GameWorld Blogs

Γράψτε τα άρθρα σας στα blogs και δείτε τα να δημοσιεύονται στην κεντρική σελίδα του GameWorld.gr, στην ενότητα Blogs, κάτω δεξιά. Κάθε κείμενό σας θα πρέπει να έχει μέγεθος κατ' ελάχιστο 2-3 παραγράφους και να αφορά προσωπική άποψη και όχι είδηση. Αν δεν δημοσιευθεί εντός 24 ωρών τότε στείλτε email στο info@gameworld.gr για δημοσίευση.

Let the swamp Schein

Let the swamp Schein

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια πολύ μεγάλη έξαρση των indie games. Πολλοί άσημοι ή εκκολαπτόμενοι developers κυκλοφορούν στην αγορά τίτλους που έχουν ως στόχο να διεκδικήσουν ένα μικρό ή μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας του αντίστοιχου κοινού και οι ίδιοι να εντυπωθούν στη συνείδηση του τελευταίου, ώστε να είναι πλέον πιο αναγνωρίσιμοι στην επόμενή τους προσπάθεια. Αν πάλι κατορθώνουν να βγάζουν τα έξοδα της ανάπτυξης του παιχνιδιού, πόσο μάλλον να εξασφαλίζουν κι ένα κέρδος, στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό θεωρείται ιδεατό. Ενίοτε οι συγκεκριμένοι τίτλοι διατίθενται δωρεάν με περισσότερο αμφίβολα αποτελέσματα, δίχως αυτό να είναι βεβαίως απαραίτητο. Το υπέροχο Heroine’s Quest: The Herald of Ragnarok αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Κατ’ επέκταση των ως άνω, υπάρχουν αρκετά παιχνίδια όπως το προαναφερθέν, τα οποία λόγω μειωμένων πόρων ή αδυναμίας στον εμπορικό τομέα δεν κατορθώνουν να διαφημιστούν ποτέ αρκετά, παρότι μπορεί πραγματικά να αξίζουν. Κάτι που αποτελεί σκληρή πραγματικότητα, πόσο μάλλον όταν αυτό ισχύει ακόμη και για μια παρέα πρώην Αυστριακών συμμαθητών οι οποίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν το κορυφαίο παιχνίδι του 2013 σε σχετικό διαγωνισμό! Ο λόγος για τη «νεοφώτιστη» Zeppelin Studio, η οποία πριν από περίπου δυόμισι χρόνια κέρδισε το πρώτο βραβείο στον 11ο ετήσιο διαγωνισμό Imagine Cup, που διεξήχθη στη Ρωσία υπό την αιγίδα της Microsoft, επικρατώντας μεταξύ -ούτε λίγο ούτε πολύ- 87 συμμετοχών παγκοσμίως από 71 χώρες!

Το Schein είναι ένα πολύ όμορφο puzzle platform το οποίο όμως κατά βάση έμεινε στην προβολή που έλαβε τότε, μολονότι οι πέντε developers της μικρής εταιρίας ανταμείφθηκαν δεόντως για την προσπάθειά τους εισπράττοντας από 10.000 δολάρια έκαστος! Συνεχίζοντας απτόητος το σαφάρι μου στα platform games, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο καθώς από τα ελάχιστα screenshots και βίντεο δευτερολέπτων που είχα δει, μου είχε προξενήσει αμέσως ιδιαίτερη εντύπωση. Το πολύ ευχάριστο και χρωματιστό περιβάλλον του σε συνδυασμό με τους γρίφους που ανέμενα να έχει, με έκαναν να το προτιμήσω, με τη σκέψη μου να ταξιδεύει εκ των προτέρων στο ασπρόμαυρο Limbo.

Στην πράξη αποδείχθηκε πολύ διαφορετικό, αλλά πριν από αυτό αξίζει να τονιστεί κάτι άλλο: Υπάρχει η αντίληψη ότι τα platforms είναι πιο παιδικά, για όλη την οικογένεια και τα συναφή, με μειωμένο βαθμό πρόκλησης. Αυτό πιθανώς ισχύει ως ένα σημείο, αλλά για όσους ενδεχομένως εκφράζουν μια πιο απόλυτη άποψη διευρύνοντας τη στο σύνολο των games του είδους, τους προκαλώ ευθέως να παίξουν το Schein. Στο ξεκίνημα, λοιπόν, σκεφτόμουν το Limbo και τη δυσκολία- ιδίως ορισμένων γρίφων- του, συνάμα όμως και τη μικρή του διάρκεια καθώς μέσα σε 5,5 ώρες είχα καταφέρει να δω τους τίτλους τέλους. Παίζοντας το Schein ένιωσα τι θα πει πραγματική δυσκολία σε ένα platform game. Αν μπορούσα να κάνω μια αδόκιμη σύγκριση με κάποιους κορυφαίους τίτλους, μόνο με παιχνίδια όπως τα Dark Souls και το Bloodborne θα μπορούσα να το παραλληλίσω! Γιατί σε ποιο άλλο game θα πεθαίνατε περίπου… 1.600 φορές μετρημένες για να το τερματίσετε;!

Το Schein δεν είναι ένα απλό puzzle platform. Απαιτεί πολύ μεγάλη σκέψη σε πολλά σημεία καθώς και τρομερά αντανακλαστικά. Είναι ένας συγκερασμός πολύ απαιτητικών γρίφων και αντίστοιχης δυσκολίας ικανοτήτων στη διάρκεια ταχύτατων εναλλαγών πλήκτρων για τις κατάλληλες ενέργειες. Πολλές φορές τα περιθώρια λάθους είναι απειροελάχιστα έως μηδαμινά, ενώ υπάρχουν «σπαζοκεφαλιές» οι οποίες πλησιάζουν επικίνδυνα στη μεταφορά της έννοιας στην πράξη(!), αγγίζοντας τα όρια της αίσθησης ότι υπάρχει κάποιο bug στο παιχνίδι! Κοντολογίς, μην το βλέπετε… γλυκό και ευχάριστο, ξεγελάει! Είναι πολύ ευχάριστο με το δικό του σαδιστικό τρόπο και απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε hardcore gamers και τίποτα λιγότερο. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2014 ήταν υποψήφιο για βραβείο στη σχετική κατηγορία διαγωνισμού!

Πρωταγωνιστής είναι ένας μεσήλικος άντρας, ένας πατέρας ο οποίος μπαίνει σε έναν μυστηριώδη βάλτο ψάχνοντας απεγνωσμένα το χαμένο του γιο. Φτάνοντας σύντομα σε αδιέξοδο και ο ίδιος σε απόγνωση, εμφανίζεται μπροστά του ένα πνεύμα εν είδει μιας μικρής πράσινης φλόγας, που του υπόσχεται να τον βοηθήσει στην αναζήτησή του. Αυτό το φως θα γίνει ο πολύτιμος σύμμαχός του όπως και εκείνα που θα αποκτήσει στην πορεία, καθώς θα τον βοηθήσουν να προσεγγίζει σημεία και περιοχές απρόσιτες σε διαφορετική περίπτωση. Η μεγάλη πρωτοτυπία του Schein έγκειται στο γεγονός ότι στο ίδιο παιχνίδι συνδυάζονται πολλές εκφάνσεις του, μεταβαίνοντας συχνά από τη μία στην άλλη, έως σε κλάσματα δευτερολέπτου για τις ανάγκες της επίτευξης προόδου. Πιο συγκεκριμένα, ο πρωταγωνιστής στην πορεία θα αποκτήσει άλλες δύο τέτοιες φλόγες, διαφορετικού χρώματος, κάτι που ανεβάζει το συνολικό αριθμό των… παράλληλων πραγματικοτήτων στις τέσσερις!

Το κάθε φως είναι σύμμαχος, όπως προαναφέρθηκε, αλλά μπορεί να αποδειχθεί και ολέθριος εχθρός αν δε χρησιμοποιηθεί σωστά και στα κατάλληλα σημεία. Κι αυτό γιατί καθένα εμφανίζει και εξαφανίζει διαφορετικά εμπόδια, κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- ακανθώδεις καταπράσινους θάμνους και πυρωμένες εστίες, όπως επίσης αγκάθια απ’ άκρη σ’ άκρη του εδάφους, και πλατφόρμες για πάτημα όταν το άλμα στο απειλητικό και μοιραίο νερό του βάλτου μοιάζει αναπόφευκτο. Φυσικά, αν τα άλματα δεν είναι απολύτως συγχρονισμένα, και ταυτοχρόνως οι εναλλαγές στη χρήση του φωτός, η πλατφόρμα μπορεί να εξαφανιστεί, ή ένας θάμνος να ξεφυτρώσει στη μέση του πουθενά. Σε όλες τις περιπτώσεις, ο θάνατος μοιάζει σχεδόν σίγουρος.

Όταν δε αυτή η εναλλαγή πρέπει να γίνει σωστά 7-8 φορές μέσα σε τέσσερα δευτερόλεπτα ή να είναι τέλεια «ζυγισμένη» για να μην εξαφανιστεί μια κομβικής σημασίας πλατφόρμα που μπορεί να σε οδηγήσει σε μακροβούτι, μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας το βαθμό δυσκολίας. Και πάλι ακούγεται πιο εύκολο απ’ ό,τι είναι. Με τις φλόγες αυτές ο απελπισμένος πατέρας θα έχει επίσης τη δυνατότητα να εμφανίσει και να θέσει σε λειτουργία μετακινούμενες ή μη τροχαλίες, οι οποίες θα τον βοηθήσουν στη μετάβασή του από το ένα σημείο στο άλλο, καθώς επίσης και στην επίλυση γρίφων, κάποιοι εκ των οποίων απίστευτα δύσκολοι. Ευτυχώς, τα checkpoints είναι συνεχή, αμέσως μετά την υπέρβαση κάθε απαιτητικού σημείου και πριν το επόμενο.

Αυτό που προκαλεί αίσθηση είναι ότι παρά το γεγονός ότι το παιχνίδι είναι αναπόφευκτα μεγάλο σε διάρκεια, δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή που να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι επαναλαμβανόμενο. Οι γρίφοι είναι πάρα πολλοί, πάντοτε διαφορετικοί μεταξύ τους και ποτέ δε χρειάζεται «να κάνεις ό,τι έκανες πριν» ώστε να συνεχίσεις, αντίθετα, απαιτείται εκ νέου σκέψη. Το ίδιο ισχύει και με το έτερο challenging στοιχείο, που δεν είναι άλλο από το συνδυασμό αλμάτων και εναλλαγής φωτός, καθώς η κάθε πλατφόρμα που προκύπτει είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Επιπροσθέτως, υπάρχουν δώδεκα διαφορετικές περιοχές προς εξερεύνηση στο παιχνίδι, που γίνονται διαθέσιμες σταδιακά, ενώ οι όποιες ομοιότητες τις χαρακτηρίζουν εξαντλούνται αποκλειστικά και μόνο στη χρωματική παλέτα, που κι αυτή εναλλάσσεται κατά τον αναλυθέντα τρόπο. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ όμορφα όπως και η σχεδίασή του στο σύνολό της. Ποτέ κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένας βάλτος θα έχει τόσο ζωντανά και έντονα χρώματα. Μάλιστα η εξωτερική εμφάνιση του ήρωα επηρεάζεται και αλλάζει με τρόπο που μαρτυρούν τα screenshots, αναλόγως της φλόγας που φέρει ανά χείρας.

Όσον αφορά τον ήχο του παιχνιδιού, την παράσταση κλέβει το εμβληματικό soundtrack που θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί αυτούσιο σε ταινία περιπέτειας ή μυστηρίου, με ποικιλία από πιάνο, επική ορχηστρική μουσική, έγχορδα και πνευστά, μέχρι ηλεκτρικές κιθάρες! Μια απροσδόκητα εκπληκτική μουσική υπόκρουση, ήπια ή έντονη αναλόγως της περίστασης, που δίνει την αίσθηση ότι δεν επαναλαμβάνεται ποτέ! Ακόμη και στις πολλές περιπτώσεις που θα κολλήσεις σε ένα σημείο, ακούγεται πολύ ευχάριστα και διόλου κουραστικά, κάτι που δεν είναι σύνηθες. Τα ηχητικά και περιβαλλοντικά εφέ είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά, ενώ το voice over συμβατικό και περιορίζεται στη φωνή του πρωταγωνιστή και του -γένους θηλυκού- πνεύματος που τον συνοδεύει σε ολόκληρη την περιπέτειά του. Παρά ταύτα αμφότεροι οι ηθοποιοί καταφέρνουν να μεταδώσουν τη μελαγχολία του επικίνδυνου τοπίου και του ίδιου του ήρωα – πατέρα.

Το παιχνίδι, δεδομένης και της πολύ μεγάλης δυσκολίας του, έχει αντίστοιχα μεγάλη διάρκεια. Ακόμη κι αν κάποιος επιχειρήσει νέο playthrough και θυμάται όλους τους γρίφους, πάλι είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πεθάνει πάρα πολλές φορές στην προσπάθειά του να συγχρονίσει σωστά τα βήματα ή τα άλματά του με τις ταυτόχρονες εναλλαγές του φωτός που πρέπει να τον περιβάλλει κάθε φορά. Τα in-game στατιστικά μου στο φινάλε έγραψαν χρόνο ολοκλήρωσης κοντά στις 14 ώρες, όμως αυτό υποθέτω ότι αφορά τον «καθαρό» χρόνο μετάβασης από checkpoint σε checkpoint. Την αλήθεια ομολογεί το Steam, που αναγράφει ότι για να φτάσω στον τερματισμό χρειάστηκα 23 ολόκληρες ώρες! Το Schein είναι ένα -αδικημένο από άποψη προβολής- εξαιρετικό puzzle platform, υπέροχο εικαστικά, με φανταστικό soundtrack, τρομερά απαιτητικό gameplay, αυστηρώς ακατάλληλο για ανυπόμονους, που αποκαλύπτει τον σαδισμό που μπορεί να κρύβει μέσα του ένας game developer. Η ψηφιακή πλατφόρμα της Valve αποκαλύπτει ότι μόλις το… 2,3% των κατόχων του έχουν καταφέρει να το ολοκληρώσουν! Εσείς;

Continue reading
Recent comment in this post
tonyler
Rest in Peace!!! Ο Ramsey φταίει για όλα!!!
Friday, 15 January 2016 23:47
591 Hits
1 Comment

Hacking the Matrix

Hacking the Matrix

“Everything you know is a lie.

It’s only what the Corps want you to think or see or hear. If you want to see the truth, you have to hack through layers of firewalls, past sentries, barriers, and the pervasive media chatter.

Megacorps aren’t built on dreams and hopes. They’re built on credits, lies, and the blood and sweat of the little guys who can’t stand up for themselves. They will kill whomever they need, whenever they can, to keep their messaging strong and clear, broadcasting from Broadcast Square to outer space.

You want the truth? Talk to a runner.

They call us criminals, sure, but that’s just because megacorps don’t live by laws; they make them. They make reality. But whatever they think they can make, I can tear it down. There’s only one real truth. The network is everywhere. Everything is on the net. Your banking, your purchase history, your favorite shows, your dirty laundry.

You dig deep enough, you run fast enough, you can find anything, and be anyone…”

 

Το Android:NetRunner είναι ένα καρτοπαίχνιδο που εξελίσσεται σε ένα Cyberpunk κόσμο, στον οποίο μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες (Megacorps)  έχουν απόλυτη εξουσία σε κυβερνήσεις, δικαιοσύνη, διεθνή οργανισμούς, χρηματοπιστωτικό σύστημα, κοινωνικά δίκτυα και μέσα μαζικής ενημέρωσης, “σπρώχνοντας” η κάθε μια την κρυφή τους αντζέντα.

Μέσα σε αυτό το απολυταρχικό καθεστώς όμως, υπάρχουν και μικρές ομάδες αποτελούμενες απο χάκερς (Runners), που προσπαθούν η κάθε μια για τους δικούς της λόγους (ιδεολογικούς η οικονομικούς) να διακόψουν τις δραστηριότητες των πολυεθνικών.

Στο NetRunner λοιπόν ένας παίκτης παίρνει τον έλεγχο μιας πολυεθνικής και εργάζεται για να προωθήσει τις κρυφές της αντζέντες. Και ο άλλος παίκτης παίζει ένα χάκερ, ο οποίος προσπαθεί να κλέψει πληροφορίες μέσω διαδίκτυου από τους σέρβερ της πολυεθνικής.

Welcome to Android:NetRunner - Welcome to the Future!

 

 

Continue reading
Recent comment in this post
the_prophet1987
Κάτι σαν τη πραγματικότητα δηλαδή!
Thursday, 28 January 2016 16:38
714 Hits
1 Comment

Εργοστάσιο πολέμου στις σκιές

Εργοστάσιο πολέμου στις σκιές

Το τελευταίο διάστημα έχω ξεχωρίσει δύο κατηγορίες παιχνιδιών με τις οποίες θέλω να ασχοληθώ, καθώς τους προηγούμενους δύο μήνες πήρα μια ισχυρότατη δόση από third person action – adventure τύπου GTA. Προσανατολίζομαι κατά βάση σε RPG και platform games, τα οποία μου έχουν κεντρίσει -κάποια εξ αυτών εδώ και πολύ καιρό- το ενδιαφέρον. Πλην όμως, φαντάζει σχεδόν αδύνατο να τηρήσω μια ισορροπία μεταξύ των, καθώς ένα παιχνίδι ρόλων συνήθως κρατά αρκετές δεκάδες ώρες, ενώ ένα platform διαρκεί ελάχιστες συγκριτικά. Έτσι, λοιπόν, μετά το αριστουργηματικό Jade Empire: Special Edition και την… τσόντα του Funk of Titans, στράφηκα σε ένα από τα κορυφαία platform games της τελευταίας δεκαετίας, η remastered έκδοση του οποίου κυκλοφόρησε εσχάτως στα PC και μάλιστα διατιθέμενη δωρεάν από την Epic Games, συνδημιουργό και publisher αυτής. Ο λόγος για το Shadow Complex, μέχρι πρότινος exclusive του Xbox 360 επί έξι συναπτά έτη.

Έχοντας διαβάσει το review του site, ομολογώ ότι με συγκίνησε το γενικότερο concept του, βασισμένο στη νουβέλα του Orson Scott Card με τίτλο «Empire», με την Epic Games να δηλώσει μάλιστα ότι η πλοκή του παιχνιδιού επρόκειτο να ενσωματωθεί με κάποιο τρόπο και στο sequel του βιβλίου, «Hidden Empire», λίγους μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο 2009. Ακόμη περισσότερο μου άρεσε ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος, με την εικόνα μου να διαμορφώνεται αποκλειστικά από screenshots εκείνης της έκδοσης. Το Shadow Complex τοποθετεί τον gamer στο ρόλο του Jason Fleming, κάπου στο κοντινό μέλλον, ο οποίος μαζί με τη νέα του κοπέλα, Claire, κάνουν μια εκδρομή στα Olympic Mountains της δυτικής Ουάσιγκτον των Η.Π.Α..

Προσεγγίζοντας κάποιες σπηλιές, η Claire ισχυρίζεται ότι ερχόταν και τις εξερευνούσε όταν ήταν μικρή. Έτσι, αποφασίζει να προπορευτεί, όμως αυτό αποδεικνύεται λάθος, καθώς ο Jason χάνει τα ίχνη της και η ίδια δεν ανταποκρίνεται στη φωνή του. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι η κοπέλα του έχει απαχθεί από άντρες με στρατιωτικές στολές αγνώστων λοιπών στοιχείων, και κάπου εκεί ξεκινά επί της ουσίας η ιστορία του παιχνιδιού. Μάλιστα η εισαγωγή του μου χαρίζει τη δυνατότητα να αναφέρω ακόμη ένα στοιχείο, καθώς στα πρώτα δύο λεπτά, πριν από τα προαναφερθέντα, το game σου δίνει τον έλεγχο ενός αξιωματικού ο οποίος γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας του Αντιπροέδρου των Η.Π.Α..

Πρόκειται λοιπόν για μια ιστορία συνομωσίας, όπως προκύπτει αρκετά εύλογα εξ αρχής, συνδέοντας τους στρατιώτες, και κατ’ επέκταση τη μυστική στρατιωτική βάση, με την συγκεκριμένη εξέλιξη. Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση από την πρώτη στιγμή είναι τα εξαιρετικά γραφικά του Shadow Complex, ενός 2.5D side-scrolling action-adventure platform. Το νέο release του παιχνιδιού περιλαμβάνει πολύ βελτιωμένα textures σε σχέση με το παρελθόν, κάνοντας τον τίτλο της Chair Entertainment (θυγατρικής της Epic Games) ένα από τα ομορφότερα ever αυτής της κατηγορίας. Καθώς το παιχνίδι λαμβάνει χώρα τόσο σε κλειστούς όσο και σε ανοιχτούς χώρους, δε μπορεί παρά να θαυμάσει κάποιος την ποιότητα ιδίως των τελευταίων, κάνοντας πολλά 3D games να ωχριούν μπροστά του με την επιμονή του στη λεπτομέρεια.

Οπτικά, αξιοποιεί άψογα το βάθος της εικόνας, καθώς δεν πρόκειται για ένα «παγωμένο» φόντο, αλλά για ένα «ζωντανό» περιβάλλον το οποίο αλληλεπιδρά με τον παίκτη, κατά βάση, βεβαίως, όταν πρόκειται για εχθρούς. Επιπλέον, τα cinematic videos που υπάρχουν ανά διαστήματα, δημιουργούν την αίσθηση ότι αμέσως μετά θα δώσουν τη σειρά τους σε ένα καθαρόαιμο τρισδιάστατο game! Έμεινα «με το στόμα ανοιχτό» όταν είδα το πρώτο video του παιχνιδιού, αναρωτώμενος προς στιγμήν αν όντως πρόκειται για platform! Σε συνδυασμό με το πάρα πολύ καλό gameplay και την αντίστοιχη δουλειά στον ηχητικό τομέα, δεν είναι να απορεί κανείς που το πρωτότυπο Shadow Complex είχε πουλήσει μέσα σε ένα χρόνο περισσότερα από 500.000 digital αντίτυπα, αποσπώντας δε αναρίθμητες διθυραμβικές κριτικές.

Ο Jason εξερευνώντας την τεράστια υπόγεια -και όχι μόνο- στρατιωτική εγκατάσταση θα έχει τη δυνατότητα να ανακαλύψει αμέτρητα μικρά ή μεγαλύτερα μυστικά σχετικό με το ποιόν αυτής, αλλά και για τη δική του αναβάθμιση όπλων. Η έκταση του συγκροτήματος είναι πραγματικά πολύ μεγάλη, με συνοχή, έμπνευση, χωρίς επαναλαμβανόμενα περιβάλλοντα, αλλά και με μεγάλες υψομετρικές διαφορές. Προσωπικά βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την περιήγησή μου σ’ αυτήν, αν και θα προτιμούσα να μην έκαναν respawn οι εχθροί σε περιοχές που τους είχα ήδη ξεκάνει, κάτι που θεωρώ αρνητικό και ενοχλητικό σε οποιοδήποτε game. Στην πορεία ο ήρωας αποκτά διαφορετικά όπλα και gadgets, που του δίνουν νέες δυνατότητες. Μπορεί να κουβαλά μόνο ένα primary weapon, ενώ τα secondary στην πορεία δύναται να αυξηθούν σε έως τέσσερα, παρέχοντας έτσι πρόσβαση σε περιοχές «απαγορευμένες» μέχρι εκείνο το σημείο. Ο λόγος για χειροβομβίδες, εκτοξευτή ρουκετών, καπνό ο οποίος στερεοποιείται άμεσα (Foam), γάντζο για κράτημα από τοίχους συν το ability της υπερηχητικής ταχύτητας (Friction Dampener).

Αν ξεχώρισα κάτι από το σύστημα μάχης, είναι οι melee επιθέσεις. Οι στιγμές που ο πρωταγωνιστής πλησιάζει τον εχθρό και με το πάτημα του ανάλογου πλήκτρου (Ε) τίθεται σε λειτουργία η closed combat camera μέσω της οποίας βλέπουμε ένα εντυπωσιακό πλάνο στο οποίο ο εχθρός εξολοθρεύεται με κινήσεις οι οποίες, προσωπικά μιλώντας, με παρέπεμψαν άμεσα στο πρόσφατο Metal Gear Solid V. Επιπλέον, με τη χρήση ποντικιού διευκολύνεται σημαντικά (όχι απόλυτα) έναντι του gamepad το ζήτημα της στόχευσης, ειδικά όταν ο αντίπαλος βρίσκεται στο βάθος, ακόμη περισσότερο δε αν παίζεις με απενεργοποιημένα όλα τα aim assistants, όπως ο υποφαινόμενος. Ένα στοιχείο που δε μου άρεσε είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις απαιτείται backtracking για να προχωρήσεις σε ένα νέο επίπεδο, ενώ είναι πολύ εύκολο να χαθείς σε μια τέτοια φάση αν πεις ότι δε θα χρησιμοποιήσεις τον διαθέσιμο χάρτη. Αυτός αποτελεί στην πραγματικότητα ένα πολύτιμο εργαλείο (εφόσον έχεις ξεκλειδώσει κομμάτια του ή και ολόκληρο, στα διάφορα σημεία της πίστας), καθώς μπορείς να ενεργοποιήσεις το objective path το οποίο στη συνέχεια καθοδηγεί τα βήματά σου, για να μη βρεθείς στην άλλη άκρη του συγκροτήματος (και σου δείχνει και τα save rooms).

Το A.I. των εχθρών δε διεκδικεί δάφνες, καθώς αργούν να σε αντιληφθούν, ενώ με εξαίρεση κάποιους που αντέχουν σε περισσότερα hits (ορισμένοι φέρουν ακόμη και mini-gun), στην πλειοψηφία τους δε φτουράνε και πολύ. Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα bosses που υπάρχουν στην πορεία του παιχνιδιού, αν και πάλι ο βαθμός πρόκλησης σίγουρα δε μπορεί να θεωρεί… Insane, όπως ονομάζεται το τέταρτο και τελευταίο επίπεδο δυσκολίας στο οποίο έπαιξα. Πιο πολύ δυσκολεύτηκα στο συγχρονισμό κάποιων αλμάτων (υπήρχαν και μερικά glitches), παρά κόλλησα σε εχθρούς. Γενικότερα, η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να είναι σαφώς καλύτερη, κι αυτό ήταν ένα από τα ελάχιστα αρνητικά που χαρακτήρισαν και την πρώτη έκδοση του τίτλου.

Όσον αφορά το καθ’ αυτό σενάριο, δε μπορώ να πω ότι πείστηκα σε απόλυτο βαθμό. Μου δόθηκε η εντύπωση μιας τετριμμένης υπόθεσης, με ορισμένα σκηνοθετικά κλισέ που τα προέβλεψα πριν τα δω. Επιπλέον, οι πολεμικές αρετές του πρωταγωνιστή, ο οποίος ξεκινά ως απλός ταξιδιώτης, δεν συνάδουν με το αρχικό του προφίλ. Η μόνη δικαιολογία είναι ένα βίντεο δευτερολέπτων, στο οποίο μαθαίνουμε ότι ο πατέρας του τον είχε εκπαιδεύσει παλαιότερα –και τέλος. Από εκεί και πέρα, εκεί που έχει γίνει επίσης πολύ καλή δουλειά είναι ο ηχητικός τομέας και ειδικότερα αυτός του voice over. Τη φωνή του στον Jason Fleming δίνει ο Nolan North, γνωστός και μη εξαιρετέος από τη σειρά Uncharted στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Nathan Drake και τα Assassin’s Creed games ως Desmond Miles. Ως Claire ακούμε την Eliza Schneider, γνωστότερη ίσως από τους μικρούς της ρόλους στα Assassin’s Creed ως Rebecca Crane, ενώ στο ρόλο του κακού βρίσκεται ο Graham McTavish, πιο αναγνωρίσιμος τότε από την ταινία John Rambo και μετέπειτα την τριλογία Χόμπιτ.

Η διάρκειά του τίτλου κρίνεται αρκετά ικανοποιητική, τουλάχιστον στο Insane difficulty level. Χωρίς να επιχειρήσω speed run, δίχως όμως και να ψάξω τα πάντα, είδα τους τίτλους τέλους μετά από σχεδόν 9,5 ώρες, 1.275 kills και εύρεση του 41% των items. Το… clue του παιχνιδιού είναι ότι λίγες ώρες μετά το ξεκίνημα, ο Jason έχει τη δυνατότητα να… τα παρατήσει όλα και να σηκωθεί να φύγει(!) τερματίζοντας το παιχνίδι με έναν απροσδόκητο και χιουμοριστικό τρόπο! Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν και δύο σχετικά achievements, ένα για τερματισμό μέσα σε δύο ώρες σε οποιοδήποτε level και ένα για φινάλε εντός τριών ωρών παίζοντας στο Insane! Καταλήγοντας, το Shadow Complex παραμένει μέχρι σήμερα ένα πολύ ολοκληρωμένο και καλό platform, το οποίο αξίζει να δοκιμάσει κάθε λάτρης αυτής της κατηγορίας.

