Featured
Γιάννης Μοσχονάς

Γιάννης Μοσχονάς (Blood King)
Experience: 4531 (569 points to next level)

 
600
yesterday
Slay The Spire yesterday

Ο Γολγοθάς τριών αήττητων πολεμιστών.

Γνωρίζουμε ότι για να έρθει μια ανθρώπινη ζωή στον κόσμο χρειάζονται εννιά μήνες. Η “γέννηση” ενός ψηφιακού “παιδιού”, ανεξάρτητα από τον αριθμό των ατόμων που συμμετάσχουν σε αυτή, συνήθως παίρνει πολύ περισσότερο. Μια πρόωρη “γέννηση” θα βγάλει προβληματικό “τέκνο”, ένα game με πολλά bugs και ατέλειες οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν στην καταστροφή του. Η αμερικανική εταιρεία ανάπτυξης Megacrit έδωσε μπόλικο χρόνο στο “παιδί” της προτού το οδηγήσει με υπερηφάνεια στον έξω κόσμο. Το όνομα αυτού Slay The Spire και το είδος του περιέχει στοιχεία από RPG, Roguelike και Card game, όλα τυλιγμένα σε ένα φοβερό πακέτο.

Ας αναλογιστούμε την πολυπλοκότητα ενός τέτοιου τίτλου, τις αμέτρητες ώρες δοκιμής που χρειάζεται ένα deck σε οποιοδήποτε card game για να διαπιστωθεί η λειτουργικότητά του. Η Megacrit έδειξε ότι γνωρίζει τα παραπάνω, τοποθετώντας το Slay The Spire σε μια 14μηνη διαδικασία early access στο αγαπητό μας Steam. Κατά την διάρκειά της, οι developers έσπρωξαν άπειρα updates, άκουσαν τις παρατηρήσεις των παικτών και προχώρησαν στην κυκλοφορία της έκδοσης 1.0 στις 23 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους. Το τελικό προϊόν έχει περιθώρια βελτίωσης αλλά μας εντυπωσίασε στην ολότητά του.

slay the spire 1

Θεέ μου πως την βρίσκω να σκαρφαλώνω σε οβελίσκο
Είχαμε αρκετό καιρό να συναντήσουμε game που το σενάριό του μπορεί να γραφτεί άνετα σε μια χαρτοπετσέτα. Το Slay The Spire είναι ένα παραμύθι με όνομα, χωρίς αφηγηματικό σκελετό αλλά έχει δράκο, πολλούς δράκους μάλιστα. Μια λεγεώνα από αποκρουστικά τέρατα περιμένει το εξίσου αποκρουστικό τρίο που ελέγχουμε, να σκαρφαλώσει στην κορυφή ενός 50όροφου (και βάλε) οβελίσκου και να σφάξει ότι κρύβεται εκεί. Ο αγώνας μας μοιράζεται σε τρία Acts και ένα κρυφό τέταρτο που απαιτεί ειδικές προϋποθέσεις για να ανακαλυφθεί.

Η πρώτη ένδειξη τoυ πόσο πνευματώδεις είναι οι δημιουργοί του παιχνιδιού είναι η ονομασία των playable characters. Αντί για τα τυπικά fantasy ονόματα που ταιριάζουν κουτί στις ιδιότητές τους, τα warrior, rogue και mage, προτίμησαν να τους βαφτίσουν ironclad, silent και defect. Τα ονόματα των δύο πρώτων ανταποκρίνονται απόλυτα στον τρόπο δράσης τους. Ο ironclad είναι ένας βαριά θωρακισμένος πολεμιστής που μπορεί να απορροφήσει μεγάλες ποσότητες damage και να ανταποδώσει με συντριπτικά χτυπήματα. Η silent είναι μια φανταστική rogue με τρομερή ευελιξία, ταχύτατες επιθέσεις και την μοναδική ικανότητα να φαρμακώνει τους πάντες.

http://www.youtube.com/watch?v=YHLcTYYyAXc

Το defect είναι ένα ρομπότ που δεν συνάδει με την έννοια “ελαττωματικό, ατελές” του ονόματός του οπότε επιλέγουμε την άλλη έννοια, την έννοια του “αποστάτη, λιποτάκτη”. Δεν ξέρουμε από που έχει αποστατήσει το αυτόματο μας και δεν μας απασχολεί, μας ενδιαφέρει η ικανότητά του να επιβιώνει. Κανένα από τα τρία class δεν μοιάζει με τα άλλα, σε εμφάνιση ή σε gameplay. Το καθένα μπαίνει στην μάχη με ένα σωρό κάρτες βαμμένες στο προσωπικό του χρώμα (κόκκινο, πράσινο και μπλε αντίστοιχα) και ένα σεβαστό αριθμό ουδέτερων που μοιράζονται και στα τρία classes.

Στις μάχες οι χαρακτήρες μας λαμβάνουν υπόσταση, τους βλέπουμε να εμφανίζονται απέναντι στους εχθρούς, έτοιμοι για μάχη. Τα απλοϊκά γραφικά και τα λιγοστά animations μας προκαλούν θυμηδία, αναρωτιόμαστε ποιο φθηνό πρόγραμμα χρησιμοποιήθηκε για να “ζωντανέψουν”. Τα διαφορετικά backgrounds από δωμάτιο σε δωμάτιο είναι μια ενδιαφέρουσα πινελιά όπως και η πρωτοτυπία στον σχεδιασμό όλων των πλασμάτων. Μέχρι και τα ισχυρότερα τέρατα διαθέτουν μια καρτουνίστικη ομορφιά που κερδίζει την συμπάθειά μας αντί για τον θαυμασμό που θα εκφράζαμε προς τρισδιάστατα γραφικά.

slay the spire 2

Ευτυχώς τα αυτιά μας έχουν καλύτερη τύχη από τα μάτια μας που “υποφέρουν” από την retro αναπαράσταση. Η μουσική επένδυση είναι η επιτομή της δραματικής κινηματογραφικής μουσικής με τις νότες να δημιουργούν μια απειλητική ατμόσφαιρα. Ο δυναμικός της ρυθμός δεν καλύπτει τα διασκεδαστικά ηχητικά εφέ, τους ήχους των όπλων, τα βογγητά των εχθρών, το απολαυστικό “ντουπ” που βγάζουν τα κορμιά τους όταν δέχονται το ατσάλι μας. Υποψιαζόμαστε ότι, η διαφαινόμενη εμπορική επιτυχία του Slay The Spire θα οδηγήσει σε sequel με σοβαρό voice acting και πρωτοκλασάτα γραφικά.

Θα γυρίσει το φύλλο και θα πέσει πολύ ξύλο
Ενώ τα πάντα μοιάζουν να έχουν στηθεί για μια retro Action συγκίνηση και απλώνουμε το χέρι στο joystick για να αρχίσουμε να δίνουμε εντολές στο δισδιάστατο μοντέλο μας, συνειδητοποιούμε πως τα πάντα γίνονται με κάρτες. Σε μια προσπάθεια ρεαλιστικής απεικόνισης και έχοντας προφανώς μάθει πολλά από τα κορυφαία CCG της αγοράς, οι κάρτες μας ξεπροβάλλουν δειλά δειλά στο κάτω τμήμα της οθόνης σαν να τις κρατάμε στο ένα χέρι. Ο κέρσορας λειτουργεί σαν το άλλο χέρι που τραβάει τις κάρτες και τις πετάει στον ταμπλό, στην προκειμένη περίπτωση στο πεδίο της μάχης.

slay the spire 3

Η χρήση των καρτών μας χαρίζει ποικίλες απολαύσεις. Η πιο επιφανειακή δίδεται από τις κάρτες που χαράζουν την πορεία προς τον στόχο τους με ένα κόκκινο βέλος. Είναι μια αισθητική πινελιά που την προτιμούμε από το να πετάμε μια κάρτα χύμα στο πουθενά, η κατεύθυνση την οποία καθορίζουμε χειροκίνητα δημιουργεί την εντύπωση της επίθεσης. Η επόμενη ευχαρίστηση που πηγάζει από τις κάρτες μας είναι το χτίσιμο του υπέρτατου deck. Κόντρα σε όσα έχουμε μάθει στα CCG όπου, η συνεπής ενασχόληση οδηγεί πάντοτε στο καλύτερο δυνατό deck, στο Slay The Spire μοιάζουμε πολύ με τον Σίσυφο. Σκαρφαλώνοντας τα πατώματα του οβελίσκου, χτίζουμε το deck με ότι κερδίζουμε, αγοράζουμε ή αποκτούμε μέσω της εύνοιας της τύχης. Είναι μάταιο να κάνουμε σχέδια από πριν για το τι deck επιθυμούμε, συνθέτουμε τον χάρτινο στρατό μας στο πόδι.

Μπορεί να θέλουμε να γεμίσουμε με επιθετικές κάρτες τον χαρακτήρα αλλά να μας πέφτουν συνέχεια blocks. Ίσως να έχουμε βάλει στο μάτι συγκεκριμένα relics αλλά να βολευόμαστε με τα πιο άκυρα. Έστω ότι φτιάξαμε το τέλειο deck κατά την γνώμη μας. Αρκεί μια ήττα και η... μαρτυρική άνοδος του οβελίσκου ξεκινά από το πρώτο πάτωμα, με το deck να γίνεται στάχτη. Από τις ήττες και τις νίκες αντλούμε πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την μέγιστη απόλαυση που προσφέρει το Slay the Spire, την συνέργεια των καρτών. Επίσης κερδίζουμε xp με τον χαρακτήρα που παίζουμε και ξεκλειδώνουμε τριάδες καρτών που προστίθενται στις ήδη διαθέσιμες.

slay the spire 4

Κάρτες έτοιμες για συνεργατική δράση
Η συνέργεια των καρτών οδηγεί σε αρκετά καταπληκτικά combos και στην καρδιά του battle system που είναι η πεμπτουσία του Slay The Spire. Αν δεν κατανοήσουμε τις σχέσεις των καρτών και την βέλτιστη συνεργασία τους, δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε στην κορυφή του κτίσματος. Γεμίζουμε το οπλοστάσιο μας με κάρτες που αυξάνουν το strength μόνο αν σκοπεύουμε να παίξουμε επιθετικά. Η δηλητηρίαση των αντιπάλων επιβάλλει ένα deck γεμάτο δηλητηριώδεις επιθέσεις και καρτών που τις ενισχύουν. Άλλη κατηγορία καρτών μετατρέπει την silent σε μαχαιροβγάλτη του τσίρκου που πετάει βροχή τα μαχαίρια και μάλιστα, με μηδενικό κόστος.

Δεν υπάρχει ούτε μια κενή, ούτε μια ασήμαντη μάχη στο παιχνίδι. Όλες οι παρτίδες οδηγούν σε αποτελέσματα που ενισχύουν την ευχαρίστησή μας.

Η συνέργεια μεταξύ των orbs που πετάνε γύρω από το κεφάλι του defect είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή του. Υπήρξαν στιγμές που μετατρέψαμε το deck του σε έναν αδιαπέραστο τοίχο από blocks, αφήνοντας τα orbs να μοιράζουν αργά αλλά σταθερά το damage τους. Ο πλούτος των εκατοντάδων καρτών επιβάλλει αμέτρητες μάχες έως ότου κατανοήσουμε την λειτουργία και την συνέργεια ανάμεσά τους. Μας εντυπωσίασε η κυκλική χρήση των καρτών καθώς και το battle system exhaust.

Οι κάρτες του deck που φτιάξαμε πέφτουν στην μάχη και γίνονται πάλι διαθέσιμες μετά από κάμποσους γύρους. Ιδιαίτερη αξία έχουν οι κάρτες που επιστρέφουν τις υπόλοιπες γρηγορότερα στα χέρια μας. Το exhaust δεν είναι παρά η εξολόθρευση μιας κάρτας μετά την χρήση, η έξοδος από την μάχη. Οι αριθμητικές τιμές των καρτών, η ισχύς τους, δεν είναι αμετάβλητες, αλλάζουν άρδην με το σύστημα της αναβάθμισης. Ο πιο εύκολος τρόπος για να τις αναβαθμίσουμε είναι όταν αράζουμε στην κατασκήνωση και κάνουμε smithing. Το αγαπημένο μας χαρτί έχει και το ωραιότερο όνομα όλων, apotheosis. Πετώντας το στην αρχή μιας μάχης, όλες οι κάρτες αναβαθμίζονται αυτόματα και το οπλοστάσιο μας τείνει προς την... παντοδυναμία.

slay the spire 5

Ο χάρτης του Slay The Spire είναι μια περγαμηνή, γεμάτη συγκοινωνούσες διαδρομές που διακλαδώνονται μέχρι την κορυφή του κάθε Act όπου και καταλήγουν στο τεράστιο σκίτσο του boss. Είναι πάντοτε διαθέσιμος για διάβασμα και το να χαράξουμε την σωστή πορεία καθορίζει συχνά και το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Οι επιλογές μας είναι έξη: μάχη με κανονικά τέρατα, με επίλεκτα τέρατα, ξάπλα γύρω από φωτιά κατασκήνωσης, άνοιγμα σεντουκιών, συνάντηση με τον πλανόδιο έμπορο και τυχαίες συναντήσεις.

Οι κάθε είδους μάχες είναι το “ζουμί” της υπόθεσης και οι υπόλοιπες επιλογές μας επιτρέπουν να προετοιμαστούμε για τις προκλήσεις τους. Τα επίλεκτα τέρατα βαράνε, βαράνε πολύ και δεν μας αρέσει να πέφτουμε πάνω τους μετά το πρώτο Act. Τα κανονικά τέρατα τα χτυπάμε αλύπητα, πολλές φορές με ελάχιστο health, διότι αναζητούμε τα xp και τις κάρτες που ρίχνουν. Στην κατασκήνωση προτιμούμε να αναβαθμίζουμε μια από τις κάρτες αλλά, όπως έρχονται συνήθως τα πράγματα, καταλήγουμε να ρίχνουμε ύπνους για να ανεβάσουμε το ρημαγμένο health. Από τα σεντούκια μαζεύουμε συνήθως χρήσιμα πράγματα. Αποφεύγουμε να τα ανοίξουμε αν κάποιο από τα relic που κουβαλάμε ορίζει ότι, τα αντικείμενα που αναπαύονται στα σπλάχνα τους, συνοδεύονται από κατάρες.

slay the spire 6

Ο πλανόδιος έμπορος είναι ένα πολύ γουστόζικο πλάσμα και χαιρόμαστε πάντα την συνάντηση μαζί του. Επιχειρεί να μας ξαφρίσει με τεχνάσματα του στυλ “είναι πολύ επικίνδυνα τα πράγματα στους επόμενους ορόφους, δώσε μου όλα σου τα χρήματα για να μην στα κλέψουν” αλλά δεν χάνει την συμπάθειά μας. Ένα σεβαστό τμήμα του οπλοστασίου μας πηγάζει πάντα από την πραμάτεια του, κυρίως διότι επιλέγουμε τις κάρτες, τα potions και τα relics που θέλουμε. Η σημαντικότερη υπηρεσία που προσφέρει είναι η εξαφάνιση ανεπιθύμητων καρτών από το deck μας. Πρώτες φεύγουν οι κατάρες που μας κλέβουν ζωτικό χώρο και, αφού μάθουμε καλά το παιχνίδι, οι πιο αδύναμες κάρτες.

