετά για όπλα και σφαίρες. Αν είσαι αρκετά γρήγορος και ευέλικτος, ίσως προλάβεις να βρεθείς κάτω από την κολόνα με τη λάμπα που βρίσκεται 50 μέτρα μπροστά, κι έτσι οι εχθροί σου να εξαφανιστούν. Για να το πετύχεις αυτό θα χρειαστεί σίγουρα να παίξεις και άμυνα με το φακό στραμμένο προς τα… δημιουργήματά σου! Γενικότερα, τα πολεμοφόδια μόνο στην αρχή του παιχνιδιού ίσως αποδειχθούν ελάχιστα σε κάποιες περιπτώσεις, ενώ προς το τέλος των επεισοδίων και μέσα από χρηστή διαχείριση θα έλεγε κανείς ότι σχεδόν αφθονούν.

Το παιχνίδι δεν είναι κλειστοφοβικό. Κατ’ ουσίαν εκτυλίσσεται σε ανοιχτούς χώρους, όπως τα δάση, οι πλαγιές και τα χωράφια της ευρύτερης περιοχής του Bright Falls, και μόνο ένα μικρό ποσοστό, το οποίο δεν υπερβαίνει το 20%, σχετίζεται με τα κτίσματα στα οποία θα βρεθεί ο Alan. Επιπροσθέτως, υπάρχει ικανό quiet time το οποίο λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της μέρας, δίνοντας στο gamer τη δυνατότητα να ξεκουραστεί από τη δράση και να επικεντρωθεί περισσότερο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ιστορίας. Πολύ σημαντική είναι επίσης η συλλογή των manuscripts, περί των οποίων έγινε λόγος νωρίτερα, καθώς αποτελούν κάτι πολύ περισσότερο από απλά collectables. Δίνουν πληροφορίες για την υπόθεση ως κομμάτια της αφήγησης και πολλές φορές προϊδεάζουν για το τι θα επακολουθήσει.

Το Alan Wake είναι ένας άκρως ατμοσφαιρικός τίτλος, που τυλίγει τον καθένα στο ζοφερό κόσμο του από την πρώτη στιγμή, με πολύ όμορφα γραφικά και άψογο φωτισμό στο σύνολό του. Το παιχνίδισμα του φακού και η διάθλαση του φωτός κλέβουν την παράσταση, ενώ σε πολύ υψηλά επίπεδα κυμαίνεται ο ήχος του παιχνιδιού, με απόκοσμα, ανατριχιαστικά εφέ και υποβλητική μουσική, η οποία παίρνει ακόμη περισσότερους πόντους από τα πολύ ωραία τραγούδια που πλαισιώνουν το game. Το voice acting είναι εξαιρετικό, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απολύτως πειστικό και προσεγμένο, με αιχμή του δόρατος βεβαίως τον πρωταγωνιστή (Matthew Porretta), παρά το γεγονός ότι αρκετοί ηθοποιοί δίνουν τις φωνές τους για περισσότερους από έναν χαρακτήρες, κάτι που όμως δε γίνεται αντιληπτό. Τα cinematics θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο προσεγμένα, πάντως τα πανοραμικά πλάνα της περιοχής είναι χάρμα οφθαλμών. Μάλιστα, στο menu του παιχνιδιού δίνεται η δυνατότητα στο τέλος να δει ο καθένας όποιο cinematic επιθυμεί και να ακούσει όλα τα κομμάτια του soundtrack.

Ομολογώ ότι απόλαυσα το παιχνίδι σε μέγιστο βαθμό πραγματοποιώντας το πρώτο μου playthrough στο Nightmare επίπεδο δυσκολίας, το οποίο όμως ξεκλειδώνει άμεσα μόνο με cheatιά*. Σ’ αυτό απαιτείται μεγαλύτερος χρόνος προκειμένου ο φακός να νικήσει το σκοτάδι που προστατεύει τους αντιπάλους πριν τα όπλα αναλάβουν δράση -που επίσης χρειάζονται περισσότερες σφαίρες, χρόνος ο οποίος ποικίλει ανάλογα με τον… όγκο τους. Άλλωστε οι εχθροί δεν περιορίζονται σε ανθρωποειδή, αλλά περιλαμβάνουν ακόμη άψυχα αντικείμενα και φονικά τετράτροχα… Στις 14,5 ώρες περίπου που χρειάστηκαν για να δω τους τίτλους τέλους (93/106 manuscripts), είχα την ευκαιρία να ζήσω τους εφιάλτες του Alan Wake σε όλο τους το ανατριχιαστικό μεγαλείο! Ένα εξαίσιο ψυχολογικό θρίλερ, μάλλον soft horror game, σε μια ιστορία γεμάτη ανατροπές, φανταστικό σενάριο και με βασική αναφορά τη γραφομηχανή και το συγγραφικό δαιμόνιο -κυριολεκτικά- του συγγραφέα. Μια ιστορία η οποία πρέπει να έχει και συνέχεια κάποια στιγμή, όπως τονίζεται κατηγορηματικά στο τέλος των credits του παιχνιδιού. Το Alan Wake ενδείκνυται για όσους θέλουν ένταση, δράση, αγωνία, τακτική στη διαχείριση πόρων, πρωτότυπη προσέγγιση θεματολογία και έναν ολοκληρωμένο τίτλο στη συλλογή τους.

* Μπορείτε να ξεκλειδώσετε άμεσα το Nightmare difficulty level με δύο τρόπους:

1. Δεξί κλικ στο Alan Wake στο Steam library/Properties/Set launch properties και προσθέτετε «-developermenu», χωρίς τα εισαγωγικά.