Continue reading
541 Hits
0 Comments

Onimusha: It’s Samurai Time!

b2ap3_thumbnail_3_20160104-184041_1.jpg

Παρά την ομοιότητά του με το Resident Evil, το Onimusha: Warlords μοιάζει να είναι μια κλάση ανώτερο από τα άλλα action games. Ο τίτλος διαθέτει δοκιμασμένο engine, εκπληκτικά γραφικά και με ένα εντυπωσιακό κεντρικό χαρακτήρα αποτελεί ένα game που θα πρέπει να αποκτήσετε.


Η ιστορία του Onimusha εκτυλίσσεται στη φεουδαρχική Ιαπωνία του 1560, όπου τέρατα και άλλα υπερφυσικά πλάσματα κατατρέχουν τη χώρα. Εσείς ελέγχετε τον Samanosuke, ένα samurai που αναλαμβάνει την ανεύρεση μιας πριγκίπισσας η οποία έχει πέσει θύμα απαγωγής. Φυσικά το μόνο εμπόδιο που στέκεται στο δρόμο σας είναι ένας στρατός από όντα του σκότους. Αν το στοιχείο των τεράτων που βρίσκονται και κινούνται σε ένα ρεαλιστικό περιβάλλον σας θυμίζει το Resident Evil, δε πρόκειται για σύμπτωση. Το σενάριο του Onimusha υπογράφει η FlagShip, η ίδια συγγραφική ομάδα της σειράς Resident Evil.

Night of the lone wolf & Night of the living dead
Τα γραφικά του τίτλου δείχνουν τη πραγματική δύναμη του PlayStation 2. Μπορείτε να ξεχωρίσετε πολύ μικρές λεπτομέρειες όπως το καπνό από πυρσούς, τα φύλλα των δέντρων και τα μαλλιά των χαρακτήρων. Πολλά interactive στοιχεία, όπως κορμοί δέντρων, μπορείτε να τους σπρώξετε σε λόφους  ώστε να ανακόψετε τη πορεία των εχθρών σας. Επιπλέον, μπορείτε να σπάσετε κουτιά τα οποία μπορεί να κρύβουν αντικείμενα τα οποία μπορείτε να συλλέξετε. Στους χαρακτήρες έχει δοθεί μεγάλη λεπτομέρεια οι οποίοι κινούνται ομαλά και ρεαλιστικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό κατά τη διάρκεια των μαχών.

Το soundtrack ταιριάζει γάντι με το ύφος του τίτλου και τα εφέ είναι αποτελεσματικά όπως ο ήχος των σπαθιών στον αέρα  και οι κραυγές των πλασμάτων.

Like a glove
b2ap3_thumbnail_2_20160104-184040_1.jpg

Το στοιχείο που κάνει το Onimusha να ξεχωρίσει πραγματικά είναι το gameplay. Ο Samanosuke για να φέρει εις πέρας την αποστολή του χρησιμοποιεί ένα γάντι το οποίο φοράει στο δεξί του χέρι. Ουσιαστικά το γάντι είναι το αντικείμενο κλειδί του τίτλου καθώς βοηθάει το πρωταγωνιστή μας στη μάχη με το να αναπληρώνει τα μαγικά και φυσικά του αποθέματα. Αν και μπορείτε να βρείτε διάφορα Power-ups που αναπληρώνουν τα μαγικά και την ενέργειά σας, ο κύριος τρόπος να αποκτήσετε αυτές τις ενέργειες είναι να τις απορροφήσετε. Για παράδειγμα, αφού εξοντώσετε κάποιον εχθρό, δύο είδη ενέργειας θα απελευθερωθούν (health και magic) και ένα από αυτά θα αιωρείται στην οθόνη για περιορισμένο χρόνο. Αν πατήσετε Χ και το κρατήσετε, o Samanosuke θα το απορροφήσει μέσω του γαντιού του και θα το προσθέσει στην ήδη υπάρχουσα ενέργεια. Αν δε προλάβει όμως, εξαφανίζεται για πάντα. Με τη magic energy μπορείτε να δώσετε στον Samanosuke τη δυνατότητα να αποκρούει επιθέσεις με το σπαθί του αλλά αυτή εξαντλείται σιγά σιγά με αποτέλεσμα η άμυνα να μην είναι πάντα διαθέσιμη. Επίσης, μπορείτε να χρησιμοποιείτε τη μαγεία και στην επίθεση. Ανάλογα τα spells που έχετε εξοπλίσει στο γάντι του και τη διαθέσιμη φυσική δύναμη, o Samanosuke μπορεί να προκαλέσει αρκετή ζημιά στους αντιπάλους του με τη δύναμη των φυσικών στοιχείων. Για παράδειγμα, αν έχετε εξοπλίσει το γάντι με το wind orb, και πατήσετε το σωστό πλήκτρο όταν μάχεστε, τότε ο εχθρός θα δεχτεί επανειλημμένα αστραπές!

Use wisely your powers
Ακόμα και χωρίς μαγεία, ο Samanosuke είναι αξιόλογος samurai μαχητής αφού διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία επιθέσεων. Μπορεί να χτυπήσει, να κλωτσήσει, να τρέξει και να χρησιμοποιήσει το σπαθί του. Το move-list του είναι αρκετά μεγάλο και περιλαμβάνει δυνατά και γρήγορα χτυπήματα και μια κίνηση σαν fatality την οποία εκτελείτε σε πεσμένους αντιπάλους. Το απλό interface και ο ακριβής χειρισμός κάνουν γενικά τον έλεγχο του παιχνιδιού μια αρκετά εύκολη υπόθεση. Βέβαια, θα χρειαστείτε κάτι παραπάνω από γρήγορα αντανακλαστικά όταν θα αντιμετωπίζετε τις ορδές τεράτων του Onimusha και αυτό γιατί έχουν πολύ καλή AI. Έτσι, όταν οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, υποχωρούν ενώ άλλες φορές σας περικυκλώνουν και σας αναγκάζουν να σκεφτείτε τρόπους διαφυγής. Ειδικά τα bosses απαιτούν ακόμα περισσότερη στρατηγική σκέψη όπως χτυπήματα με το σπαθί, να μαζέψετε ενέργεια, να την απορροφήσετε και έπειτα να τη στρέψετε εναντίον τους.

The last Samurai
b2ap3_thumbnail_1.jpg

Θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε το τίτλο “Samurai Evil” αλλά άσχετα με την εμφάνισή του, είναι ένας τίτλος στο οποίο το κλειδί της επιβίωσης είναι η ικανότητα και όχι το μεγαλύτερο όπλο. Αυτός ο τίτλος μου άνοιξε την όρεξη και σύντομα ελπίζω να προλάβω να ασχοληθώ με τα υπόλοιπα. Και λέω, μήπως είναι καιρός να δούμε νέο Onimusha αγαπητή Capcom;

Continue reading
779 Hits
0 Comments

Καλύτερα Παιχνίδια 2015 κατά Zaratoth

Καλύτερα Παιχνίδια 2015 κατά Zaratoth

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σε αυτό το blog θα υπάρξει η τοπ 10 λίστα της χρονιάς για μένα, καθώς και αναφορές διαφόρων φετινών παιχνιδιών που αξίζουν την προσοχή σας. Στην τοπ 10 λίστα συμπεριλήφθηκαν μόνο παιχνίδια που κατάφερα να παίξω. Υπάρχουν υπερβολικά πολλά εκεί έξω που είτε δεν μπόρεσα να τα παίξω (λίγος χρόνος ή χρήμα) ή απλά δεν θέλω να τα παίξω.

 

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ 2015

 

10) Card Hunter (PC)

Ένα single/multiplayer indie παιχνίδι στο Steam. Είναι ένα επιτραπέζιο card game που η υποτιθέμενη κεντρική ιστορία αποτελεί ένα φόρο τιμής και ταυτόχρονα καλοπροαίρετη παρωδία προς άτομα που παίζουν DnD. Μπορεί να παιχτεί και σε co-op μέχρι και τριών παικτών και είναι απείρως εθιστικό. Παρόλο που το ξεκινήσαμε με παρέα λίγο μετά τα Χριστούγεννα, έχουμε ήδη καταγράψει γύρω στις 20 ώρες. Μπήκε τελευταίο γιατί αποτελεί μεταφορά web based παιχνιδιού του 2013.

 

9) Citizens of Earth (Wii U)

RPG της μετρ του είδους Atlus. Παίζετε το ρόλο του Vice President του κόσμου και παρέα με διάφορους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν διάφορα κλισέ στοιχεία της κοινωνίας, προσπαθεί να νικήσει τον πολιτικό εχθρό του. Κλασικό σύστημα ιαπωνικού turn based rpg αλλά με πιο δυτική χροιά στην ιστορία. Μερικοί από τους χαρακτήρες είναι η μητέρα του πρωταγωνιστή, ο εθισμένος με delivery αδερφός του, ένας τύπος που πιστεύει σε συνωμοσίες κλπ 

 

8) Apotheon (PC)

2D action παιχνίδι, σενάριο παρεμφερές με (αν και για μένα καλύτερο από) God of War και αρτιστικά πανέμορφο, να θυμίζει σκηνές ζωγραφισμένες σε αρχαιοελληνικούς αμφορείς. Γρήγορη και απαιτητική μάχη, πληθώρα όπλων και τακτικών και πολύ καλά bosses. Αξίζει σίγουρα δοκιμή.

 

7) Sunless Sea (PC)

Το είχα τσιμπήσει από το καλοκαίρι του 2014, όσο ήταν ακόμα σε early access (preview μου μπορείτε να βρείτε στο blog post μου, όσο και στα άρθρα του Gameworld). Πλέον έχει κυκλοφορήσει και επίσημα, χωρίς να λείπει καθόλου υλικό, ανανεωμένους μηχανισμούς μάχης και σας περιμένει να βυθιστείτε (no pun intended) στον κόσμο του.

 

6) Invisible, Inc. (PC)

Η Klei (Shank, Don't Starve, Mark of the Ninja) ξαναχτυπά με ένα καταπληκτικό turn-based stealth παιχνίδι. Χειρίζεστε μια ομάδα από εκπαιδευμένους infiltrators και προσπαθείτε να περάσετε πίστες κάνοντας τα εκάστοτε objectives χωρίς να σας πάρουν χαμπάρι. Βάλτε σε αυτό ένα ενδιαφέρον σενάριο και ένα χάρτη του κόσμου με διάφορους στόχους από τους οποίους πρέπει να διαλέξετε που θα πάτε και έχετε ένα μικρό διαμάντι.

 

5) Pillars of Eternity (PC)

Η Obsidian αποφάσισε να βγάλει στο Kickstarter το νέο της project, που ήταν ένα κλασικό top-down rpg στα πρότυπα των Baldur's Gate, Icewind Dale, Planescape Torment κλπ. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το διαμάντι. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μεγάλος κόσμος προς εξερεύνηση, πολλές αποστολές, όμορφα γραφικά και καλή ιστορία. Έχει κάποια προβληματάκια, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από καλό.

 

4) Xenoblade Chronicles X (Wii U)

Φρέσκια κυκλοφορία μιας ναυαρχίδας, κατ'εμέ, του Wii U και λόγος που τσίμπησα την κονσόλα πριν σχεδόν 2 χρόνια. Δεν με απογοήτευσε καθόλου. Ενδιαφέρουσα ιστορία στα πρότυπα των ιαπωνικών mecha anime, καλό σύστημα μάχης και παραμετροποίησης, γιγάντιος κόσμος προς εξερεύνηση, πανέμορφα τοπία, σχεδιασμός και μουσική. Must για τους κατόχους της κονσόλας.

 

3) Splatoon (Wii U)

Πρέπει να παραδεχτώ πως ήταν ένα παιχνίδι που όταν το πρωτοείδα (και για αρκετό καιρό μετά) έλεγα πως δεν με νοιάζει. Είδα κάποια βιντεάκια και ψήθηκα και αποφάσισα να το τσιμπήσω. Το παιχνίδι είναι πολύ κάψιμο. Γρήγορα, τρίλεπτα, ματσάκια, πολύ ωραίο αρτιστικό στυλ, ενδιαφέροντες μηχανισμοί και πολλές ώρες καθαρής διασκέδασης.

 

2) Metal Gear Solid V: The Phantom Pain (PC)

Όσο σκεφτόμουν τη λίστα ένας "πονοκέφαλος" ήταν από αυτό το παιχνίδι. Ήξερα πως δεν θα βγει παιχνίδι της χρονιάς από μένα. Κομμένο σενάριο, προβλήματα στην εξέλιξη της ιστορίας, επαναλαμβανόμενες αποστολές. Από την άλλη ήταν τόσο καλό. Μου άρεσε η πλοκή, το gameplay, η μουσική. Και αφότου έκλεισα το παιχνίδι, ασχολήθηκα πολύ με αυτό. Θεωρίες επί θεωριών στο reddit, συζητήσεις με φίλους. Και 115 καταγεγραμμένες ώρες στο Steam (κάνοντάς το το πιο παιγμένο παιχνίδι μου στην πλατφόρμα) δεν με αφήνουν να το ρίξω πολύ. Πιστεύω του αξίζει η δεύτερη θέση, αν και θα μπορούσε να ήταν τόσο μα τόσο καλύτερο.

 

1) Witcher 3: The Wild Hunt (PC)

Για όσους με ξέρουν, δεν νομίζω πως αυτό αποτελεί έκπληξη. Η τριλογία του Geralt τελειώνει με ένα παιχνίδι έπος. Ενώ σε άλλες τριλογίες το τρίτο παιχνίδι της σειράς χαίρει διάφορων αντιδράσεων, σε αυτή την περίπτωση είναι ομολογουμένως το καλύτερο της σειράς. Τεράστιος κόσμος, καθηλωτικό σενάριο, side quests με τη δική τους ιστορία το καθένα, νέα mini games (αν και προτιμούσα τα ζάρια των προηγούμενων) και αξέχαστοι χαρακτήρες. Χαίρομαι πάρα πολύ που ήταν άξιο των προσδοκιών. Ήταν και το πρώτο παιχνίδι που τίμησα με Collector's Edition.

 

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΟΥ 2015

 

After Reset (PC)

Δεν μπορεί κάποιος να το πει και απογοήτευση της χρονιάς ακριβώς, μια και δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Αυτό βέβαια είναι και το πρόβλημα. Το πιο προβληματικό kickstarter που έκανα (αν και το γνώριζα ότι ίσως είχε θέματα, αλλά το τόλμησα παρ'όλα αυτά). Υποτίθεται θα κυκλοφορούσε φέτος, αλλά το μόνο που βγήκε είναι ένα alpha demo με broken mechanics και υποσχέσεις ότι "πάει καλά". Μέχρι νεωτέρας θα σας πρότεινα να μην το πλησιάσετε. Αν βγει ποτέ και είναι αξιοπρεπές, θα είμαι ο πρώτος που θα το διαδώσει.

 

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΟΥΝ

 

Life is Strange (PC)

Αν και το έχω το παιχνίδι, μόλις χτες τερμάτισα το δεύτερο επεισόδιο. Γι'αυτό το λόγο δεν ήθελα να το συμπεριλάβω στο τοπ 10. Παρόλα αυτά, έχει πάρα πολύ καλή ιστορία και θα τολμούσα να πω πως η Dontnod βάζει τα γυαλιά στην Telltale, Αξίζει κάθε ευρώ.

 

Codename: S.T.E.A.M. (3DS)

Παιχνίδι που θυμίζει Valkyria Chronicles στους μηχανισμούς και comics του '50 στο στυλ από τους δημιουργούς του Fire Emblem. Δυστυχώς, κατάφερα να παίξω μόνο το demo, το οποίο ήταν όμως πολύ καλό. Αξίζει να το τσεκάρετε.

Galactic Civilizations 3 (PC)

Επίσης το είχα αυτό το παιχνίδι, αλλά μέσα στη χρονιά δεν μου ήρθε όρεξη να το παίξω. Παρόλα αυτά, είναι αναμφισβήτητα ένα αξιόλογο διαστημικό turn based strategy που αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

 

Project Zero: Maiden of Blackwater (Wii U)

Ο τελευταίος τίτλος της μεγάλης ιαπωνικής σειράς τρόμου "Fatal Frame". Κατάφερα να παίξω το demo του παιχνιδιού, που είναι πρακτικά τα τρία πρώτα chapters του παιχνιδιού. Πολύ καλοφτιαγμένο, αλλά δυστυχώς έχει σχεδόν εξαφανιστεί σε retail μορφή,

 

Ενδιαφέροντα Indies του 2015

 

Φτιάχνοντας τη λίστα "Αξίζει να αναφερθούν", παρατήρησα πως πολλά από τα παιχνίδια ήταν indie δημιουργίες. Αποφάσισα να φτιάξω αυτή την κατηγορία για να τα ξεχωρίσω από τα big budget παιχνίδια. Ούτε αυτά είναι παιχνίδια που κατάφερα να παίξω, όπως και στο "Αξίζει να αναφερθούν".

 

Rocket League (PC)

Ίσως το διασημότερο από τα παιχνίδια αυτής της κατηγορίας. Έκανε πάταγο και όχι άδικα. Μια πολύ απλή ιδέα με καλούς μηχανισμούς και λιώσιμο online με φίλους ή χωρίς. Αξίζει και με το παραπάνω.

 

Shadowrun: Hong Kong (PC)

Το Kickstarter των Shadowrun Returns και Dragonfall δεν το είχα προλάβει. Μετά το εκτενέστατο λιώσιμο μαζί τους, με το που έμαθα για το kickstarter του τρίτου τίτλου της σειράς (και μάλιστα με updates στα mechanics) έτρεξα να κάνω pledge. Βγήκε μερικούς μήνες μετά, το έχω, αλλά δεν βρήκα την όρεξη να το παίξω ακόμα. Πιστεύω θα το λατρέψω πάντως, όπως και τα προηγούμενα.

 

Typoman (Wii U)

Ένα platform παιχνίδι με γρίφους. Μοιάζει αρκετά με άλλα παιχνίδια του είδους, όπως το Limbo. Αυτή τη φορά όλα βασίζονται σε γρίφους γύρω από γράμματα, καθώς όλος ο κόσμος είναι φτιαγμένος από γράμματα (Typo). Ο ίδιος ο ήρωας είναι σχέδιο βασισμένο στη γραμμένη λέξη "Hero". Έπαιξα το demo και μου άφησε θετικές εντυπώσεις, αλλά δεν κατάφερα να πάρω το φουλ παιχνίδι.

 

Hand of Fate (PC)

Ένα περίεργο παιχνίδι καρτών. Φτιάχνεις ένα deck το οποίο δημιουργεί random dungeons, αντικείμενα και challenges. Αρκετά ενδιαφέρον σαν concept.

 

80 Days (PC)

Σε αυτό το παιχνίδι το concept είναι ίδιο με αυτό του βιβλίου του Ιουλίου Βερν. Το ταξίδι του κόσμου σε 80 ημέρες. Πρέπει να πάρετε αποφάσεις για το ταξίδι γύρω από τον κόσμο λαμβάνοντας υπόψην χρήματα, κούραση, αρρώστιες και μεταφορικά μέσα, ενώ συμβαίνουν διάφορα τυχαία περιστατικά. Επίσης έχει και μια ισχυρή steampunk δόση με περίεργα μεταφορικά μέσα, όπως πετούμενα, υποβρύχια κλπ.

 

Lethis - Path of Progress (PC)

Ένα city builder παιχνίδι στημένο σε μια βικτωριανή steampunk εποχή. Όμορφο αρτιστικά και αρκετά ενδιαφέρον σαν concept και είδος.

 

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ 2016

 

XCOM 2 (PC)

Sequel ενός από τα πιο αγαπημένα μου παιχνίδια. Νέα ιστορία, νέοι μηχανισμοί, εχθροί και όπλα. Το αναμένω ίσως περισσότερο από όλα σε αυτή τη λίστα.

 

Deus Ex: Mankind Divided (PC)

Το Human Revolution το λάτρεψα. Χάρηκα πολύ για την ανακοίνωση του δεύτερου, αν και στη συνέχεια με ψύχραναν κάποιες τακτικές προώθησης από την εταιρεία. Δεν θα το τσιμπήσω με το που βγει, αλλά σίγουρα θα το παίξω, έστω και καθυστερημένα.

 

Kingdom Come: Deliverance (PC)

Το είχα και πέρισι στην ίδια λίστα. Δυστυχώς, έφαγε καθυστέρηση για το 2016. Σε αντίθεση με το After Reset, σε αυτό είναι τελείως ανοιχτοί με το τι γίνεται (και δεν γίνεται) στα παρασκήνια και δείχνουν ότι ασχολούνται και ότι βγαίνει δουλειά.

 

Fire Emblem: Fates (3DS)

Όταν έβαλα να παίξω για πρώτη φορά το Awakening, δεν περίμενα πως θα ήταν κάτι τρελό. Έφαγα όμως τρελό κόλλημα, όχι μόνο με τον τίτλο, αλλά και με τη σειρά. Μέχρι να ανακοινωθεί κάποιο sequel τσίμπησα τρεις τίτλους που υπάρχουν στο Wii U και τερμάτισα τον έναν από αυτούς. Οπότε θέλω να το κάψω αυτό.

 

Shin Megami Tensei x Fire Emblem (Wii U)

Ένας τίτλος που μου κίνησε την περιέργεια όταν τον ανακοίνωσαν για πρώτη φορά. Μια περίεργη μίξη των δυο σειρών σε ένα j-rpg με έντονο j-pop στοιχείο. Ακούγεται λίγο χαζό, αλλά το gameplay που έδειξαν στην Ε3 με έπεισε απόλυτα.

 

Legend of Zelda U (Wii U)

Ο δεύτερος λόγος που πήρα Wii U. Δυστυχώς έχει φάει καθυστέρηση, αλλά καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κυκλοφορήσει φέτος.

 

Cyberpunk 2077 (PC)

Δεν έχει ανακοινωθεί για φέτος, αν και κυκλοφόρησαν κάποιες σχετικές φήμες. Το βάζω γιατί είναι CD Project και θα μπαίνει εδώ μέχρι και να κυκλοφορήσει.

 

 

Και κάπως έτσι κλείνει η ανασκόπησή μου για φέτος. Καλή χρονιά και με περισσότερο gaming.

 

Λίστα 2014

Continue reading
Recent Comments
Professor_Severus_Snape
Ωραίος. Από το top 10 που αναφέρεις δεν έχω παίξει τίποτα ακόμα, καθώς συνήθως παίζω παιχνίδια προηγούμενων χρόνων, όμως θέλω σίγο... Read More
Sunday, 03 January 2016 22:26
BigBoss
Wow τεράστιο μπλογκ
Monday, 04 January 2016 00:11
ThunderHawk
Η ακριβως σκεψη μου
Monday, 04 January 2016 13:17
1258 Hits
5 Comments

What the Funk?

What the Funk?

Πιστεύω ότι σε γενικές γραμμές όταν ακούει κάποιος για games εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική ιστορία και τη μυθολογία, ο νους του πηγαίνει σε συγκεκριμένα πράγματα με βάση όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής. Παρθενώνας, θεοί του Ολύμπου, τρωικός πόλεμος, κίονες, συνήθως δωρικού, ιωνικού ή αιολικού ρυθμού, τριήρεις, όπλα της εποχής, αμφορείς… Ο εκάστοτε τίτλος ακολουθεί για να δικαιώσει ή να διαψεύσει δημιουργηθείσες προσδοκίες. Κι εκεί που περιμένεις να δεις κάτι σχετικό, σκάει… μύτη το Funk of Titans και ό,τι εσύ, ο ανυποψίαστος, είχες φανταστεί, καταρρέει σαν κάστρο στην ακροθαλασσιά! Ή, τουλάχιστον, αυτό συμβαίνει αν δεν έχεις δει κάποιο trailer ή screenshots ώστε να πάρεις μια εικόνα περί τίνος πρόκειται. Υπάρχει βεβαίως και η πιθανότητα να γνωρίζεις επ’ ακριβώς το ποιόν του τίτλου και, παρά τις αρνητικές κριτικές, να πέφτεις με τα μούτρα σ’ αυτόν, όπως ο υποφαινόμενος!

Τι σχέση μπορεί να έχει η funk μουσική με τον Δία, τον Περσέα και τους Τιτάνες, μη ρωτήσεις! Το σίγουρο είναι ότι μπορείς να τα συναντήσεις όλα μαζί στο παιχνίδι αυτό! Τι κι αν, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Δίας, ο αρχηγός των θεών, τρύπωσε με τη μορφή χρυσής βροχής στο κελί που βρισκόταν φυλακισμένη η πανέμορφη Δανάη, με αποτέλεσμα να γεννηθεί από την ένωση αυτή ο Περσέας; Στο Funk of Titans η ύπαρξή του έχει πολύ πιο ταπεινά εφαλτήρια από μια ανθρωπίζουσα γενετήσια παρόρμηση. Βλέπεις, αγαπητέ, ο Δίας είναι φανατικός οπαδός της Funk μουσικής και συνεπακόλουθα ολόκληρος ο κόσμος οφείλει να συμμορφώνεται. Πλην όμως, τρεις από τους Τιτάνες που επέζησαν της πρότερης οργής του (τουλάχιστον βάσει της μυθολογίας), αποφασίζουν να… δοκιμάσουν τις αντοχές του, καθώς αρέσκονται στην Pop, Rap και Rock μουσική, αντίστοιχα! Κάτι τέτοιο φυσικά είναι ανεπίτρεπτο, κι εκεί ακριβώς ξεκινά το παιχνίδι!

Ο Δίας, που μάλιστα είναι μαύρος, θυμίζει κάτι από Samuel Jackson εν αποστρατεία, καθώς η μόνη του συμμετοχή στην πορεία θα είναι να εκθειάζει (έχει άλλωστε και το δικαίωμα ως θεός) την πρόοδο του γιου του, Περσέα, στην προσπάθειά του να αποκαταστήσει την τάξη σ’ όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, κοινώς τη Funk έναντι των υπολοίπων! Ο δε υιός του, κλασικό αφάνα-boy, φέρνει σε Josh Childress με μπουφάν στα χρώματα της σημερινής του ομάδας, των Sydney Kings! Από λοιπούς NPCs υπάρχει η Aretha, μια Αφροαμερικανή που κάνει τα γλυκά μάτια στον ήρωα διαμαρτυρόμενη για τις άσχετες μουσικές που της προκαλούν πονοκέφαλο, καθώς επίσης και ο -γνωστός σε όλους- Ηρακλής. Ο τελευταίος δεν είναι παρά μια καρικατούρα ενός ξανθού κοιλαρά με ακαλαίσθητο σανδάλι άλλων 3.000 χρόνων πριν από την εποχή του, που σε κάνει να απορείς πώς είναι δυνατό να πραγματοποίησε όλους αυτούς τους άθλους!

Πρόκειται βεβαίως για ένα platform game, και συγκεκριμένα auto-running side-scrolling, το οποίο μετά το Xbox One ήρθε -μεταξύ άλλων- και στα PC μέσα στο χρόνο που πέρασε. Θεωρώ ότι ένας βασικός λόγος των αρνητικών κριτικών που εισέπραξε είναι γιατί κόστιζε 12.5 ευρώ διαρκώντας μόλις τρεις ώρες περίπου, μέχρι να δει τους τίτλους τέλους αυτός που έμελλε να ασχοληθεί μαζί του. Επιπροσθέτως, τα σχόλια θα ήταν πολύ πιο μετριοπαθή αν μιλούσαμε για ένα mobile game και όχι… timed exclusive της μεγάλης κονσόλας της Microsoft, ενώ είμαι πεπεισμένος ότι οι περισσότερες αναφορές θα ήταν θετικές εάν επρόκειτο για free to play τίτλο στα κινητά τηλέφωνα. Είχα διαβάσει το review του site και πάρει μια οπτική γεύση πριν κατευθυνθώ στοχευμένα προς αυτό το παιχνίδι, όχι βεβαίως μέσω αγοράς, αλλά μια ανταλλαγής steam keys.