Από την λειτουργία της κάθε επιλογής επί του χάρτη, αντιλαμβανόμαστε πως αυτές επηρεάζουν την στρατηγική μας. Αν είμαστε λιώμα μετά από σκληρές μάχες, αναζητούμε την ανάπαυλα της κατασκήνωσης. Αν οι κάρτες και τα relics που αφήνουν εχθροί και σεντούκια είναι μάπες, στοχεύουμε τον έμπορο. Αν είμαστε “τούμπανα” πέφτουμε πάνω στα elite monsters για να τα μαδήσουμε. Οι τυχαίες συναντήσεις κρύβουν ένα σωρό ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις, δοσμένες σε μορφή κειμένου με την δυνατότητα πολλαπλών επιλογών. Στις ευχάριστες συγκαταλέξαμε την συνάντηση με μια σέκτα βρικολάκων. Οι αιματορουφήχτρες αντάλλαξαν τις επιθετικές μας κάρτες με κάρτες δαγκωμάτων οι οποίες ανανεώνουν ένα μικρό ποσοστό health. Στις δυσάρεστες καταχωρήθηκαν συναντήσεις που μας στοίχησαν άφθονο gold, μας γέμισαν με κατάρες το deck κ.ο.κ.

slay the spire 7

Το deck δεν έχει περιορισμό στο πόσες κάρτες μπορεί να φιλοξενήσει και, η πρώτη μας αντίδραση στο γεγονός, είναι να το μπουκώσουμε με όσες περισσότερες μπορούμε. Η ιδέα ενός τεράστιου deck με δεκάδες, εκατοντάδες κάρτες μας πωρώνει γιατί τις αντιλαμβανόμαστε σαν τον στρατό μας. Ένας τεράστιος στρατός τσακίζει κάθε εμπόδιο χρησιμοποιώντας την αριθμητική του υπεροχή, τι να το κάνουμε ένα κομψό, ψαλιδισμένο deck; Στην πράξη, η συντριβή των δυσκολότερων αντιπάλων, εκείνων που καιροφυλακτούν στο δεύτερο και τρίτο Act, επιβάλλει ένα deck που μοιάζει περισσότερο με ομάδα κρούσης παρά με στρατό εισβολής. Τα blocks και τα attacks που μας σώζουν την ζωή στις πρώτες μάχες είναι εντελώς άχρηστα ενάντια σε αντιπάλους με άφθονο health και πανίσχυρα χτυπήματα. Για να εξασφαλίσουμε ότι οι ισχυρότερες επιθέσεις, τα ιδανικότερα combos και τα καλύτερα blocks θα βρίσκονται στα χέρια μας όταν τα χρειαζόμαστε, πετάμε τις μέτριες κάρτες και κρατάμε μόνο όσες συνεργάζονται άψογα μεταξύ τους.

Τα τέρατα του οβελίσκου θα γίνουν στάχτη
Ο οβελίσκος του Slay The Spire βρίθει από τέρατα, είναι η κατοικία μιας στρατιάς κακομούτσουνων αλλά αστείων πλασμάτων που επιχειρούν να μας σταματήσουν σε κάθε βήμα. Τα πιο επικίνδυνα είναι τα elite monsters και τα bosses αλλά και τα απλά φρικιά δεν πάνε πίσω. Οι εχθροί λειτουργούν με προκαθορισμένη σειρά κινήσεων την οποία μαθαίνουμε αφού τους αντιμετωπίσουμε μερικές φορές. Οι εναλλαγές στην στρατηγική μας είναι ισάριθμες με το πλήθος των αντιπάλων. Συγκρουόμαστε με μια ομάδα από πέντε τερατάκια και διαπιστώνουμε ότι το ένα τα buffάρει αλύπητα με blocks και τα άλλα μας ρίχνονται συνέχεια. Στοχεύουμε τους αδύναμους στόχους, τρώμε πρώτα αυτούς που επιτίθενται και αποτελειώνουμε τους υπόλοιπους.

slay the spire 8

Σε μάχες με κινούμενες γλίτσες που διαιρούνται μόλις υποστούν αρκετό damage, σφυροκοπάμε τη μια, περιμένουμε να διαιρεθεί, καθαρίζουμε μια προς μια τις υποδιαιρέσεις της και μετά συνεχίζουμε στην επόμενη. Αν προλάβουν να διαιρεθούν όλες θα βρεθούμε απέναντι σε τέσσερις εχθρούς και άντε να αποκρούσουμε τέσσερις ταυτόχρονες επιθέσεις. Τα bosses είναι μια συνομοταξία εχθρών που θέλει ειδική μεταχείριση. Οι επιθέσεις τους είναι συντριπτικές, καθ’ όλα ικανές να αφανίσουν την μισή τουλάχιστον health bar μας με ένα πλήγμα.

Για να τους κοντράρουμε χρειαζόμαστε πολλές block cards και ισχυρά attacks. Τα blocks απορροφούν τις δυνατές επιθέσεις και, στο ενδιάμεσο ενόσω προετοιμάζονται για την επόμενη γενική επίθεση, χτυπάμε με ότι attacks διαθέτουμε, μειώνοντας σημαντικά το health τους. Εκτός από τις επιθέσεις – fatality που διαθέτουν, τα bosses έχουν πολύ εκνευριστικά skills όπως, για παράδειγμα, η τάση να μεταμορφώνονται σε ένα είδος τεράστιου σκαντζόχοιρου που ανταποδίδει άμεσα κάθε χτύπημα που δέχεται. Ευτυχώς, αφού τα λιανίσουμε, αρχίζουμε την ανάβαση στο επόμενο επίπεδο του οβελίσκου με φουλ health.

http://www.youtube.com/watch?v=sHRf_26aD7o

Τα relics είναι τα χρησιμότερα όπλα όλων γιατί είναι μόνιμα bonuses. Τα σπουδαιότερα εξ’ αυτών μας χαρίζουν ενέργεια, την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το παιχνίδι μας. Τρεις μονάδες ενέργειας είναι αρκετές στα πρώτα μας βήματα αλλά εντελώς ανεπαρκείς στην συνέχεια. Πολλές ισχυρές κάρτες θέλουν τέσσερις μονάδες οπότε δυσκολευόμαστε να σκαρώσουμε ισχυρά combos χωρίς άφθονη ενέργεια. Δυστυχώς τα relics πάνε πακέτο με βαριές “ποινές”, τόσο βαριές που αισθανόμαστε σαν βαρυποινίτες καθ’ οδόν προς την ηλεκτρική καρέκλα. Για παράδειγμα, μια φορά από κεκτημένη ταχύτητα, κάναμε το λάθος να πάρουμε το relic Runic Dome και το μετανιώσαμε πικρά. Οι προθέσεις των αντιπάλων εξαφανίστηκαν και, αυτόματα, νιώσαμε σαν να μας κλείδωσαν σε σκοτεινό δωμάτιο. Από γύρο σε γύρο προσπαθήσαμε να βρούμε ψηλαφιστά την έξοδο, δηλαδή την νίκη, μαντεύοντας (ανεπιτυχώς τις περισσότερες φορές) την επόμενη κίνηση του εχθρού.

Στην πλειονότητά τους, τα card games έχουν την τάση να μας σπρώχνουν όσο γρηγορότερα γίνεται στον multiplayer στίβο, παρέχοντας συνήθως ένα ολιγόωρο single player campaign. Το Slay The Spire ακουμπά όλο το βάρος του στο single player αλλά δεν ξεχνά και τους παίκτες που αρέσκονται στους διαξιφισμούς με φίλους και αγνώστους. Το daily climb mode μοιράζει αυθαίρετους κανόνες στην επίπονη ανάβασή μας στον οβελίσκο, καταγράφει τα αποτελέσματα του περάσματος και τα συγκρίνει με άλλους users. Είναι μια υγιής και χαλαρωτική μορφή ανταγωνισμού που μας ικανοποιεί. Το custom mode από την άλλη, αφήνει την φαντασία μας ελεύθερη στο να συνθέσει τους κανόνες που ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας, ώστε να απολαύσουμε την μαγεία του οβελίσκου στο έπακρο. Τίποτα ωραιότερο για παράδειγμα από το να σκοτώνουμε απλά τέρατα και να μαζεύουμε τα καλύτερα relics, εξασφαλίζοντας μια θριαμβευτική άνοδο.

slay the spire 9

Παράδειγμα προς μίμηση
Για όσους έχουν βγει στην γύρα αναζητώντας ένα single player ‘διαμάντι” που θα τους εθίσει σαν ναρκωτικό για δεκάδες ώρες έντονης διασκέδασης, έχουμε την λύση. Βάζουμε το χέρι στην τσέπη, τσακώνουμε 20 ευρώ και τα καταθέτουμε στο Steam για την αγορά του Slay The Spire. Η ευκολία εκμάθησης των game mechanics και ο απλούστατος χειρισμός το καθιστούν προσβάσιμο σε όλους μας.

Η πολυπλοκότητα του battle system και ο τεράστιος αριθμός συνδυασμών που παράγουν οι 280 περίπου κάρτες του και τα λοιπά εφόδια, προσφέρουν μια ολοκαίνουργια και εξίσου συναρπαστική εμπειρία σε κάθε σκαρφάλωμα του οβελίσκου. Στην απόφασή μας να το αγοράσουμε βαραίνει σημαντικά και η ζωηρή κοινότητα που έχει δημιουργηθεί για χάρη του στο Steam. Ανακαλύψαμε mod που προσθέτει ακόμα και νέο χαρακτήρα στην μάχη και είδαμε πολλές μετατροπές στο gameplay που το εμπλουτίζουν, παράλληλα με την συνεχή ενίσχυσή του από τους developers.

Θετικά:
- Φανταστικό battle system
- Ατελείωτο replayability
- Τεράστια διάρκεια
- Δραστήριο community
- Εύκολη πρόσβαση σε όλα τα game mechanics
- Κρατάει πλήρη στατιστικά των αγώνων μας
- Καλό user interface

Αρνητικά:
- Παλιομοδίτικα γραφικά

Βαθμολογία
Γραφικά: 6
Ήχος: 7
Gameplay: 9
Σενάριο: 3
Αντοχή: 9
Γενικά: 8.7

Λαμπρό παράδειγμα ευφυούς προσμείξεως, λαμπρού game design και πολύμηνου ραφιναρίσματος του περιεχομένου.

Γιάννης Μοσχονάς

1 week ago
Weedcraft Inc. 1 week ago

Δουλειές με... φούντες!

Βρίσκουμε εξαιρετικά διασκεδαστική την υποκρισία των media στο θέμα της Κάνναβης, μεταξύ πολλών άλλων. Οι δημιουργοί των Video Games (και όχι μόνο) δεν έχουν κανένα πρόβλημα να προπαγανδίσουν ελεύθερα τις σεξουαλικές τους διαστροφές, πολιτικές πεποιθήσεις, αιμοσταγείς φαντασιώσεις και ένα σωρό ακόμα αηδίες, κωλύονται όμως να παρουσιάσουν την μαριχουάνα υπό οποιαδήποτε μορφή. Η υποκριτική αυτή στάση έχει δημιουργήσει ένα ταμπού το οποίο έρχεται να “διεμβολίσει” το Weedcraft Inc. της πολωνικής εταιρείας ανάπτυξης Vile Monarch.

Στελεχωμένη από 20 και βάλε άτομα με μεγάλη πείρα στον προγραμματισμό και το gaming, η Vile Monarch έδειξε την πρωτοποριακή της προσέγγιση με το ξεκαρδιστικό Oh… Sir! The Insult Simulator. Το Weedcraft Inc. είναι μια επίθεση στην λογοκρισία που έχει υποστεί η κάνναβη αλλά δεν στέκεται μόνο εκεί. Σκοπός κάθε Video Game είναι να μας διασκεδάσει και το εν λόγω παιχνίδι τα καταφέρνει με πολύ χιούμορ και πλούσιο gameplay.

weedcraft inc 1

“Μπαφιάσαμε” από το πολύ παίξιμο
Τρία είναι τα σενάρια που καλούμαστε να ξεπεράσουμε με ισάριθμους playable χαρακτήρες και ανυπολόγιστη διάρκεια. Δεν μας κάνει καθόλου εντύπωση αν, μετά από 30 ώρες συνεχούς παιξίματος, δεν έχουμε τερματίσει ούτε ένα εξ’ αυτών. Η δυσκολία κλιμακώνεται από σενάριο σε σενάριο, με το πρώτο να λειτουργεί σαν ένα μακροσκελές tutorial και τα επόμενα να τεστάρουν στο έπακρο τις αποκτηθείσες ικανότητες και γνώσεις. Μοιάζει σαν η επίδραση του διάσημου φυτού να υπερβαίνει τα όρια του ψηφιακού κόσμου και να μας αγγίζει χωρίς να το επιδιώκουμε. Δεν κάνουμε ποτέ βιαστικές κινήσεις, παίρνουμε τον χρόνο μας σε όλες τις δραστηριότητες, αναπτύσσουμε προσεκτικά και χαλαρά την επιχείρησή μας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο χρόνος να κυλά νεράκι.

Τα σενάρια ακολουθούν άτομα από εντελώς αντίθετες πορείες ζωής και τα φέρνουν στην σταδιοδρομία της καλλιέργειας μαριχουάνας. Εκτός από το παντοδύναμο χρήμα που αγοράζει τα πάντα και στο Weedcrat Inc., υπάρχει ένας εξίσου πανίσχυρος πόρος, η επιρροή (influence). Ο χαρακτήρας μας αναπτύσσεται ξοδεύοντας χρήματα στο “τετράκτινο” skill tree του. Τα influence points προστίθενται αυτόματα και ανεβάζουν τα επίπεδα του skill tree, ξεσκεπάζοντας φρέσκα skills προς απόκτηση.

http://www.youtube.com/watch?v=YHLcTYYyAXc

Χωρίς να το μελετήσουμε ιδιαίτερα, αποφασίσαμε να χώσουμε τα περισσότερα λεφτά στο growing παρακλάδι ώστε, η προσωπική μας επέμβαση στην ανάπτυξη των φυτών, να ενισχυθεί αφάνταστα. Όλες οι κατηγορίες του skill tree έχουν να προσφέρουν σημαντικά πράγματα στην επέκταση της επιχείρησης και μάλιστα, χωρίζονται σε φωτεινή και σκοτεινή πλευρά. Είναι δεδομένο ότι θα αγοράσουμε τελικά όλα τα skills συνεπώς οι επιλογές έχουν νόημα μόνο στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού.