2. Δεξί κλικ και Ιδιότητες στη Συντόμευση της Επιφάνειας Εργασίας και στη συνέχεια στον Προορισμό (Target) προσθέτετε στο υπάρχον όνομα « -developermenu», με το κενό, χωρίς τα εισαγωγικά.

Continue reading
562 Hits
0 Comments

Υποτιμημένα games: Spawn-In the Demon's Hand

TAKE THAT YOU WINGED SPAWN OF SATAN!

b2ap3_thumbnail_spawn.jpg

Ένας από τους πιο σκοτεινούς και αινιγματικούς χαρακτήρες έκανε τη πιο καλή του εμφάνιση στο Dreamcast με αυτό το πολύ καλό action game. Για ποιον λέω; Μα για τον Spawn του Todd McFarlane!

Straight outta hell!

b2ap3_thumbnail_demonshandgame_screenshot_13_dl-e1280074388961.jpg

To Spawn:In the Demon’s Hand είναι από εκείνα τα παιχνίδια που θα σας εντυπωσιάσουν με τη πρώτη ματιά αφού διαθέτει εντυπωσιακά γραφικά, γρήγορο gameplay και μια τεράστια ποικιλία από modes παιχνιδιού για έναν ή περισσότερους παίκτες. Στο Boss Attack θα βρεθείτε σε παράξενα επίπεδα όπου θα πρέπει να αντιμετωπίσετε μόνοι σας ή μαζί με κάποιο φιλαράκι σας τεράστια τέρατα από τον στρατό της κολάσεως. Το Battle Royal είναι σίγουρα το πιο διασκεδαστικό mode αφού σας δίνεται η δυνατότητα να αναμετρηθείτε με άλλους τρεις φίλους σας στην ίδια οθόνη. Από εκεί και πέρα, στο Tournament mode για ένα παίκτη υπάρχει το Team Battle και το Battle Royal. Πέρα από αυτό, το Spawn περιέχει μια πληθώρα κρυμμένων στοιχείων τα οποία θα κρατήσουν το ενδιαφέρον σας αμείωτο για πολύ καιρό. Έτσι, από τους 12 αρχικούς χαρακτήρες που μπορείτε να επιλέξετε, αν τερματίσετε αρκετές φορές το παιχνίδι μπορείτε να προσθέσετε άλλους 24! Επιπλέον, σας δίνεται η δυνατότητα να εμφανίσετε πολλά όπλα καθώς και αρκετά κρυφά επίπεδα. Άρα καταλαβαίνετε ότι με τόσα ενδιαφέροντα στοιχεία, το Spawn γίνεται ένας τίτλος με μεγάλο βάθος και διάρκεια. Όλα αυτά βέβαια θα τα ζήσετε μέσα στον εφιαλτικό και μοναδικό κόσμο που μεταφέρθηκε πιστά από τα comics του McFarlane.

Holy S#1+! Το Dreamcast έχει τέτοια γραφικά;

b2ap3_thumbnail_maxresdefault.jpg

Just perfect είναι τα γραφικά. Τα textures είναι υπέροχα και όταν δείτε τα backgrounds δε θα το πιστεύετε. Είναι πολύ όμορφα σχεδιασμένα και οι αποχρώσεις τους χαρίζουν αυτό το σκοτεινό, κλειστοφοβικό αίσθημα που ταιριάζει με το ύφος των comics. Οι χαρακτήρες έχουν εκπληκτικές λεπτομέρειες και τα ειδικά εφέ είναι πολύ ρεαλιστικά και δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα στα διάφορα επίπεδα. Στα ίδια επίπεδα κυμαίνεται και η κίνηση του παιχνιδιού καθώς με 60 fps είναι αρκετά ομαλή και γρήγορη. Όσον αφορά τον ήχο, τα ηχητικά εφέ έχουν αρκετά μεγάλη ποκιλία και το soundtrack ταίριαζε γάντι με το όλο κλίμα.

Never ending nightmare

b2ap3_thumbnail_1385838461.jpg

Ο χειρισμός είναι εξαιρετικά απλός και άμεσος αφού αρκετές φορές θα πιάσετε τον εαυτό σας να χρησιμοποιεί 3 πλήκτρα μόνο. Ένα για να πυροβολείτε, ένα για αλλαγή όπλου και ένα για άλμα πάνω από τα χάσματα και τα διάφορα εμπόδια που υπάρχουν διάσπαρτα σε όλα τα επίπεδα. Ανάλογα με το χαρακτήρα που θα διαλέξετε ο χειρισμός διαφέρει.  Ο καθένας έχει ξεχωριστές δυνάμεις και ικανότητες. Μερικοί είναι καλύτεροι για close-quarter μάχες με μαχαίρια και τσεκούρια, ενώ άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα στις μακρινές επιθέσεις. Το μόνο που ενοχλεί ώρες ώρες είναι η κάμερα η οποία δυσχεραίνει την όραση και τη κίνησή σας.

Ακόμα και αυτό όμως δε θα σας αποθαρρύνει γιατί πολύ απλά το Spawn: In the Demon’s Hand είναι ένα πολύ εθιστικό videogame που θα σας κατακτήσει με την υπέροχη παρουσίασή του και τη καταιγιστική του δράση. Capcom τα κατάφερες πάλι!

b2ap3_thumbnail_Spawn_In_the_Demons_Hand_Logo.png

Continue reading
607 Hits
0 Comments
Notification