Ήθελα κάτι διασκεδαστικό, σύντομο και απλό για να περάσω χαλαρά λίγες ώρες. Το Funk of Titans μου τα προσέφερε όλα αυτά. Ο σουρεαλισμός είναι διάχυτος σε κάθε πτυχή της δημιουργίας της νεοφώτιστης «A Crowd of Monsters» κι αυτό ήταν ενδιαφέρον από μόνο του. Τα γραφικά δεν αντέχουν σε κριτική, αλλά επειδή αυτός ο τίτλος κυκλοφόρησε αρχικά ως αποκλειστικότητα του Xbox One, δε θα μπορούσαν παρά να αντιμετωπίσουν δικαίως… ενταφιαστικές αναφορές. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Από την άλλη, αυτό δεν αναιρεί τον πολύ συμπαθητικό σχεδιασμό των 39 levels, ο οποίος κάθε άλλο παρά χαρακτηρίζεται από επαναλήψεις, και χωρίς να υπολογίζονται σ’ αυτά οι «μάχες» με τρία mini-bosses και τρία bosses, από ένα σε κάθε κόσμο, της Pop, της Rap και της Rock.

Το gameplay του παιχνιδιού δε θα μπορούσε να είναι πιο απλό, καθώς το μόνο που έχει να κάνει ο Περσέας είναι να πηδά και να δέρνει! Το όλον, δύο κουμπιά! Ένα για την αποφυγή παγίδων και εχθρών και ένα για την εξολόθρευση των τελευταίων, με ό,τι όπλο τυχαίνει να κρατά εκείνη τη στιγμή. Ο πρωταγωνιστής τρέχει αυτόματα προς τα δεξιά ή τα αριστερά, όπως του ορίζει η εκάστοτε πλατφόρμα, και ο gamer απλώς φροντίζει για τα άλλα δύο. Στο κλίμα της σύγχρονής μας εποχής και του μουσικού ύφος του παιχνιδιού, αντί να συλλέγει κέρματα στις… κούρσες του, συγκεντρώνει βινύλια (προφανώς της Funk).

Επιπλέον, κάθε φορά έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πρόσβαση και σε ένα bonus επίπεδο, αρκεί να μαζέψει και το… άλογο, το οποίο στην πραγματικότητα είναι ο Πήγασος, ή τουλάχιστον το κεφάλι του με ένα μοτέρ! Οι εχθροί δεν είναι άλλοι από αρχαίους πολεμιστές με την ανάλογη στολή, περικεφαλαία και όπλο, οι οποίοι παραμένουν στη θέση τους, αλλά όχι ως στήλη άλατος! Όσοι δε βρίσκονται στα μικρά τους άρματα, οι περισσότεροι δηλαδή… χορεύουν ρυθμικά στους ρυθμούς της Funk, που συνοδεύουν την… επέλαση του Περσέα σε κάθε επίπεδο! Ο συνδυασμός αυτός δίνει έναν ιδιαιτέρως γρήγορο ρυθμό στο παιχνίδι και, καθώς το soundtrack είναι πολύ καλό, αυτές οι λίγες ώρες περνούν πολύ ευχάριστα, χωρίς να κουράζουν στο ελάχιστο.

Στα αρνητικά συγκαταλέγεται το γεγονός ότι δεν υπάρχει λόγος αντικατάστασης – αγοράς όπλου πέραν της εμφάνισης, καθώς στο σύνολό τους προκαλούν το ίδιο damage (hit και γεια σας), αν και προσωπικά έδειξα ιδιαίτερη προτίμηση στο… ραδιοκασετόφωνο – εξολοθρευτή! Ο ίδιος ο Περσέας αντέχει σε ένα χτύπημα σε κάθε επίπεδο. Σ’ αυτήν την περίπτωση χάνει τα ρούχα και την όποια πανοπλία του, παραμένοντας με το όπλο του κι ένα τρελιάρικο σλιπάκι για να τα βάλει με όσους εχθρούς έχουν απομείνει! Όσον αφορά τα bosses, τα mini δεν έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, ενώ οι μάχες με τους Τιτάνες δεν είναι παρά ένας διαγωνισμός χορού, ο καθένας στη μουσική του! Και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο που απαιτείται είναι το γρήγορο πάτημα του αντίστοιχου κουμπιού που εμφανίζεται επί της οθόνης (quick time events).

Καταλήγοντας, στην ερώτηση αν αξίζει η αγορά του Funk of Titans στην αρχική του τιμή ή ακόμη και στην αρχική τιμή διάθεσής του στο Steam, η απάντηση είναι ξεκάθαρα αρνητική. Αυτές τις μέρες, όμως, που διατίθεται στην ψηφιακή πλατφόρμα της Valve έναντι 1.74, ίσως θα μπορούσατε να κάνετε μια παραχώρηση. Ακόμη καλύτερα αν το βρείτε κάπου δωρεάν στο διαδίκτυο. Είναι ένα διασκεδαστικό, σύντομο, αλλά με πολύ χαβαλέ παιχνιδάκι το οποίο υπόσχεται να σας αφήσει ικανοποιημένους υπό την προϋπόθεση ότι γνωρίζετε εκ των προτέρων με τι θα ασχοληθείτε και έχετε μειώσει τις απαιτήσεις σας σε ανάλογα επίπεδα. Όσο για τους developers… όχι, δεν είναι καθόλου φανατικοί της Funk, ούτε της ελληνικής μυθολογίας! Απίθανος συνδυασμός, κυριολεκτικά!

Continue reading
917 Hits
0 Comments

Jade Empire: Open Palm or Closed Fist?

Jade Empire: Open Palm or Closed Fist?

Ίσως το βασικότερο χαρακτηριστικό ενός παιχνιδιού, αυτό που αποτελεί την πεμπτουσία του και τελικά το βασικό λόγο για να ασχοληθεί κάποιος μαζί του, είναι το gameplay. Ο νευραλγικός αυτός τομέας, ο οποίος μπορεί να καθορίσει σε πολύ μεγάλο ποσοστό το βαθμό διασκέδασης και απόλαυσης που έχει να προσφέρει ένας τίτλος στον gamer. Αν αυτός είναι ικανοποιητικός, πολλώ δε μάλλον πρωτότυπος και πλουραλιστικός, τότε είναι πολύ πιο πιθανό να «συγχωρηθούν» άλλες παραλείψεις ή ατέλειες που μπορεί να αφορούν τον τεχνικό ή άλλους τομείς. Ποιο, όμως, είναι το game που καταφέρνει να χαρακτηριστεί ως αριστούργημα; Αυτό που συγκεντρώνει τις υψηλότερες πωλήσεις; Που έχει το πιο εθιστικό gameplay; Μήπως εκείνο που αφήνει άναυδο τον καθένα με τα μαγευτικά γραφικά του; Ή, πάλι, κάποιο που έχει μια εξαιρετική ιστορία να διηγηθεί, ακόμη κι αν υστερεί κάπου αλλού;

Πέρα από απρόσιτες περιοχές, στην Άπω Ανατολή, στα βάθη των αιώνων, πέρα από μυστηριακά βουνά και ορμητικά ποτάμια, επικίνδυνα λαγκάδια και αχανείς πεδιάδες, βρίσκεται η Jade Empire. Μία τεράστια αυτοκρατορία της οποίας ο ηγεμόνας κυβερνά εν είδει θεού, με τον απλό λαό να του αποδίδει αντίστοιχες ιδιότητες και να τον λατρεύει με ανάλογες τιμές. Ο ομώνυμος τίτλος της BioWare κυκλοφόρησε στο XBOX το 2005 και δύο χρόνια αργότερα μεταπήδησε στα PC ως Special Edition, πλέον. Ήταν ένα παιχνίδι με το οποίο ήθελα πάντα να ασχοληθώ, αλλά τελικά μου δόθηκε η δυνατότητα τώρα, επί τη ευκαιρία της δωρεάν διάθεσής του στο Origin. Έχοντας εξ αρχής εικόνα για την ποιότητά του, δεν αμφέβαλα ποτέ ότι θα μου αρέσει. Δε μπορούσα, όμως, να περιμένω πόσο πολύ θα κατάφερνε να με συνεπάρει…

Εμπνευσμένο από την αρχαία Κίνα και την τεράστια ιστορία της, που εκτείνεται σε βάθος πολλών χιλιάδων ετών, το Jade Empire κατάφερε να καθιερωθεί στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των gamers και δη των λατρών των παιχνιδιών ρόλου. Επενδεδυμένο τον μανδύα (πραγματικό κομψοτέχνημα) του Action RPG, κατάφερε να συνδυάσει μαεστρικά τα δύο genres χαρίζοντας ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα, αξιοζήλευτο από όλες τις απόψεις. Πιστεύω σχεδόν απόλυτα ότι τα role playing games είναι αυτά που προσφέρουν τις μεγαλύτερες προοπτικές διήγησης μιας ποιοτικής ιστορίας με εμβάθυνση στο σύνολο των χαρακτήρων, πέραν του βασικού, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο του. Οι δυνατότητες που υπάρχουν οφείλονται κατά βάση στην έκταση του τελευταίου και το γεγονός ότι το μόνο που μπορεί να περιορίσει τους developers ή τους σεναριογράφους είναι η ίδια τους η φαντασία. Όταν μάλιστα υπάρχει ένα τόσο ισχυρό υπόβαθρο όπως η κολοσσιαία πολιτιστική κληρονομιά και παράδοση της Κίνας, τότε η επιτυχία μοιάζει σχεδόν σίγουρη.

Αρκεί, όμως, μόνο κάτι τέτοιο; Οι συντελεστές του Jade Empire απάντησαν αρνητικά και γι’ αυτό δημιούργησαν έναν ξεχωριστό κόσμο πλάθοντας μια υπόθεση που ξεκινά ως ένας σπόρος αγνώστου καρπού, ο οποίος αρχίζει σταδιακά να ανθίζει και να ριζώνει όλο και πιο βαθιά στο χώμα. Και τούτο γιατί στην αρχή το μόνο γνωστό στοιχείο είναι ότι ο ήρωας ή η ηρωίδα μαθητεύει σε μια σχολή πολεμικών τεχνών ονόματι Two Rivers, στο ομώνυμο χωριό. Δίνεται προς στιγμήν η αίσθηση ότι βρισκόμαστε στα χαμένα, όμως γρήγορα αρχίζουν να προσφέρονται τα πρώτα ψήγματα πληροφοριών που αφορούν την πλοκή, το σήμερα, αλλά και το τι έχει συμβεί στο παρελθόν, με την ανάλογη αναφορά στο μέλλον. Το μπουμπούκι ανοίγει τα πέταλά του σιγά – σιγά και ο καρπός αρχίζει να ωριμάζει όσο η ιστορία εκτυλίσσεται, διακλαδίζεται και στρέφεται προς νέες κατευθύνσεις ανοίγοντας δρόμους -κάποιες φορές- σχεδόν από το πουθενά.

Όπως συμβαίνει συνηθέστερα σε RPGs, εν προκειμένω προσφέρεται η δυνατότητα επιλογής του πρωταγωνιστή με τον οποίο ο gamer θα πορευτεί στη συνέχεια, καθώς υπάρχουν συνολικά επτά διαθέσιμοι στη Special Edition, τέσσερις άντρες και τρεις γυναίκες. Τα character types τους είναι μοιρασμένα σε δύο balanced, ισάριθμα magic και fast συν ένα strong. Προσωπικά, επέλεξα την πανέμορφη Radiant Jen Zi (fast), την πιο μικροσκοπική της παρέας, καθαρά για λόγους εξωτερικής εμφάνισης, καθώς επρόκειτο να με συντροφεύσει κι εγώ να τη συνοδεύσω με τη σειρά μου για δεκάδες ώρες παιχνιδιού. Έτσι κι αλλιώς, ο εσωτερικός της κόσμος έμελλε να διαμορφωθεί αποκλειστικά και μόνο από τις δικές μου επιλογές αργότερα.

Στον τίτλο της BioWare εισάγονται δύο εκ διαμέτρου αντίθετα φιλοσοφικά ρεύματα, εκ των οποίων καλείται ο ήρωας να επιλέξει με τις αποφάσεις που λαμβάνει στην πορεία και τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται στους διαλόγους του με τους διαφόρους NPCs. Πρόκειται για δύο διαφορετικά μονοπάτια, «The Way of the Open Palm» και «The Way of the Closed Fist». Το πρώτο εκφράζει σε γενικές γραμμές το ενδιαφέρον και την κατανόηση για τους συνανθρώπους μας και την ανάγκη για πράξεις που βοηθούν στην αρμονία των πάντων. Το δεύτερο επικεντρώνεται στην άποψη ότι η δύναμη είναι ταυτόσημη της ισχύος, της εξουσίας και τελικά ο τρόπος για την επίτευξη του επιθυμητού στόχου με κάθε μέσο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιζούν μόνο όσοι είναι άξιοι και αρκετά δυνατοί, ενώ αυτοί που επιβιώνουν είναι άξιοι της μοίρας τους για όσα δεινά ενδεχομένως αντιμετωπίζουν. Όλα αυτά, βεβαίως, δε συνεπάγονται ότι ο πρωταγωνιστής θα είναι αποκλειστικά του ύψους ή του βάθους, καθώς πάντοτε υπάρχει η προοπτική διαμόρφωσης μιας κατά το δυνατόν πιο ισορροπημένης -ή διχασμένης;- προσωπικότητας. Το εύρος των επιλογών του παιχνιδιού είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται στο σημείο αυτό.

Ως προς την ιστορία του είναι μάλλον δύσκολο να αναφερθούν πολλά στοιχεία χωρίς να γίνουν spoilers, για τους λόγους που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Ο ήρωας – μαθητής, διδάσκεται πολεμικές τέχνες μέχρι τη στιγμή που η σχολή του και το τοπικό χωριό δέχονται επίθεση από πειρατές. Όπως αποκαλύπτει ο μέντοράς του, Master Li, ο επικεφαλής τους είναι μέλος μια μυστηριώδους στρατιωτικής δύναμης στην υπηρεσία του αυτοκράτορα, ονόματι Lotus Assassins. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής πληροφορείται ότι είναι ο τελευταίος ζωντανός του τάγματος των Spirit Monks, τον οποίο έσωσε ο δάσκαλός του όταν ήταν νεογνό. Γρήγορα θα κληθεί να ακολουθήσει ένα επικίνδυνο μονοπάτι προς μια σπηλιά, όπου θα αποκτήσει το κομμάτι ενός φυλακτού (amulet). Λίγο αργότερα, όμως, ο Master Li απαγάγεται, το χωριό τυλίγεται στις φλόγες και κάπου εκεί ξεκινά το ταξίδι της ηρωίδας -στην περίπτωσή μου- προς αναζήτησή του, καθώς και για την ανακάλυψη και σύνθεση περισσότερων στοιχείων γύρω από τον ίδιο της τον εαυτό. Μυθολογία, φιλοσοφία και θρησκευτική παράδοση συνδυάζονται αρμονικά και χαρίζουν ένα υπέροχο αποτέλεσμα σε ένα σενάριο που δε σταματά να εντυπωσιάζει αλλά και να εκπλήσσει όσο εξελίσσεται. Την ίδια στιγμή, οι εναλλακτικές επιλογές είναι αμέτρητες και αφορούν κάθε μία περίπτωση ξεχωριστά.

Στην πορεία αυτής της μεγάλης περιπέτειας, είχα την δυνατότητα να συγκεντρώσω πολλούς συντρόφους (συνολικά υπάρχουν δώδεκα που μπορούν να γίνουν διαθέσιμοι), οι οποίοι με ακολούθησαν πιστά μέχρι το τέλος έχοντας επιλέξει το μονοπάτι της… ανοιχτής παλάμης. Ο καθένας είχε να διηγηθεί τη δική του μοναδική ιστορία και να εκφράσει τις προσωπικές του σκέψεις, ανησυχίες και προβληματισμούς, ενώ ορισμένοι ήταν μάλλον αναπάντεχοι σύμμαχοι καθώς στην αρχή δεν έδειξαν να έχουν τόσο φιλικές διαθέσεις. Μάλιστα το παιχνίδι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προσφέρει τη δυνατότητα να έχεις πάντοτε μαζί σου έναν εξ αυτών επιλέγοντας επιπλέον τον τρόπο με τον οποίο θα συμμετέχει στη μάχη.

Αν θα επιτίθεται κι εκείνος στους εχθρούς ή απλώς θα σε υποστηρίζει αναπληρώνοντας κάποια από τις τρεις βασικές δυνάμεις σου, που δεν είναι άλλες από το Body (σωματική και ζωτική δύναμη), το Spirit (η δύναμη του πνεύματος που επιτρέπει την εκτέλεση spells) και το Mind (που προσφέρει τη δυνατότητα χρήσης όπλων όντας επίσης ικανό να κάνει τους εχθρούς να δρουν σε αργή κίνηση). Αυτά τα τρία μεταφράζονται σε Health, Chi και Focus, αντίστοιχα. Σχεδόν κάθε επιθετική και αμυντική ενέργεια καταναλώνει ένα ποσοστό από τα δύο τελευταία, συνεπώς πάντοτε απαιτείται μια σχετική προσοχή στη χρήση τους, μέχρι την επόμενη φορά που ο ήρωας θα βρεθεί μπροστά σε κάποιο Spirit Font ή Focus Shrine, οπότε και θα τα αναπληρώσει.

Οι δυνατότητες, όμως, δε σταματούν ούτε εδώ καθώς ο τομέας του gameplay διακρίνεται για το τεράστιο βάθος του που μετατρέπει αυτόν τον τίτλο σε ένα ακαταμάχητο action game. Οι εχθροί διαχωρίζονται σε μια πλειάδα ανθρώπων, φαντασμάτων, δαιμόνων, καθώς και ορισμένες υβριδικές οντότητες, καθένας εκ των οποίων απαιτεί διαφορετική προσέγγιση στη διάρκεια της μάχης ούτως ώστε ο ήρωας να μπορέσει να βγει αλώβητος. Για να συμβεί αυτό, στη διάρκεια του παιχνιδιού μπορούν να γίνουν διαθέσιμα περισσότερα από 25 διαφορετικά fighting styles(!), καθένα εκ των οποίων έχει τη δική του χρησιμότητα, ενώ άπαντα δύνανται να αναβαθμιστούν όσο ο ήρωας ανεβαίνει level. Σ’ αυτά δε συνυπολογίζονται άλλες 58 τεχνικές οι οποίες μπορούν να διδαχθούν και συνεπακόλουθα να υιοθετηθούν άπαξ διά παντός.

Τα fighting styles χωρίζονται με τη σειρά τους σε έξι διαφορετικές κατηγορίες, τις martial, magic, transformation, weapon, support και other. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι στην πορεία θα χρειαστεί κάποιος έναν ιδιαίτερα σημαντικό αριθμό αυτών για να τα καταφέρει. Προσωπικά, έμαθα 21 fighting styles, τα μισά εκ των οποίων χρησιμοποίησα με -ιδιαίτερα έως πολύ- μεγάλη συχνότητα και με βοήθησαν καταλυτικά σε συγκεκριμένες μάχες, ενώ τα υπόλοιπα αραιότερα. Μακράν το πιο αστείο εξ αυτών -όχι όμως και ανούσιο- ήταν το… Drunken style(!), για το οποίο όμως δε θα αποκαλύψω κάτι περισσότερο. Το αρνητικό της όλης υπόθεσης είναι ότι μπορείς να έχεις άμεση πρόσβαση μόνο σε τέσσερα styles με το σταυρό κατεύθυνσης, και όποτε προκύπτει ανάγκη για κάποιο άλλο τότε πρέπει να μπεις στη διαδικασία του remap, ακόμη και εντός μάχης. Το πρόβλημα λύνεται μερικώς αν παίζεις με πληκτρολόγιο καθώς εκεί υπάρχουν τα πλήκτρα 0-9, συνεπώς μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι καλύπτεται ως επί το πλείστον.

Σε σχέση με την αρχική έκδοση του Jade Empire, στη Special Edition έχει προστεθεί ένα επιπλέον difficulty level (Jade Master), το οποίο όμως γίνεται διαθέσιμο μόνο μετά από ένα πρώτο playthrough. Επιπροσθέτως, σε όσα συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτήν αναφέρεται το βελτιωμένο AI κατά τη μάχη, καθώς επίσης η βελτίωση των επιπέδων δυσκολίας. Παίζοντας στο ανώτερο διαθέσιμο σε πρώτη φάση, που είναι το Grand Master, και ελέγχοντας τη Radiant Jen Zi, το μόνο που έχω να πω είναι ότι οι πρώτες 7-8 ώρες καθαρού χρόνου παιχνιδιού ήταν σκέτος εφιάλτης, κάνοντας το κατά πολύ μεταγενέστερο Ryse: Son of Rome να ωχριά για το Legendary difficulty level του. Μου ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίσω με το σπαθί μου (εναλλακτικά, προσφέρεται η δυνατότητα επιλογής staff στο ξεκίνημα) περισσότερους εχθρούς από έναν ή δύο, ιδίως όσους κράδαιναν δόρατα, ενώ τα φαντάσματα με αποτελείωναν ταχύτατα. Συν αυτώ, τα saves δεν ήταν ποτέ αρκετά συχνά, αναγκάζοντάς με συνεχώς να προχωρώ χειροκίνητα σε αποθήκευση της προόδου μου μη ρισκάροντας να σκοτωθώ και να χρειάζεται να ξαναδώσω μια ήδη πολύ δύσκολα κερδισμένη μάχη.

Σα να μην έφτανε τούτο, η συμμαχική AI ήταν απελπιστική όσον αφορά τις αντοχές της, ιδίως σ’ αυτές τις πρώτες ώρες, καθώς πολύ σύντομα ο εκάστοτε σύντροφός μου βρισκόταν εκτός μάχης με συνέπεια όλο το βάρος να πέφτει τάχιστα στους… αλαβάστρινους λεπτοκαμωμένους ώμους της μικρής ηρωίδας μου. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί εν προκειμένω είναι η ποικιλία των συμμάχων που δύναται να αποκτήσει ο πρωταγωνιστής στην πορεία, καθένας εκ των οποίων έχει να προσφέρει τις δικές του ξεχωριστές δυνάμεις, τόσο σε attack όσο και σε support mode, ενώ έκαστος έχει διαφορετική προσωπικότητα η οποία τονίζεται πολύ, ιδίως μέσω των διαλόγων. Στη συνέχεια του παιχνιδιού η βοήθεια αυτή μπορεί να αποδειχθεί σαφώς πιο ωφέλιμη έως κομβική. Πέραν των fighting styles που μαθαίνονται στην πορεία, κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι πολύτιμοι λίθοι (gems) που βρίσκονται διάσπαρτοι σε διάφορα σημεία, κατά βάση σε κόκκαλα νεκρών, διαφόρου τύπου αγγεία και δοχεία, σεντούκια και όχι μόνο, ενώ αρκετά εξ αυτών διατίθενται προς πώληση από τους κατά τόπους vendors ή προσφέρονται ως δώρα από NPCs για τη βοήθεια που τους δόθηκε.

Αυτά τα gems τοποθετούνται στο amulet που έχει ο ήρωας στην κατοχή του, αναβαθμίζοντας τις δυνάμεις του. Η επιλογή τους είναι στη διακριτική ευχέρεια του gamer, καθώς ορισμένα μπορεί να εστιάζουν σε κάποιο/α εκ των Body, Spirit και Mind, άλλα να επικεντρώνονται σε δευτερεύοντα abilities όπως Charm, Intuition, Intimidation, να προσφέρουν μια διακριτική ασπίδα προστασίας ή να εξασφαλίζουν περισσότερα XP από την εξόντωση συγκεκριμένου τύπου εχθρών. Πλην όμως, υφίσταται περιορισμός στη χρήση τους. Αρχικά υπάρχουν μόνο τρία slots ελεύθερα. Η αλήθεια είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις αυτά τα «παιχνίδια» με τα gems αποδείχθηκαν ικανά να κάνουν την τελική διαφορά απέναντι σε κάποιο boss ή ομάδα εχθρών, σε συνδυασμό πάντοτε με την επιλογή των κατάλληλων fighting styles.

Όλα αυτά τα καλούδια αναδεικνύονται μέσα σε έναν πανέμορφο οπτικά αποδιδόμενο κόσμο, με γραφικά εμφανώς βελτιωμένα σε σχέση με την έκδοση του XBOX. Πρόκειται για έναν τίτλο δεκαετίας με ένα γενικότερο ρεκτιφιέ δύο χρόνια αργότερα, όμως το αποτέλεσμα κατορθώνει να εντυπωσιάζει ακόμη και σήμερα. Αυτό οφείλεται σε πολύ σημαντικό βαθμό στον υπέροχο σχεδιασμό ολόκληρου του κόσμου του παιχνιδιού, με το ένα επίπεδο να είναι πιο όμορφο από το άλλο. Η σχεδίαση τεράτων και χαρακτήρων κρύβει πολύ καλά την ηλικία της, ενώ οι εκφράσεις των προσώπων των τελευταίων είναι υποδειγματικές σε ουκ ολίγες περιπτώσεις. Οπτικά ο τίτλος αυτός υπήρξε από τους κορυφαίους της εποχής του.

Το soundtrack κυμαίνεται σε ιδιαίτερα υψηλά στάνταρ ποιότητας, με ήχους άμεσα συνδεδεμένους με την Κίνα και την κουλτούρα της, ενώ και τα εφέ δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα. Σε πρώτη φάση το voice acting έδειξε να μη με πείθει, γρήγορα όμως με κέρδισε με την ιδιαίτερη χροιά καθενός NPC και ακόμη περισσότερο των συντρόφων της ηρωίδας μου, η οποία στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Θα απαιτούταν σίγουρα πολύ μεγαλύτερη δουλειά για να μπουν επτά διαφορετικοί ηθοποιοί οι οποίοι θα ηχογραφούσαν κάθε πιθανή απάντηση των ισάριθμων διαθέσιμων πρωταγωνιστών, ωστόσο στην περίπτωση αυτή θα μιλούσαμε για έναν πληρέστατο ηχητικό τομέα. Τα ονόματα των ηθοποιών που δίνουν τις φωνές τους δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά, δίχως αυτό να παίζει κάποιο ρόλο. Εξαίρεση αποτελεί ο πολύς και πάντοτε διασκεδαστικός -66χρονος τότε- John Cleese στον απολαυστικό ρόλο του… Sir Roderick Ponce Von Fontlebottom the Magnificent Bastard!

Τι είναι αυτό που έκανε το Jade Empire να αφήσει ιστορία, ακόμη κι αν δεν υπήρξε ποτέ κάποιο sequel; Πέραν όσων αναλύθηκαν διεξοδικά προηγουμένως, σίγουρα η καταπληκτική ατμόσφαιρά του. Οι gamers βρέθηκαν επί της οθόνης τους μπροστά σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό, πλασμένο από το μηδέν, έτοιμο όμως να αλληλεπιδράσει μαζί τους. Με απλούς καθημερινούς ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τις σκοτούρες τους, άπληστους εμπόρους που στο μυαλό τους έχουν μόνο λίγο παραπάνω ασήμι στα πουγκιά τους, περιπλανώμενα πνεύματα που έχουν τρελαθεί και άλλα που ζητούν εναγωνίως ανάπαυση και γαλήνη, δαίμονες οι οποίοι αρχίζουν να γίνονται ανεξέλεγκτοι, συμμάχους με συναισθήματα και δυνατότητα ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων ακόμη και με άτομα του ίδιου φύλου, όλα αυτά στο περιθώριο μιας βεβιασμένης διατάραξης της ισορροπίας των πραγμάτων… Και μάλιστα, με τους developers να έχουν δημιουργήσει μέχρι και δική τους γλώσσα, ονόματι Tho Fan, προκειμένου να αποδώσουν το κλίμα που ήθελαν, ούτως ώστε να παραπέμπουν στα αρχαία χρόνια εκείνων των περιοχών!

Εξυπακούεται πως με τόσες διαφορετικές επιλογές και δυνατότητες, το replayability του παιχνιδιού βρίσκεται στα ύψη, καθώς συνεπακόλουθα υπάρχουν ακόμη και διαφορετικές καταλήξεις αυτής της σπουδαίας περιπέτειας, αναλόγως των προγενεστέρων αποφάσεων. Όσον αφορά τη διάρκεια του Jade Empire, η πλειοψηφία των gamers στο διαδίκτυο την τοποθετεί περί τις 20 ώρες. Διατηρώ τις αμφιβολίες ως προς τι μπορεί να αφορά αυτός ο αριθμός. Είμαι πάντα της άποψης ότι από τη στιγμή που σου δίνεται η δυνατότητα να εμβαθύνεις πραγματικά στον κόσμο και την ατμόσφαιρα ενός παιχνιδιού, είναι κρίμα να μην το κάνεις. Ειδικότερα όταν αναφερόμαστε σε δημιουργίες αυτής της ποιότητας. Ως εκ τούτου, παίζοντας στο Grand Master difficulty level, συνομιλώντας με όποιον NPC μπόρεσα να ξετρυπώσω, εξαντλώντας τους διαλόγους μαζί τους και κάνοντας σχεδόν όλα τα side quests, χρειάστηκα περίπου 40 ώρες καθαρού χρόνου μέχρι να δω τα credits. Συνυπολογίζοντας και τα πολύ μεγάλα «λούκια» στα οποία έπεσα ειδικότερα -αλλά όχι μόνο- στο ξεκίνημα, με κάποια bosses ή ομάδες εχθρών να με ταλαιπωρούν και να με εκνευρίζουν αφάνταστα, το Origin «έγραψε» περί τις 57-58 ώρες. Μακάρι όλα τα παιχνίδια να είχαν το εύρος, το βάθος και την ποιότητα του Jade Empire. Υπέροχο!