Εκτός από την επιρροή σε μορφή αριθμού, έχουμε να σκεφτούμε και την επιρροή πάνω στις πληθυσμιακές μάζες. Δύο game mechanics με εξαιρετικό ενδιαφέρον τίθενται στην διάθεσή μας αρκετά καθυστερημένα στο πρώτο σενάριο. Οι διαφημιστικές εκστρατείες είναι ένα εξαιρετικό όπλο για να προσελκύσουμε αγοραστικό κοινό και να αποδυναμώσουμε τους ανταγωνιστές. Μόλις αποκτούμε πρόσβαση στην νομοθετική διαδικασία, αισθανόμαστε αίφνης σαν λομπίστες, σαν ομάδα πολιτικής πίεσης. Με καθαρούς και βρώμικους χειρισμούς προωθούμε τους νόμους που θα απενοχοποιήσουν τα προϊόντα μας και θα μας επιτρέψουν να κυριαρχήσουμε στην αγορά.

weedcraft inc 2

Προς αναζήτηση των καλύτερων... Ντόπα - μεν
Η ανάπτυξη και η διανομή του “μαύρου” αρχίζουν να γίνονται κουραστικές όσο η επιχείρηση εξαπλώνεται. Αγαπάμε τα Clicker και δεν μας κουράζει το επαναλαμβανόμενο σφυροκόπημα των όμορφων εικονιδίων. Η ανάληψη όμως των πάντων από μέρους μας, κοστίζει άφθονο χρόνο και μας αποσπά από το διαχειριστικό κομμάτι, προσφέροντας μεγάλο προβάδισμα στους ανταγωνιστές. Εδώ μπαίνουν στο κάδρο οι υπάλληλοι που μπορούμε να προσλάβουμε, οι οποίοι προέρχονται από όλα τα πληθυσμιακά στρώματα. Περιθωριακοί, χασικλήδες, χίπηδες, τελειωμένοι, μορφωμένοι, χαρτογιακάδες και προβληματικοί είναι διαθέσιμοι προς πρόσληψη.

Τους επιλέγουμε με βάση τα τρία skills στα οποία ειδικεύονται. Άλλοι τοποθετούνται στην καλλιέργεια των φυτών, άλλοι στους δρόμους όπου αναζητούν χασισόφατσες για να σπρώξουν την πραμάτεια μας και άλλοι αναλαμβάνουν τις δημόσιες σχέσεις. Χαριστικά ονομάζουμε έτσι τις τελευταίες αφού η δουλειά των δημοσιοσχεσιτών είναι να ανακαλύψουν τους “σκελετούς” που κρύβουν στις ντουλάπες τους οι στόχοι μας, τις βρομιές που διέπραξαν στο παρελθόν. Οι υπάλληλοι βελτιώνονται σταδιακά με την απασχόληση και φτάνουν κάποτε στο πολυπόθητο πέμπτο και τελευταίο επίπεδο των skills. Τότε και μόνο τότε εκτελούν την δουλειά τους με την ταχύτητα που επιθυμούμε. Στα πρώτα επίπεδα, η περιποίηση των φυτών, οι πωλήσεις και το ξετρύπωμα της βρόμας σέρνονται κυριολεκτικά και μας αναγκάζουν να επέμβουμε. Στο μέγιστο επίπεδο, εκτελούνται εν ριπή οφθαλμού και μας απαλλάσσουν από την άμεση διαχείρισή τους.

weedcraft inc 3

Ο ανταγωνισμός είναι ένας μόνιμος πόνος στα... οπίσθια, ένα εμπόδιο που πετσοκόβει το κέρδος. Μαφιόζοι, γιάπηδες, φυλακόβιοι και ένα σωρό λαμόγια εισβάλλουν στις περιοχές που διακινούμε πράμα και προσπαθούν να μας κλέψουν τους πελάτες. Σιγά μην τους αφήναμε! Στην αντιμετώπιση των ανταγωνιστών βλέπουμε πόσο καλά έχουν πιάσει το νόημα του καπιταλιστικού παιχνιδιού οι developers. Αν αισθανόμαστε αγνοί καπιταλιστές και σίγουροι για το προϊόν μας, επιχειρούμε να συντρίψουμε τους εισβολείς προσφέροντας καλύτερη ποιότητα και μειωμένες τιμές.

Φυσικά, μπορούμε να πάρουμε και τον σκοτεινό δρόμο του καπιταλισμού, να ειδικευτούμε στα πισώπλατα μαχαιρώματα και το παρασκηνιακό παιχνίδι. Γινόμαστε κολλητάρια με σκληρούς εγκληματίες και τους αναθέτουμε να επιτεθούν στους ανταγωνιστές, για χάρη της φιλίας μας ή του χρήματος που τους ακουμπάμε αφειδώς. Οι υπάλληλοι μας είναι ένα πανίσχυρο όπλο για να πλήξουμε τους ανταγωνιστές. Τους στέλνουμε να σαμποτάρουν την αντίπαλη επιχείρηση, να αρπάξουν τους πελάτες κάτω από την μύτη τους. Τα συντριπτικότερα χτυπήματα δίνονται διαμέσου των εκβιασμών. Παραδείγματος χάριν, βγάλαμε βρώμα για τις σεξουαλικές διαστροφές ενός μαφιόζου, του την τρίψαμε στην μάπα και τον αναγκάσαμε να εγκαταλείψει την γειτονιά, παρότι έκανε χρυσές δουλειές.

Το παιχνίδι μας απορρόφησε σε σημείο να φωνάζουμε κάθε φορά που εμφανίζεται μπάτσος στην οθόνη: ήρθε ο μπάτσος με το κούφιο, ρίξτε μούσμουλα στο ρούφο!

Το άλλο “αγκάθι” στο αυτοκρατορικό στέμμα της παρανομίας που φοράμε ακούει στο όνομα αστυνομία. Η πράσινη επιχείρησή μας απεχθάνεται τις μπλε στολές όπως ακριβώς οι Πασοκτζήδες δεν χωνεύουν τους Νεοδημοκράτες. Οι μπάτσοι έχουν μοιραστεί στις γειτονιές και ελέγχουν συχνά πυκνά για τυχόν παραβάσεις του νόμου. Πολλές φορές συνέλαβαν τους υπαλλήλους μας και κατάσχεσαν εμπόρευμα και εξοπλισμό, καταφέροντας καίρια πλήγματα στις επιχειρήσεις μας.

Το Weedcraft Inc. δεν θέλει να μας μετατρέψει σε Εσκομπάρ, βαρόνο των ναρκωτικών που ανατινάζει περιπολικά και εκτελεί στεγνά τους εκπροσώπους του νόμου. Μια λύση για να αποφύγουμε την αστυνομική παρέμβαση είναι η τοποθέτηση ειδικών συσκευών στους τόπους καλλιέργειας. Καθαρίζοντας τον αέρα δεν θα βρωμοκοπάει ο τόπος φούντα από χιλιόμετρα και η μπάρα της αστυνομικής επαγρύπνησης θα πέσει. Γουστάρουμε να πιάνουμε φιλίες με τους μπάτσους και να τους ζητούμε σαν χάρη να κάνουν τα στραβά μάτια στις δραστηριότητές μας. Σε έσχατη περίπτωση, μαθαίνουμε τις αμαρτίες τους και τις χρησιμοποιούμε για να τους εκβιάσουμε.

weedcraft inc 4

Ξέρω τι καπνό φουμάρεις
Αρχικά, οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν ενδιαφέρον και μας εθίζουν αρκετά. Διεξάγονται διαμέσου μια λίστας πολλαπλών επιλογών που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Ανοίγουμε συζήτηση με τον συνομιλητή μέχρι να μας αποκαλύψει κάποιο προσωπικό στοιχείο και στην συνέχεια του μιλάμε για αυτό. Αρκετοί συνομιλητές μας βλέπουν με εχθρικό μάτι και ζοριζόμαστε αφάνταστα έως ότου σπάσουμε τον πάγο. Τα όνειρα, οι ελπίδες και οι προτιμήσεις των NPC παράγουν άφθονο γέλιο.

Μιλήσαμε σε βρομιάρηδες που δεν αλλάζουν ποτέ εσώρουχα, σε κρυφοχασικλήδες, σε άτομα που τραύλιζαν στο σχολείο, σε ένα σωρό προβληματικούς και απροσάρμοστους. Μετά από μερικές ώρες διαπιστώσαμε ότι, πολλοί NPC έχουν τα ίδια προσωπικά χαρακτηριστικά και οι απαντήσεις στα ερωτήματα είναι τόσο αδιάφορες ώστε δεν αξίζει τον κόπο να τις διαβάζουμε. Σε αυτό το σημείο οι διαπροσωπικές σχέσεις μετατρέπονται σε μια σπαστική διαδικασία που την περνάμε στα γρήγορα. Δυστυχώς δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε ακόμα και αφού την βαρεθούμε διότι οι σχέσεις μας με όλους τους NPC, από τους υπαλλήλους μας έως τους σκληρότερους ανταγωνιστές, τείνουν να χειροτερεύουν με την πάροδο του χρόνου.

weedcraft inc 5

“Νομοταγής ή Παράνομος” είναι το αιώνιο ερώτημα που πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας μόλις αναλαμβάνουμε σοβαρά το εμπόριο μαριχουάνας. Αμφότεροι μέθοδοι υποστηρίζονται από το Weedcraft Inc. Το πέρασμα από την παρανομία στην νομιμότητα κοστίζει τα μαλλιοκέφαλα μας σε άδειες συνεπώς η παρανομία είναι η σταθερά μέχρι να μεγαλώσει ο τραπεζικός λογαριασμός. Παράνομο και νόμιμο προϊόν απευθύνονται σε ξεχωριστό αγοραστικό κοινό οπότε ζυγίζουμε τα οφέλη της μετάβασης από το ένα στο άλλο.

Το μεγαλύτερο όφελος της νομιμότητας είναι ότι ξεφορτωνόμαστε την αστυνομία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι φόροι που ροκανίζουν τα κέρδη μας. Το λαθρεμπόριο από πόλη σε πόλη είναι ένα εύκολο και γουστόζικο game mechanic. Επιλέγουμε μέθοδο διακίνησης και το άτομο που θα μεταφέρει το εμπόρευμα και περιμένουμε να ολοκληρωθεί η διαδρομή. Αν τον τσακώσουν, αποχαιρετούμε το πολύτιμο φορτίο. Η νόμιμη διακίνηση παράγει λιγότερα κέρδη αλλά μας ικανοποιεί ηθικά διότι βοηθούμε άρρωστους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους.

weedcraft inc 6

Πολλές φορές θα δούμε την επιχείρησή μας να κλυδωνίζεται από τα οικονομικά πλήγματα που δέχεται, θα την δούμε να φτάνει στο χείλος του γκρεμού, της χρεωκοπίας. Δύο λύσεις υπάρχουν για να την επαναφέρουμε στην (οικονομική) ζωή, οι τράπεζες και οι παραγγελίες. Ένας απεχθής τραπεζικός έχει πάντα ορθάνοιχτες τις πόρτες του και μας προσφέρει δάνειο με μεγάλη χαρά και με 8% επιτόκιο. Είναι μια λύση ανάγκης όταν χρειαζόμαστε γρήγορα ένα μεγάλο ποσό για να στήσουμε νέο παράρτημα της επιχείρησης. Οι μηνιαίοι τόκοι είναι τσουχτεροί οπότε αποφεύγουμε την τραπεζική λύση όσο μπορούμε.

Η καλύτερη μέθοδος πλουτισμού είναι οι μαζικές παραγγελίες από επώνυμους χασικλήδες οι οποίοι ζητούν ολόκληρα κιλά συγκεκριμένων ποικιλιών κάνναβης. Η συνήθης διαδικασία όποτε προκύπτει παραγγελία είναι να αφιερώσουμε ένα ολόκληρο διαμέρισμα στην καλλιέργεια της επιθυμητής ποικιλίας, πατώντας μανιωδώς το mouse button και επιταχύνοντας τον χρόνο. Η οικονομική ενίσχυση που δεχόμαστε όταν την παραδίδουμε είναι αρκετή για να διασώσουμε την επιχείρηση και να την επεκτείνουμε.

weedcraft inc 7

Η επιστήμη στην υπηρεσία της μαστούρας
Θεωρούμε το ερευνητικό τμήμα ως το πιο διδακτικό κομμάτι της εμπειρίας του Weedcraft Inc. Εκεί αντιλαμβανόμαστε έκπληκτοι τις διαφορές ανάμεσα στις ποικιλίες του θαυματουργού φυτού και την τεράστια χρησιμότητα του για την ανθρωπότητα. Παίζοντας με τις ποικιλίες σε ένα μηχάνημα που θυμίζει... κουλοχέρη παραβλέπουμε τις γελοίες επιδράσεις της φούντας όπως είναι το χάζεμα του καταναλωτή της και εστιαζόμαστε στην φαρμακευτική δράση. Το φυτό βοηθά τον σκεπτόμενο να συγκεντρωθεί στην δημιουργική εργασία του. Ανακουφίζει τον πόνο στους βαριά αρρώστους και τους ανοίγει την όρεξη, πολεμά την κατάθλιψη και την δυστυχία που προξενεί ο σύγχρονος κόσμος. Δουλεύει ακόμα και ως διεγερτικό για την ερωτική επιθυμία που έχει καταστείλει το καθημερινό άγχος και η κόπωση.

Με ένα αστείο game mechanic όπου πιέζουμε ένα μοχλό και χαζεύουμε εικονίδια, ανακαλύπτουμε τις πολλαπλές χρήσεις ενός δαιμονοποιημένου φυτού. Εκτός αυτού, η κατασκευή υβριδίων και το παίξιμο με τις ποικιλίες, επιβάλλεται για να αναπτύξουμε την επιχείρησή μας. Η αγορά μαριχουάνας είναι αδυσώπητη, όχι τόσο λόγω του ανταγωνισμού αλλά λόγω των απαιτήσεων των καταναλωτών. Οι αγοραστές ποικίλλουν από μέρος σε μέρος και οι απαιτήσεις τους είναι πολύ συγκεκριμένες. Αν το προϊόν μας δεν ανταποκρίνεται στα “θέλω” τους, δεν έχει σημασία ούτε η τιμή ούτε η ποσότητά που θα διαθέσουμε, θα πάει άπατο.

weedcraft inc 8

Το Weedcraft Inc. συνδυάζει με μεγάλη επιτυχία των εθισμό ενός Clicker με την διαχείριση πόρων και το mouse είναι το μοναδικό μας όπλο στον αγώνα για την εξάπλωση της μαριχουάνας. Η Clicker πλευρά του μας τοποθετεί πάνω από εικονίδια σταγόνων, ψαλιδιών, αστυνομικών σημάτων και πελατών. Εκεί βγάζουμε το άχτι μας άλλοτε πιέζοντας μια φορά το αριστερό πλήκτρο του mouse και άλλοτε κρατώντας το πατημένο μέχρι να γεμίσει ένας κύκλος. Η διαδικασία δεν μας κούρασε ούτε μια φορά, το μόνο που μας ενόχλησε είναι η καθυστέρηση της ανάπτυξης των φυτών, παρά τις προσπάθειές μας.