Continue reading
Recent Comments
Mr.Dododi
Πολύ ωραία παρουσίαση για ένα game που έχει ξεχαστεί. Έχω και τις 2 εκδόσεις για PC και Xbox και ομολογώ ότι στο PC το απόλαυσα πε... Read More
Monday, 04 January 2016 00:34
Professor_Severus_Snape
Σ' ευχαριστώ πολύ, Μάρκο, κι επί τη ευκαιρία θα ήθελα να σε ρωτήσω αν παρατήρησες ουσιαστικές διαφορές στα γραφικά των δύο εκδόσεω... Read More
Monday, 04 January 2016 01:55
Shikabane_Hime7
Τι ΠΑΧΝΙΔΑΡΑ...Το ξανακατέβασα τώρα που το έδινε τσάμπα το Origin, με την πρώτη ευκαιρία θα το ξαναπαίξω. Πραγματικό έπος αυτό το ... Read More
Tuesday, 05 January 2016 12:55
1080 Hits
3 Comments

Σιωπηλός Δολοφόνος

Σιωπηλός Δολοφόνος

Όταν το 2000 η Io-Interactive παρουσίαζε την καινούρια της δημιουργία με τη σφραγίδα της Eidos Interactive και τίτλο Hitman: Codename 47, ίσως λίγοι μπορούσαν να περιμένουν ότι εκείνη θα είναι η απαρχή ενός νέου franchise το οποίο σε βάθος χρόνου θα αποκτούσε το δικό του φανατικό κοινό κερδίζοντας επάξια μια θέση στην κατηγορία των third person stealth action shooter games, την οποία και ανέδειξε σε σημαντικό βαθμό με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι παρά τη γενικότερη επανάληψη στο gameplay μεταξύ των τίτλων, πάντοτε η κυκλοφορία ενός Hitman καταφέρνει να συγκεντρώσει τα βλέμματα. Ο φαλακρός πράκτωρ ή γνωστότερος εντός των αποστολών ως «suspicious bald person» παραμένει αμείλικτος, ανηλεής και επιβλητικός, 15 χρόνια τώρα, ενώ έπεται συνέχεια – επανεκκίνηση.

Τους τελευταίους 18 μήνες είχα την ευκαιρία να εντρυφήσω σε όλα τα παιχνίδια της σειράς εκτός από το πρώτο, για το οποίο κατέφυγα στη λύση του YouTube καθώς τα γραφικά του είναι υπερβολικά… αρχαία σήμερα, ενώ περισσότερες από τις μισές αποστολές μου δόθηκε η δυνατότητα να παίξω… ρετουταρισμένες στο τρίτο παιχνίδι, που κυκλοφόρησε το 2004, το Contracts. Αυτό ήταν και το game με το οποίο ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με τα Hitman, συνεχίζοντας με το Blood Money, δίνοντας τη σκυτάλη στο Absolution και καταλήγοντας εσχάτως στον -κατά πολλούς- κορυφαίο τίτλο της σειράς. Ο λόγος για το Hitman: Silent Assassin, το οποίο διατέθηκε στην αγορά το 2002 κατορθώνοντας έκτοτε να μνημονεύεται κάθε φορά που προκύπτει νέο game, και μέχρι σήμερα.

Παίζοντας το Silent Assassin, μπόρεσα να κατανοήσω σε απόλυτο βαθμό τους λόγους για τους οποίους απέσπασε τις θετικότερες κριτικές και τις υψηλότερες βαθμολογίες από το σύνολο των Hitman που κυκλοφόρησαν, πραγματοποιώντας ποιοτικό άλμα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Ως γνωστόν, εν προκειμένω το σενάριο φαντάζει πιο γήινο, με τον 47 να αποσύρεται σε μια εκκλησία κάπου στη Σικελία προκειμένου να βρει τον εαυτό του και τη γαλήνη που αναζητά μετά από όσα συνέβησαν στο προηγούμενο παιχνίδι. Ωστόσο, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε δε θα υπήρχε λόγος κυκλοφορίας του τίτλου, συνεπώς ο ιερέας και φίλος του Hitman απαγάγεται και ο ίδιος καλείται να τον σώσει και να πάρει εκδίκηση, επιστρέφοντας στην υπηρεσία της Agency για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Ως ένα παραλειπόμενο που δε θα μπορούσα να αγνοήσω είναι ότι παρότι η εκκλησία είναι καθολική, όπως και ο  Father Emilio Vittorio, εντούτοις οι εικόνες εντός αυτής είναι βυζαντινές!

Ο πράκτορας 47 θα βρεθεί αυτή τη φορά σε περιοχές της Ιταλίας, της Μαλαισίας (δεσπόζουν οι δίδυμοι πύργοι της Petronas στην Κουάλα Λουμπούρ), της Ιαπωνίας, της Ρωσίας, του Αφγανιστάν και της Ινδίας, σε 20 αποστολές συνολικά και το μεγαλύτερο σε διάρκεια παιχνίδι της σειράς, ακόμη και από το -κατά δέκα χρόνια νεότερο- Absolution, αν πιστέψουμε τις σχετικές ψήφους στο διαδίκτυο, αν και ως προς αυτό διατηρώ ιδιαιτέρως σοβαρές επιφυλάξεις, πάντοτε μιλώντας για την κεντρική ιστορία. Παίζοντας στο Professional difficulty level χρειάστηκα περισσότερες από 25 ώρες για να δω τους τίτλους τέλους, με κάποια σημεία να αποδεικνύονται για πολύ γερά νεύρα ελλείψεως save στο ανώτερο επίπεδο δυσκολίας.

Εντούτοις, δεν πιστεύω ότι το Silent Assassin είναι το πιο δύσκολο Hitman game. Στην κορυφή κατέληξα ότι βρίσκονται το Absolution και το Contracts εφόσον μιλάμε για το πρώτο playthrough, δίχως γνώση του τέλειου path που θα χαρίσει ένα «Silent Assassin» στο rating. Για τα δύο παιχνίδια θα μπορούσα να αντιπαραθέσω αρκετά επιχειρήματα, αλλά δεν είναι της παρούσης, αν και μάλλον καταλήγω στο πρώτο. Παρά ταύτα, η προτελευταία αποστολή του Silent Assassin αποδείχθηκε πολύ δύσκολη υπόθεση, ενώ η τελευταία σκέτη κόλαση. Επιπλέον, ταλαιπωρήθηκα αρκετά σε μία mission όπου έπρεπε να χρησιμοποιήσω sniper, αλλά ήταν σχεδόν αδύνατο να στοχεύσω λόγω της αναπνοής του 47, που έκανε το όπλο να ανεβοκατεβαίνει σαν σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, έχοντας ως αποτέλεσμα να έρθω αντιμέτωπος με αρκετά fail σ’ εκείνο το σημείο.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει μια σχετική ποικιλία όπλων, αρκετά εκ των οποίων μπορεί κάποιος να τα συναντήσει και στον προκάτοχό του. Είναι αλήθεια ότι στο συγκεκριμένο τίτλο δείχνει να ευνοείται ακόμη ως ένα βαθμό μια πιο action προσέγγιση εφόσον υπάρχουν τα κατάλληλα όπλα κι ένα καλό σημείο για «γάζωμα». Εν τοις πράγμασι, το all time classic Fiber Wire έμεινε σχεδόν αχρησιμοποίητο σε σχέση με τους άλλους τίτλους, όπως και τα επίσης παραδοσιακά Silverballers του Hitman. Αντ’ αυτών, έδειξα ιδιαίτερη προτίμηση στο 9mm πιστόλι με σιγαστήρα, καθώς και στο επίσης αθόρυβο SMG-SD6, τα οποία με έβγαλαν ασπροπρόσωπο όσες φορές τα εμπιστεύθηκα. Βεβαίως, οι μεταμφιέσεις του 47 κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους για μία ακόμη φορά, ξεγελώντας έστω και προσωρινά τους περισσότερους εχθρούς, μια δυνατότητα η οποία έμελλε να χαρακτηρίσει τη σειρά στο πέρασμα των χρόνων.

Παίζοντας το Hitman: Silent Assassin αντιλαμβανόμουν τους λόγους της επιτυχίας του. Σε τίτλους, η σημαντικότατη βελτίωση του gameplay σε συνδυασμό με την ξεκάθαρη στροφή στο stealth στοιχείο και τη σαφέστατη αναβάθμιση της τεχνητής νοημοσύνης των εχθρών, οι πολύ περισσότερες και πιο έξυπνα δομημένες αποστολές καθώς και ο καλύτερος οπτικός τομέας, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καθολική αναγνώριση της αξίας του τίτλου στη σειρά και την κατηγορία του. Πιστεύω ακράδαντα ότι έκλεισα με τον καλύτερο τρόπο αυτό το gaming κεφάλαιο για μένα, τουλάχιστον μέχρι την κυκλοφορία του νέου Hitman, επιστρέφοντας στις ρίζες του franchise, εκεί όπου λίγο – πολύ ξεκίνησαν όλα καθώς μπήκαν οι βάσεις για μια σειρά η οποία, παρά το γνωστό μοτίβο, εξακολουθεί να ελκύει, με πρωταγωνιστή ίσως τον πιο badass αντιήρωα ever στα games.

Continue reading
Recent Comments
BigBoss
Δυστυχώς μόνο το 3 έχω παίξει.
Monday, 04 January 2016 21:03
Professor_Severus_Snape
Αν εξαιρέσεις το πρώτο, που παραείναι αρχαίο, όλα τα άλλα παίζονται πολύ άνετα ακόμη και σήμερα. Πάντως, το Contracts, όπως γράφω,... Read More
Monday, 04 January 2016 23:06
NICKGENERALGR
ειναι πολυ ωραιο παιχνιδι και οι ταινιες το ειδιο
Sunday, 10 January 2016 00:25
750 Hits
6 Comments

μια μικρή ιστορία


Παιχνίδια στο λίνουξ τέλη 2015 = Ελεύθερα (ανοικτού κώδικα) + διαδίκτυο (browser) + εξομοιωτές (ρετρό) + wine + steam + κάτι λίγα ακόμα.


Αν περιοριστούμε στα ιθαγενή εμπορικά παιχνίδια (άρα πετάμε τα ελεύθερα, τα παιχνίδια στον browser τούς εξομοιωτές και το wine) τότε πρακτικά ισχύει:

Ιθαγενή εμπορικά παιχνίδια στο λίνουξ = steam

Τα παιχνίδια στο steam που υποστηρίζουν λίνουξ μπορεί να τα δει κάποιος εδώ:
http://store.steampowered.com/search/?snr=1_4_4__12&term=#sort_by=_ASC&category1=998&os=linux&page=1
Αυτήν την στιγμή που γράφω αυτήν την αράδα αριθμούν (όπως τα βλέπει κάποιος από Ελλάδα) 1695, και αυξάνονται με ρυθμό περίπου 100/μήνα.

Είναι λοιπόν για έναν παίκτη λογική επιλογή το λίνουξ;

Για να δείξω τουλάχιστον την προσωπική μου άποψη, νομίζω πρέπει να πω λίγα λόγια για την δική μου ιστορία.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό, έπαιζα στον zx spectrum, αργότερα πέρασα σε «συμβατό» (pc με ms-dos) και αργότερα σε windows 95. Την δεκαετία τού 2000, πέρασα σε windows xp και την ίδια περίπου εποχή άρχισα να χρησιμοποιώ και ένα άλλο λειτουργικό, το λίνουξ. Θυμάμαι έπαιζα και κάποια παιχνιδάκια στο λίνουξ όπως το tux racer και το ksokoban αλλά βεβαίως το κύριο λειτουργικό μου ήταν ακόμα τα windows και εκεί κυρίως έπαιζα οπότε δεν είχα ψάξει πολύ περισσότερο το λίνουξ.

Προς το τέλος τής δεκαετίας το λίνουξ έγινε το κύριο λειτουργικό μου. Αρχικά όχι τόσο συνειδητά, απλά είχα προβλήματα με τα windows που απλά βαριόμουνα να επιλύσω και την ίδια στιγμή είχα μια εγκατάσταση λίνουξ που έκανε άψογα όσα χρειαζόμουν να κάνω και επομένως απλά δεν ασχολήθηκα να φτιάξω τα windows. Στην πορεία όμως η επιλογή έγινε όλο και πιο συνειδητή και εγώ μεγάλος οπαδός τού ελεύθερου λογισμικού γενικότερα.

Δεν θα γράψω εδώ για το πολύ ιδιαίτερο θέμα τού ελεύθερου λογισμικού. Τώρα αν πρέπει να επιλέξω ποια ήταν η πιο σημαντική εξέλιξη που επέτρεψε να έχω το λίνουξ ως κύριο λειτουργικό, αυτή που θα πω δεν έχει να κάνει με το ίδιο το λίνουξ. Ήταν το γρήγορο ίντερνετ. Επειδή παλιότερα έχω ζήσει και με το μόντεμ, έχω να πω ότι είναι αδιανόητο να χρησιμοποιεί κάποιος ως κύριο λειτουργικό λίνουξ με μόντεμ. Σε έναν κόσμο με αργό διαδίκτυο ο κύριος τρόπος να ανταλλάσσεις λογισμικό είναι χέρι-χέρι. Φανταστείτε τώρα να χρησιμοποιείτε ένα λειτουργικό που ελάχιστοι ως κανείς γύρω δεν χρησιμοποιεί... Η κατάσταση όμως ήταν πολύ διαφορετική στο τέλος τής δεκαετίας τού 2000. Αν έχεις γρήγορο διαδίκτυο και μια διανομή με ένα γερό κέντρο λογισμικού όπως ακόμα και τότε πχ το ubuntu, απλά επιλέγεις την εφαρμογή που θέλεις στο κέντρο λογισμικού (τότε synaptic) και βουαλά είσαι έτοιμος. Επίσης οι ενημερώσεις είναι αυτόματες. Να αναφέρω επίσης ότι ποτέ κανείς δεν παιδεύεται με αντιϊκά, ανασυγκρότηση ή άλλους καθαρισμούς; Την ίδια στιγμή οι διάφορες ανάγκες (πχ τότε openoffice για εφαρμογές γραφείου, διάφορες εφαρμογές για πολυμέσα και φυσικά firefox για σερφάρισμα) είχαν ήδη αρκετά ικανοποιητική λύση μέσα στα πλαίσια τού ελεύθερου λογισμικού.

Και πάμε στα παιχνίδια...
Η κύρια πηγή παιχνιδιών ήταν τα ελεύθερα παιχνίδια και μπορεί κάποιος να πάρει μια καλή ιδέα από εδώ:
http://www.playdeb.net/updates/ubuntu/15.10/?page=1
Πρόκειται για έναν τεράστιο πλούτο και θυμάμαι να παίζω διάφορα παιχνίδια όπως το SuperTuxKart και το The Battle for Wesnoth αλλά να παίζω και πολλά ρετρό παιχνίδια μέσω dosbox και scummvm. Σε αυτά προσθέστε τα παιχνίδια στούς browser που τότε ήδη άρχισαν να είναι πάρα πολλά. Ιθαγενή εμπορικά παιχνίδια υπήρχαν ακόμα και τότε, όμως ήταν εξαιρετικά σπάνιο είδος και αμελητέο σε σχέση με τα ελεύθερα. Προσωπικά τότε απλά δεν ασχολήθηκα με εμπορικά παιχνίδια, ούτε με το wine το οποίο ήδη υπήρχε κόσμος που έπαιζε απροβλημάτιστα WoW. (WoW εγώ δεν έπαιξα ποτέ!)

Να σημειώσω εδώ ότι τα ελεύθερα παιχνίδια (όχι απλώς δωρεάν) αξίζουν πολύ μεγαλύτερης αναγνώρισης.

Τώρα αν με ρωτήσετε αν μού έλειψαν τα εμπορικά παιχνίδια η απάντηση είναι όχι. Το τελευταίο εμπορικό παιχνίδι που έπαιζα ήταν το Rome: Total War. (και το BI) Το είχα παίξει αρκετά ώστε να το έχω χορτάσει και κάπου τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ windows. Μπορώ να σκεφτώ μονάχα δύο περιπτώσεις παιχνιδιών πού εκείνη την εποχή σκέφτηκα ότι θα ήθελα να παίξω. Το ένα ήταν το Starcraft 2 που ως κάπως φανατικός τού παλιού Starcraft δεν μπορούσε να διαφύγει από την αντίληψή μου, και το άλλο ήταν το Tales of Monkey Island καθώς είχα παίξει τα προηγούμενα τέσσερα τής σειράς. Το Tales of Monkey Island το έπαιξα σε έναν φίλο μου (μαζί με το Ghost Pirates of Vooju Island και το A Vampyre Story τα μόνα παιχνίδια που δεν τα έπαιξα σε λίνουξ) και το Starcraft 2 απλά δεν το έπαιξα ποτέ και ούτε θα το παίξω καθώς πλέον δεν μού κάνει καμμία διάθεση και ούτε πρόκειται καν να ξανακοιτάξω την Blizzard. Δεν έχω και τρελλή διάθεση γενικότερα για RTS αλλά προς αυτήν την κατεύθυνση διατηρώ τις κεραίες μου περισσότερο σηκωμένες προς την σειρά Total War (πχ Attila) το Cossacks 3 και το Ashes of the Singularity. Και τα τρία έχουν πει ότι θα υποστηρίξουν λίνουξ (ήδη υποστηρίζει το ETW) Σε κάθε περίπτωση δεν είναι ότι είχα τον απέραντο ελεύθερο χρόνο ούτε ότι δεν είχα παιχνίδια να παίξω.

Η κατάσταση έδειξε το πρώτο σοβαρό σημάδι αλλαγής υπέρ τού λίνουξ το 2010 με το humble bundle που βγήκε τότε, όλα τα παιχνίδια ήταν DRM-free και όλα υποστήριζαν λίνουξ και οι χρήστες λίνουξ έκαναν την έκπληξη καθώς συμμετείχαν με το 1/4 τών χρημάτων. Ένα εκπληκτικό ποσό για μία πλατφόρμα που αναμφισβήτητα ήταν ακόμα πολύ κάτω από το 1%. Ήταν επίσης μεγάλη νίκη επειδή κατέρριψε την υπόθεση ότι το λίνουξ είναι αμελητέο και αντιθέτως έγινε φανερό ότι οι δημιουργοί αν δεν υποστηρίζουν λίνουξ, αφήνουν σημαντικά χρήματα στο τραπέζι.

Προσωπικά παρόλα αυτά έμεινα μακρυά από τα εμπορικά, έστω και indie, παιχνίδια ως το 2013. Το 2013 με το steam πλέον να υποστηρίζει λίνουξ, πιάστηκα στα δίκτυα... Τα περισσότερα παιχνίδια τα έχω αγοράσει μέσω humble bundle. Παρόλο που στην πραγματικότητα προσπάθησα να περιορίσω τον εαυτό μου με κανόνες:
α) δεν αγοράζω αν δεν υποστηρίζει λίνουξ (εννοείται)
β) δεν αγοράζω αν δεν έχει ενδιαφέρον
γ) δεν αγοράζω αν δεν είναι σε μεγάλη προσφορά
πραγματικά χωρίς να το καταλάβω σιγά-σιγά έχω βρεθεί με πάνω από 200 παιχνίδια στο steam. Και δεν μιλάμε μόνο για indie αν και τα indie συχνά είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Σε κάθε περίπτωση έχω ήδη βρεθεί να έχω περισσότερα παιχνίδια από όσα μπορώ να παίξω...

Το λίνουξ μόνο στο steam έχει περισσότερα παιχνίδια από οποιαδήποτε «κονσόλα» και παρ' όλα αυτά όταν το λες σού λένε «έχει ακόμα πολύ λίγα παιχνίδια». Πολλοί θα πουν «ναι αλλά τα περισσότερα είναι indie». Κατ' αρχήν πού το κακό σε αυτό. Πολλά από τα καλύτερα παιχνίδια τής εποχής μας είναι indie αλλά εκτός από αυτό, πρέπει να μεταφράσουμε σωστά το 1695/7111 που βλέπω αυτήν την στιγμή στο steam. Η μέση ποιότητα τών 1695 παιχνιδιών στο λίνουξ υπερέχει κατά πολύ σε σχέση με την μέση ποιότητα τών 7111 παιχνιδιών συνολικά. Μετρήστε και θα το δείτε... Ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό στα 7111 είναι indie παιχνίδια και μάλιστα πολύ χαμηλότερης μέσης ποιότητας αφού η πλειοψηφία από τα καλύτερα indie υποστηρίζουν λίνουξ ήδη.

 

σημείωση: το κείμενο το είχα γράψει πριν μέρες, μια ενημέρωση είναι ότι το Attila: Total War τώρα υποστηρίζει λίνουξ.

Continue reading
Recent Comments
tsakos
Φίλε μου έχω ανοίξει θέμα με το Linux gaming στο forum αλλά δυστυχως δεν είναι δημοφιλές και χάθημα στο χάος των θεμάτων. Το link... Read More
Tuesday, 15 December 2015 16:24
Myrmidon
Ωραίο άρθρο, μακάρι να γραφόντουσαν περισσότερα του είδους. Την τελευταία 20ετία έχω κάνει διάφορες προσπάθειες να ασχοληθώ με το ... Read More
Monday, 28 December 2015 11:36
833 Hits
2 Comments

PC VS CONSOLES: H αιώνια μάχη

b2ap3_thumbnail_3_PC_vs_Console1_id1393001684_252197.jpg

Η μάχη των PCs με τις κονσόλες συνεχίζεται, με τους υποστηρικτές της κάθε πλευράς να βρίσκουν ολοένα και περισσότερα επιχειρήματα για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Πόσες φορές πραγματικά δεν σας έχουν πειράξει φίλοι σας λέγοντας χαρακτηριστικά π.χ. “Σίγουρα δε θα χρειαστεί να κάνεις αναβάθμιση για να παίξεις το Witcher 3” ή “Καλά, παίξε εσύ το Titanfall χωρίς Xbox Gold στο One”. Προσωπικά, έπαψα να ασχολούμαι με άτομα που σχολιάζουν με τέτοιο τρόπο τη διασκέδασή μου, ασχέτως αν αυτή μου προσφέρεται μέσα από κάποιες τεχνικές ή μη δυσκολίες.


Πριν λίγες μέρες, διάβασα ότι οι τεχνικοί της Sony κατάφεραν να ξεκλειδώσουν τον 7ο πυρήνα του PS4 κι ότι θα αποδίδει σε τέτοιο βαθμό που θα χρειαστεί να περάσουν πολλά χρόνια για να αποδώσουν παρόμοια τα PCs.

Οι κονσόλες έχουν φτάσει σ’ένα επίπεδο που μπορούν να ευχαριστήσουν οποιονδήποτε επενδύσει κάποια χρήματα πάνω τους. Το επίπεδο έχει ανέβει, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους… Τα παιχνίδια τείνουν να φτάσουν (αν όχι να ξεπεράσουν) τα αντίστοιχα στα PCs!

Κι εδώ ρωτάω: PC ή κονσόλα boys and girls; Για να ακούσω την άποψή σας. Omni out!

Continue reading
Recent Comments
NICKGENERALGR
φισικα pc το μονο καλο με της κονσολες ειναι οτι ειναι φτινες .
Thursday, 10 December 2015 22:50
Professor_Severus_Snape
Πιστεύω ότι σε επίπεδο τεχνικών προδιαγραφών πάντοτε τα PC θα είναι ένα βήμα μπροστά καθώς οι κονσόλες θα βγαίνουν σε μια χρονική ... Read More
Friday, 11 December 2015 09:23
Salina
Οτι πληρωνεις παιρνεις θες μετριες επιδοσεις πηγαινε σε κονσολα ,θες μπομπα γραφικα και επιδοσεις πας σε ενα πολυ καλο pc!
Friday, 11 December 2015 12:11
977 Hits
5 Comments

Χακάροντας ολόκληρο το Σικάγο

Χακάροντας ολόκληρο το Σικάγο

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια αποτελούν διαχρονικά μια ιδιαίτερα διαδεδομένη μορφή διασκέδασης, η οποία έχει γνωρίσει μεγάλη έξαρση από την είσοδο στον 21ο αιώνα και εξής. Αμέτρητοι τίτλοι κυκλοφορούν ετησίως σε -φορητές και μη- κονσόλες και PC, ενώ τα τελευταία χρόνια η εξέλιξη στο mobile gaming είναι επίσης ραγδαία ξεφεύγοντας εντελώς από απαρχαιωμένα games τύπου Tetris και «φιδάκι». Παιχνίδια πάσης φύσεως, με βασικό στόχο να προσφέρουν διασκέδαση και χαλάρωση στο περιθώριο των υποχρεώσεων όλων, μικρών και μεγάλων, ίσως τα σημαντικότερα στοιχεία που μπορεί να χαρίσει ένα game. Είμαι σίγουρος ότι αν ρωτούσα τον καθένα για το είδος των παιχνιδιών με τα οποία περνάει πιο ξεκούραστα, η απάντηση θα ήταν διαφορετική σε αρκετές περιπτώσεις.

Άλλοι μπορεί να αρέσκονται σε MOBA, κάποιοι να προτιμούν να βυθίζονται στον κόσμο ενός sandbox – survival game, ορισμένοι να φτιάχνουν στρατούς, να χτίζουν κτίρια και να δίνουν μάχες σε strategies, έτεροι να απολαμβάνουν ένα καλό adventure κ.ά.. Στις δύο τελευταίες κατηγορίες συγκατατάσσω σίγουρα τον εαυτό μου, καθώς επίσης και σ’ αυτήν των open world action – adventure. Παιχνίδια του είδους, που συνδυάζουν αυτοκίνητα, καταδιώξεις και gunfight στους… δρόμους και τις πλατείες, πάντοτε μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Καλώς ή κακώς, όμως, αυτό έχει και το ανάλογο τίμημα καθώς οι απαιτήσεις μεγαλώνουν παίζοντας στο ίδιο genre, με αποτέλεσμα το συναίσθημα του ενθουσιασμού να παρουσιάζεται σπανιότερα, ακόμη και ασχολούμενος με ένα πολύ καλό παιχνίδι.

Ένα τέτοιο είναι το Watch Dogs. Η πρώτη κυκλοφορία της Ubisoft σε μια κατηγορία στην οποία η Rockstar έχει εδραιώσει την παντοκρατορία της με τη σειρά Grand Theft Auto. Είναι γνωστό τοις πάσι το τεράστιο hype που είχε δημιουργήσει η γαλλική εταιρία ενόψει της κυκλοφορίας του παιχνιδιού πέρυσι, καθώς επίσης και τα ουκ ολίγα προβλήματα τα οποία συνόδευσαν την έκδοση για PC, με έμφαση στο πολύ κακό optimization και το φιάσκο των πετσοκομμένων γραφικών σε σύγκριση με το release για PS4 και Xbox One. Τη στιγμή που στις κονσόλες το οπτικό περιεχόμενο είναι σκέτη μαγεία, στους υπολογιστές μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς καλό, ειδικά έχοντας εικόνα από τις πρώτες. Μπορεί βεβαίως στη συνέχεια να κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό mod που αποκαθιστά την τάξη με κόστος κάποια drop frames, αλλά είμαι της άποψης πως όταν χρειάζεσαι «βοήθεια» από τρίτους, κάτι δεν έχεις κάνει καλά. Λίγους μήνες αργότερα η Ubisoft έμελλε να προκαλέσει επιπλέον αλγεινή εντύπωση με το ακόμη χειρότερο «κατόρθωμα» του Asssassin’s Creed: Unity.

Σήμα κατατεθέν του Watch Dogs από την πρώτη στιγμή ήταν το hacking. Το στοιχείο εκείνο που κατάφερε να εξιτάρει την πλειοψηφία των gamers παγκοσμίως, ακόμη κι αν αρκετοί κατέκριναν τον τίτλο στο σύνολό γιατί δεν αποδείχθηκε ανάλογος των δυσθεώρητων προσδοκιών που δημιουργήθηκαν. Η δυνατότητα παρεμβολής σχεδόν σε οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή μέσω ενός smartphone πέτυχε να προσδώσει ένα βασικό νέο στοιχείο το οποίο δεν είχαμε συναντήσει σε αντίστοιχα παιχνίδια. Το γεγονός ότι τα γεγονότα του συγκεκριμένου λαμβάνουν χώρα στη σύγχρονή μας εποχή (2012/13), όπου οι περισσότεροι έχουν μια τέτοια συσκευή ως προέκταση του χεριού τους, έπαιξε σίγουρα αποφασιστικό ρόλο για την επιτυχία του. Πρωταγωνιστής είναι ο Aiden Pierce, επαγγελματίας χάκερ που κυκλοφορεί με το δικό του smartphone ανά χείρας σε μόνιμη βάση, στο εναλλακτικό Σικάγο που μας εισάγει ο τίτλος και το οποίο απέκτησε τη συγκεκριμένη εικόνα του μετά το πραγματικό γεγονός του μνημειώδους blackout του 2003 στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που βύθισε στο σκοτάδι περισσότερα από 50 εκ. κατοίκων!

Στο παιχνίδι το εν λόγω συμβάν αποδίδεται σε ενέργεια ενός χάκερ, κάτι που οδήγησε μετέπειτα στη δημιουργία του Central Operating System (ctOS) από την Blume Corporation. Ένας υπερυπολογιστής ελέγχει πλέον το σύνολο των ηλεκτρονικών συσκευών παραβιάζοντας εμμέσως την ατομική ελευθερία του καθενός. Αμέτρητες κάμερες βρίσκονται διάσπαρτες σε ολόκληρη την πόλη, στο εσωτερικών των κτιρίων, ακόμη και των σπιτιών, δίνοντας εικόνα και ήχο σχεδόν από οπουδήποτε, ανά πάσα ώρα και στιγμή, καταγράφοντας ακόμη και τις πιο προσωπικές στιγμές των πολιτών. Ο υπόγειος πόλεμος μαίνεται μεταξύ των hackers, που θέλουν να σταματήσει όλο αυτό που συμβαίνει, και των fixers, που δεν είναι ουσιαστικά παρά hackers αλλά και επαγγελματίες δολοφόνοι, οι οποίοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της βρώμικης καθεστηκυίας τάξης.

Αυτό τουλάχιστον είναι το background του παιχνιδιού, που ομολογώ ότι το βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, μολονότι ίσως δεν αναδεικνύεται στο βαθμό που θα έπρεπε. Κι αυτό γιατί η ιστορία του Watch Dogs, παρότι δεν είναι κακή, δεν καταφέρνει να διεισδύσει σε βάθος στις συνθήκες που επικρατούν, ούτε να αναδείξει τη συναισθηματική κατάσταση των χαρακτήρων. Σ’ αυτό δε βοηθά ούτε το voice acting, καθώς οι -μάλλον άγνωστοι- ηθοποιοί που δίνουν τις φωνές τους εμφανίζονται άτονοι και άνευροι, ακόμη και στις στιγμές που το -ομολογουμένως συμβατικό- σενάριο προσφέρει ευκαιρίες. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, Noam Jenkins, στο ρόλο του Aiden, δεν καταφέρνει να πείσει σχεδόν σε κανένα σημείο. Είναι προφανές ότι το πακέτο των ηθοποιών αποδείχθηκε ξεκάθαρα αποτυχημένο, ειδικά για έναν τίτλο στον οποίο επενδύθηκαν περίπου 70 εκ. δολάρια! Τα προσχήματα στον ήχο σώζουν τόσο τα ηχητικά εφέ (όπλων, συγκρούσεων αυτοκινήτων, εκρήξεων κ.λπ.) όσο και το πολύ καλό soundtrack που περιλαμβάνει δυναμικά σύγχρονα και παλαιότερα τραγούδια που σε κρατούν σε εγρήγορση.

Η ιστορία, λοιπόν, τοποθετεί τον ήρωα αποφασισμένο για εκδίκηση. Μετά από μια ηλεκτρονική ληστεία τραπέζης μέσω smartphone, η οποία πήγε στραβά λόγω της παρεμβολής άλλου χάκερ, ο Aiden αποφασίζει για λόγους ασφαλείας να φυγαδέψει από την πόλη τα παιδιά της αδερφής του, Nicole. Όμως στην καταδίωξη που ακολουθεί, το αυτοκίνητο αναποδογυρίζει έχοντας δεχτεί σφαίρα στα λάστιχα, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο η 6χρονη Lena. Έντεκα μήνες αργότερα, κι ενώ ο Aiden φέρει βαρέως το γεγονός νιώθοντας προσωπικά υπεύθυνος για το θάνατο της μικρής, ανακαλύπτει αυτόν που πυροβόλησε οδηγώντας στο θάνατό της. Από την ανάκριση δε θα προκύψουν πολλά, και πλέον ο ήρωας θα ξεκινήσει την αναζήτησή του παίρνοντας σταδιακά βοήθεια από συμμάχους, κατά βάση απρόσμενους. Η πλοκή είναι αλήθεια ότι δε χαρίζει ιδιαίτερες συγκινήσεις, ούτε υπάρχουν οι ανατροπές που θα εντυπωσιάσουν. Αποδείχθηκε ότι η Ubisoft έριξε το βάρος κυρίως στα γραφικά, όσον αφορά τις κονσόλες, καθώς επίσης και στο gameplay.

Στον νευραλγικό αυτόν τομέα το Watch Dogs τα πηγαίνει εξαιρετικά, πάντοτε με αιχμή του δόρατος το hacking, όπου προσφέρονται αμέτρητες προοπτικές. Ο Aiden έχει τη δυνατότητα να πάρει εικόνα μέσω του smartphone από οποιαδήποτε κάμερα και να «μεταβεί» μ’ αυτόν τον τρόπο από τη μία στην άλλη αποκτώντας πρόσβαση σε εγκαταστάσεις και συστήματα ασφαλείας τα οποία και «σπάζει» κομίζοντας οποιαδήποτε πληροφορία ή αρχείο χρειάζεται. Επιπροσθέτως, για να ξεφεύγει πιο εύκολα από την αστυνομία, και όχι μόνο, μπορεί να προκαλέσει κυκλοφοριακό χάος και ατυχήματα χακάροντας τα φανάρια, να ανασηκώσει ή να περιστρέψει γέφυρες, ενώ ξεκλειδώνοντας τις αντίστοιχες δυνατότητες μπορεί να σηκώνει κολωνάκια ή καρφιά στη μέση του δρόμου.

Κι ακόμη, να ανατινάζει αγωγούς αερίου προκαλώντας πολύ εντυπωσιακές εκρήξεις στην άσφαλτο, να ανοιγοκλείνει τις πόρτες των τρένων για μια ταχύτερη διαφυγή ή να μπλοκάρει το σύστημα πλοήγησης και ανίχνευσης των ελικοπτέρων για κάποια δευτερόλεπτα, όσα χρειάζεται για να εξαφανιστεί! Στα πλαίσια αυτά, το hacking συνεχίζεται και στους εχθρούς αποσπώντας την προσοχή τους ή ακόμη και μετατρέποντάς τους σε… πυροτέχνημα εφόσον είναι ζωσμένοι με χειροβομβίδες και δεν προλάβουν να τις απομακρύνουν εγκαίρως! Hacking μπορεί να γίνει και σε ηλεκτρικές συσκευές ενσωματωμένες στους τοίχους προκαλώντας έκρηξη και σκοτώνοντας όποιον έχει την ατυχία να βρίσκεται κοντά, σε κινητά τηλέφωνα απλών πολιτών αποκτώντας έτσι πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους και εύκολα χρήματα από το πλησιέστερο ATM και, τελικά, σε ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας!

Τα όπλα και οι σφαίρες τους είναι αμέτρητα σε κάθε γνωστή κατηγορία (pistols, shotguns, rifles, snipers, machine guns κ.ά.) και διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή εφόσον ο πρωταγωνιστής τα έχει πάρει μία φορά, ενώ ξεχωρίζει ο εκτοξευτής χειροβομβίδων τον οποίο τίμησα και απόλαυσα δεόντως. Συγκεντρώνοντας τα απαραίτητα μηχανικά μέρη, ο Aiden κάνει επιτόπου craft εκρηκτικές ύλες για να δημιουργήσει χειροβομβίδες ή βόμβες τύπου C4, ή αποκτά τη δυνατότητα να προκαλέσει προσωρινά blackout σε κτίρια καταφέρνοντας να «γλιστρήσει» αναίμακτα ανάμεσα από πολλούς εχθρούς. Οι επιλογές είναι πάρα πολλές, κάτι που κάνει το παιχνίδι πάρα πολύ διασκεδαστικό.

Σ’ αυτές πρέπει να προστεθεί εν προκειμένω η παρουσία ενός πληρέστατου skill tree, κάτι που δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοια παιχνίδια. Μέσω αυτού και των τεσσάρων κατηγοριών του (Hacking, Combat, Driving, Crafted Items + Notoriety) ξεκλειδώνονται διάφορες ικανότητες (αρκετές αναφέρθηκαν νωρίτερα), όπως -ενδεικτικά και μόνο- η κατοχή περισσότερων εκρηκτικών, η μικρότερη ανάκρουση των όπλων ή το καλύτερο focus, όπου ο χρόνος κινείται πιο αργά δίνοντας την ευκαιρία για περισσότερα kills ή έναν καλύτερο ελιγμό με το όχημα. Το σύνολο των αυτοκινήτων,  μηχανών και σκαφών υπερβαίνει τα 75 και αποτελούν αντίγραφα των πραγματικών, με κάποιες μικρές παραλλαγές ίσως για λόγους δικαιωμάτων, όμως γίνεται ξεκάθαρο εξαρχής τι οδηγείς κάθε φορά.

Όσον αφορά το βαθμό δυσκολίας του παιχνιδιού, υπάρχουν τέσσερα επίπεδα (Easy, Normal, Hard, Realistic). Παίζοντας στο υψηλότερο διαπίστωσα ότι τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο δύσκολα στο δεύτερο μισό, περίπου από τα τέλη του τρίτου κεφαλαίου (σε σύνολο πέντε) και εξής, αν και κάποιες αποστολές στην πορεία μπορεί να βγουν και λίγο πιο εύκολα. Επιπλέον, στο Realistic απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και κάλυψη σχεδόν ανά πάσα στιγμή, καθώς δύο – τρεις σφαίρες (ενίοτε ακόμη και μία!) αρκούν για να εγκαταλείψει ο Aiden τα εγκόσμια, ενώ το A.I. των εχθρών είναι ιδιαίτερα υψηλό, με συνεχείς εναλλαγές θέσεων, εφορμήσεις και… εκτοξευόμενες χειροβομβίδες για να τον ξετρυπώσουν από το δικό του σημείο κάλυψης.

Κατάφερα να δω τους τίτλους τέλους μετά από περίπου 24 ώρες έντονης δράσης και αναρίθμητων επιλογών. Το γεγονός ότι ολοκλήρωσα μόλις το 31.8% του τίτλου, που αποτελεί και την κεντρική ιστορία, μαρτυρά ότι η συνολική του αντοχή στο χρόνο τουλάχιστον τριπλασιάζεται. Τα side quests ποικίλουν και αφθονούν, αλλά στην πλειοψηφία τους παραπέμπουν σε αποστολές που, σαν δομή, έχουν ήδη γίνει στη βασική υπόθεση.  Εν κατακλείδι, το Watch Dogs είναι ένας τίτλος ο οποίος αδίκησε τον εαυτό του δημιουργώντας υψηλότερες προσδοκίες του αναστήματός του. Το απολαυστικό του -και πρωτότυπο ως προς το hacking- gameplay και τα απίστευτα γραφικά στις κονσόλες το καθιστούν ένα πάρα πολύ καλό game, σε αντιδιαστολή με την απογοητευτική σε οπτικό επίπεδο PC έκδοση, τη μάλλον ρηχή ιστορία του και το ανεπαρκές voice acting.

Continue reading
848 Hits
1 Comment

Nightmare Creatures 2 (PSOne, Dreamcast)

b2ap3_thumbnail_Nightmare-Creatures-II-U-SLUS-01112-front.jpg

Λονδίνο 1934. Ο Adam Crowley ελευθερώνει τους δαίμονές του για άλλη μια φορά και εμείς ως Herbert Wallace πρέπει να σώσουμε τη κατάσταση.


Το Nightmares Creatures που είχε κυκλοφορήσει παλιότερα απέκτησε το sequel που του άξιζε; O νέος τίτλος κράτησε τα παλιά καλά στοιχεία του προκατόχου του, αλλά πρόσθεσε νέα και πολύ ΑΙΜΑ! Αλλά για πάμε να ρίξουμε μια ματιά.

b2ap3_thumbnail_hqdefault.jpg

Το παιχνίδι είναι ένα από τα κλασσικά του είδους όπου προχωράμε και σφάζουμε ότι βρούμε μπροστά μας. Το κακό στο συγκεκριμένο τίτλο είναι ότι πραγματικά σκοτώνουμε τα πάντα μιας και μόλις συναντήσουμε κάποιο πλάσμα πρέπει να το εξοντώσουμε για να προχωρήσουμε. Δε γίνεται να αποφύγετε τη μάχη. Έτσι αν έχετε ραντεβού με τον έρωτά σας (ή τον οδοντίατρο...) να έχετε υπόψιν σας ότι θα τον στήσετε. Στην αρχή έχει πλάκα αλλά μόλις συνειδητοποιήσετε ότι αυτό θα συνεχίσετε να το κάνετε για ώρες καταντάει εκνευριστικό και ενοχλητικό καθώς οι μάχες δεν είναι και τόσο σύντομες.

b2ap3_thumbnail_maxresdefault_20151205-104827_1.jpg

Τα γραφικά είναι πολύ καλά αλλά τα οπτικά εφέ είναι επαναλαμβανόμενα και οι πίστες μπορεί να σας φανούν βαρετές. Το ατμοσφαιρικό περιβάλλον και η ενδιαφέρουσα πλοκή αποζημιώνουν το παίκτη και αν έχετε συνδέσει τη κονσόλα σας με κάποιο ηχοσύστημα θα εκπλαγείτε από τη ποιότητα του τίτλου στον ηχητικό τομέα. Το soundtrack διαθέτει μουσική από τον Rob Zombie (\m/) στα cut-scenes και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μουσική από τον Frederic Motte που συμμετείχε και στο 1ο τίτλο. Ο χειρισμός είναι λιγάκι δύσκαμπτος αλλά δε χαντακώνει το τίτλο. Οι κινήσεις εκτελούνται εύκολα αλλά η περιπλάνησή σας είναι που έχει θεματάκια. Αρκετές φορές θα χάνετε επειδή δε μπορείτε να υπολογίσετε την απόσταση του άλματος που εκτελεί ο Herbert με αποτέλεσμα να πέφτετε συχνά στο κενό.

Αυτό όμως που με εξέπληξε ήταν η δυνατότητα fatalities! Αφού έχετε χτυπήσει αρκετά κάποιον εχθρό, μπορείτε να τον πετσοκόψετε! Κυριολεκτικά! Χέρια, πόδια, όλα.

b2ap3_thumbnail_maxresdefault-1.jpg


Αν θέλετε να ζήσετε τη φρίκη του σκοτεινού και άγνωστου Λονδίνου δοκιμάστε το. Είτε θα το μισήσετε είτε θα το λατρέψετε. Είναι θέμα προσωπικού γούστου. Δεν είναι ο τίτλος που έφερε ΤΗ καινοτομία, αλλά ότι έπρεπε για τους κατόχους PlayStation και Dreamcast. Ευελπιστώ κάποια στιγμή να δούμε κι ένα τρίτο μέρος καθώς όλο το σκηνικό και το σενάριο του παιχνιδιού κάνουν ΚΡΑ για να κυκλοφορήσει νέος τίτλος.

b2ap3_thumbnail_crowley_by_rikimaruazuma-d4cl847.jpg

 

 

Continue reading
714 Hits
0 Comments

Ένα μαγευτικό παραμύθι στη Σκανδιναβική μυθολογία

Ένα μαγευτικό παραμύθι στη Σκανδιναβική μυθολογία

Στη σύγχρονη ιστορία των videogames με την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας παρατηρούμε τις εταιρίες των developers να επιδίδονται σε ένα ανελέητο κυνηγητό της οπτικής τελειότητας και ευρύτερα του τεχνικού τομέα. Ο βομβαρδισμός με trailers, gameplay videos και screenshots από προσεχείς ή ήδη διατιθέμενους στην αγορά τίτλους είναι ασταμάτητος και το αποτέλεσμα αφήνει πολλές φορές άναυδους από την πρόοδο που επιτυγχάνεται καθημερινά και το εξαγόμενο αποτέλεσμα. «Μέτρον άριστον» έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες από τον 6ο αι. π.Χ. και είχαν απόλυτο δίκαιο. Με δεδομένο ότι πολλά πράγματα τα έχουμε συναντήσει εδώ και καιρό σε διάφορα games, δεν είναι λίγες οι φορές που ένας εξαιρετικός ή και άψογος οπτικοακουστικός τομέας «ντύνει» ένα τουλάχιστον τετριμμένο gameplay, επαναλαμβανόμενο και γνωστό από το παρελθόν. Τα παραδείγματα είναι πολλά, με τη σειρά Assassin’s Creed και τη συχνότητα των τίτλων της να αποτελούν αυτή τη στιγμή το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Θα έλεγα πως οι gamers στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε άλλα πράγματα, αναζητώντας νέες εμπειρίες, αλλά δεν είναι κάτι που πιστεύω πραγματικά. Αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στα παιχνίδια που παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις και κατ’ επέκταση αυτά που παίζονται περισσότερο σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεωρώ ότι το αξιολογικό κριτήριο βρίσκεται μάλλον σε χαμηλό βαθμό συγκρίνοντας και διακρίνοντας τι είναι καλό και τι διαφημίζεται ως καλό. Πολύ ριψοκίνδυνη αυτή η γενίκευση, φυσικά, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τόσο στη μουσική όσο και στον κινηματογράφο. Τούτο βεβαίως δε σημαίνει ότι αντικειμενικά κορυφαίοι τίτλοι ανά genre όπως -ενδεικτικά και μόνο- GTA V, Fallout 4, Metal Gear Solid V: The Phantom Pain, The Witcher 3, θα πρέπει να απαξιωθούν στο όνομα μιας υποτιθέμενης -και υποκριτικής σε τέτοια περίπτωση- αναζήτησης του διαφορετικού και νεωτεριστικού.

Περιπλανώμενος στα καταχωνιασμένα, σκονισμένα και αραχνιασμένα ράφια στο βάθος της δωρεάν βιβλιοθήκης του Steam, αναζητούσα αυτό το διαφορετικό και τελικά το βρήκα! Το βιβλίο που έχουν διαβάσει ελάχιστοι, δημιουργήθηκε από έναν άσημο συγγραφέα, δεν προωθήθηκε ποτέ σημαντικά, όμως είναι πολύ καλύτερο από πολλά του είδους, τα οποία μάλιστα κοστίζουν. Ο τίτλος του, μεγάλος και μεγαλεπήβολος: «Heroine's Quest: The Herald of Ragnarok»! Δεν έχω παίξει τα άπαντα των games, όμως μπορώ να υποστηρίξω με τη μέγιστη ζέση ότι αυτό είναι το καλύτερο δωρεάν που έχει υπάρξει ποτέ, σε οποιαδήποτε κατηγορία! Άλλωστε, για να είναι καλό ένα βιβλίο θα πρέπει να έχει να διηγηθεί μια καλή ιστορία. Είναι η περίπτωση που ένα τέτοιο κρύβει μέσα του έναν πολύτιμο θησαυρό, ένα μαγευτικό παραμύθι το οποίο σε ταξιδεύει, σου διδάσκει, σε παιδεύει και σε ψυχαγωγεί. Βασισμένο στη Σκανδιναβική μυθολογία, το Heroine’s Quest είναι το αριστούργημα της Crystal Shard, indie εταιρίας developer η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο για περισσότερα από 15 χρόνια, και πλέον είναι βέβαιο ότι θα δώσω ιδιαίτερη προσοχή επίσης στις υπόλοιπες δημιουργίες της, προηγούμενες αλλά και επικείμενες.

Πρόκειται για ένα υβριδικό point & click adventure/RPG, που καταφέρνει να διακριθεί εξίσου στις δύο κατηγορίες εντυπωσιάζοντας. Αφηγείται την ιστορία μιας ηρωίδας η οποία αποφασίζει να ανταποκριθεί στην έκκληση του Κόμη του Jarnvidr για κάποιον που θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στις δυνάμεις του παγετού και να θέσει ένα τέλος στον ατελείωτο χειμώνα. Όμως αυτό το… φονικό κρύο μόνο τυχαίο δεν είναι. Γίγαντες (Jotunn, Bergrisi, Muspell) και trolls περιδιαβαίνουν ανεμπόδιστα στο Midgard, έναν από τους Εννιά Κόσμους. Ληστές, άγριοι λύκοι, φαντάσματα και άλλα διαβολικά πνεύματα λυμαίνονται το δάσος του περιοχής (Járnviðr) καθιστώντας κάθε διαδρομή θανατηφόρα επικίνδυνη. Ο γίγαντας Egther βρίσκεται κλεισμένος στον πύργο του, όμως η απειλή μόνο μικρή δεν παραμένει καθώς προσπαθεί να ελευθερώσει τον θεό Loki.

Οι μέρες του Ragnarok πλησιάζουν, της καταστροφής των πάντων και της νέας μεγάλης μάχης των θεών στην οποία κάποιοι εξ αυτών θα σκοτωθούν και άλλοι θα ζήσουν για να δουν την αναδημιουργία του κόσμου. Η πιστότητα του παιχνιδιού στη μυθολογία των Σκανδιναβών είναι παροιμιώδης και αποτελεί μοναδική ευκαιρία και ιδανική αφετηρία για τη μελέτη κάποιων περισσότερων σχετικών στοιχείων. Το σύνολο των τοποθεσιών, ονομασιών, γεγονότων, δαιμονικών πλασμάτων και εν τέλει η καθ’ αυτή ιστορία συνιστούν ένα αυθεντικό μάθημα και εντρύφηση στην σκανδιναβική πολιτιστική κληρονομιά, έχοντας μάλιστα ως βασικό εγχειρίδιο το Prose Edda, παλαιό σκανδιναβικό λογοτεχνικό έργο, το οποίο μαζί το Poetic Edda (αντίστοιχη ποιητική συλλογή) χρονολογούνται περί το 1220!

Ξεκινώντας το παιχνίδι δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ το μέγεθος της δουλειάς που έχει γίνει. Η δωρεάν διάθεσή του σε καμία περίπτωση δεν προδιέθετε για κάτι τέτοιο. Τα γραφικά με retro αναφορά, βγαλμένα από τη γνωστή καλή old-school εποχή, ήταν όπως τα φανταζόμουν. Σχεδιασμένα με μια υπέροχη αισθητική για τα δεδομένα του τίτλου και με πανέμορφα χρώματα στο σύνολό τους, που αναδεικνύονται ακόμη περισσότερο στην πορεία, ενώ τα χιονισμένα – παγωμένα τοπία επικρατούν σχεδόν παντού. Εν τούτοις, οι αιφνιδιασμοί και οι ευχάριστες εκπλήξεις δε σταμάτησαν να διαδέχονται η μία την άλλη, ενόσω διαπίστωνα ότι ο τίτλος δεν είναι άλλο ένα ευχάριστο indie παιχνιδάκι της σειράς, αλλά έχει πρωτοφανές βάθος στο gameplay του και η επιμέλειά του έχει γίνει με πολύ μεγάλο μεράκι και προσφορά ακόμη και από απλούς gamers – υποψήφιους ηθοποιούς! Χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια (Traveler, Seeker, Heroine, Savior), οι δε χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι 33 στο σύνολό τους, ενώ το εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως υπάρχει πλήρες voice acting. Για να συμβεί αυτό, οι developers πραγματοποίησαν ανοιχτές auditions συγκεντρώνοντας μέσα σε τρεις εβδομάδες περισσότερες από 600(!) από περισσότερα από 100 άτομα!

Αρκετοί εκ των εκλεκτών έδωσαν τη φωνή τους σε παραπάνω από έναν χαρακτήρες, ενώ ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι το σύνολο των επίσημων ηχογραφήσεων έγινε μέσω e-mail(!), με τους developers να αποκρυσταλλώνουν εν συνεχεία το παραγόμενο αποτέλεσμα! Συνυπολογίζοντας ότι πρόκειται για σχεδόν 4.000 γραμμές μόνο για αυτές(!), αντιλαμβάνεται ο καθένας τόσο το ιδιαίτερα μεγάλο βάθος του σεναρίου όσο και την προσπάθεια που απαιτήθηκε υπ’ αυτές τις συνθήκες. Επί της ουσίας, οι φωνές των χαρακτήρων καταφέρνουν να συνδυάσουν αλλοπρόσαλλα τον ερασιτεχνισμό με τη σοβαρότητα, την απόπειρα πειθούς αλλά συγχρόνως και τη χιουμοριστική προσέγγιση, χαρακτηριστικά που τελικά προκύπτουν και διακρίνονται. Το σίγουρο είναι ότι άπαντες το απόλαυσαν δεόντως, όπως μαρτυρούν και τα επιλεγμένα bloopers που γίνονται διαθέσιμα μετά τον τερματισμό. Σ’ αυτό βοήθησαν τόσο ορισμένες προερχόμενες από τη Σκανδιναβία λέξεις, όσο και αρκετές από τις απολαυστικές ατάκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Υπάρχει κάποια στιγμή μια γυμνή γυναίκα στη μέση του δάσους, με μαύρες μπάρες στα «επίμαχα» σημεία. Η ηρωίδα τη ρωτάει για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό(!) και το πρώτο σκέλος της απίστευτης απάντησης που λαμβάνει, βρίσκεται στο κάτωθι screenshot!

Ο Pieter Simoons, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του παιχνιδιού, έδωσε τον καλύτερό του εαυτό «αλωνίζοντας» μέσα στο δημιούργημά του χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν και τίποτα! Ανάλογα χιουμοριστικά σχόλια υπάρχουν, κυριολεκτικά, ανά πάσα στιγμή και για κάθε επιλογή που θα κάνει η πρωταγωνίστρια. Γυρίζοντας τον κέρσορα στην ένδειξη του χεριού και σημαδεύοντας ένα τζάκι, μπορεί να εμφανιστεί επί της οθόνης ένα σχόλιο του τύπου «Πέρασες το χέρι σου πάνω από τη φωτιά, νιώθεις περήφανος γι’ αυτό»;! Γυρίζοντάς τον στην ένδειξη των χειλιών και σημαδεύοντας ένα κλειστό παράθυρο, η απίστευτη ατάκα είναι «You wonder if your Heroine’s Quest would run on these windows»! Και αμέτρητα, αμέτρητα άλλα, που θα τα αποκρύψω ώστε… «να μη χαλάσω τη φάση» σε κανέναν ενδιαφερόμενο, ενώ υπάρχουν και χιουμοριστικές αναφορές τόσο σε παλαιότερους τίτλους της Crystal Shard όσο στον… Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και τα Χάρι Πότερ! Αδυνατώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου κάποιο παιχνίδι με μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμορ.

Κι όμως, όπως προανέφερα, ο τίτλος σε καμία των περιπτώσεων δε στερείται σοβαρότητας.  Τουναντίον, η υψηλή ποιότητά του είναι πρόδηλη και αδιαμφισβήτητη πέρα για πέρα, ενώ ο βαθμός πρόκλησής του μη αναμενόμενος. Απευθύνεται ξεκάθαρα σε απαιτητικούς gamers και είναι δεδομένο πως όσοι ασχοληθούν, θα δυσκολευτούν αρκετά. Ως adventure, υπάρχει σημαντικός αριθμός γρίφων που προκύπτουν κατά τη διάρκειά του και η δυσκολία τους δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη. Το γεγονός ότι οι κατευθυντήριες γραμμές είναι από αδρές έως σχεδόν ανύπαρκτες, δυσκολεύει σημαντικά τα πράγματα. Πολλές φορές αυτές μπορεί να βρίσκονται σε κάποιο βιβλίο ή στην απάντηση που έδωσε ένας NPC σε ανύποπτο χρόνο περνώντας απαρατήρητη τότε.