Είναι ρεαλιστικό να αναπτύσσονται σταδιακά αλλά, εφόσον πιέζουμε με θανατηφόρα ακρίβεια όλα τα “εχθρικά” εικονίδια, αξιώνουμε να ολοκληρώνεται άμεσα η διαδικασία, προς χάρη της διασκέδασης. Ο διαχειριστικός τομέας περιλαμβάνει επίσης μπόλικα εικονίδια αλλά, κυρίως, οθόνες γεμάτες στατιστικά και δεκάδες σειρές διαλόγων. Το mouse δεινοπαθεί από τα αδιάκοπα clicks αλλά εμείς ευφραινόμαστε με την χρήση του. Προπονώντας ταυτόχρονα δείκτη και μυαλό εθιζόμαστε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από το να καταναλώναμε... φούντα.

http://www.youtube.com/watch?v=P6mOHqXvcoU

Το χιούμορ διαπερνά όλους τους διαλόγους αλλά κορυφώνεται στις φάτσες των χαρακτήρων. Η καρτουνίστικη αισθητική των πόλεων και των ηρώων ικανοποιεί τις αισθήσεις μας με τα όμορφα χρώματα και τον πετυχημένο φωτισμό. Οι φάτσες που εμφανίζονται είναι καρικατούρες που μας διασκεδάζουν. Θεόχοντροι μπάτσοι από την υπερκατανάλωση ντόνατς, πρεζούδες με δέρμα πλισέ και μίζερη φάτσα, τύποι χαμένοι στον κόσμο τους σαν τον Big Lebowski, στερεότυποι μαφιόζοι με ξινισμένες μάπες κ.ο.κ.

Μας αρέσει το ότι οι φιγούρες διαθέτουν animation την ώρα των συνομιλιών και αλλάζουν εκφράσεις ανάλογα με τα αποτελέσματα της συζήτησης. Δεν μας αρέσει καθόλου η απουσία του voice acting, θα είχε πλάκα να συνδέονται τα γελοία πρόσωπα με εξίσου γελοίες φωνές. Οι φανατικοί οπαδοί της hip hop θα εκτιμήσουν τα μουσικά κομμάτια που συντροφεύουν το ταξίδι μας στον κόσμο της ψηφιακής μαριχουάνας. Εμείς νιώσαμε την ανάγκη να καταναλώσουμε πραγματικά ναρκωτικά ακούγοντας τις “μελωδίες” και το χέρι μας κατευθύνθηκε από μόνο του στην επιλογή mute.

weedcraft inc 9

Τι θα γίνει, θα “στρίψεις” τίποτα για να την... βρούμε;
Το Weedcraft Inc. είναι ένα πολύ περίεργο υβρίδιο, γεμάτο αρετές και προβλήματα. Η όψη του παραπέμπει αρχικά σε mobile game και μπορεί να αποξενώσει άμεσα όσους στέκονται στην επιφάνεια των πραγμάτων. Ξοδεύοντας τις ώρες μας στο gameplay του, ο αρχικός εθισμός που οφείλεται στην Clicker διάσταση, ακολουθείται από μια σειρά ενθουσιώδη επιφωνήματα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η φτωχή παρουσίαση κρύβει ένα πλήθος μηχανισμών που αναπαριστούν με μεγάλη ακρίβεια τις επιχειρηματικές πρακτικές πάσας καπιταλιστικής επιχείρησης. Οι αγωνιώδεις μας προσπάθειες να ισορροπήσουμε τα οικονομικά της επιχείρησης, η διαχείριση των προβλημάτων και η άμεση επαφή με την παραγωγή των προϊόντων, διεγείρουν την δημιουργικότητά και μας καθηλώνουν μπροστά στο μόνιτορ. Εθιστικό gameplay, χιούμορ, πρωτότυπο θέμα+διάρκεια δικαιολογούν τα 17 ευρώ κόστος και μας επιτρέπουν να παραβλέψουμε τα προβλήματα.

Θετικά: 
- Καινοτόμο θέμα
- Τεράστια διάρκεια
- Αναλυτικό tutorial και in - game manual
- Εθιστικό Clicker gameplay 
- Μεγάλη ποικιλία διαχειριστικών επιλογών
- Κλιμακούμενο επίπεδο δυσκολίας
- Μπόλικο χιούμορ
- Χρήσιμες πληροφορίες πάνω στην κάνναβη

Αρνητικά:
- Φτωχικά γραφικά και παρουσίαση επιπέδου mobile game
- Απουσία voice acting
- Soundtrack για πολύ συγκεκριμένα γούστα
- Το σύστημα των διαλόγων χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον του

Βαθμολογία
Γραφικά:6
Ήχος: 5.5
Gameplay: 7.5
Σενάριο: 6.5
Αντοχή: 8
Γενικά: 6.5

Το κατάλληλο game για να ξεχαρμανιάσουμε μετά από μια ζόρικη μέρα.

Γιάννης Μοσχονάς

Blood: Fresh Supply 2 weeks ago

Στον ωκεανό του αίματος μόνο εμείς επιπλέουμε.

Η αμερικάνικη εταιρεία ανάπτυξης Night Dive Studios έχει χτίσει μια φήμη που την ακολουθεί από κοντά σαν πιστό σκυλί. Φημίζεται πλέον για την πνοή που χαρίζει σε κλασικά FPS όπως το System Shock με το οποίο καταπιαστήκαμε στο πρόσφατο παρελθόν. Η απόφασή να αξιοποιήσει την πατενταρισμένη FPS engine της εν ονόματι KEX για την αναπαλαίωση του θρυλικού Blood μας βρήκε απόλυτα σύμφωνους.

Παραδόξως, δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να τερματίσουμε το αιμοσταγές Blood της Monolith Productions που κυκλοφόρησε το 1997 στα PC μας. Μπορεί να βάψαμε το σύμπαν κόκκινο συντρίβοντας ανηλεώς το sequel αλλά αισθανόμασταν πάντοτε το Blood και τα expansion packs του σαν μια εκκρεμότητα που έπρεπε να τακτοποιηθεί. Φέτος την τακτοποιήσαμε και με το παραπάνω αλλά η εμπειρία δεν ήταν όσο απολαυστική την περιμέναμε, επηρεασμένοι προφανώς από την νοσταλγία για το πρωτότυπο.

blood fresh supply 1

Υποχρεωτική αιμοδοσία
Ο Caleb είναι ο ορισμός του Video Game ήρωα, ένα άτομο που μπορεί να σκοτώσει και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά του. Με τέτοιο ταλέντο στην καταστροφή ήταν αναμενόμενο να σκαρφαλώσει στην ιεραρχία της αίρεσης The Cabal. Η ζωή ως αιρετικού του προσέφερε πολλές εμπειρίες. Συνάντησε τον έρωτα στο πρόσωπο της Ophelia, ανακάλυψε τον θεό του στην φρικαλέα φιγούρα του Tchernobog και βρήκε τον θάνατο από τον τελευταίο, χάνοντας ξαφνικά τα πάντα. Η ανάμειξή μας στην περιπέτεια του Blood ξεκινά το 1928, με τον Caleb να επιστρέφει από τους νεκρούς, αποφασισμένος να εκδικηθεί τον Tchernobog για το κακό που του έκανε. Το φτωχικό δίκρανο που κρατά είναι αρκετό για να καρφώσει τους δούλους του σκοτεινού θεού σαν... τηγανητές πατάτες αλλά σύντομα, ο Caleb αποκτά ένα οπλοστάσιο αντάξιο του τεράστιου έργου που ανέλαβε.

Τα διαθέσιμα όπλα είναι λιγοστά αλλά η λειτουργία τους είναι συναρπαστική. Τα συμβατικά όπλα σπανίως φεύγουν από τα χέρια μας. Τα μασούρια δυναμίτιδας δημιουργούν εκρηκτική ατμόσφαιρα σε όλους τους χώρους. Η εκπυρσοκρότηση του δίκαννου συνοδεύεται από πεσμένα κορμιά και του εκτοξευτήρα ναπάλμ από κομμάτια καμμένης σάρκας. Τα απλά όπλα δεν αρκούν για να φρενάρουμε την πλημμυρίδα από πτώματα και αιρετικούς οπότε επιστρατεύουμε την προηγμένη τεχνολογία και την μαγεία για να τα καταφέρουμε. Κούκλες βουντού και μαγικά ραβδιά εμφανίζονται στα χέρια μας και σκορπίζουν τον θάνατο ατομικά και μαζικά. Το tesla cannon είναι ένα φουτουριστικό όπλο, ένα ενεργειακό κανόνι που... κανονίζει καλά ότι πετύχει. Η διπλή χρήση των όπλων καθιστά σημαντική την διαφύλαξη των πυρομαχικών και την διαχείρισή τους, άρα μας σπρώχνει βαθύτερα στην μάχη και στην αναζήτηση κρυπτών που ξεχειλίζουν από σφαίρες και εκρηκτικά.

http://www.youtube.com/watch?v=FAsYA9jSdsU

Ο χάρτης του Blood δείχνει σε μικρογραφία το ανατριχιαστικό είδωλο του Caleb που βλέπουμε όποτε στεκόμαστε μπροστά σε καθρέφτη. Αυτό κινείται πάνω στην επιφάνεια των περιοχών που έχουμε διανύσει αλλά δεν υπάρχουν οπτικές ενδείξεις για το αν μια πόρτα είναι κλειδωμένη ή όχι. Επίσης δεν μπορούμε να σημαδέψουμε τον χάρτη με τα μπλοκαρισμένα μέρη όπως θα θέλαμε. Κατά συνέπεια, τα zoom in και zoom out δεν έχουν ουσιαστική αξία. Το ταχύτατο loading είναι μια ευχάριστη αλλαγή από τα σύγχρονα games με τους αργοκίνητους ρυθμούς φορτώματος. Ο μικρός αριθμός των saves, δέκα τον αριθμό, μας τα χάλασε γιατί προτιμούμε την αφθονία στον συγκεκριμένο τομέα. Επίσης, η απουσία εικόνας ή οποιασδήποτε πληροφορίας σχετικά με το σε ποιο σημείο “σώσαμε” το παιχνίδι, μας αναγκάζει να τοποθετούμε το τελευταίο μας save στην πρώτη θέση για να το θυμόμαστε.

Ο μεγαλύτερος εχθρός μας στο Blood: First Supply δεν είναι κάποιο υπερφυσικό τέρας με πελώριες σιαγόνες και επτακόσια πλοκάμια αλλά η βαρεμάρα. Οι πρώτες ώρες κυλούν νεράκι με εμάς να μοιράζουμε θάνατο όπου φτάνει το μάτι και τους ψηφιακούς αντιπάλους να επιχειρούν να τον αποφύγουν, χωρίς αποτέλεσμα φυσικά. Ενώ η πώρωση ακολουθεί την αλματώδη αύξηση των ψηφιακών θυμάτων, άξαφνα νιώθουμε ότι επαναλαμβάνουμε το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά. Ανεγκέφαλοι αντίπαλοι με όπλα ή γυμνά χέρια, με ρόμπες ή σκελετωμένοι τρέχουν προς την κάννη των όπλων μας και εμείς τους μετατρέπουμε σε τοματοπελτέ, άλλοτε χτυπώντας από μακριά, άλλοτε πίσω από γκισέδες και γρίλιες παραθύρων κ.ο.κ. Τα bosses δεν μας εντυπωσιάζουν καθόλου, μόνο οι ιπτάμενοι εχθροί και τα υποθαλάσσια τέρατα ζωηρεύουν την κατάσταση.

Στο ανανεωμένο Blood γίναμε πρωταθλητές σε ένα καινοτόμο άθλημα, το κεφαλόσφαιρο, κλωτσώντας με μανία τα κεφάλια των τεράτων, την πιο μακάβρια “μπάλα” που έχουμε κλωτσήσει ποτέ.

Ευτυχώς το level design είναι πρώτης τάξεως και καθυστερεί την αποχώρησή μας από το παιχνίδι περισσότερο από την αιματοχυσία. Τα levels είναι τεράστια, γεμάτα μυστικά δωμάτια στα οποία αποκτούμε πρόσβαση αδειάζοντας συνήθως τα εκρηκτικά μας πάνω στους τοίχους. Η ποικιλία των τοποθεσιών μας συνάρπασε. Αλλάζοντας παραστάσεις από ανίερους ναούς σε καρναβάλια, πειρατικά πλοία, κατακόμβες και στοιχειωμένες επαύλεις, νιώθουμε σαν ήρωες ταινίας τρόμου.

Ένα αστείρευτο πηγάδι τρόμου
Η απόλαυση αυξάνεται αλματωδώς παρατηρώντας τις οπτικές λεπτομέρειες οι οποίες παραπέμπουν ευθέως σε πληθώρα αναφορών στην horror λογοτεχνία και στην λαϊκή κουλτούρα γενικότερα. Εγκλωβιστήκαμε σε έναν τεράστιο λαβυρινθώδη κήπο και αισθανθήκαμε τον τρόμο των ηρώων στο θρυλικό The Shining του Stephen King. Διαβάζουμε Miskatonic station σε επιγραφή, αντικρίζουμε πλοκαμοφόρα όντα σε αφίσες και αναρωτιόμαστε πως κατορθώσαμε να τηλεμεταφερθούμε στην καρδιά της μυθολογίας Κθούλου. Εισερχόμαστε στην pub Cask of Amontillado και χαιρετίζουμε την αναφορά στο υπέροχο διήγημα του Edgar Allan Poe. Τις horror αναφορές τις αναμέναμε, δεν αναμέναμε όμως καθόλου την κρεμασμένη στολή καταδίκου με το όνομα Kimble σε ξεκάρφωτο τοίχο. Σαν λάτρεις της ταινίας The Fugitive και των φοβερών ερμηνευτών Harrison Ford και Tommy Lee Jones, αισθανθήκαμε ευγνωμοσύνη για την υπενθύμιση μιας από τις προσφιλείς μας ιστορίες.

blood fresh supply 2

Η πιο χρήσιμη επιλογή στα options, αυτή που ενεργοποιούμε χωρίς δεύτερη σκέψη είναι το full 3D view. Στο πρωτότυπο, ο χαρακτήρας μας έπασχε μάλλον από αυχενικό σύνδρομο διότι δεν μπορούσε να σηκώσει ή να κατεβάσει το κεφάλι του πέρα από ελάχιστα εκατοστά. Το full 3D view εξαλείφει το πρόβλημα, καθαρίζει τα... άλατα του αυχένα και μας αφήνει να θαυμάσουμε το μεγαλύτερο μέρος του περιβάλλοντος. Δεν φτάνει την ικανότητα του λαιμού να κοιτά μέχρι τα ουράνια ή τα τάρταρα όταν το επιθυμεί, εντούτοις πλησιάζει πολύ.

Ισχυρό παράγοντα πώρωσης αποτελεί το multiplayer mode με την δυνατότητα ταυτόχρονης συμμετοχής οκτώ παικτών. Στην Co - Op διάστασή του σπάμε πλάκα με τον δεύτερο Caleb (χειριζόμενο από φίλο) ο οποίος μας ακολουθεί από κοντά. Οι σποραδικοί τσακωμοί για το looting δεν είναι ασυνήθιστοι όπως και ο υγιής ανταγωνισμός που μας αναγκάζει να παραβγαίνουμε στο ποιός θα καθαρίσε περισσότερα αιμοβόρα καθάρματα. Η Co - Op εμπειρία τσουλάει ιδανικά έως την στιγμή που ο συμπολεμιστής θα αμολήσει (αθελά του;) καμία βόμβα πάνω μας. Προκειμένου να απολαύσουμε ένα ανώδυνο λουτρό αίματος οδηγούμαστε σε μετωπική σύγκρουση με επτά αντιπάλους. Ο τόπος γεμίζει σφαίρες, εκρήξεις, Caleb να πηδούν δεξιά και αριστερά σαν καγκουρό. Το deathmatch είναι μακράν η διασκεδαστικότερη δραστηριότητα.   