Σε άλλες περιπτώσεις, ο πειραματισμός σχετικά με το ποιο αντικείμενο πρέπει να χρησιμοποιηθεί πού, μπορεί να πάρει αρκετή ώρα. Επιπροσθέτως, αν θελήσει κάποιος να ολοκληρώσει το 100% του παιχνιδιού θα πρέπει σε πρώτη φάση να θυμάται από μνήμης κάθε quest το οποίο έχει προκύψει μέσα από αναφορές των NPC’s. Παίζοντας Witcher υπήρχαν γραμμένα σε κατάλογο τρία-τέσσερα main quests και επτά-οκτώ side quests, δίνοντας τη δυνατότητα να ανατρέξεις σ’ αυτά και να δεις τι έχεις να κάνεις. Εδώ δε συμβαίνει αυτό. Παρά ταύτα, η περιήγηση στον κόσμο του παιχνιδιού συνοδεύεται από μια πολύ όμορφη και ατμοσφαιρική μουσική, διαφορετική ανά περιοχή, ενίοτε και κτίριο, καθώς επίσης κατά τη διάρκεια της νύχτας και, φυσικά, της μάχης.

Μια μπάρα στα options ρυθμίζει το difficulty level του παιχνιδιού, η ουσία του οποίου εντοπίζεται κυρίως σε τρία στοιχεία. Αυτονόητα τις μάχες, αλλά επίσης τη διατροφή και τον ύπνο! Ως γνήσιο RPG και καθώς η ηρωίδα είναι κι αυτή ένα θνητός άνθρωπος, χρειάζεται να τρέφεται, να ξεκουράζεται και να κοιμάται προκειμένου να αναπληρώνει τις αντοχές της (stamina), την υγεία αλλά και το mana της. Για να συμβεί το πρώτο, θα πρέπει κυρίως είτε να βγει στο δάσος να κυνηγήσει είτε να αγοράσει τροφή. Για το δεύτερο, μπορεί πάντοτε να βρεθεί ένας ζεστός και φιλόξενος χώρος. Στο ανώτερο επίπεδο δυσκολίας, λοιπόν, η πρωταγωνίστρια θα πεθάνει αν παραμελήσει αυτούς τους τομείς, ακόμη και εκτιθέμενη για υπερβολική ώρα στο κρύο, τουλάχιστον στο ξεκίνημα, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει στα χαμηλότερα levels. Όσον αφορά τη μάχη, αυτή είναι προτιμότερο να διεξάγεται με τη χρήση του πληκτρολογίου για καλύτερη ανταπόκριση και αμεσότερες επιλογές. Η πρωταγωνίστρια και ο εχθρός έρχονται στο κέντρο της οθόνης και τότε ο συγχρονισμός επιθετικός και αμυντικών ενεργειών είναι αυτός που παίζει κυρίαρχο ρόλο.

Έχοντας εισχωρήσει ήδη στα του gameplay, άφησα για το τελευταίο κομμάτι στην περιγραφή της εμπειρίας μου ίσως το σημαντικότερο στοιχείο, επί του οποίου έκανα απλώς μια αναφορά νωρίτερα. Μιλώ για το εντυπωσιακό του βάθος και την ποικιλία που το χαρακτηρίζει, μη έχοντας να ζηλέψει τίποτα από άλλα RPGs. Μέχρι στιγμής έχω κάνει λόγο για «ηρωίδα» και «πρωταγωνίστρια» και η αιτία είναι ότι το όνομά της μπορεί να το καθορίσει ο καθένας πριν από την έναρξη του παιχνιδιού. Η δική μου ξανθιά πιξελιασμένη καλλονή δε θα μπορούσε να ονομάζεται -όπως προϊδεάζει η λέξη «καλλονή»- παρά Brienne of Tarth, από την ομώνυμη κόρη στον κόσμο του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου, εμπνεύσεως George Martin. Ως αυθεντικό παιχνίδι ρόλων, υπάρχουν συνολικά πέντε attributes (Agility, Endurance, Strength, Weapon Use, Willpower) και δέκα skills (Acrobatics, Animal Ken, Climbing, Fast Talk, Herbalism, Magic, Parrying, Stealth, Thievery και Throwing). Τα πάντα μπορούν να αναβαθμιστούν (ορισμένα ξεκινούν από το 5 και άλλα φτάνουν έως το 100), με ενέργειες ανάλογες του καθενός (μάχη με σπαθί, ξόρκια, σκαρφάλωμα στα δέντρα και ένα σωρό άλλα καθ’ έκαστο), όμως δεν υπάρχει δυνατότητα να είναι διαθέσιμα τα skills στο σύνολό τους.

Και γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, φυσικά, γιατί το Heroine’s Quest δεν έχει μόνο πολύ μεγάλη διάρκεια, αλλά μπορεί να παιχτεί με τρεις διαφορετικούς τρόπους! Η ηρωίδα μπορεί να είναι είτε Warrior, είτε Sorceress είτε Rogue, με εναλλακτικό σύστημα μάχης και τρόπο αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον! Υπάρχουν πράγματα που δε μπορεί να κάνει ως Warrior, άλλα που δεν κατέχει ως Sorceress και άλλα που αδυνατεί ως Rogue, πλην όμως, στο ξεκίνημα παρέχεται η επιλογή δημιουργίας ενός υβριδικού χαρακτήρα! Ορισμένα quests δε μπορούν να πραγματοποιηθούν εφόσον δεν υφίστανται οι ανάλογες δεξιότητες, κάποια μπορούν να ολοκληρωθούν με διαφορετικό τρόπο, ενώ μερικές πληροφορίες δε υπάρχει τρόπος να ληφθούν χωρίς τις σχετικές γνώσεις. Ενδεικτικά, αν στο ξεκίνημα δε δώσεις κάποιους από τους 50 διαθέσιμους training points για το magic skill, δεν πρόκειται να διαβάσεις ποτέ ρουνικά ως Warrior ή Rogue! Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, όλα αυτά εκτοξεύουν το replayability του τίτλου στα ύψη, και αν αναλογιστεί ότι, τουλάχιστον στο πρώτο playthrough -όπου δε γνωρίζεις τους γρίφους- και παίζοντας στο hard, η διάρκειά του υπερβαίνει τις 20 ώρες, γίνεται κατανοητό ότι στο εξής θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός ως προς τι άλλο game χαρακτηρίζει «διαμάντι».

Heroine’s Quest: The Herald of Ragnarok! Ένας τίτλος που θα μπορούσε να κοστίζει κατ’ ελάχιστο 30 ευρώ, αλλά, αντίθετα, η Crystal Shard τον διέθεσε απλόχερα δωρεάν για όλους τους gamers που ξέρουν να εκτιμούν αλλά και να τιμούν το πραγματικά καλό, σαν ένα χριστουγεννιάτικο δώρο από καρδιάς στις 25 Δεκεμβρίου 2013. Μια υπερπλήρης δημιουργία, ένα αφάνταστο, υπέροχο παραμύθι στο χώρο της Σκανδιναβικής μυθολογίας μέσα από ένα υποδειγματικό, ολοκληρωμένο και πρωτότυπο adventure/RPG, που απευθύνεται σε απαιτητικούς παίκτες. Ένα παιχνίδι το οποίο παραδίδει μαθήματα γύρω από την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά των βορειότερων περιοχών της ηπειρωτικής Ευρώπης αλλά και την πολύ μεγάλη εμβάθυνση στο gameplay του, που θα ζήλευαν ουκ ολίγα άλλα. Ξεκίνησα αμέριμνος την αναζήτησή μου για κάτι με το οποίο θα περνούσα ευχάριστα λίγες ώρες. Κατέληξα να απαντήσω τον καλύτερο free to play τίτλο όλων των εποχών.

Continue reading
Recent comment in this post
Blood Prince
Αρκετά ενδιαφέρον το blog !
Tuesday, 10 July 2018 02:16
1092 Hits
1 Comment

Τα παιχνίδια αποβλακώνουν τους νέους 2: Το ειδεχθές Internet και ο χαιρέκακος υπολογιστής

b2ap3_thumbnail_9.jpg

Έχοντας ήδη αναλύσει τις γνώσεις, αλλά και τις ικανότητες που μπορεί κάποιος να αποκομίσει παίζοντας παιχνίδια αποφάσισα να γράψω ένα blog για τους λόγους που τα παιχνίδια δεν λαμβάνουν την προσοχή και τα εύσημα που τους αρμόζουν στην κοινωνία. Ουσιαστικά θα αναλύσω τους λόγους που τα υπόλοιπα μέσα, με κύριο μέσο την τηλεόραση, τα μειώνουν. Υπάρχουν πολύ λόγοι που η τηλεόραση πλήττεται από τα παιχνίδια οπότε το μόνο της όπλο είναι η παραπληροφόρηση μπας και ο κόσμος απομακρυνθεί από τους υπολογιστές και ασχοληθεί καθόλου με αυτήν. Πλέον με την ανάπτυξη και την εξέλιξη του Internet η τηλεόραση έχει χάσει τεράστια ποσοστά τηλεθέασης. Κανείς νέος δεν βλέπει τηλεόραση και πλέον τείνουν και τα μεγαλύτερα άτομα να απομακρύνονται από αυτήν. Το αποτέλεσμα είναι η τηλεόραση να ακολουθεί την στρατηγική "για να νικήσω θα κάνω τους άλλους να χάσουν". Τι εννοώ? Η τηλεόραση μην μπορώντας να κοντράρει το Internet και τα παιχνίδια ούτε κατά διάνοια προσπαθεί να τα μειώσει και να χαλάσει την εικόνα που έχουν για αυτά οι άνθρωποι. Έχοντας μέρα παρά μέρα ρεπορτάζ για την "ηλεκτρονική μοναξιά", τους εθισμένους στο διαδίκτυο και όλους αυτούς που αυτοκτόνησαν με το Internet (και ναι αυτό το έχω ακούσει σε ρεπορτάζ) περνάει στους ημιμαθείς την ιδέα πως ότι περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή είναι αισχρό, ανάρμοστο και διαφθείρει την αγνά μυαλά των νέων. Επιπλέον ο "εθισμός στο Διαδίκτυο" δεν είναι επιστημονικός όρος. Η ψυχολογία δεν τον παραδέχεται ως αληθινό ψυχολογικό πρόβλημα.

Η διαταραχή εθισμού στο διαδίκτυο δεν συμπεριλαμβάνεται στο τελευταίο εγχειρίδιο DSM (DSM-5, 2013),[1] το οποίο χρησιμοποιείται τακτικά από ψυχιάτρους. Wikipedia

Το θέμα είναι πως υπάρχουν τόσα είδη εθισμού (ποτά, ναρκωτικά κ.α.) αλλά η τηλεόραση ασχολείται μόνο με τον εθισμό στο διαδίκτυο. "Ε καλά δεν υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί". Απαντώ στον εαυτό μου, "Προφανώς και υπάρχουν, αλλά ποιος ο λόγος". Δεν υπάρχει κέρδος στην είδηση ότι ένας ναρκομανής πέθανε στην Ομόνοια, ο προϋπολογισμός και τα ποσοστά τηλεθέασης μένουν ίδια. Από την άλλη με την είδηση ότι η κατάλληλη πτέρυγα του Παίδων έχει 90 παιδιά εθισμένα στο διαδίκτυο έχει έμμεσο κέρδος ( η οποία είναι και ψευδής με βάση σχετικό ρεπορτάζ του Gameworld). 

Όλες οι ανήσυχες Ελληνίδες μάνες ακούγοντας για αυτή την φρίκη δεν θα αφήνουν τα παιδιά τους να πλησιάζουν τον υπολογιστή. Αλλά επειδή είναι και πολυάσχολες γυναίκες με κάτι θα πρέπει να τα απασχολούν για να μην είναι όλη μέρα στα πόδια τους.

Που να τα βάλουν?...Που να τα βάλουν?... Α ναι στη τηλεόραση σε αυτό το ακίνδυνο, πράο και αγαθό κατασκεύασμα.

b2ap3_thumbnail_baby-tv.png

 Εδώ έρχεται και το επόμενο επιχείρημα. Πολύ γονείς δεν κάνουν την δουλειά τους σωστά. Έχοντας μεγαλώσει ένα παιδί που δεν είναι όπως το θες εσύ για τον α΄ή β΄λόγο πρέπει να βρεις κάποιον να ρίξεις τις ευθύνες, επειδή ή εσύ είσαι αλάνθαστος ή απλά δεν θες να παραδεχθείς το λάθος σου. Οπότε αντί ο μέσος Έλληνας γονιός να παραδεχτεί το "λάθος" του, απλά κατηγορεί τις εταιρίες παιχνιδιών. Η λογική πολλών γονιών είναι φταίει το παιχνίδι ή η εταιρία που το έφτιαξε, αλλά όχι εγώ που το πήρα στο παιδί μου για δώρο όταν έκλεισε τα 5. Και πες πως η εταιρία είναι ανώμαλη , αλλοπρόσαλη και παράφρων και θέλει να αλλοιώσει την αρμονική κοινωνία μας, εκείνο το σηματάκι με το χαρακτηριστικό +18 κάτω αριστερά λες να το έχουν βάλει για ομορφιά? Πραγματικά Έλληνα γονιέ δεν σε ανησύχησε λίγο ότι το παιχνίδι λέει από πίσω Violence ή Drug Use ή Sexual Content ή όλα αυτά μαζί. Αλλά πες ότι όντως όλα αυτά δεν παραξένευσαν τον γονιό, το άλλο πρόβλημα είναι ότι πολλοί γονείς δεν θέλουν να ασχοληθούν με το τι κάνει το παιδί τους στον υπολογιστή, οπότε καλύπτουν την αδιαφορία με κατηγορίες σε άλλους. Σου έχω νέα γονιέ αν όντως θες να προστατεύσεις το παιδί σου από την επαίσχυντη κοινωνία που ζούμε απαγόρευσε του επίσης να βλέπει τηλεόραση, να ακούει ραδιόφωνο, να βλέπει διαφημιστικές ταμπέλες σε δρόμους και να πηγαίνει το βράδυ στο γκάζι με τους φίλους του για να γιορτάσει τα δωδέκατα γενέθλιά του. Κοινώς προστάτεψε το απόλυτα ή για αρχή τουλάχιστον πάψε να βρίσκεις εύκολους στόχους. Και γιατί το Internet και τα παιχνίδια είναι εύκολος στόχος? Για το λόγο ότι βγαίνεις και το κατακρίνεις στη τηλεόραση και είναι απόλυτα φυσιολογικό, ενώ αν κατακρίνεις την τηλεόραση σε κόβουν, σε βρίζουν και ενίοτε σε απαλλάσσουν από τα άγχη της ζωή σου με μια δημόσια εκτέλεση (on air πάντα).

b2ap3_thumbnail_-1260x1680.jpg

Η τηλεόραση προσπαθεί να περάσει πέρα όλων των άλλων πως το διαδίκτυο απαρτίζεται κατά κύριο λόγο από ανθρώπους που θέλουν να σε βλάψουν, να σε ρεζιλέψουν και να σου πάρουν τα λεφτά και τα προσωπικά στοιχεία. Ναι ξέρεις γιατί οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι καθημερινά είναι υποδείγματα ηθικής όπως το αφεντικό μου που με απέλυσε πριν κλείσω μήνα για να μην πληρώνει αποζημίωση,  ο συμπαίκτης στην ομάδα μπάσκετ που μου έκανε δώρο μια ρήξη χιαστών για να μπει βασικός, αλλά και ο τύπος που μου την έπεσε με μαχαίρι για να του "δανείσω" το κινητό μου, όταν γύριζα χθες το βράδυ στο σπίτι μου .

b2ap3_thumbnail_316622682_ca7d24ad7d_z.jpg

 Η γεροντοκρατία είναι και αυτός ένας λόγος που τα παιχνίδια, ο υπολογιστής και το Internet υποβαθμίζονται από τα υπόλοιπα μέσα μαζικής (παρα)πληροφόρησης. Εν μέρη το καταλαβαίνω τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο από εκείνους, αλλά πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι κάτι το διαφορετικό δεν είναι και κακό. Ακούς τον κάθε γεροκάγκουρα να σου λέει για της κόντρες που έκανε με τα μηχανάκια, ή για το πόσες φυλακές έφαγε στον στρατό και μετά σου λέει να προσέχεις μην παρασυρθείς από τον υπολογιστή. Μα ναι παρασύρθηκα κάποτε και εγώ σαν νέος. Όταν ήμουν δημοτικό ένα site μου έβγαλε μήνυμα ότι ήμουν ο εκατομμυριοστός πελάτης και κέρδισα το Nokia 3510, κι εγώ για λίγα δευτερόλεπτα το πίστεψα. Δηλαδή από τι άλλο να παρασυρθώ? Όταν πιάσεις το παιδί σου να βλέπει "ακατάλληλες" ταινίες φταίει αυτό που μπήκε και τις είδε και όταν η ανήλικη κόρη σου κλεφτεί με τον 55χρονο που γνώρισε στο facebook φταίει αυτή που έκανε φίλο της έναν άγνωστο που δεν έχει ιδέα ποιος είναι. " Μα αυτά είναι παιδιά". Άμα αυτά είναι παιδιά και απαλλάσσονται από τις ευθύνες φταίει αυτός που τα ανέθρεψε έτσι, Έλληνα γονιέ. Κάνε εσύ την δουλειά σου και μετά κοίτα να ρίχνεις ευθύνες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως όλοι αυτοί δεν ξέρουν τι είναι το Internet ή ο υπολογιστής (Έτσι εκμεταλλεύεται όλο αυτό το μπέρδεμα η τηλεόραση για να αυξήσει τα ποσοστά της). Και να προσθέσω ότι για τους περισσότερους ηλικιωμένους παιχνίδι, υπολογιστής, internet είναι το ίδιο. Δεν γίνεται να περνάει η άποψη ανθρώπων που δεν γνωρίζουν το αντικείμενο που κρίνουν. Είναι σαν να διαβάζεις review από άτομο που δεν έχει παίξει το παιχνίδι που κριτικάρει. Κοινώς είσαι κατά 99.9% σίγουρος πως η άποψή του θα είναι λάθος.

b2ap3_thumbnail_attention-unless-you-know-the-whole-situation-keep-your-mouth-shut2.png

Να προσθέσω και το χιλιοειπωμένο επιχείρημα πως τα παιχνίδια είναι ένα πολύ σύγχρονο μέσο ψυχαγωγίας και το Internet μια πιο σύγχρονη πλατφόρμα σε σχέση με την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο με αποτέλεσμα η λογοκρισία και η αρνητική κριτική να είναι 10 φορές μεγαλύτερη από αυτή τον άλλον μέσων. Παλαιότερα γινόταν ακριβώς το ίδιο με τις ταινίες και ακόμα πιο παλιά με την μουσική και το ραδιόφωνο.

b2ap3_thumbnail_evolution2-o-640x347.jpg

Προφανώς και δεν πιστεύω πως τα παιχνίδια και το διαδίκτυο έχουν μόνο θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία, έχουν και αρνητικά. Το πρόβλημα είναι πως στον πολύ κόσμο προβάλλονται μόνο τα αρνητικά με αποτέλεσμα με βάση την κοινή γνώμη να θεωρούνται μια σύγχρονη μάστιγα.

Μάστιγα? Τα παιχνίδια? Το Internet? Όχι τα ναρκωτικά? Ούτε ο καρκίνος? Σίγουρα κάποιος μέσω του διαδικτύου μπορεί να παρασύρει κάποιον άλλον, αλλά το να κατηγορήσουμε το διαδίκτυο είναι το ίδιο με το σε ένα φόνο να κατηγορήσουμε το πιστόλι. Το Internet και τα παιχνίδια και γενικά ο υπολογιστής είναι ένα μέσο και είναι στο χέρι σου το πως θα το δεις. Παραδείγματος χάρη την πυρηνική ενέργεια κάποιοι την είδαν ως πηγή παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και άλλοι την είδαν ως...

b2ap3_thumbnail_Explosion.jpg

Continue reading
Recent Comments
Professor_Severus_Snape
Πολύ ωραίο το blog, σε συνέχεια του αντίστοιχου τον προηγούμενο μήνα. Καταπιάνεσαι με ένα θέμα που βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρό... Read More
Wednesday, 25 November 2015 07:21
Mario07
Έχεις δίκιο, ουσιαστικά δεν φταίει μόνο η τηλεόραση φταίνε και οι (ημιμαθείς) άνθρωποι που επιτρέπουν όλο αυτό και δέχονται χωρίς ... Read More
Wednesday, 25 November 2015 12:37
1328 Hits
2 Comments

Έκλεισε το κανάλι του στο youtube ο Βασίλης....

Θα ήθελα να εκφράσω την συγγνώμη μου εάν η ανάρτηση  θεωρηθεί spam ή διαφήμιση σε περίπτωση που θεωρηθεί δε θα είχα πρόβλημα να αφαιρεθεί.

Σε αυτή την ανάρτηση δε θα ήθελα να αναφέρω ούτε σε παιχνίδι αλλά ούτσε σε καταστάσεις αλλά για το ξαφνικό κλείσιμο του καναλιού στο yotutube Superetroid. Παρακάτω θα δείτε το επεισόδιο του game maniacs με το Βασίλη (τον δημιουργό του Superetroid)

 

Δυστυχώς η ελληνική youtube σκηνή  έχει γεμίσει με μικρά παιδάκια ή ακόμα και κάποιους  μεγαλύτερους οι οποίοι παίζουν παιχνίδια minecraft ή άλλους οι οποίοι παίζουν 3-6  παιχνίδια το χρόνο και απλά τους βλέπουμε να παίζουνε χωρίς τίποτα παραπάνω. Ο Βασίλης έβαλε τον εαυτό του μέσα στο youtube και σε αντίθεση με τους άλλους φαινόταν ότι αγαπούσε αυτό που έκανε. Αν και δεν έβλεπα στα παιχνίδια που έπαιζε μου άρεσαν κάποια video (π.χ. όταν μας παρουσιάζε την συλλογή του με τα χειριστήρια) και διάφορες απόψεις του σχετικά με τα παιχνίδια. Το καλύτερο στο Βασίλη ήταν ότι έλεγε την άποψη του και αυτό πιστεύω ότι ήταν η αιτία που τον αγάπησε ο κόσμος αν και δε συμφωνούσαν όλοι από τηνάποψη του.

Δυστυχώς αυτή την βδομάδα  εξαιτίας διάφορων γεγονότων αποφάσισε να κλείσει το κανάλι του. Εύχομαι να ξανανοίξει το κανάλι του και ας μην είναι τόσο ενεργός γιατί έχει πολλά να προσφέρει ακόμα.

 

 

 

Continue reading
Recent Comments
jimerebus
Συμφωνω απόλυτα.. Ως "fan" του Βασίλη δεν μπορείς να με βρεις πιο σύμφωνο...
Wednesday, 18 November 2015 19:26
Asxetoss
Ήμουν απο αυτούς που γούσταραν να ακούνε τον Βασίλη να μιλάει ,όπως μόνο αυτός ήξερε στην κάμερα για κάποια παιχνίδια και για νέα ... Read More
Wednesday, 18 November 2015 22:59
LimeBone
Ο Βασίλης είναι ένα εξαιρετικό παιδί. Πριν ξεκινήσω ως συντάκτης στο GameWorld.gr είχαμε συνεργαστεί στην ιστοσελίδα που είχε επιχ... Read More
Thursday, 19 November 2015 11:34
2664 Hits
6 Comments

μερικές σκέψεις για τις «ατμομηχανές»

Αυτές τις μέρες βγήκε μια νέα κατηγορία παιχνιδομηχανών, τα steam machines.

 

Κατ' αρχάς ας πω πρώτα γιατί με νοιάζει εμμένα. Δεν έχω κάποιο συμφέρων πλην ότι

α) Επιτέλους έρχονται μαζικά παιχνίδια στο λίνουξ

β) Επιτέλους λύνονται κάποια χρόνια προβλήματα στο λίνουξ

γ) Συνδυάζεται με την εξαιρετικά μεγάλη καινοτομία (γενικότερα στούς υπολογιστές) τού Vulkan

 

Επίσης το χειριστήριο (steam controller) έχει και αυτό μεγάλο ενδιαφέρον.

 

Η βασική ιδέα τής Valve είναι να φέρει την υπηρεσία της (steam) στο σαλώνι. Ως τώρα οι παιχνιδομηχανές σαλονιού (γνωστές και ως «κονσόλες») ήταν μέχρι τώρα κληστοί κήποι ελεγχόμενοι από πρακτικά τρεις εταιρείες (microsoft, sony, nintendo) απομονωμένοι μεταξύ τους και απομονωμένοι από το πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο οικοσύστημα τών πισί. 

 

Προφανώς κάποιος μπορεί να συνδέσει το πισί του στην τηλεώραση και να παίξει από τον καναπέ με ένα χειριστήριο. Οστώσο αυτό από μόνο του δεν είναι σωστή λύση. Οπότε η Valve εσπασε το πρόβλημα σε κομμάτια και ασχολείται με το καθένα ξεχωριστά.

 

α) Χρειάζεται ένα χειριστήριο που να μπορεί να παίξει τα περισσότερα δυνατά παιχνίδια. Παιχνίδια που κατά κύριο λόγω φτιάχτηκαν για πληκτρολόγιο και ποντίκι.

- Η προσπάθεια τής Valve έχει αποδώσει το steam controller από μόνο του εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καινοτομία που αξίζει περισσότερης προσοχής.

 

β) χρειάζεται ένα περιβάλλον κατάλληλο για το σαλόνι και για χειριστήριο.

- Εδώ αποσκοπεί το Big Picture

 

γ) χρειάζεται κατάλληλες συσκευές.

- Δηλαδή θα πρέπει να υπάρχουν συσκευές μικρές σε μέγεθος και αθόρυβες που θα μπορούν να τοποθετηθούν στο σαλόνι δίπλα στην τηλεόραση χωρίς να ενοχλούν. (steam machines και steam link)

 

δ) χρειάζεται κατάλληλο λειτουργικό σύστημα

- Εδώ είναι το σημείο που προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο και ταυτόχρονα κάτι που βλέπω να μην καταλαβαίνει ο υπόλοιπος κόσμος. 

Η λύση τής Valve είναι μια δική της διανομή λίνουξ, το SteamOS.

Είναι όμως γεγονός ότι θέλεις ένα λειτουργικό που απλά να λειτουργεί, να μην ασχολείσαι με drivers, να μην σε ενοχλεί για άσχετες ενημερώσεις, τα παιχνίδια απλά να κατεβαίνουν και να είνα έτοιμα να παίξουν. Να μην εγκαθιστούν επιπλέον τρίτο λογισμικό και να χρειάζεται επανεκκίνηση τού υπολογιστή.
Ταυτοχρόνως θέλεις να μην τρέχεις την σαβούρα που συνήθως τρέχουν πχ τα windows ώστε το μηχάνημα να μπορεί να αποδόσει αξιόπιστα στο παιχνίδι. Όχι μόνο αυτό αλλά με το δικό της λειτουργικό η Valve έχει όλους τούς βαθμούς ελευθερίας διαθέσιμους για βελτιστοποιήσεις που στα windows τούς έχει μόνο η microsoft (για το xbox).
Προσθέστε σε αυτό ότι είναι το λιγότερο μη επιθημητό μια εταιρεία να εξαρτάται από μια άλλη εταιρεία που μάλιστα παρέχει ανταγωνιστικές υπηρεσίες (windows store, xbox).

Όλα αυτά νομίζω εξηγούν επαρκώς γιατί η Valve χρειάζεται τούς βαθμούς ελευθερίας που τής παρέχει μια διανομή λίνουξ. Από την άλλη η επιλογή συγκεκριμένα τού λίνουξ είναι win-win για την Valve και για όλους μας.
Η Valve κερδίζει γιατί βασίζεται σε ένα ήδη εξαιρετικά προηγμένο (και στην πραγματικότητα αφανώς κυρίαρχο) λειτουργικό και μια πολύ ισχυρή κοινότητα.
Όλοι μας κερδίζουμε γιατί κάθε στήριξη στο ελεύθερο λογισμικό είναι καθαρό κέρδος προς όλους μας, κάθε βήμα-βήμα απεμπλοκή από ένα τεχνολογικό μονοπώλιο προς το ελεύθερο λογισμικό είναι κέρδος προς όλους μας.

Η μετάβαση στο λίνουξ είναι ωφέλιμη για όλους (είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι) αλλά από την άλλη η μετάβαση σε ένα άλλο λειτουργικό είναι μια τιτάνια πρόκληση. Άλλο λειτουργικό ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΛΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ. Θα πρέπει ο κάθε δημιουργός κάθε παιχνιδιού να μεταφέρει το παιχνίδι του στο άλλο λειτουργικό ώστε να μπορούν να το παίξουν εκεί οι χρήστες.
Αυτό είναι ένα τρομακτικό πρόβλημα το οποίο λέγεται πρόβλημα κότας και αυγού. Ο κόσμος δεν θα χρησιμοποιήσει μια πλατφόρμα χωρίς παιχνίδια και οι δημιουργοί δεν θα φέρουν παιχνίδια σε μια πλατφόρμα χωρίς χρήστες.