Στο πλούσιο περιεχόμενο των τεσσάρων επεισοδίων με επτά και οκτώ levels αμφότερα προστέθηκαν δύο ακόμα επεισόδια, τα post mortem και Cryptic Passage. Το δεύτερο, το οποίο φορτώνεται ξεχωριστά από το κυρίως παιχνίδι, μας απασχόλησε αρκετά με τα ποικίλα levels του, αυξάνοντας δραματικά τον απολογισμό σε ώρες. Αμφότερα είναι αρκετά δύσκολα σε σχέση με τα υπόλοιπα επεισόδια όμως η δυσκολία είναι έξοχα κατανεμημένη σε έξι επίπεδα. Το lightly broiled είναι το μοναδικό ανάμεσά τους που έχει βρει την “χρυσή τομή” και συνδυάζει πρόκληση με διασκέδαση. Το ξεκοκάλισμα του Blood: Fresh Supply αγγίζει τις δύο με τρεις ντουζίνες ώρες εφόσον αναζητούμε όλα τα μυστικά που κρύβονται στα σπλάχνα των επιπέδων.

http://www.youtube.com/watch?v=YUEW5U43E0k

Κόκκινος συναγερμός
Η αδιάκοπη ροή αίματος δεν κατόρθωσε να σκεπάσει ένα κάρο προβλήματα στην παραγωγή του Blood, τα οποία ξεπηδούν δεξιά και αριστερά. Το A.I. είναι από τις πιο βλακώδεις τεχνητές νοημοσύνες που έχουμε αντιμετωπίσει στην καριέρα μας. Είδαμε τους αντιπάλους να πέφτουν σαν πρόβατα στο νερό προσπαθώντας να μας πλησιάσουν. Να μας στρέφουν τα νώτα τους όταν μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο και να κολλάνε στον τοίχο. Τους πυροβολούμε έναν έναν ξεμυτίζοντας ελάχιστα από μια πόρτα και, αντί να μας επιτεθούν όσοι βρίσκονται εκτός του οπτικού μας πεδίου, περιμένουν υπομονετικά να καθαρίσουμε τους συντρόφους τους και να τους γαζώσουμε. Το A.I. είναι άκαμπτο και τα χάνει πολύ εύκολα, η ανοησία του μας διευκολύνει στην εξόντωση των εχθρών αλλά το θέαμα είναι θλιβερό. Ο ρεαλισμός πάει περίπατο με τα bugs που κυριαρχούν στα γραφικά. Οι εχθροί βουτάνε με τα όπλα στο νερό και συνεχίζουν να πυροβολούν και να κινούνται κανονικότατα σαν να μην τρέχει τίποτα!

Τα cinematics είναι πραγματικά εμετογόνα, κακότεχνα όσο δεν παίρνει, τα βλέπουμε και μας έρχεται να ξεράσουμε, ευτυχώς είναι μετρημένα στα δάχτυλα. Ο Ken Silverman έμεινε στην gaming ιστορία δημιουργώντας την Build engine που απολαύσαμε οργώνοντας τα κλασικά Duke Nukem 3D και Shadow Warrior. Την δεκαετία του 1990 τα κατορθώματά της έδειχναν μεγαλοπρεπή αλλά στην εποχή μας η ομορφιά της έχει ξεθωριάσει επικίνδυνα. Τα πιξελιασμένα περιβάλλοντα μας κάθονται στο στομάχι, η ομοιομορφία και η θολούρα των εχθρών μας χαλάει την αισθητική. Τα πετσοκομμένα κορμιά και οι αλυσίδες που κοσμούν τους τοίχους δεν έχουν καμία σχέση με τρισδιάστατη απεικόνιση, είναι ενσωματωμένα σε αυτούς και μας θύμισαν τον Han Solo στον καρβονίτη. Οι φωτιές που ανάβουμε πέρα δώθε μοιάζουν με ζωγραφισμένο χαρτί και όχι με ζωντανές φλόγες.

blood fresh supply 3

Την ώρα που παλεύουμε να χωνέψουμε την οπτική μιζέρια, ακούμε τα ηχητικά εφέ και τις καταπληκτικές ατάκες του Caleb και το ενδιαφέρον μας για τον αγώνα αναζωπυρώνεται. Οι εχθροί μουγκρίζουν, εκστομίζουν ανατριχιαστικά ουρλιαχτά όταν τους βάζουμε φωτιά, κάνουν ότι μπορούν για να μας τρομοκρατήσουν με τις φωνές τους. Ξαφνικές ανακοινώσεις ακούγονται από μεγάφωνα, γελοίες φωνές μας διασκεδάζουν όταν παίζουμε με τα υπαίθρια τηλέφωνα, ήχοι εκρήξεων και σφαιρών δονούνται ολόγυρά μας. Ο Caleb απαντά με ένα απίστευτο αριθμό φράσεων που αποτελούν και πάλι φόρο τιμής σε άπειρους καλλιτέχνες και ταινίες. Ξεφτυλίζοντας μια ομάδα εχθρών και ακούγοντάς τον να λέει i did it my way, αδυνατούμε να φανταστούμε διασκεδαστικότερη χρήση του τίτλου του τραγουδιού του Frank Sinatra. Μεγαλύτερη ειρωνεία από το να λέμε “θα στέκεσαι τώρα εκεί και θα ματώνεις” στον αιμόφυρτο εχθρό μας δεν υπάρχει.

Μόνο αίμα
Τα 20 χρόνια που ακολούθησαν την κυκλοφορία του Blood γέμισαν ρυτίδες τα pixels του, ρυτίδες που δεν μπόρεσε να αφαιρέσει η αισθητική επέμβαση από τους προγραμματιστές της Nightdive Studios. Το άφθονο gore που διαποτίζει τις περιπέτειες μας μαζί με τα ευφάνταστα επίπεδα και το αδιάκοπο κυνήγι του θησαυρού (μυστικών) είναι οι λόγοι που συνηγορούν στο να το προσθέσουμε στην συλλογή μας. Το κόστος είναι αντιστρόφως ανάλογο της διάρκειας ζωής του και κυμαίνεται στα 8 ευρώ, μια ακαταμάχητη τιμή για κλασικό τίτλο.

Θετικά:
- Άπειρες αναφορές σε κινηματογραφικά, μουσικά και λογοτεχνικά έπη
- Άφθονο gore
- Ξεχωριστό level design
- Τέλεια ρυθμισμένο επίπεδο δυσκολίας
- Πλούσιο περιεχόμενο και διάρκεια
- Πρωτότυπο οπλοστάσιο
- Χαμηλή τιμή

Αρνητικά:
- Χάλια γραφικά με άφθονα bugs
- Βλαμμένο A.I.
- Ελλιπής χάρτης
- Επαναλαμβανόμενο gameplay που κουράζει σταδιακά

Βαθμολογία
Γραφικά: 5
Ήχος: 7
Gameplay: 6
Σενάριο: 6
Αντοχή: 8
Γενικά: 7

Το αναπάντεχο φτιασίδωμα του κλασικού τίτλου των 90’s το κατέστησε προσβάσιμο στους σύγχρονους users, αν και η μαγεία του έχει ξεφτίσει.

Γιάννης Μοσχονάς

Γιάννης Μοσχονάς created a new topic ' Blood: Fresh Supply' in the forum. 2 weeks ago

blood-fresh-supply-2019-05-16_11-58-11-large.jpg
Παραδόξως, δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να τερματίσουμε το αιμοσταγές Blood της Monolith Productions που κυκλοφόρησε το 1997 στα PC μας. Μπορεί να βάψαμε το σύμπαν κόκκινο συντρίβοντας ανηλεώς το sequel αλλά αισθανόμασταν πάντοτε το Blood και τα expansion packs του σαν μια εκκρεμότητα που έπρεπε να τακτοποιηθεί. Φέτος την τακτοποιήσαμε και με το παραπάνω αλλά η εμπειρία δεν ήταν όσο απολαυστική την περιμέναμε.

Τα 20 χρόνια που ακολούθησαν την κυκλοφορία του Blood γέμισαν ρυτίδες τα pixels του, ρυτίδες που δεν μπόρεσε να αφαιρέσει η αισθητική επέμβαση από τους προγραμματιστές της Nightdive Studios. Το άφθονο gore που διαποτίζει τις περιπέτειες μας μαζί με τα ευφάνταστα επίπεδα και το αδιάκοπο κυνήγι του θησαυρού (μυστικών) είναι οι λόγοι που συνηγορούν στο να το προσθέσουμε στην συλλογή μας. Δείτε το παρακάτω βίντεο για να κρίνετε και μόνοι σας:
[video]

Read More...

Γιάννης Μοσχονάς replied to the topic 'Imperator: Rome' in the forum. 3 weeks ago

Imperator: Rome Review

Το Imperator: Rome ασκεί ακατανίκητη γοητεία στον έμπειρο χρήστη των Strategy. Ταυτόχρονα είναι αρκετά προσβάσιμο στον άπειρο χρήστη που έχει την υπομονή και την θέληση να το μάθει. Είναι η χαρά του κατακτητή, σπρώχνοντας με όλα τα game mechanics του προς έναν αδιάκοπο πόλεμο. Ενσωματώνει τον στατιστικό καταρράκτη που έχουμε αγαπήσει στα games της Paradox, ένα φανταστικό επιχειρησιακό χάρτη και ένα σύστημα χειρισμού πολύ άνετο.

Η ελληνικότητα που το διαπερνά είναι συγκλονιστική και μέγιστο κίνητρο για να το προσθέσουμε στην συλλογή μας. Πολλοί χαρακτήρες έχουν ελληνικά ονόματα, το δωδεκάθεο έχει την τιμητική του παρότι “φοράει λατινική περιβολή”, οι φράσεις Ελλήνων φιλοσόφων μας εμπνέουν στο “φόρτωμα” και τα greeklish δίνουν και παίρνουν. Ενώ διαθέτει πολλές αρετές και είναι αρκετά εθιστικό για να παίζουμε μέχρι να κυρτώσει η πλάτη μας από την εξάντληση, οι δημιουργοί του αντιμετωπίζουν πολλές πτυχές με επιφανειακό τρόπο. Έτσι δεν μπορέσαμε να το αγαπήσουμε όσο τα Europa Universalis και Hearts of Iron.

Read More...

Samurai Showdown Review

Το Samurai Shodown είναι ο υπέρτατος φόρος τιμής σε ένα πολυετές franchise και στην δημιουργό εταιρεία και ταυτόχρονα, μια πετυχημένη απόπειρα εκμοντερνισμού της σειράς. Ευχάριστα συναισθήματα μας πλημμυρίζουν οδηγώντας στην μάχη τους θρυλικούς μαχητές του gaming παρελθόντος μας όπως ο Haohmaru και ο Hanzo Hattori. Το gameplay έχει διατηρήσει τα συστατικά του πρωτότυπου και ο χειρισμός το καθιστά προσβάσιμο σε όλους.

Ο συνδυασμός αντανακλαστικών και σκέψης που επιβάλλει η κάθε νίκη μας βελτιώνει στο πέρασμα του χρόνου. Το υψηλό επίπεδο πρόκλησης και το βάθος του combat system εξουδετερώνουν όποιο παράπονο θα δημιουργούσε ένα roster με μόλις 16 πολεμιστές. Το ταλέντο των σχεδιαστών του το μετέτρεψε στο πιο όμορφο παιχνίδι της σειράς, ένα αισθητικό κέρασμα που δεν χορταίνουμε να το απολαμβάνουμε.

Read More...

Γιάννης Μοσχονάς replied to the topic 'Bloodstained: Ritual of the Night' in the forum. 3 weeks ago

Bloodstained: Ritual of the Night Review

Ελάχιστο χρονικό διάστημα ενασχόλησης με το Bloodstained χρειάστηκε μέχρι να νιώσουμε σε γνώριμο περιβάλλον, μέχρι να αισθανθούμε όλα τα υπέροχα συναισθήματα που μας προκάλεσε στο παρελθόν το Castlevania: Symphony of the Night. Οι πολυέλαιοι, ο πλούσιος διάκοσμος του κάστρου, οι τροχιές που διαγράφουν τα melee weapons, η κίνηση της κάμερας και των αντιπάλων, τα πλάσματα που μας υπηρετούν, τα πάντα ουρλιάζουν Symphony of the Night στην ψυχή μας.

Η δύναμη της νοσταλγίας μας κατέκλυσε αλλά δεν παραλείψαμε να εκτιμήσουμε όλες τις βελτιώσεις που έφερε η φαντασία του Igarashi και η ισχύς της κονσόλας μας στην νοστιμότατη και δοκιμασμένη συνταγή. Η φαντασμαγορία του Bloodstained δεν έχει την διάρκεια που θα επιθυμούσαμε, μετά βίας αγγίζει τις 15 ώρες έως τον τερματισμό.

Read More...

3 weeks ago
Imperator: Rome 3 weeks ago

Ο ήλιος της υπέρτατης αυτοκρατορίας ανατέλλει. 

Δεν βρίσκουμε τίποτα το παράδοξο στην σουηδική εταιρεία ανάπτυξης Paradox Interactive, αντίθετα ανακαλύπτουμε πολλά ένδοξα στοιχεία στους υπέροχους τίτλους που αναπτύσσει και διανέμει. Για εμάς, η Paradox έπρεπε να λέγεται Endox αφού έχει αφήσει ανεξίτηλη σφραγίδα στο είδος των Grand Strategy που λατρεύουμε. Οι σειρές Hearts of Iron και Europa Universalis έχουν καταβροχθίσει αμέτρητες ώρες του χρόνου μας, ώρες που δεν “κλαίμε” καθόλου για την απώλειά τους όπως συμβαίνει με άλλα games.

Η διαχείριση ολόκληρων πολιτισμών και η επανεγγραφή της ιστορίας με βάση τις ενέργειές μας είναι ο πόλος έλξης πίσω από όλα τα games της Paradox. Το Imperator: Rome είναι η πιο πρόσφατη προσπάθεια της να συνθέσει το απόλυτο Grand Strategy, ένα τεράστιο σε διάρκεια και κλίμακα wargame, με άφθονα game mechanics και συστήματα που απαιτούν να θέσουμε τον εγκέφαλό μας σε κατάσταση μόνιμου συναγερμού.

imperator rome 1

Ο πόλεμος των Διαδόχων και η άνοδος της Ρώμης
Το tutorial του Imperator: Rome μας αναθέτει μια σειρά αποστολών και μας αφήνει να τις εκτελέσουμε με την σειρά που επιθυμούμε. Διαμέσου αυτών μαθαίνουμε τα πάντα για τα σημαντικότερα game mechanics και τα εφαρμόζουμε στην συνέχεια σε όλες τις επόμενες παρτίδες. Είναι ένα άριστο tutorial για να μάθουμε γρήγορα τα βασικά του παιχνιδιού στην πράξη.

Το πεπρωμένο μας αρχίζει σε μια συναρπαστική εποχή για την παγκόσμια ιστορία, το 304 π.Χ. Ο πόλεμος των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχει διασπάσει την απέραντη αυτοκρατορία του σε μεγάλα εδαφικά κομμάτια, δημιουργώντας αναστάτωση σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Την ίδια εποχή, η Ρωμαϊκή δημοκρατία αρχίζει να εξαπλώνεται στην ιταλική χερσόνησο, σηματοδοτώντας το πρώιμο στάδιο μιας μακραίωνης αυτοκρατορίας που θα σκεπάσει τρεις ηπείρους. Ο σκοπός μας παραμένει ο ίδιος που θέτουμε σε όλα τα Grand Strategy, το βάψιμο του χάρτη στο χρώμα του πολιτισμού μας.

http://www.youtube.com/watch?v=x__MSD24GQs

Για εμάς που λατρεύουμε τα Strategy της Paradox, το Imperator: Rome μας ζητά να υποδυθούμε έναν πολύ γνώριμο ρόλο, τον ρόλο του ηγέτη ενός έθνους με μεγάλα όνειρα. Η παρουσία μας δεν προσωποποιείται στο παιχνίδι, δεν ελέγχουμε κάποιο φυσικό πρόσωπο το οποίο θα πρέπει να προστατεύσουμε από τον κίνδυνο εκθρόνισης, δολοφονίας κ.τ.λ. Είμαστε το αόρατο χέρι πίσω από την κρατική εξουσία , μια ασώματη δύναμη που επηρεάζει τα πάντα. Το πρωταρχικό ζητούμενο από ένα Grand Strategy είναι η, όσο το δυνατόν αρτιότερη, εξομοίωση των πραγματικών συνθηκών. Το Imperator: Rome βαθμολογείται υψηλά στον συγκεκριμένο τομέα.

Τα ιστορικά γεγονότα αλλά και τυχαία συμβάντα που επηρεάζουν τον πολιτισμό μας, παρουσιάζονται σε στατικές εικόνες πολλαπλών επιλογών. Ο αντίκτυπος στην αυτοκρατορία πολλές φορές είναι ασήμαντος αλλά μας αρέσει το συγκεκριμένο game mechanic γιατί δίνει ζωντάνια στο ιστορικό γίγνεσθαι. Επίσης μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τις προσωπικές μας αρχές και να δούμε που θα μας βγάλουν. Συνήθως επιλέγουμε τις πιο συμφέρουσες επιλογές, εκείνες που χαρίζουν πόρους και ανεβάζουν την δημοφιλία του ηγεμόνα, αρκετές φορές όμως πάμε κόντρα στο συμφέρον μας και ακούμε την φωνή της συνείδησης.

imperator rome 2

Παιχνίδια εξουσίας στην παγκόσμια σκακιέρα
Μας ενθουσίασε η κλίμακα του χάρτη, η απίστευτη μορφολογία του, οι απειράριθμες λεπτομέρειες σε όλα τα κομμάτια που τον αποτελούν. Δεκάδες χρωματιστά κρατίδια, κράτη και αυτοκρατορίες αναμένουν να τα διοικήσουμε. Η επιλογή μιας από τις αυτοκρατορίες της εποχής είναι φαινομενικά ο εύκολος δρόμος προς την κατάκτηση των πάντων. Αναλαμβάνοντας για παράδειγμα την εξουσία στην Maurya αρχίσαμε τον αγώνα μας με πολυάριθμα στρατεύματα, άφθονους πόρους για να διοχετεύσουμε στο εμπόριο και πολλούς αδύναμους γείτονες για να λεηλατήσουμε. Επιλέγοντας αντίθετα μια... τελειωμένη φυλή στα όρια του τότε γνωστού κόσμου γνωρίζουμε εξαρχής ότι η επέκταση μας θα είναι γεμάτη εμπόδια και δεν αποκλείεται να εγκαταλείψουμε σύντομα τον αγώνα.

Τα τρία είδη διακυβέρνησης (monarchies, republics, tribal) εμφανίζουν ισάριθμους δείκτες δυσκολίας και μας καλούν να διαχειριστούμε διαφορετικά προβλήματα. Οι πολιτικές ίντριγκες καταναλώνουν σεβαστό μέρος του χρόνου μας. Θέλουμε ο επικεφαλής του κράτους να είναι ο καλύτερος υποψήφιος για την θέση. Αν οι διεκδικητές της εξουσίας είναι... σαβούρα, κινούμε τα νήματα για να τους βγάλουμε από την μέση. Μπορούμε να δολοφονήσουμε, να δωροδοκήσουμε, να δυσφημήσουμε, να πράξουμε του κόσμου τις παρανομίες για να πετύχουμε τον στόχο μας. Οι χαρακτήρες και οι οικογένειές τους είναι τα πιόνια που μετακινούμε στις κατάλληλες θέσεις ή κάνουμε στην άκρη με διάφορα τεχνάσματα. Η μακιαβελική υφή του πολιτικού παιχνιδιού μας κρατά ευχάριστα απασχολημένους.

imperator rome 3

Το Imperator: Rome ξεχειλίζει από στατιστικά. Μια εγκυκλοπαίδεια στα πρότυπα των Total War και Civilization θα ήταν ιδανική για να ανατρέχουμε όποτε έχουμε κάποια απορία. Εντούτοις, το user interface του παιχνιδιού είναι πραγματικά υποδειγματικό και δεν αφήνει πολλά περιθώρια για λανθασμένους χειρισμούς επειδή δεν κατανοήσαμε ένα game mechanic. Οι δείκτες της δύναμης που συσσωρεύουμε και των συνεπειών που έχουν οι πράξεις μας στο κράτος είναι τοποθετημένοι στην κορυφή της οθόνης, σε περίοπτη θέση ώστε να τους ελέγχουμε διαρκώς. Το χάδι του κέρσορα μας ενημερώνει για τους παράγοντες που τους επηρεάζουν ώστε να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

Η διαχείριση των πάντων περνά από δώδεκα εικονίδια τα οποία δεν χρειάζεται να τα ελέγχουμε αδιάκοπα. Τα σημαντικά γεγονότα παρατάσσονται δίπλα τους υπό μορφή αλυσίδας εικονιδίων όπου πατάμε, μελετούμε τα προβλήματα και λαμβάνουμε τις αποφάσεις μας. Ένας στρατός που ξέμεινε από στρατηγό γιατί ο προηγούμενος τέζαρε, μια επανάσταση που ξέσπασε στα εδάφη μας, η δυσαρέσκεια του πληθυσμού που φουντώνει σε κάποια επαρχία, εμπορικές προτάσεις, ανεκμετάλλευτες εμπορικές οδοί, αξιωματούχοι με χαμηλή αφοσίωση στον ηγέτη μας, εφευρέσεις, προφητείες, ιδέες, νόμοι κ.ο.κ.

imperator rome 4

To εικονίδιο macro builder είναι μια φανταστική προσθήκη στο interface που επιταχύνει τα πράγματα. Αντί να πατάμε μια προς μια στις επαρχίες, αναζητώντας το κατάλληλο μέρος για να χτίσουμε κτίρια, να ρυθμίσουμε τις εισαγωγές, να χειραγωγήσουμε τον πληθυσμό και να επανδρώσουμε τις λεγεώνες μας, πάμε στο macro builder και εκτελούμε μαζικά όλα τα παραπάνω. Η βοήθεια του macro builder δεν μας απαλλάσσει σε καμία περίπτωση από την μελέτη χιλιάδων στατιστικών δεικτών που διαπερνούν όλα τα επίπεδα του κράτους μας. Το Imperator: Rome απευθύνεται κυρίως σε εμάς που θέλουμε να... ροκανίζουμε στατιστικά με τις ώρες και όχι σε ανυπόμονους users που διψούν για άμεση δράση.

Κυβερνώντας τις αψυχολόγητες μάζες
Η διαχείριση του πληθυσμού είναι συναρπαστική αν και δείχνει να κοντράρει την λογική σε ορισμένες περιπτώσεις. Για να εξασφαλίσουμε την σταθερότητα του κράτους πρέπει να κρατάμε ικανοποιημένους τους υπηκόους μας. Γουστάρουμε πολύ να μυούμε όλες τις κατακτημένες περιοχές στον πολιτισμό μας, ενσωματώνοντας ολοκληρωτικά τους πληθυσμούς. Είναι μια τακτική η οποία εξαλείφει τις αντιθέσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις, “τσιμεντάροντας” την ενότητα της αυτοκρατορίας. Το game mechanic της ταξικής μετακίνησης μας προβλημάτισε. Είναι παράλογο να ανεβάζουμε τους δούλους σε επίπεδο ελεύθερου πολίτη και να βλέπουμε την ευτυχία τους να μειώνεται κατακόρυφα.

Η εσωτερική μετανάστευση είναι ένα αποτελεσματικό όπλο για να αποφύγουμε τους λιμούς που θερίζουν τις περιοχές με υπερπληθυσμό. Το πρόβλημα του Pops mechanic είναι η αδράνειά του εν τη απουσία μας. Οι πληθυσμιακές μάζες μοιάζουν περισσότερο με ανδρείκελα που στέκονται ακίνητα σε μια βιτρίνα, ανίκανα να κινηθούν χωρίς την επέμβασή μας. Εκτός από την δυσαρέσκεια των νεοκατακτημένων περιοχών και τις περιστασιακές επαναστάσεις που φουντώνουν αν δεν την ελέγξουμε, οι υπήκοοι δεν μεταναστεύουν, δεν αλλάζουν τάξη.

Όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στην Ρώμη στο παιχνίδι, μας οδηγούν στην γενέτειρα των πολιτικών που ανακαλύψαμε στην Βόρεια Αφρική, στην περιοχή αυτομαλάκας (automalax)!

Η πίστη δεν κινεί μόνο βουνά αλλά και ολόκληρα έθνη προς την κατεύθυνση που ονειρευόμαστε. Γουστάρουμε το ότι η θεϊκή εύνοια στο παιχνίδι είναι εξαγοράσιμη με religious power και την κατευθύνουμε προς συγκεκριμένους τομείς της αυτοκρατορίας μας για αρκετούς μήνες. Η θρησκεία βοηθά τα μάλα και στην σταθεροποίηση του κράτους, μια βοήθεια που την έχουμε συχνά ανάγκη γιατί οι λεγεώνες μας δεν λένε να σταματήσουν να επιτίθενται. Το oratory power μας αρέσει ακόμα περισσότερο σαν πόρος της αυτοκρατορίας. Αντιπροσωπεύει την δύναμη του λόγου πάνω σε πολλές πτυχές της πραγματικότητας όπως είναι η διπλωματία και η επιρροή πάνω στις ανθρώπινες μάζες που διοικούμε. Γενικά μας αρέσει πολύ το σύστημα των τεσσάρων powers διότι η χρήση τους ανταποκρίνεται στους νόμους της πραγματικότητας.

Ο τεχνολογικός τομέας της αυτοκρατορίας μας ανεβάζει την διάθεση και μας σπρώχνει σε συναρπαστικές αποφάσεις. Τα άτομα που έχουν αναλάβει την ανακάλυψη νέων εφευρέσεων είναι τα καταλληλότερα ή μήπως τοποθετήσαμε άχρηστους ερευνητές με αποτέλεσμα να σέρνεται η τεχνολογική ανάπτυξη; Οι αρμόδιοι της έρευνας ανεβαίνουν και επίπεδα όσο δουλεύουν και παράγουν σταδιακά έναν, φαινομενικά ατελείωτο, αριθμό εφευρέσεων, από τις οποίες ξεδιαλέγουμε τις χρησιμότερες.

imperator rome 5

Στον διπλωματικό στίβο απολαμβάνουμε την εκπαίδευσή μας στην υψηλή τέχνη της... σκευωρίας. Η επίθεση σε ένα κράτος – υποψήφιο θύμα χωρίς λόγο (επειδή δεν κοιμηθήκαμε καλά το περασμένο βράδυ και... πιαστήκαμε ας πούμε) αποσταθεροποιεί το κράτος και πισωγυρίζει τα σχέδιά μας. Πάντοτε προηγείται η επέλαση των διπλωματών από εκείνη των στρατιωτών. Τους στέλνουμε για να δημιουργήσουν ένα casus belli, μια αιτία πολέμου, μια γελοία δικαιολογία για να επιτεθούμε. Την ολοκλήρωση της αποστολής τους ακολουθούν οι λεγεώνες που αναλαμβάνουν να κατακτήσουν την επαρχία που διεκδικούμε.

Ποιος άφησε λυτά τα σκυλιά του πολέμου;
Η θετική έκβαση του πολέμου πραγματοποιείται μόνο όταν μάθουμε καλά το ενδιαφέρον battle system. Η λογική του αγώνα σε ξηρά και θάλασσα επιβάλλει την προσεκτική σύνθεση των δυνάμεων και την ανάθεσή τους στους καλύτερους διοικητές. Μας αρέσει το ότι οι μονάδες παράγονται σε διαφορετικές περιοχές τις οποίες πρέπει να κατακτήσουμε και να λάβουμε υπόψη μας την μετακίνησή τους στον χάρτη. Η πλοήγηση σε αυτόν είναι άνετη και η μεγέθυνση με την σμίκρυνση μας επιτρέπουν να ελέγχουμε τις πληροφορίες με μεγάλη ταχύτητα και ακρίβεια.

imperator rome 6

Το Imperator: Rome προσεγγίζει ρεαλιστικά την σύνθεση των στρατευμάτων. Πολλές σπέσιαλ μονάδες σαν τους ελέφαντες και τις καμήλες παράγονται σε προκαθορισμένα εδάφη που πρέπει να περιέλθουν το συντομότερο στην αυτοκρατορία μας. Η παραγωγή τους προϋποθέτει και κάποια υλικά του στυλ “χωρίς άλογα, δεν παίζει να εκπαιδεύσουμε ιππείς”. Εμείς καθορίζουμε από ποιες και πόσες μονάδες θα απαρτίζεται μια λεγεώνα, μπορούμε να τις ενοποιήσουμε, να συμπτύξουμε τις μονάδες αν έχουν υποστεί μεγάλες απώλειες, να τις διαλύσουμε. Το χρησιμότερο εικονίδιο αποδείχτηκε η ενίσχυσή τους με νέες δυνάμεις. Δίνουμε την διαταγή να δημιουργηθούν ένα κάρο μονάδες σε όλη την έκταση του κράτους και περιμένουμε μέχρι να μαζευτούν στο μέρος της λεγεώνας που σκοπεύουμε να ενισχύσουμε.