Να το επαναλάβω άλλη μια φορά, από κάθε πρακτική και λογική άποψη είναι άλλη πλατφόρμα ανεξάρτητα αν μπορεί να τρέξει στο ίδιο υλικό όπως και οι εκδόσεις για mac είναι εκδόσεις για άλλη πλατφόρμα παρόλο που μπορεί να τρέξει στο ίδιο υλικό.
Η ιστορία τού πισί είναι σαφώς μια εξελικτική διαδικασία και στην πραγματικότητα έχει σταδιακά αλλάξει τα πάντα (πρόκειται για τον γνωστό παράδοξο τού Θησέα). Σαφώς το λίνουξ (όπως και τα mac σήμερα) εντάσσεται σε ένα γενικότερο οικοσύστημα τού οποίου τα στεγανά ολοένα και πέφτουν. Είναι όμως ξεχωριστό λειτουργικό, όχι απλώς μια ξεχωριστή διανομή ενός κατά βάση ίδιου λειτουργικού
(όπως είναι μεταξύ τους όλες οι «συνήθεις» διανομές πρακτικά εκτός android το οποίο έχει σημαντικές διαφορές ώστε επίσης να πρέπει να θεωρηθεί ξεχωριστή πλατφόρμα ανεξαρτήτως ότι τρέχει τον ίδιο πυρήνα)
Αν το αγνοεί κάποιος ως πλατφόρμα όταν δέχεται επίσημη υποστήριξη (όχι κάποια εξομοίωση που εφαρμόζουν οι χρήστες) σε σύγχρονες εκδόσεις, απλά παραπληροφορεί τον κόσμο.

Και επιστρέφω στο υλικό το οποίο βγήκε αυτόν τον Νοέμβρη. Εκτός από το χειριστήριο το οποίο αντιμετωπίζει το (α) πρόβλημα που ανέφερα παραπάνω έχουν βγει το steam link και τα steam machines για να αντιμετωπίσουν το (γ) πρόβλημα.

Το steam link αυτό που κάνει είναι να στρημάρει τα παιχνίδια από έναν υπολογιστή που μπορεί να βρίσκεται σε άλλο δωμάτιο, την τηλεόραση που συνδέεται το steam link. Αν πχ κάποιος είναι γονιός και έχει έναν υπολογιστή στο γραφείο του, μπορεί να συνδέσει αυτό το μαραφέτι στην τηλεόραση και να παίζουν τα παιδιά στο σαλόνι χωρίς να χρειάζεται να κουβαλάει τον υπολογιστή από το γραφείο το σαλόνι και από το σαλόνι στο γραφείο.
Ο υπολογιστής μπορεί να τρέχει οποιδήποτε λειτουργικό.

Τα steam machines μπορούν επίσης να στρημάρουν παιχνίδια όπως το steam link αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα ίδια ως παιχνιδομηχανές από μόνα τους. Steam machine μπορεί να φτιάξει οποιαδήποτε εταιρεία ενώ μπορεί να φτιάξει και ο κάθε χρήστης συνθέτοντας ένα κατάλληλο πισί και εγκαθιστώντας steamos το οποίο είναι δωρεάν.
Αρχικά ανακοινώθηκαν ένα σωρό «ατμομηχανές» με τεράστια ποικηλία σε μεγέθη και υλικό αλλά τώρα που βγήκαν στην σελίδα τού steam διαφημίζονται μόνο τρία με παρόμοιο μέγεθος και εξαιρετικά συγκενικά χαρακτητικά.
http://store.steampowered.com/hardware/#Machines

Συγκεκριμένα τα Alienware, Syber και ΖΟΤΑΚ ΝΕΝ.
http://www.sybergaming.com/products/steam-machine.aspx
http://www.alienware.com/Landings/steammachine/
https://www.zotac.com/product/mini_pcs/nen-steam-machine

Και τα τρία έχουν κάρτες γραφικών nvidia το οποίο είναι αρκετά χρήσιμο γιατί έτσι μπορεί να είναι προβλέψιμη η απόδοση. Εξάλλου προς το παρόν η nvidia εξακολουθεί να παραμένει η μόνη επιλογή που προσφέρει υψηλές επιδόσεις στα παιχνίδια στο λίνουξ, αν και τόσο η amd όσο και η intel βελτιώνονται ταχύτατα.

Και τα τρία έχουν φαίνεται εντυπωσιακά μικρό μέγεθος. Γρήγορα που τα είδα το Syber είναι περίπου στο ίδιο μέγεθος, ελάχιστα μεγαλύτερο, από το xbone, το Zotac είναι πολύ μικρότερο και το alienware είναι ακόμα πιο μικρό. Από πλευράς μεγέθους ανταγωνίζονται άνετα και μπορούν και κερδίζουν τις «κονσόλες». Όσο για την ισχύ, το alienware και η φτηνή έκδοση τού syber

Από πλευράς ισχύος σε γραφικά τα alienware και το φτηνό μοντέλο syber I είναι συγκρίσιμα με τις «κονσόλες», και μάλλον κάπως καλύτερα (και αρκετά ισχυρά ώστε να μπορούν να παίξουν τουλάχιστον αξιοπρεπώς οποιοδήποτε παιχνίδι) ενώ τα ανώτερα απλά ξεπερνάνε με διαφορά τις κονσόλες. Το syber I σχεδόν ταυτίζεται με την «θεωρητική μου κατασκευή ωστόσω θα ήταν πιο επίκαιρο το 2014. Στα τέλη τού 2015 απλά χάνει με διαφορά από τo αντίστοιχο φτηνό τής alienware.
Οπότε χωρίς να μετρήσω τα λιγότερο ανταγωνιστηκά (κατά την γνώμη μου) οι επιλογές πιο αναλυτικά είναι:

Alienware Steam Machine
$549.99
4th Generation Intel® Core™ i3 Processor
8GB Memory
1TB Hard Drive
καστομαρισμένη nvidia

Syber P
$729
Intel® Core™ i5-4460 Processor
1TB SATA III HDD
8GB DDR3 Memory
NVIDIA GeForce GTX 960

Syber X
$1419
Intel® Core™ i7-4790K Processor
1TB SATA III HDD
16GB DDR3 Memory
NVIDIA GeForce GTX 980

ZOTAK NEN
$999.99 (το είδα στο amazon στα $899.99)
i5-6400T
NVIDIA GeForce GTX 960
8GB Memory
1ΤΒ

(μού αρέσει πολύ το ZOTAK λόγω skylake)

Θα μπορούσε κάποιος να συνθέση αντίστοιχης ισχύος πισί με λιγότερο κόστος; Ναι, αλλά όχι πολύ λιγότερο και δεν θα πετύχαινε καθόλου εύκολα εξίσου μικρό μέγεθος.

Χωρίς αμφιβολία το εγχείρημα είναι ακόμα στην αρχή. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η Valve δεν έχει σκοπό να μετακινήσει τεκτονικές πλάκες σε μια νύχτα.
Ο σχεδιασμός είναι μακροπρόθεσμος και όπως λέει το ρητό «η Ρώμη δεν κτίστηκε σε μια μέρα». Στην πραγματικότητα ακόμα και τώρα που αρχίζει το εγχείρημα να παίρνει σάρκα και οστά όποιος προτιμήσει steamos χωρίς αμφιβολία είναι πρώϊμος.

Αυτό που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο είναι ότι ήδη το SteamOS/Linux δεν υστερεί καθόλου σε παιχνίδια από τις κονσόλες. Σε αριθμό τις έχει ξεπεράσει καθώς αυτήν την στιγμή στο steam εμφανίζονται 1621 παιχνίδια.
1621 παιχνίδια (μόνο στο steam) είναι πάρα πολλά (κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να τα πε λίγα, διαφορετικά έχουμε χάσει επαφή με την λογική). Αλλά θα πει κάποιος πόσο καλά είναι; Η απάντηση είναι ότι και ποιοτικά άνετα συναγωνίζεται.

Επομένως είναι ξεκάθαρα λάθος να πει κάποιος ότι πλέον το 2015 το λίνουξ έχει λίγα παιχνίδια, και επίσης είναι ξεκάθαρα λάθος να πει κάποιος ότι δεν έχει καλά παιχνίδια. Ωστόσω είναι σωστό να πει κάποιος ότι έχει διαφορετικά παιχνίδια.
Δηλαδή, ναι υπάρχουν παιχνίδια που το steamos δεν έχει αντίστοιχα αλλά εξίσου υπάρχουν παιχνίδια που τα ps4/xbone δεν έχουν αντίστοιχα. (πχ football manager 2015/2016, cities skylines, civilization 5 και άλλα πολλά)

Από την άλλη σε σχέση με τα windows προφανώς φαίνεται μειονέκτημα ότι τα παιχνίδια στο steamos είναι καθαρό υποσύνολο τών παιχνιδιών στα windows. Και είναι επίσης αλήθεια ότι από το steamos λείπουν και κάποια από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια
(πχ Fallout 4, Call of Duty: Black Ops III, The Elder Scrolls V: Skyrim, Grand Theft Auto V)
Ωστόσω θα ήταν επίσης λάθος να παραβλέψει κάποιος το γεγονός ότι πολλά από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια υποστηρίζουν λίνουξ.
Όχι μόνο αυτό αλλά και κάτι ακόμα: η μέση ποιότητα τών παιχνιδιών που υποστηρίζουν λίνουξ είναι ξεκάθαρα ανώτερη από την μέση ποιότητα όλων τών άλλων παιχνιδιών. Αυτό θα πρέπει να εκτιμηθεί περισσότερο όταν λέμε ότι 1622/6940 παιχνίδια υποστηρίζουν λίνουξ.

Αυτό που θέλω να καταλλήξω είναι ότι μακροπρόθεσμα θα είναι καλύτερα όλους να μην δεσμεύονται σε κλειστά συστήματα με τεχνολογική εξάρτηση και με εντελώς τεχνητή δέσμευση παιχνιδιών σε συγκεκριμένες συσκευές. Τουλάχιστον έχουμε βήματα προς την σωστή κατεύθυνση.

 

 

Continue reading
Recent Comments
lucinos
δεν φαίνεται ολόκληρο το κείμενο
Friday, 13 November 2015 08:40
lucinos
οκ, τώρα εμφανίστηκε όλο.
Friday, 13 November 2015 13:45
Myrmidon
Κατ εμέ τα steam machines είναι μια αγορα που δημιουργηθηκε για να κάνει μια αρπαχτη και τιποτε αλλο. Μικρα κουτια linux και παιχν... Read More
Monday, 23 November 2015 07:14
938 Hits
4 Comments

Sleeping Dogs – Στους επικίνδυνους δρόμους του Χονγκ Κονγκ

Sleeping Dogs – Στους επικίνδυνους δρόμους του Χονγκ Κονγκ

Ένα από τα αγαπημένα μου genre games είναι τα open world action – adventure τύπου GTA (όπως λέγαμε και πριν από λίγες μέρες), τα οποία έχω τιμήσει με το παραπάνω στο πέρασμα των χρόνων και ιδιαίτερα κατά τους τελευταίους 15 μήνες. Παιχνίδια τα οποία πέτυχαν να με κρατήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή, ή άλλα που δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες μου, ακόμη κι όταν αυτές δεν ήταν υψηλές. Είναι γεγονός ότι όσο περισσότερο ασχολείται κάποιος με μια συγκεκριμένη κατηγορία (παιχνιδιών, ταινιών, μουσικής: οποιαδήποτε), τόσο πιο δύσκολο είναι να βρει κάτι διαφορετικό από όσα έχει ήδη συναντήσει, πόσο μάλλον να εντυπωσιαστεί. Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή που ενημερώθηκα αναφορικά με το Sleeping Dogs, διαβάζοντας και τα σχετικά reviews του site, έκρινα ότι αυτός είναι σίγουρα ένας από τους τίτλους που πρέπει να του δώσω μια ευκαιρία.

Η προοπτική μιας ιστορίας η οποία εκτυλίσσεται στην Άπω Ανατολή μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον, καθώς μέχρι στιγμής σε κανένα άλλο παιχνίδι του είδους δε μου είχε δοθεί αυτή η δυνατότητα. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων η δράση λαμβάνει χώρα σε κάποια εικονική πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Το στοίχημα εν προκειμένω, όπως και σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, ήταν ποια καινούρια στοιχεία θα μπορέσει να προσφέρει και να προσθέσει η δημιουργία της United Front Games και της Square Enix έναντι μιας πλειάδας τίτλων αυτού του είδους. Η ακολουθία της πεπατημένης μπορεί πάντοτε να προσφέρει έναν απλώς καλό τίτλο, όχι όμως και να ικανοποιήσει τους hardcore fans του genre που περιμένουν το κάτι παραπάνω.

Η ιστορία του Sleeping Dogs διαδραματίζεται στο Χονγκ Κονγκ, εκεί όπου μαίνεται ένας «ψυχρός» -ή και όχι τόσο- πόλεμος μεταξύ συμμοριών του οργανωμένου εγκλήματος. Η πόλη είναι χωρισμένη σε περιοχές ελεγχόμενες από διαφορετικές φατρίες, και τόσο οι «απρόσωπες» επιθέσεις σε εγκαταστάσεις και καταστήματα όσο και οι συγκρούσεις, που πολλές φορές είναι αιματηρές, αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Ο αγώνας για την επικράτηση είναι αέναος και μέχρι θανάτου, ενώ σε περιπτώσεις απώλειας οιασδήποτε μορφής, η εκδίκηση μπορεί να θεωρείται δεδομένη και πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα. Το πλαίσιο του παιχνιδιού είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα και συμμορίες οι οποίες λυμαίνονται το νοτιοανατολικό άκρο της Κίνας και όχι μόνο. Μάλιστα, δύο εξ αυτών είναι εκ των βασικών στο Sleeping Dogs, ο λόγος για τις Sun On Yee και 18K (στην πραγματικότητα, Sun Yee On και 14K).

Μέσα στο ζοφερό αυτό πλαίσιο τοποθετείται ο Wei Shen, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, αναλαμβάνοντας τον πιο επικίνδυνο ρόλο που θα μπορούσε. Όντας μυστικός αστυνομικός, αφιχθείς στην πόλη μετά από χρόνια υπηρεσίας στο Σαν Φρανσίσκο των Η.Π.Α., αλλά γνωρίζοντας τα μυστικά της περιοχής έχοντας μεγαλώσει στο Χονγκ Κονγκ, επιχειρεί να διεισδύσει στα άδυτα της φατρίας Sun On Yee με στόχο να την καταστρέψει εκ των έσω. Σ’ αυτή τη διαδρομή θα πρέπει να βρει τον τρόπο να ισορροπήσει -πολύ επικίνδυνα, ομολογουμένως- μεταξύ των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει, αφενός έναντι του Σώματος στο οποίο υπηρετεί, αφετέρου ενώπιον της «οικογένειας» στην οποία θέλει να ενταχθεί κερδίζοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη των μελών της μέσα από εγκληματικές δραστηριότητες. Προσωπικά διλήμματα, συναισθήματα και εφιάλτες, όλα περιπλέκονται και συνδέονται με εξαιρετικό τρόπο προκαλώντας αφόρητη πίεση στον Wei, οφείλοντας να τα διαχειριστεί το σύνολό τους. Το σενάριο είναι αρκετά ενδιαφέρον, μολονότι δεν καταφέρνει να πρωτοτυπήσει, καθώς διηγείται μια υπόθεση, παραλλαγές της οποίας μπορεί να συναντήσει κάποιος σε πολλές περιπτώσεις και όχι μόνο στα games. Εν τούτοις, εκτυλίσσεται ομαλά, αν και σε κάποιες περιπτώσεις θα ήταν προς όφελός του κάποιες περισσότερες πληροφορίες για εισαγόμενους χαρακτήρες στην πορεία του παιχνιδιού.

Το σημείο στο οποίο το Sleeping Dogs καταφέρνει να κάνει τη διαφορά έναντι άλλων τίτλων του είδους αφορά το σύστημα μάχης και πιο συγκεκριμένα τις melee επιθέσεις και άμυνες, οι οποίες είναι βγαλμένες από fighting games όπως το Tekken, κυρίως ανατολίτικες μάχες σώμα με σώμα, τύπου kung-fu, και άλλες Mixed Martial Arts. Το παιχνίδι βασίζει πάρα πολλά στο συγκεκριμένο τομέα, ο οποίος είναι ένας από τους πλέον προσεγμένους, με ειδικό skill tree όπου ξεκλειδώνονται νέες κινήσεις τις οποίες διδάσκεται ο Wei στο σχετικό γυμναστήριο εφόσον ανακαλύψει Jade Statues. Ο ήρωας μπορεί να πραγματοποιήσει λαβές που θα ζήλευαν πρωταθλητές του είδους και να ξυλοφορτώσει εχθρούς με μπουνιές και κλωτσιές, αλλά πάντοτε με εκπληκτική τεχνική και τον κατάλληλο συνδυασμό κουμπιών, που συνήθως δεν είναι περισσότερα από δύο για κάθε επίθεση. Τα quick time events αφθονούν, καθώς ο gamer πρέπει να πατά το αντίστοιχο κουμπί κάθε φορά που ο εχθρός φωτίζεται από ένα κόκκινο περίγραμμα, ούτως ώστε να ανακόψει την επίθεσή του, που μπορεί σε διαφορετική περίπτωση να του προκαλέσει αρκετό damage. Έναν παραπλήσιο μηχανισμό έμελλε να συναντήσουμε δύο χρόνια αργότερα, το 2014, στο Ryse: Son of Rome, τουλάχιστον στα χαμηλότερα επίπεδα δυσκολίας.

Οι εχθροί ξέρουν κι αυτοί από πολεμικές τέχνες, συνεπώς απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και αντανακλαστικά, όπως και σωστή απόκριση στα QTE όταν καταφέρνουν να σε ακινητοποιήσουν. Επιπροσθέτως, πρέπει να τονιστεί ότι το παιχνίδι έχει έντονα splatter στοιχεία, καθώς ο Wei μπορεί να αποτελειώσει τους εχθρούς του εκμεταλλευόμενος αντικείμενα του περιβάλλοντος (διαφορετικά, υπάρχουν οι τοίχοι και τα πατώματα), όπως ένα ανεβασμένο στόρι, έναν ανεμιστήρα εξαγωγής αέρα, καρφιά στα πλακάκια, κρεμασμένα τεράστια αγκίστρια και όχι μόνο! Το αποτέλεσμα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακό αλλά και ανατριχιαστικό, καθώς οι υπόλοιποι εχθροί στιγμιαία θα σκεπάσουν ακόμη και το κεφάλι τους, σοκαρισμένοι! Είναι προφανές ότι οι developers έδωσαν μέγιστη προσοχή στις melee μάχες, διότι αυτές είναι που δίδονται ως επί το πλείστον. Είναι χαρακτηριστικό ότι, προσωπικά, στις 46 φορές που σκοτώθηκα, οι 31 ήταν σε μάχες σώμα με σώμα και μόλις οι 14 από πυρά!

Σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα, το gunplay του παιχνιδιού δεν αποδεικνύεται όσο στιβαρό θα μπορούσε, τουναντίον, μοιάζει να μην έχει δοθεί η δέουσα βαρύτητα. Ο Wei δύναται να αποκτήσει πρόσβαση σε πιστόλια, rifles και shotguns κατά βάση από τα πτώματα των εχθρών του, ενώ είναι σχεδόν απίθανο να σκοτωθεί εφόσον έχει κάλυψη. Το Sleeping Dogs εν προκειμένω ενσωματώνει ένα χαρακτηριστικό το οποίο εισήγαγε για πρώτη φορά στα games το Max Payne. Πιο συγκεκριμένα, βγαίνοντας ο Wei θεαματικά πάνω από τον πάγκο που καλύπτεται -επί παραδείγματι- και στοχεύοντας με το όπλο, έχει τη δυνατότητα να μπει προσωρινά σε καθεστώς… slow motion, με αποτέλεσμα να μπορεί να αποτελειώσει με λιγότερες σφαίρες περισσότερους εχθρούς. Αυτό το στοιχείο είναι αναμφίβολα πολύ εντυπωσιακό και μάλιστα παρατηρείται και κατά την οδήγηση, όπου η αργή κίνηση κάνει και πάλι την εμφάνισή της όταν ο ήρωας είναι έτοιμος να ανοίξει πυρ.

Δύο ακόμη στοιχεία τα οποία έχει δανειστεί το παιχνίδι από αλλού, και πιο συγκεκριμένα από το άσημο Wheelman, με πρωταγωνιστή τον Vin Diesel, είναι η δυνατότητα ηθελημένης σύγκρουσης με το εχθρικό όχημα, είτε προς τα εμπρός είτε στο πλάι, και το hijack των αυτοκινήτων (αργότερα το είδαμε και στο Just Cause 2). Ο Wei μπορεί να κλέψει ένα προπορευόμενο όχημα πραγματοποιώντας από το δικό του ένα εξωπραγματικό άλμα, όπως συνέβαινε και στο προαναφερθέν game, με τη μόνη διαφορά ότι ο ίδιος δε μπορεί να στρίψει το τιμόνι τη στιγμή που είναι έτοιμος για… απογείωση, ενώ κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να ισορροπήσει στο πλάι μέχρι να φτάσει στη θέση του οδηγού. Συνεπώς, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, το παιχνίδι είναι γενικότερα θεαματικό και ιδιαιτέρως διασκεδαστικό στο σύνολό του. Οι δεξιότητες του Wei αναπτύσσονται σταδιακά όσο ολοκληρώνει αποστολές για την αστυνομία ή τη φατρία στην οποία έχει ενταχθεί, και βεβαίως αναλόγου τύπου side missions στα πλαίσια της εκάστοτε κατηγορίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο βελτιώνει το επίπεδό του σε καθεμία, ξεκλειδώνοντας κινήσεις και ικανότητες από τα έτερα skill trees (cop και triad), με το καρέ να συμπληρώνει το… στυλιστικό face skill tree. Οι επιλογές είναι αμέτρητες και οι δυνατότητες αντίστοιχες.

Υπάρχει πληθώρα δευτερευουσών αποστολών που υπόσχονται να κρατήσουν τους ενδιαφερόμενους για πολλές ώρες ακόμα μετά την ολοκλήρωση της κεντρικής ιστορίας, η διάρκεια της οποίας κυμαίνεται περί τις 13. Στο δικό μου playthrough χρειάστηκα κάτι λιγότερο από 15 ώρες για να δω τα credits, προλαβαίνοντας να παίξω 13/21 διαθέσιμα races (για ένα χρειάστηκα σχεδόν μία ώρα) τόσο με πρωτοκλασάτα αυτοκίνητα όσο και μηχανές. Σ’ αυτό το διάστημα συμπεριλαμβάνονται κάποιες λιγοστές ακόμη side missions, για εμπειρικούς λόγους κυρίως, καθώς επίσης και το Zodiac Tournament, το δεύτερο story-based DLC που συμπεριλαμβάνεται στη Definitve Edition με την οποία ασχολήθηκα, και μάλιστα η πρόσβαση δίνεται εντός του παιχνιδιού και όχι από το κεντρικό μενού. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο εμπνευσμένο από την ταινία «Enter the Dragon» (1973), με πρωταγωνιστή τον Bruce Lee. Εν προκειμένω, ο Wei μεταβαίνει σ’ ένα νησί και παίρνει μέρος σ’ ένα τουρνουά μεταξύ των καλύτερων πολεμιστών της Κίνας, από το οποίο μόνο ένας μπορεί να βγει νικητής… και ζωντανός! Παρότι το κεντρικό campaign δεν είναι μεγάλο για τα δεδομένα αυτού του είδους παιχνιδιών, η πληθώρα προαιρετικών αποστολών, οι συλλογές των διαφόρων collectables και οι λοιπές δραστηριότητες (φαγητό, karaoke, mini-games, cockfights(!) κ.ά.) υπόσχονται τουλάχιστον να διπλασιάσουν τη διάρκειά του.

Από εκεί και πέρα, υπάρχουν περισσότερα από 75 οχήματα για τη μετάβαση από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο, από -συμβατικά έως πανάκριβα- αυτοκίνητα και μηχανές -τα οποία μάλιστα αποτελούν σχεδόν πιστά αντίγραφα των πραγματικών μοντέλων- μέχρι λεωφορεία και watercrafts. Η έκταση του χάρτη, χωρίς να είναι η μεγαλύτερη που υπάρχει, είναι σίγουρα ικανοποιητική. Στον τομέα των γραφικών έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στο σχεδιασμό των χαρακτήρων και των οχημάτων, ενώ την παράσταση κλέβει η αληθοφάνεια του νερού που συγκεντρώνεται στην άσφαλτο ελέω των συχνών βροχοπτώσεων. Το voice acting είναι αψεγάδιαστο στο σύνολό του και πέρα για πέρα πειστικό. Τη φωνή του στον Wei Shen δανείζει ο Will Yun Lee, τον οποίο έχουμε συναντήσει σε μικρότερους ρόλους στις ταινίες Wolverine (2013), Die Another Day (2002) και Total Recall (2012), ενώ από το υπόλοιπο cast ξεχωρίζει σίγουρα ο Tom Wilkinson ως Superintendent Thomas Pendrew.

Παρά ταύτα, το lip sync του παιχνιδιού είναι από τα χειρότερα που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό. Στον ήχο, δε μπορώ να μη σημειώσω ότι το ραδιοφωνικό πρόγραμμα των σταθμών ήταν πολύ κακό και δεν κατόρθωσα να βρω τίποτα που να υποφέρεται για αρκετή ώρα, ενώ το χειρότερο ήταν η απουσία επιλογής προσθήκης μουσικής σε κάποιον φάκελο του παιχνιδιού, όπως συμβαίνει στα Grand Theft Auto. Ανεξαρτήτως των αδυναμιών του, όμως, το Sleeping Dogs αποδείχθηκε ένας πολύ καλός τίτλος, με απολαυστικότατο σύστημα melee μάχης και ενδιαφέρουσα υπόθεση που, παρά τη σχετικά σύντομη διάρκειά της και την έλλειψη ιδιαίτερης πρωτοτυπίας, δικαίωσε τις ώρες που του αφιέρωσα.

Continue reading
947 Hits
0 Comments

L.A. Noire: Στην υπηρεσία του Νόμου και της Τάξης

L.A. Noire: Στην υπηρεσία του Νόμου και της Τάξης

Αποτελεί γεγονός πως όταν κάποιος θέλει να μιλήσει για συγκεκριμένης κατηγορίας open world third person action – adventure games, πάντοτε προσθέτει τον προσδιορισμό «τύπου Grand Theft Auto», προκειμένου ο άλλος να αντιληφθεί απευθείας περί τίνος πρόκειται. Τα παιχνίδια που συγκαταλέγονται σ’ αυτό το genre και ιδίως τη συγκεκριμένη υποκατηγορία μοιάζουν σχεδόν… καταδικασμένα να πρέπει πρώτα να αποτινάξουν τον εν λόγω συσχετισμό, ούτως ώστε να καταφέρουν στη συνέχεια να περιγράψουν την ιστορία τους αξιώνοντας τη δική τους ξεχωριστή θέση ως τίτλοι που έχουν να πουν κάτι περισσότερο και κυρίως κάτι διαφορετικό. Και είναι αλήθεια πως κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο απέναντι στην αυτοκρατορία που έχει δημιουργήσει η σειρά GTA και η Rockstar στον 21ο αιώνα, με δεκάδες εκατομμύρια gamers παγκοσμίως.

Κι όταν μάλιστα η πρόκληση αυτή είναι… εσωτερική, το διακύβευμα καθίσταται ακόμη υψηλότερο. Είχαν περάσει τρία χρόνια από τότε που η Rockstar είχε κυκλοφορήσει το Grand Theft Auto IV και η συνέχεια του έμελλε να καθυστερήσει για δύο ακόμη. Τον Μάιο του 2011 η Team Bondi -ανεξάρτητη αυστραλιανή εταιρία developers- σε συνεργασία με τη Rockstar και με τη σφραγίδα της τελευταίας κυκλοφόρησε το L.A. Noire τολμώντας κάτι διαφορετικό: Να περάσει στην αντίπερα όχθη του ποταμού και να παρουσιάσει ένα παιχνίδι στο οποίο οι εγκληματίες δεν είναι οι πρωταγωνιστές αντιήρωες, αλλά αυτοί που πρέπει να καταδικαστούν… no matter what. Ο βασικός ήρωας της ιστορίας είναι άνθρωπος του νόμου και ρόλος του είναι να επιβάλλει την τάξη στους δρόμους του Λος Άντζελες, λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εν έτει 1947.