Περιμέναμε μεγαλύτερη συμμετοχή στην έκβαση της μάχης διαμέσου της επιλογής των πολεμικών τακτικών. Οι λεγεώνες και οι στόλοι ακολουθούν την μια από τις διαθέσιμες πολεμικές τακτικές που τους αναθέσαμε. Αφού δεν βλέπουμε την τακτική του εχθρού πριν την μάχη, περιμέναμε να αλλάζει κατά την διάρκειά της ώστε να επηρεάζουμε άμεσα το αποτέλεσμα. Δυστυχώς δεν μπορούμε να την αλλάξουμε έτσι επιλέγουμε συνήθως εκείνη η οποία παρουσιάζει μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας με βάση την σύνθεση του στρατεύματος. Η εναλλακτική λύση είναι να μελετήσουμε την σύνθεση της εχθρικής στρατιάς και να προβλέψουμε την τακτική που θα ακολουθήσει, μια ενδιαφέρουσα κίνηση από τακτικής άποψης. Η διαδικασία των πολιορκιών στηρίζεται πολύ στην τύχη με τις φάσεις της πολιορκίας να εναλλάσσονται και τα ποσοστά να καθορίζουν αν η πλάστιγγα έγειρε υπέρ μας ή των πολιορκημένων. Χαιρόμαστε που μπορούμε να επισπεύσουμε την διαδικασία διατάζοντας γενική επίθεση στα εχθρικά τείχη, δεν μας αρέσει όμως όταν γεμίζουν οι τάφροι μιας πόλης με τα κουφάρια των λεγεωνάριων μας.

imperator rome 7

Η φθορά των στρατευμάτων, το attrition, είναι το εκνευριστικότερο σύστημα του Imperator: Rome, μια μόνιμη πηγή δυσαρέσκειας. Δημιουργούμε στρατούς δεκάδων χιλιάδων πολεμιστών δαπανώντας πολύ χρήμα, χρόνο και πληθυσμό. Τους διατάζουμε να σκεπάσουν σαν σμήνος ακρίδων το εχθρικό κράτος, σίγουροι για την νίκη λόγω υπεροπλίας. Ενώ προελαύνουμε στα εχθρικά εδάφη βλέπουμε μια νεκροκεφαλή στο εικονίδιο του στρατού και αναρωτιόμαστε τι δουλειά έχουν τα... SS στην αρχαιότητα. Αντιλαμβανόμαστε ότι η νεκροκεφαλή είναι το attrition, οι συνεχόμενες απώλειες του στρατού λόγω περιορισμένων προμηθειών.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, οι “ακρίδες” του “σμήνους” που εξαπολύσαμε αρχίζουν να πέφτουν η μια μετά την άλλη σαν τις... μύγες. Ένα στράτευμα των 20 χιλιάδων μειώνεται στο μισό με ταχύτητα αστραπής με αποτέλεσμα, ο ανίκητος στρατός εισβολής να γίνεται εύκολο θήραμα στην εχθρική αντεπίθεση. Δεχόμαστε να έχουμε σημαντικές απώλειες όταν εμπλεκόμαστε σε πολιορκία αλλά να θερίζονται οι λεγεώνες μας ενόσω κινούνται, μας τρελαίνει. Ρεαλιστικό game system, εντούτοις θα μπορούσε να απαλυνθεί για παράδειγμα με την προσθήκη μηχανισμού λεηλασιών των ντόπιων που θα είχε αρνητικές συνέπειες στο stability της περιοχής, τοπικές εξεγέρσεις κ.τ.λ.

imperator rome 8

Για ποια Total War μιλάμε, ο πόλεμος στο Imperator: Rome κυριολεκτικά μπορεί να τραβήξει για πάντα αν δεν θέσουμε τις προϋποθέσεις μας για ειρήνη. Σε πολλές περιπτώσεις αφανίσαμε το σύνολο του εχθρικού στρατού, παρακολουθώντας να ξεφυτρώνουν νέες μονάδες από τις κατακτημένες περιοχές. Το σύστημα της λευκής ειρήνης, της αυτόματης παύσης των εχθροπραξιών αν δεν πετύχουμε τους στόχους που θέσαμε για την εκστρατεία, είναι λίγο μπερδεμένο. Πολλές φορές μας εμφανίστηκε το μήνυμα απειλώντας μας με λευκή ειρήνη αλλά ο πόλεμος συνεχίστηκε για πολλά έτη χωρίς να γίνει τίποτα.

Προφανώς το A.I. θεωρεί ότι όσο υπάρχουν στρατεύματα μας σε εχθρικό έδαφος, ο στόχος της εκστρατείας βρίσκεται σε φάση διεκδίκησης, ασχέτως αν απέχει... 15 περιοχές από τις δυνάμεις μας. Παραδόξως, η σύναψη ειρήνης είναι η δυσκολότερη αποστολή του πολέμου. Αν δεν κατακτήσουμε συγκεκριμένες περιοχές και το σκορ μας δεν ξεπεράσει έναν αριθμό, δεν μπορούμε να επιβάλλουμε την ειρήνη και να απολαύσουμε τους καρπούς των κατακτήσεων μας. Θέλει μεγάλη προσοχή το που, πότε και με πόσες δυνάμεις επιτιθέμεθα, είναι μια πρόκληση που δημιουργεί εκνευρισμό αλλά μας κάνει να σκεπτόμαστε και προσεκτικότερα τις κινήσεις μας, ακριβώς σαν έναν αρχηγό αληθινού κράτους.

imperator rome 9

Σύγκρουση θετικών και αρνητικών
Ο μηχανισμός που καθορίζει τις εμπορικές συναλλαγές του Imperator: Rome είναι πολύ περίεργος, θα τον αποκαλούσαμε εξοργιστικό όσον αφορά τις εξαγωγές. Στον τομέα των εισαγωγών, εισάγουμε ελεύθερα όποια προϊόντα επιθυμούμε από τις χώρες με τις οποίες βρισκόμαστε σε καλή γειτονία, κοινώς δεν έχουμε εμπλακεί σε πόλεμο. Για να εξάγουμε τους πλεονασματικούς πόρους μας είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε πότε θα έρθουν τα γειτονικά κράτη για να τα ζητήσουν. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει με μεγάλη συχνότητα όταν κυβερνούμε πλούσιες χώρες και έτσι βλέπουμε με απόλαυση τα κέρδη από το εμπόριο να ανεβαίνουν κατακόρυφα.

Το loading time ενός saved game είναι σχετικά απαράδεκτο. Αν είναι να περιμένουμε 5 λεπτά για να “φορτωθεί” η πρόοδός μας τότε γιατί να μην αφήσουμε ανοικτό το PC και να πάμε για καφέ; Η αυτοκρατορία μας σαν οικονομική οντότητα μας προσέφερε περιορισμένες απολαύσεις. Τα εργαλεία που διαθέτουμε για να επηρεάσουμε την ροή του πλούτου δεν μας ικανοποιούν απόλυτα. Βρίσκουμε απαράδεκτο τον ισχνό αριθμό κτιρίων που μπορούμε να κατασκευάσουμε. Την εποχή εκείνη βρίσκονταν σε άνθηση όλοι οι τομείς της οικονομίας και εμείς περιοριζόμαστε στο να χτίζουμε marketplace και barracks. Η αυξομείωση των φόρων δεν ενδείκνυται καθόλου για πλουτισμό αφού κλονίζει το stability, μας αρέσει όμως το game mechanic του συναλλάγματος, της μετατροπής χρυσού σε έναν από τους πόρους του power και τούμπαλιν.

Επιχειρήσαμε να υπολογίσουμε πόσες ώρες θα μας πάρει για να ολοκληρώσουμε την κατάκτηση του κόσμου με ένα από τα δεκάδες διαθέσιμα έθνη αλλά δεν τα καταφέραμε γιατί το κομπιουτεράκι που εκτέλεσε τους υπολογισμούς, υπερφορτώθηκε και μας έμεινε στα χέρια! Πέραν της πλάκας, χρειάζονται δεκάδες ώρες μέχρι να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις ενός έθνους, είτε αυτό είναι τεράστιο σαν την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, είτε μοιάζει με κουτσουλιά γλάρου στην Ιρλανδία.

imperator rome 10

Για την πλήρη κατανόηση των game mechanics μόνο και τις σχέσεις ανάμεσα στον πληθυσμό, στους νόμους, στην θρησκεία και σε πολλές ακόμα πολιτισμικές πτυχές, χρειαζόμαστε πάνω από δέκα ώρες. Το Imperator: Rome μας έδωσε την αίσθηση ότι είναι το πιο χρονοβόρο Grand Strategy της Paradox και αυτή είναι μια πολύ θετική διαπίστωση. Θα προτιμούσαμε να απουσίαζε η ημερομηνία υποχρεωτικού τερματισμού, παρότι οι εκατονταετηρίδες που έχουμε στην διάθεσή μας επαρκούν για να πραγματοποιήσουμε τα (περισσότερα) όνειρά μας. Δεν νοείται να μπαίνει φρένο στην εξάπλωση την εποχή που ανεβαίνει στον αυτοκρατορικό θρόνο ο διασημότερος ίσως Imperator όλων. Μια παράταση μέχρι την πτώση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας επιβάλλεται το συντομότερο.

Η πρόσβαση στο multiplayer μακελειό προϋποθέτει την δημιουργία λογαριασμού στην ιστοσελίδα της Paradox και πολυάριθμη φιλική παρέα που ασχολείται ενεργά με το παιχνίδι. Η αναζήτηση παρτίδων δημιουργημένων από αγνώστους users αποβαίνει συνήθως άκαρπη οπότε, ή έχουμε ήδη παρέα για να ασχοληθούμε ή ξεκινάμε μια παρτίδα, την αφήνουμε “ανοιχτή για το κοινό” και περιμένουμε να μπουν άλλοι στην πορεία. Μια παρτίδα θα εξελιχτεί εκ των πραγμάτων σε πολλές ώρες συνεπώς οι ανταγωνιστές μας μπορούν να μπαίνουν και να βγαίνουν όποτε τους καπνίσει. Στα εγκαταλελειμμένα factions επεμβαίνει το A.I. και αναλαμβάνει να τα διαχειριστεί μόλις... ορφανέψουν. Μας συναρπάζει αφάνταστα το ότι μπορούν να συμμετάσχουν τόσοι users όσα είναι και τα εκατοντάδες factions. Λογικά ένα τέτοιο συμβάν θα γονάτιζε τους servers αλλά και μόνο η δυνατότητά του αρκεί για να μας εξιτάρει.

http://www.youtube.com/watch?v=HKT33VqyeVI

Το Rome: Total War ευθύνεται κυρίως για τις τεράστιες προσδοκίες που έχουμε όποτε πιάνουμε στα χέρια μας Strategy με θέμα την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η επίδειξη μυριάδων λεγεωνάριων σε τεράστια πεδία μάχης είναι η νόρμα που έχουμε στο μυαλό μας διοικώντας μια ρωμαϊκή λεγεώνα. Το Imperator: Rome εναρμονίζεται με την μινιμαλιστική οπτική των παιχνιδιών της Paradox και απεικονίζει τα στρατεύματά μας σε μικρογραφία, η οποία εκτελεί μια ποικιλία ρεαλιστικών animations εν καιρώ προέλασης και μάχης. Με αρκετή μεγέθυνση μπορούμε να απολαύσουμε όλες τις λεπτομέρειες του εξοπλισμού που διακρίνουν τους στρατιώτες.

Ο ανάγλυφος χάρτης προσφέρει πολλά τοπία με ιδιαιτερότητες οι οποίες επηρεάζουν την κίνηση των στρατών, χαρίζοντας ρεαλισμό στην προέλαση. Το πλήθος των εικονιδίων, των στατιστικών και των περίτεχνων εικόνων που συνοδεύουν τα τυχαία ιστορικά events κάθονται καλά στα “πεινασμένα” μάτια μας. Οι εκστρατείες μας συνοδεύονται από ένα πραγματικό κοντσέρτο υπέροχων instrumental κομματιών ενώ τα βογγητά και οι κλαγγές των ηχητικών εφέ περνούν απαρατήρητα.

imperator rome 11

Ρωμαϊκή ειρήνη σε εσάς
Το Imperator: Rome ασκεί ακατανίκητη γοητεία στον έμπειρο χρήστη των Strategy. Ταυτόχρονα είναι αρκετά προσβάσιμο στον άπειρο χρήστη που έχει την υπομονή και την θέληση να το μάθει. Είναι η χαρά του κατακτητή, σπρώχνοντας με όλα τα game mechanics του προς έναν αδιάκοπο πόλεμο. Ενσωματώνει τον στατιστικό καταρράκτη που έχουμε αγαπήσει στα games της Paradox, ένα φανταστικό επιχειρησιακό χάρτη και ένα σύστημα χειρισμού πολύ άνετο.

Η ελληνικότητα που το διαπερνά είναι συγκλονιστική και μέγιστο κίνητρο για να το προσθέσουμε στην συλλογή μας. Πολλοί χαρακτήρες έχουν ελληνικά ονόματα, το δωδεκάθεο έχει την τιμητική του παρότι “φοράει λατινική περιβολή”, οι φράσεις Ελλήνων φιλοσόφων μας εμπνέουν στο “φόρτωμα” και τα greeklish δίνουν και παίρνουν. Ενώ διαθέτει πολλές αρετές και είναι αρκετά εθιστικό για να παίζουμε μέχρι να κυρτώσει η πλάτη μας από την εξάντληση, οι δημιουργοί του αντιμετωπίζουν πολλές πτυχές με επιφανειακό τρόπο. Έτσι δεν μπορέσαμε να το αγαπήσουμε όσο τα Europa Universalis και Hearts of Iron.

Θετικά:
- Μεγάλη ποικιλία από factions
- Τεράστιος αριθμός επιλογών για παραμετροποίηση του έθνους μας
- Πολλά υποσχόμενο Multiplayer
- Εύρυθμος χειρισμός
- Συναρπαστική ιστορική περίοδος με έντονο ελληνικό στοιχείο
- Ασύλληπτος αριθμός στατιστικών προς κατανάλωση
- Έξυπνο battle system
- Ελάχιστα κτίρια προς κατασκευή

Αρνητικά:
- Λείπουν οι επιλογές κυριαρχίας χωρίς την χρήση πολεμικών μέσων
- Η εκστρατεία ολοκληρώνεται πρόωρα
- Το A.I. δείχνει να αποπροσανατολίζεται ενίοτε
- Πρόβλημα με τις εμπορικές συναλλαγές
- Χρονοβόρο “φόρτωμα”

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
Ήχος: 6.5
Gameplay: 7.5
Σενάριο: 6
Αντοχή: 9
Γενικά: 7.5

Δράση, στατιστικά και πληθώρα διαχειριστικών επιλογών σε μια ικανοποιητική αναπαράσταση του αρχαίου κόσμου.

Γιάννης Μοσχονάς

1 month ago
Samurai Shodown 1 month ago

Η ματωμένη λεπίδα των Σαμουράι θα κόψει το νήμα της ζωής. 