Πρωταγωνιστής είναι ο Officer Cole Phelps, o οποίος έχοντας επιστρέψει με παράσημο από τον πόλεμο κατατάσσεται στο LAPD προκειμένου να υπηρετήσει τους συμπολίτες του αλλά και να ανέλθει ψηλότερα στην ιεραρχία του Τμήματος ξεκινώντας από απλές περιπολίες και φτάνοντας, ως Detective πλέον, μέχρι τις Ανθρωποκτονίες και τη Δίωξη Ναρκωτικών (Traffic και Arson οι άλλες δύο κατηγορίες). Ο μόνος τρόπος για να πετύχει στην αποστολή του είναι μέσα από την εξιχνίαση διαφόρων εγκληματικών ενεργειών αυτού του τύπου. Με βασικό του όπλο ένα μπλοκάκι στο οποίο σημειώνει πρόσωπα (ύποπτα και μη), στοιχεία (αποδεικτικά και μη) και τοποθεσίες προς… επίσκεψη, και με τη βοήθεια του ανά τμήμα συνεργάτη του, του ιατροδικαστή και άλλων συναδέλφων του, ερευνά τον τόπο του εγκλήματος ούτως ώστε να ανακαλύψει στοιχεία που θα τον φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στον πραγματικό ένοχο της υπόθεσης, διαχωρίζοντας τις ενδείξεις από τις αποδείξεις, που θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν να απαγγείλει κατηγορίες σε λάθος άνθρωπο. Με το αστυνομικό του δαιμόνιο να αγρυπνά στην υπηρεσία του Νόμου και της Τάξης και με την επαγγελματική πεποίθηση πως «όλοι έχουν κάτι να κρύψουν» να τον οδηγεί, αναλύει, ανακρίνει, προειδοποιεί και απειλεί προκειμένου να αποσπάσει την πληροφορία που επιζητεί.

Το παιχνίδι, αριστοτεχνικά και κινηματογραφικά γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Brendan McNamara, πετυχαίνει να εισάγει άψογα τον gamer στο ρόλο του Detective, ο οποίος επιχειρεί να διαλευκάνει την εκάστοτε υπόθεση εξετάζοντας όλα τα πιθανά και απίθανα σενάρια, ενώ ακόμη και τότε δεν απουσιάζουν οι εκπλήξεις και οι ανατροπές. Είναι οι περιπτώσεις όπου, πράγματι, «there is more than meets the eye», ελληνιστί «τα φαινόμενα απατούν». Άλλωστε, όπως συμβαίνει πολλές φορές, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ νομίμων και παρανόμων δείχνει να ξεθωριάζει επικίνδυνα και τότε τα πράγματα μπερδεύονται πολύ και γίνονται πιο σκοτεινά. Το σενάριο είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα που έχω συναντήσει σε games, με πλουσιότατο περιεχόμενο, εντυπωσιακά στιβαρό και ενδιαφέρον, και το γεγονός ότι δίνεται η δυνατότητα ορισμένης κατεύθυνσής του από τον ίδιο τον παίκτη, αυξάνει τους ήδη πολλούς πόντους που συγκεντρώνει.

Κι αυτό γιατί το L.A. Noire κατορθώνει να επαναπροσδιορίσει με υποδειγματικό τρόπο το ύφος ενός παιχνιδιού αυτού του τύπου, καθώς αποτελεί πρωτίστως ένα adventure και δευτερευόντως action game. Η βάση είναι η έρευνα, ο εντοπισμός και η εξακρίβωση στοιχείων που ερμηνεύουν το έγκλημα και δύνανται να αποδώσουν κατηγορίες, και όχι τα όπλα. Άλλωστε ένα άνθρωπος του Νόμου -θεωρητικά, τουλάχιστον, και σίγουρα όσον αφορά το παιχνίδι- δεν τραβά ποτέ όπλο αν δεν έχει και ο ύποπτος. Συνεπώς, τα πάντα βασίζονται στον τρόπο με τον οποίο θα χειριστεί ο Phelps κάθε ανάκριση, είτε υπόπτων είτε απλών μαρτύρων. Με βάση τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει από τον τόπο του εγκλήματος και όχι μόνο, θέτει συγκεκριμένα ερωτήματα και ερμηνεύοντας τις απίστευτα πειστικές εκφράσεις των προσώπων τους -ελέω του ανυπέρβλητου motion capture με πραγματικούς ηθοποιούς στο σύνολό τους!- συμπεραίνει αν ο ανακρινόμενος λέει αλήθεια, ψέματα ή τα έχει «μασήσει».

Αν κατηγορήσει κάποιον ότι ψεύδεται, τότε εκείνος θα του ζητήσει αποδείξεις. Εφόσον ο Phelps έχει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο, το καταθέτει επί τόπου και η ανάκριση εκτυλίσσεται ανάλογα. Διαφορετικά, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να υποχωρήσει εκφράζοντας τις σχετικές αμφιβολίες του (doubt). Σε αρκετές περιπτώσεις, αυτή είναι η σωστή απάντηση, ελλείψει στοιχείων, κάτι που άργησα να καταλάβω, με αποτέλεσμα να συγκεντρώσω χαμηλότερο σκορ σε αρκετές αποστολές. Το σχετικό ηχητικό εφέ πιστοποιεί κάθε φορά την ορθότητα ή μη της εκάστοτε επιλογής. Επ’ αυτής, δίνεται η δυνατότητα στον gamer, χρησιμοποιώντας τα Intuition points που συγκεντρώνει στην πορεία, να ζητήσει τη βοήθεια του κοινού μέσω του Social Club ή να σβήσει μία από τις τρεις πιθανές αποκρίσεις (Truth, Doubt, Lie)!

Εν τούτοις, και με βάση το δικό μου playthrough, το ενδεχόμενο ολοκληρωτικής αποτυχίας της αποστολής και υποχρέωση επανάληψης από το τελευταίο checkpoint συναντάται μόνο εφόσον υπάρχουν ένας ή δύο κρατούμενοι στο αστυνομικό τμήμα και καλείται ο Phelps να αποσπάσει ομολογία ενοχής από κάποιον εξ αυτών. Ανεξαρτήτως τούτου, η αγωνία και η προσοχή στην επιλογή της επόμενης τοποθέτησης, είτε με τη μορφή διαπίστωσης είτε απάντησης, είναι πολύ έντονη και δε μπορεί να γίνει επιπόλαια. Σε περίπτωση λάθους η ανάκριση συνεχίζεται, αλλά το… πρόσωπο δείχνει να έχει προς στιγμήν το πάνω χέρι στη συζήτηση, ενώ ένα χαμηλότερο game score είναι το τίμημα για τον παίκτη. Γενικότερα, υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές και δυνατότητες για την επίλυση μιας υπόθεσης.

Ως υποσημειώσεις για το σενάριο μπορούν να προστεθούν ότι βρήκα ορισμένες ομοιότητες με μία ταινία με… παραπλήσιο τίτλο, ο λόγος για το «L.A. Confidential» του 1997. Επιπλέον, στην πορεία του παιχνιδιού είχα την ευκαιρία να αντικρίσω το «Hughes H-4 Hercules» σε διαδικασία ολοκλήρωσης των τελευταίων λεπτομερειών κατασκευής του. Πρόκειται για το τεράστιο -και μεγαλύτερο όλων των εποχών- μεταγωγικό υδροπλάνο, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά, πράγματι, τη χρονιά που διαδραματίζεται το παιχνίδι, στις 2 Νοεμβρίου 1947. Περισσότερα γι’ αυτό θυμούνται σίγουρα όσοι έχουν δει την ταινία του 2004 «The Aviator» με πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio στο ρόλο του οραματιστή και ιδιοκτήτη της εταιρίας κατασκευής του, Howard Hughes, από τον οποίο πήρε και το όνομά του.

Όσον αφορά τον τομέα του gameplay, θα σταθώ συγκεκριμένα στο gunplay, το οποίο αποτελεί συνοδευτικό της ιστορίας και όχι κυρίαρχο συστατικό. Ο Phelps έχει το πιστόλι του, με το οποίο μπορεί να κάνει πολύ καλά τη δουλειά του σε κάθε περίπτωση, καθώς ο βαθμός δυσκολίας είναι μάλλον χαμηλός. Επιπλέον, δύναται να αποκτήσει πρόσβαση σε rifles ή shotguns τα οποία αποσπά από τους σκοτωμένους εχθρούς του, στις σχετικά λιγοστές -για ένα τέτοιο game- φορές που θα εμπλακεί σε πυροβολισμούς, ενώ άλλες τόσες θα είναι οι μάχες σώμα με σώμα. Υπάρχουν 95 διαθέσιμα οχήματα της εποχής, με arcade χειρισμό αλλά πολύ καλύτερα physics απ’ ότι στο Saboteur, με το οποίο είχα ασχοληθεί νωρίτερα.

Πάντοτε οι διαδρομές γίνονται μαζί με τον συνεργάτη του Phelps, εκτός κι αν τον αφήσεις πίσω γιατί κοιμάται όρθιος και αργεί να μπει στο αυτοκίνητο. Η συζήτηση μαζί του, μάλιστα, σε κάποιες λίγες περιπτώσεις μπορεί να δώσει στοιχεία για την επόμενη τοποθεσία προς μετάβαση, διαφορετικά μπορεί να παρατηρηθεί άσκοπη περιπλάνηση. Προσωπικά, ολοκλήρωσα το playthrough της Complete Edition σε 30 ώρες εκ των οποίων 3-4 ήταν αυτές στις οποίες «πνίγηκα σε μια κουταλιά νερό». Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ο χάρτης του παιχνιδιού είναι πολύ μεγάλος και ιδιαίτερα πιστός στο Λος Άντζελες της εποχής, με έκταση 21 τετραγωνικών χιλιομέτρων, την ίδια στιγμή που η αντίστοιχη του GTA IV κυμαίνεται στα 15!

Στον τομέα των γραφικών αξίζει να γίνει για μία ακόμη φορά ιδιαίτερη μνεία στο ανεπανάληπτο motion capture ως προς τις εκφράσεις των προσώπων του συνόλου των χαρακτήρων του παιχνιδιού, που βεβαίως δίνουν και τη φωνή τους χαρίζοντας ένα υπέροχο voice-over! Συνήθως στα games από μια παραπλήσια διαδικασία περνούν μόνο οι πρωταγωνιστές και κάποιοι ακόμη εκ των βασικών χαρακτήρων, όχι όμως και στο L.A. Noire! Εν προκειμένω, περισσότεροι από 400 ηθοποιοί χρησιμοποίησαν την τεχνολογία MotionScan, η οποία καταγράφει τα πρόσωπά τους σε περισσότερα από 1000 καρέ ανά δευτερόλεπτο(!) χρησιμοποιώντας 32 κάμερες περιμετρικά αυτών(!) για να αποτυπώσει τις αντιδράσεις τους από κάθε οπτική γωνία, με το αποτέλεσμα να είναι, απλά, τέλειο!

Όπως δήλωσε κι ένας εκ των ηθοποιών – in game συνεργατών του Phelps αναφορικά με τη διαδικασία καταγραφής των σειρών τους «δεν είναι ένα απλό voice-over, αλλά εσύ, ο ίδιος, που ερμηνεύεις μπροστά στην κάμερα». Ουσιαστικά, πρόκειται για την ίδια τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να αποτυπωθούν στον κινηματογράφο οι εκφράσεις του Andy Serkis στο ρόλο του ως Gollum στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Όλα αυτά, και μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια παραγωγής(!), οδήγησαν στο να γίνει το L.A. Noire ένα από τα ακριβότερα παιχνίδια όλων των εποχών ως προς το συνολικό κόστος, το οποίο ανέρχεται στα 50 εκ. δολάρια! Οι ηθοποιοί δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί, αλλά αυτό δε σημαίνει απολύτως τίποτα και αποδεικνύεται στην πράξη. Εξαίρεση αποτελεί ο John Noble, τον οποίο γνωρίσαμε ως Lord Denethor, πατέρα των Boromir και Faramir στη δεύτερη και τρίτη ταινία του «Lord of the Rings».

Στην εξαιρετική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού συμβάλλει και το πολύ όμορφο soundtrack των Andrew και Simon Hale, πιστό στο κλίμα, το οποίο μάλιστα κέρδισε το βραβείο για Original Score στα BAFTA Games Award το 2012. Το L.A. Noire είναι ένας τίτλος ο οποίος έδωσε έναν πρωτόγνωρο τόνο στα open world third person action – adventure games κάνοντας τη διαφορά με το υπέροχο, πολύ γεμάτο και με πλήθος υποθέσεων σενάριο και πρωτίστως τη δομή του gameplay, αντιστρέφοντας τους όρους action – adventure ως προς τη σειρά προτεραιότητας. Είναι ένα game το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει και συνέχεια, όπως αφήνει τεράστια περιθώρια για κάτι τέτοιο, όμως οποιαδήποτε τέτοια πιθανή εξέλιξη «πάγωσε» μετά τη διάλυση της Team Bondi, λίγους μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του τίτλου, με βασικότερο ίσως λόγο τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας για τους προγραμματιστές.

Ωστόσο, όπως ψιθύρισε κι ο Τζον Άρρυν λίγο πριν ξεψυχήσει στο Κινγκς Λάντινγκ, στο εντελώς διαφορετικό σύμπαν του «Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου», «ο σπόρος είναι ισχυρός». Αυτό σημαίνει ότι οι βάσεις έχουν μπει και είναι βαθιά θεμελιωμένες ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον να κυκλοφορήσει και δεύτερο μέρος, συνεχίζοντας ακόμη κι από το σημείο που ολοκληρώνεται το L.A. Noire. Σε αντίθεση με τη σειρά Mafia, η σύνδεση των παιχνιδιών της οποίας είναι σπονδυλωτή, εν προκειμένω θα μπορούσε κάλλιστα να προκύψει άμεση συνέχεια. Είναι μια ιστορία την οποία θέλεις να παρακολουθήσεις μέχρι τέλους, αρνούμενος να πιστέψεις ότι έχει ήδη τελειώσει…

Continue reading
Recent Comments
TheRedWood
Ένα από τα GOAT και το αγαπημένο μου, τέτοιο story και ατμόσφαιρα δεν έχω ξανασυναντήσει.
Monday, 16 November 2015 20:07
Professor_Severus_Snape
Συμφωνώ απόλυτα ως προς την ατμόσφαιρα, μοναδική στο είδος της και με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Τοποθετώ το L.A. Noire πολύ υψηλά στη λ... Read More
Wednesday, 25 November 2015 08:02
848 Hits
2 Comments

Star Wars: Battlefront (2004)

b2ap3_thumbnail_SW_Battlefront_001_7217.jpg

Το Star Wars: Battlefront πλησιάζει. Οπότε τι καλύτερο από μια retro ματιά στο πρώτο Star Wars: Battlefront που είχε κυκλοφορήσει το 2004 για PC, PlayStation 2 και Xbox;

Πόσοι από εσάς όταν ήσασταν μικρά προσπαθήσατε να φτιάξετε το δωμάτιο σας σαν το Millenium Falcon του Han Solo για να αναβιώσετε παλιές δόξες και να ζήσετε αστρικές περιπέτειες με το φιλαράκι σας; Τουλάχιστον ένας από σας το έκανε και μην αρχίζετε από κάτω τα σχόλια.

b2ap3_thumbnail_3_32751.jpg

Τέτοιες σκέψεις θα περάσουν από το μυαλό σας παίζοντας το Star Wars: Battlefront. Πολλές φορές θα σας θυμίσει το υπνοδωμάτιο σας, γιατί είναι μεν πειστικό αλλά κάπως ανολοκλήρωτο. Έχει τρομερό βάθος αλλά τη περισσότερη ώρα σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημά του (όπως και στον νέο τίτλο). Υπάρχει μόνο για να υπάρχει.

Αν αφαιρέσετε τα Ewoks και τα blasters, ίσως το παιχνίδι να γινόταν μια επαναληπτική και ρηχή εμπειρία. Τα πεδία μάχης είναι τεράστια και τα περισσότερα σημεία έχουν βίαιους και παλαβούς εξωγήινους που καραδοκούν. Βέβαια όλο αυτό καταντάει βαρετό από ένα σημείο και μετά. Σκοτώνετε, σας σκοτώνουν, respawn και πάμε πάλι.

b2ap3_thumbnail_2793118-battlefront4.jpg


Γενικά, ο τίτλος δίνει έμφαση στο run-and-gun και όταν προκαλούνται ξαφνικοί θάνατοι είναι κάπως σπαστικό. Πέρα απ'όλα αυτά όμως, το Star Wars: Battlefront είναι ικανό να σας προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση ειδικά αν αγοράσατε το τίτλο επειδή είστε hardcore fan της θρυλικής Star Wars μανίας. Το Battlefront διαθέτει 30 οχήματα που βοηθούν το τίτλο καθώς είναι από τα ωραιότερα διαστημόπλοια/μηχανές που έχετε δει. ΑΤ-ΑΤ, snowspeeders, X-Wing, AT-ST και άλλα είναι όλα εδώ. Δυστυχώς όμως δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα Sand Crawler και Millenium Falcon αλλά δε πειράζει. Τόσα έχετε στη διάθεσή σας!

b2ap3_thumbnail_12063431_905105822898448_8710880007292628755_n.jpg

Ο τίτλος είναι μεν χαοτικός και με επαναλαμβανόμενο gameplay, αλλά με γουστόζικα γραφικά, αυθεντικούς ήχους/soundtrack και απλό χειρισμό θα χαροποιήσει σίγουρα τους fans. Οι υπόλοιποι λογικά θα κουραστείτε γρήγορα. Αν διέθετε μεγαλύτερη ποικιλία modes και περισσότερες επιλογές όσον αφορά το τρόπο που παίζετε θα μιλάγαμε σίγουρα για μια μεγάλη επιτυχία.
Για να δούμε τι θα κάνει το reboot του Battlefront...

Continue reading
Recent comment in this post
Professor_Severus_Snape
Μετά την κυκλοφορία του reboot αυτό το μήνα και έχοντας διαβάσει τόσο το review του Παντελή όσο και το δικό σου blog τις προηγούμε... Read More
Wednesday, 25 November 2015 07:35
648 Hits
1 Comment

Οι «Αναλώσιμοι» στο Broforce: The Expendabros!

Οι «Αναλώσιμοι» στο Broforce: The Expendabros!

Μια αγαπημένη μου συνήθεια το τελευταίο διάστημα είναι να συνδέομαι στο Steam και να πηγαίνω στην κατηγορία των free to play παιχνιδιών αναζητώντας τίτλους οι οποίοι θα μου κινήσουν το ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα θα ανταποκρίνονται και σε συγκεκριμένα ποιοτικά στάνταρ. Καθώς όμως δεν είμαι λάτρης ούτε των MOBA ούτε των MMORPG ή Survival είναι πρόδηλο ότι το να βρω κάτι που θα συμβαδίζει με τις απαιτήσεις μου μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι. Φροντίζω να αναζητώ κατά βάση 2D platform games και adventures, καθώς εκεί είναι πιθανότερο να ξετρυπώσεις μικρά «διαμάντια». Και πράγματι, αυτή τη φορά στάθηκα τυχερός καθώς ανακάλυψα το φοβερό και τρομερό… The Expendabros, με όνομα που θυμίζει κάτι από υπερήρωες comics και όχι μόνο!

Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας crossover τίτλος ο οποίος όταν κυκλοφόρησε πέρυσι το καλοκαίρι είχε ως στόχο δύο βασικά πράγματα. Αφενός να παρουσιάσει στους gamers το εκρηκτικό gameplay του… κυρίως μενού, που δεν είναι άλλο από το Broforce. Το συγκεκριμένο, εκείνο τον καιρό βρισκόταν σε early access στο Steam, ενώ μόλις πριν από δύο εβδομάδες, στις 15 Οκτωβρίου, κυκλοφόρησε και επίσημα στην τιμή των 14 ευρώ. Η βασική διαφορά στο Expendabros είναι ότι ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να παίξει τις αποστολές του με τους πρωταγωνιστές της πολύ γνωστής ταινίας «The Expendables 3» (ελληνιστί «Οι Αναλώσιμοι»), η οποία είχε κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 4 Αυγούστου 2014, ενώ το παιχνίδι -που ακόμη και ο τίτλος του μαρτυρά την crossover φύση του- έγινε διαθέσιμο την επομένη στο Steam.

Αμφότερα τα games είναι 2D side-scrolling run and gun platform και αυτό που μας απασχολεί εν προκειμένω δε λειτούργησε παρά ως μια εναλλακτική εισαγωγή -κατά κάποιο τρόπο- και άτυπος πρόλογος του Broforce, πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Την προώθηση του παιχνιδιού, που ήταν και το μεγάλο ωφελημένο, και βεβαίως της ταινίας. Κάπως έτσι, όσοι ασχοληθούν με το Expendabros θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν με τους χαρακτήρες του blockbuster, τους οποίους ενσαρκώνουν οι Sylvester Stallone, Jason Statham, Dolph Lundgren, Terry Crews, Wesley Snipes, Randy Couture και, βεβαίως, Arnold Schwarzenegger. Κι αν τα ονόματα των ηρώων εμφανίζονται ελαφρώς διαφοροποιημένα σε σχέση με την ταινία (π.χ. Broney Ross αντί για Barney Ross όσον αφορά τον Σταλόνε), εντούτοις τόσο οι ίδιοι εν ώρα δράσης όσο και οι καρικατούρες τους είναι αντιπροσωπευτικές των πραγματικών ηθοποιών, τηρουμένων των αναλογιών.

Το παιχνίδι, φυσικά, όπως μαρτυρούν τα screenshots, διαδραματίζεται σε ένα αποκλειστικά 8-bit περιβάλλον, το οποίο παρά το… απαρχαιωμένο του ύφος είναι πανέμορφο εικαστικά κατορθώνοντας να συνταιριάξει αρμονικά το παρελθόν με το παρόν. Κάπου εδώ αξίζει να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στο γεγονός ότι παρατηρείται πολύ σημαντική αναβίωση αυτού του τύπου παιχνιδιών, με το Shovel Knight να είναι ίσως η πιο αξιοσημείωτη αναφορά… μέχρι τώρα. Κι αυτό γιατί κρίνοντας από το Expendabros, που μοιάζει σαν ένα… demo του Broforce, το τελευταίο πιστεύω ακράδαντα ότι θα κάνει θραύση στους fans του είδους και όχι μόνο, με την ποικιλία στο gameplay και την πώρωση που αυτό προκαλεί.

Όπως στην τριλογία των «Αναλώσιμων» έτσι και στο παιχνίδι μας, ο κάθε ήρωας ειδικεύεται σε συγκεκριμένου τύπου όπλα έχοντας αντίστοιχα special powers, με το αποτέλεσμα να είναι εντυπωσιακό. Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, καθώς το περιβάλλον του παιχνιδιού είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καταστρέψιμο, ενώ οι πάσης φύσεως εκρήξεις αποτελούν την επιτομή της διασκέδασης. Έτσι, λοιπόν, ο Stallone (για να συνεννοούμαστε) είναι expert στα Dual Pistols, ο Statham στα… ιπτάμενα στιλέτα, ο Lundgren χρησιμοποιεί Stickybomb Launcher, ο Crews εκτελεί με Minigun, ο Snipes είναι ένας proper artist with a knife όπως λέει και το τραγούδι, ο Couture πυρπολεί τα πάντα με Dragon’s Breath Shotgun και ο Schwarzenegger εξολοθρεύει ό,τι κινείται με Auto Shotgun. Οι… ειδικές δυνάμεις του καθενός ποικίλουν από χειροβομβίδες και μαχαίρια μέχρι… τηλεκατευθυνόμενο – βόμβα που δεν ελέγχει άλλος από τον… τρελό της παρέας, Gunner Jensen aka Dolph Lundgren.

Ο χειρισμός του εκάστοτε ήρωα δε θα μπορούσε να είναι πιο απλός, καθώς γίνεται με τα βελάκια κατεύθυνσης (το πάνω χρησιμεύει και ως άλμα) και τρία ακόμη πλήκτρα. Z για fire, X για special powers (που είναι τρεις -με εξαίρεση του Caesar aka Terry Crews που έχει πέντε βολές- συνεπώς πρέπει να γίνεται ορθή χρήση τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί κουτί με ammo) και C για melee attack (με μαχαίρι) και use. Ανά τακτά διαστήματα, υπάρχουν φυλακισμένοι, απελευθερώνοντας τους οποίους το έπαθλο είναι +1 ζωή, ενώ μ’ αυτόν τον τρόπο ξεκλειδώνονται οι υπόλοιποι χαρακτήρες μετά τον Σταλόνε, με τη σειρά που αναφέρθηκαν νωρίτερα. Κάθε ήρωας μπορεί να σκαρφαλώνει σε τοίχους με το μαχαίρι του να κρέμεται από καλώδια, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις δίνεται η δυνατότητα να… σκάψεις το υπέδαφος πυροβολώντας, προκειμένου να προχωρήσεις αποφεύγοντας εχθρούς. Τα λιγοστά bosses αυτού του παιχνιδιού – δείγματος είναι αρκετά δύσκολα, τουλάχιστον μέχρι να βρεις τον κατάλληλο τρόπο να τα βγάλεις, συνεπώς στη συνέχεια καθίσταται θέμα κάποιων λεπτών.

Οι εχθροί ποικίλουν, κάτι που συμβάλλει τα μέγιστα στην αύξηση του ενδιαφέροντος. Μεταξύ αυτών υπάρχουν εκείνοι που φέρουν rifle, που είναι ζωσμένοι με εκρηκτικά, που εκτοξεύουν ρουκέτες, άλλοι πιο μεγαλόσωμοι που είναι οπλισμένοι με Minigun, ενώ υπάρχουν ακόμη και άγρια σκυλιά κι από εκεί και πέρα φορτηγά που πυροδοτούν τεράστιες οβίδες. Ο ήρωας, από την πλευρά του, για να πετύχει μαζικότερες εκκαθαρίσεις εχθρών μπορεί να εκμεταλλευθεί το περιβάλλον καταστρέφοντάς το, πυροβολώντας -ενδεικτικά- επάνω σε βαρέλια με βενζίνη ή άλλο εύφλεκτο υλικό ή γκρεμίζοντάς τους σε περιστρεφόμενους πριονωτούς δίσκους που τους διαμελίζουν. Το οπτικό αποτέλεσμα σε όλα αυτά καταφέρνει να εντυπωσιάσει ακόμη και στα 8-bit!

Τα ηχητικά εφέ είναι εξαιρετικά και ίσως καλύτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κάποιος σε ένα τέτοιο game, ενώ «δυνατά» κομμάτια από τη metal και rock σκηνή συνθέτουν το soundtrack ξεφεύγοντας, επί παραδείγματι, από τον εντελώς retro ήχο του Shovel Knight. Όσον αφορά τη διάρκειά του παιχνιδιού, όπως προκύπτει από όσα σποραδικά αναφέρθηκαν προηγουμένως, είναι βεβαίως πάρα πολύ μικρή. Στο διαδίκτυο αρκετοί λένε ότι κατάφεραν να το τερματίσουν μέσα σε μία ώρα περίπου, λίγο πάνω ή λίγο κάτω. Αν όμως αποδειχθείτε… σαπάκια στο πρώτο playthrough και αργήσετε να μπείτε στο κλίμα όπως ο υπογράφων, δυσκολευτείτε σε κάποια σημεία ή τα 2-3 bosses, ή αν στην πρώτη μισή ώρα αποφασίσετε ότι «πρέπει» να σκοτώνετε ό,τι κινείται και να καταστρέψετε ό,τι διαλύεται, τότε μην εκπλαγείτε αν χρειαστείτε τριπλάσιο χρόνο.

Το Expendabros δεν είναι ένα ολοκληρωμένο game. Ποτέ δε σκόπευε να γίνει κάτι τέτοιο. Ήταν και αποτελεί το ορεκτικό πριν από το κυρίως πιάτο που είναι το Broforce, όμως είναι το μόνο που δίνει τη δυνατότητα να παίξεις με κάποιους από τους κορυφαίους ηθοποιούς δράσης όπως αυτοί παρήλασαν… εν αφθονία και από την τρίτη ταινία των «Αναλώσιμων». Με ένα τόσο διασκεδαστικό και απολαυστικό gameplay, retro αισθητική και τους stars του κινηματογράφου επί της οθόνης… έστω και σ’ αυτή τη version, ήταν δεδομένο ότι θα εξασφαλίσει την εύνοια των gamers σε ποσοστό 97% στο Steam ως προς τις θετικές κριτικές, ενώ στο ίδιο ακριβώς νούμερο κυμαίνεται αυτή τη στιγμή και το Broforce. Όσοι σκέφτονται να αποκτήσουν το τελευταίο, μια δοκιμή στο δωρεάν Expendabros είμαι σίγουρος πως θα τους πείσει.

Continue reading
688 Hits
0 Comments
Notification