Η ιαπωνική εταιρεία ανάπτυξης SNK Corporation συμπλήρωσε πέρσι τα 40 χρόνια ζωής. Δεν ήταν μια ομαλή, εύκολη ζωή αλλά μια χρονική πορεία γεμάτη σκαμπανεβάσματα με μεγάλες επιτυχίες, αποτυχίες, χρεοκοπίες, εξαγορές και όλες τις περιπέτειες που αντιμετωπίζουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Παρά τις δυσκολίες και τις αποτυχίες, η SNK βρίσκεται πολύ ψηλά στην εκτίμησή μας διότι μας μάγεψε με μια σειρά εκπληκτικών Arcade που παίξαμε στα “ουφάδικα” αλλά και στην σπιτική κονσόλα της, το Neo Geo.

Η μεγάλη αγάπη μας για τα Shoot ‘Em Ups της SNK, ειδικά το φανταστικό Aero Fighters, δεν σημαίνει ότι δεν απολαύσαμε εξίσου και τα Fighting που δημιούργησε και άφησαν εποχή. Μεταξύ τους βρίσκεται το Samurai Shodown, ένα φαντασμαγορικό Fighting με έντονο ιαπωνικό άρωμα το οποίο εξελίχθηκε σε πολύ επικερδές franchise. Το φετινό Samurai Shodown είναι ο 11ος απόγονος του πρωτότυπου και μόλις εμφανίστηκε, αρπάξαμε την ευκαιρία να αφήσουμε και εμείς το σημάδι μας στην βίαιη ιστορική περίοδο που αναπαριστά.

samurai shodown 1

Η Οδός των Σαμουράι θα γίνει κτήμα μας
Διαβάζοντας το κείμενο της ιστορίας του Samurai Shodown που συνοδεύει την εισαγωγή κάθε playable χαρακτήρα στην σφαγή του Story mode, διαπιστώνουμε πως, χρονικά, είναι sequel του Samurai Shodown V και prequel του πρωτότυπου. Το σενάριο αφηγείται με ελάχιστες λεπτομέρειες μια εποχή μεγάλων αναταραχών στην φεουδαρχική Ιαπωνία και μιλάει στην συνέχεια για την θέση των ηρώων και ηρωίδων στα τεκταινόμενα. Η περιγραφή των χαρακτήρων μας βοηθά να καταλάβουμε τους λόγους που τους σπρώχνουν στον αγώνα, λόγους που είναι ξεχωριστοί για τον καθένα. Κάποιοι παίρνουν τα όπλα κατ’ εντολή των κρατικών λειτουργών, άλλοι κυριαρχούνται από την απληστία και αναζητούν πλιάτσικο και μερικοί έχουν σαν κίνητρο τον έρωτα.

Τα εισαγωγικά κείμενα, το κείμενο του φινάλε, οι κουβέντες των πολεμιστών στην έναρξη και το τέλος των αγώνων, μας αποκαλύπτουν πάρα πολλά για την προσωπικότητά τους. Δεν λείπουν και οι “κενές” προσωπικότητες όπως ο Earthquake, εντούτοις όλοι έχουν για αφετηρία ποικίλες πτυχές της κοινωνίας και βασανίζονται σκληρά και, πολλές φορές, αναίτια. Η γνώση της ψυχοσύνθεσης των χαρακτήρων είναι ένα ευχάριστο γαρνίρισμα και τίποτα άλλο, όπως και το σενάριο. Είναι δεδομένο ότι και οι 16 ήρωες και ηρωίδες θα δεχτούν τις εντολές του χειριστηρίου μας τουλάχιστον για ένα πέρασμα του Story mode. Το αν θα κολλήσουμε με κάποιον, οδηγώντας τον στα υπόλοιπα modes, εξαρτάται από τις τεχνικές και τα animations του.

http://www.youtube.com/watch?v=_oE7d2KPo1k

Ο Haohmaru είναι η ασφαλής λύση, ένας εμβληματικός σαμουράι γεννημένος για να πετσοκόβει τους εχθρούς με την katana του. Τον οδηγήσαμε με μεγάλη χαρά σε απανωτές νίκες και “βαρεθήκαμε” να ανοίγουμε στους αντιπάλους αμέτρητες πληγές με κοφτά, αστραπιαία χτυπήματα. Ο Ukyo είναι ότι κοντινότερο στον θρυλικό τυφλό σαμουράι Zatoichi έχουμε χειριστεί. Η τάση του να μην κοιτάζει ευθέως τον αντίπαλο σαν να τον απαξιώνει, δείχνει ανωτερότητα και απόλυτη πίστη στις δυνάμεις του. Ο Ukyo μας είναι πολύ συμπαθής λόγω του ότι είναι διανοούμενος, αγαπητός στις γυναίκες, πιστός στην αγαπημένη του και χτυπημένος από ασθένεια, είναι η επιτομή του τραγικού ήρωα.

Συμπαθήσαμε πολύ τους χαρακτήρες που συντροφεύονται από ζώα. Η Nakoruru είναι τρομερά χαριτωμένη και η παρουσία του πιστού της γερακιού την καθιστά ακόμα πιο αγαπητή. Ο Galford με το χάσκυ του μας διασκέδασε πολύ. Ο αριθμός των χτυπημάτων και το damage δεν ταυτίζονται συνήθως. Ο Yoshitora μοιάζει με κινούμενη οπλοθήκη, κουβαλώντας επτά σπαθιά. Τα πολλαπλά του χτυπήματα περιμέναμε να σαρώνουν ότι πετύχουν αλλά το τεράστιο combo που κάνουν δεν έχει μεγάλη απόδοση. Στον αντίποδα, τα πολλαπλά χτυπήματα της Charlotte είναι σκέτη μηχανή του κιμά, ξεσκίζουν health bars για πλάκα.

samurai shodown 2

Τα επίπεδα δυσκολίας έχουν όσα “σκαλοπάτια” χρειάζονται για να είναι προσβάσιμο το περιεχόμενο σε όλους μας. Από το πολύ εύκολο μέχρι το πολύ δύσκολο επίπεδο, οι αγώνες προσαρμόζονται στους στόχους και τα “θέλω” μας. Θέλουμε να βγάλουμε εύκολα την πληθώρα των trophies, να καταναλώσουμε το περιεχόμενο του παιχνιδιού γρήγορα για να προχωρήσουμε στο επόμενο έπος που μας περιμένει να το εγκαταστήσουμε; Επιλέγουμε το ευκολότερο επίπεδο και σαρώνουμε στρατιές αντιπάλων σαν αγριόχορτα. Έχουμε άφθονο χρόνο και επιθυμούμε να κατακτήσουμε με το ξίφος μας κάθε νίκη; Το δυσκολότερο επίπεδο διαμορφώνει τον κάθε αγώνα σαν μια σκληρή δοκιμασία των αντανακλαστικών και των νοητικών μας ικανοτήτων.

Το δίκιο μας το παίρνουμε με αίμα
Το Samurai Shodown ενδέχεται να ξεγελάσει τους αμύητους με τους ποταμούς αίματος που πετάγονται κάθε φορά που το ατσάλι μιας λεπίδας βρίσκει σάρκα. Ίσως να νομίζουν ότι οι αγώνες είναι μια εύκολη υπόθεση που αποτελεί πρόσχημα για περισσότερη αιματοχυσία. Στην πραγματικότητα, το gameplay είναι κατασκευασμένο για έξυπνους και πολύ προσεκτικούς users. Στεκόμαστε πάντοτε απέναντι σε έναν αντίπαλο που πρέπει να διαβάσουμε προσεκτικά προτού του πάρουμε το... σκαλπ. Η κατά μέτωπο επίθεση και το button mashing θα μας οδηγήσουν σε γρήγορη ήττα.

samurai shodown 3

Μαθαίνουμε τα τέσσερα είδη επιθέσεων (light, medium, heavy, kick) και την κατάλληλη στιγμή για να τα χρησιμοποιούμε. Για παράδειγμα, η heavy attack είναι εντυπωσιακή και συρρικνώνει ταχύτατα την health bar του αντιπάλου αλλά εκτελείται με αργό ρυθμό και, πιθανό μπλοκάρισμα της, μας αφήνει ευάλωτους σε άμεση αντεπίθεση. Διαπιστώνουμε ότι το μπλοκάρισμα και η αποφυγή των εχθρικών επιθέσεων απαιτεί σωστά υπολογισμένο timing για να εκτελεστεί. Ένα δευτερόλεπτο κακού υπολογισμού της ενεργοποίησης του dodge αρκεί για να νιώσουμε την πλήρη ισχύ της εχθρικής επίθεσης. Επίσης, αν δεν διαβάσουμε το εχθρικό animation και μπλοκάρουμε μεσαίο χτύπημα ενώ ο αντίπαλος στοχεύει τα πόδια μας, βλέπουμε τον χαρακτήρα μας να ματώνει από το πλήγμα.

Οι μαγικές λέξεις που θα μας οδηγήσουν στην νίκη αναφέρθηκαν ήδη, το “διάβασμα των εχθρικών animations”. Ένα από τα σπουδαιότερα game mechanics που αξιοποιήσαμε είναι το disarming που απαιτεί αυστηρότατο συγχρονισμό των κινήσεων μας, όπως όλες οι τεχνικές. Αν το πετύχουμε, ο εχθρός χάνει το όπλο από τα χέρια του και, μερικές στιγμές αργότερα, το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Οι μαχητές του Samurai Shodown διαθέτουν φανταστικές τεχνικές αλλά, με γυμνά χέρια αδυνατούν να κοντράρουν την θανάσιμη μεγαλοπρέπεια του μετάλλου. Το πετσόκομμα ενός εχθρού που έχει χάσει το όπλο του είναι μια ξεχωριστή απόλαυση που δοκιμάζουμε στις συγκρούσεις.

samurai shodown 4

Εκτός από τις τεχνικές αφοπλισμού που εκτελούνται κατόπιν γεμίσματος της rage bar, υπάρχουν και οι αφοπλισμοί που ακολουθούν την διασταύρωση των όπλων, ένα game mechanic που θυμόμαστε πολύ καλά από το πρωτότυπο Samurai Shodown. Ο συντονισμός του ίδιου τύπου επίθεσης φέρνει τους αντιπάλους σε απόσταση αναπνοής με τα όπλα να τρίβονται μεταξύ τους. Η μάχη της θέλησης που ακολουθεί εκτελείται με άγριο button mushing και μας βρίσκει σχεδόν πάντα νικητές. Το όπλο του εχθρού πετάγεται στο πάτωμα και εμείς βάζουμε το σώμα μας μπροστά του, εμποδίζοντας τον εχθρό να το ανακτήσει.

Οι πρωταγωνιστές του Samurai Shodown δεν είναι προικισμένοι με ένα κατεβατό από κινήσεις που πρέπει να απομνημονεύσουμε. Ακολουθώντας σπαρτιάτικη λιτότητα, οι τεχνικές τους είναι λιγοστές, εύκολα εκτελέσιμες και, το κυριότερο, εκτελούνται με τον ίδιο συνδυασμό κατευθύνσεων και κουμπιών για όλους. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ανάγκη να διαβάζουμε τις κινήσεις του εκάστοτε χαρακτήρα που επιλέγουμε. Αρκεί να εκτελέσουμε τα προσφιλή μας ημικύκλια του μοχλού προς όλες τις κατευθύνσεις, πατώντας μια προς μια τις επιθέσεις για να δούμε αν το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί, αν το χτύπημα που υλοποιήθηκε από τις οδηγίες μας φέρνει καλά αποτελέσματα.

Το πάντρεμα του παλιού με το νέο είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία αλλά το Samurai Shodown την έφερε εις πέρας με επιτυχία.

Η ευκολία του χειρισμού επεκτείνεται και στην αφρόκρεμα των τεχνικών μας, τις special και super special κινήσεις. Τα πάντα έχουν κατανεμηθεί στα shoulder και trigger buttons ούτως ώστε, με ένα και μόνο button να κάνουμε dodge και να ενεργοποιούμε όλες τις ειδικές τεχνικές. Ο χαρακτήρας που χειριζόμαστε, δέχεται χτυπήματα αλλά ποτέ δεν τα αποδέχεται, τουλάχιστον αυτό μας δείχνει το γέμισμα της rage bar του. Εδώ το παιχνίδι μας αφήνει ελεύθερους να αποφασίσουμε την χρήση της. Η rage bar μπορεί να ενεργοποιηθεί από την πρώτη στιγμή που αρχίζει να γεμίζει ή να περιμένουμε μέχρι να γεμίσει ολοκληρωτικά. Αν αποσκοπούμε σε άμεση ικανοποίηση ή φέραμε τον αντίπαλο σε μειονεκτική θέση και θέλουμε να συνεχίσουμε την σφαγή, την ενεργοποιούμε, του χιμάμε και απολαμβάνουμε ένα απίθανο σκηνικό. Τα πάντα κοκκινίζουν καθώς ο πολεμιστής μας πετάγεται σφαίρα στον εχθρό, του χώνει ένα αστραπιαίο χτύπημα, απομακρύνεται με στυλ και βλέπουμε στο φόντο τον αντίπαλο να αποβάλλει αίμα σαν ποτιστήρι.

Δεν είναι απαραίτητο να εξαντλήσουμε την συσσωρευμένη οργή μας στο εύκολο “fatality” που περιγράψαμε. Υπό το καθεστώς της οργής, ο μαχητής ισχυροποιεί τις υπάρχουσες τεχνικές του και αφοπλίζει τον εχθρό με μια εντυπωσιακή κίνηση. Το υπέρτατο special move που διαθέτουμε δεν είναι όμως η ευθεία επίθεση με το rage meter ενεργοποιημένο αλλά μια κίνηση που θέλει κάμποσες επιδέξιες στροφές του μοχλού για να ενεργοποιηθεί. Το απόλυτο special move διαφέρει από μαχητή σε μαχητή και παλέψαμε σκληρά για να το απολαύσουμε σε όλες τις πιθανές παραλλαγές του. Είναι μια “κίνηση ματ”, ο γρηγορότερος δρόμος του εχθρού προς την κόλαση, εκτός και αν κατορθώσει να την αποφύγει ή αποκρούσει. Τότε μένουμε ανυπεράσπιστοι, χάνοντας την δυνατότητα αποφυγής και μπλοκαρίσματος για μερικά δευτερόλεπτα, με συνέπεια να γίνουμε μαύροι από τις φάπες.

samurai shodown 5

Θα ξεμοντάρουμε τα κορμιά σας
Τα modes του Samurai Shodown μπορούν να διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον μας για μπόλικες ώρες. Το Story mode μας αραδιάζει 7 τυχαίους αντιπάλους για να πετσοκόψουμε, ένα προκαθορισμένο χαρακτήρα που θεωρείται προφανώς η Νέμεσης του δικού μας και το τελικό boss. Το Tutorial μας μαθαίνει όλα τα game mechanics που θα μας επιτρέψουν να απολαύσουμε το Samurai Shodown. Στο Battle mode ακονίζουμε τις πολεμικές μας δεξιότητες σε μια σειρά από αγώνες με αυστηρούς κανόνες, πλην του Versus. Θεωρούμε ότι το Gauntlet είναι η μεγαλύτερη πρόκληση, ένας αγώνας μέχρι θανάτου ενάντια σε όλους τους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Εκεί, το παραμικρό λάθος κοστίζει ακριβά και το εύκολο επίπεδο δυσκολίας δεν μας θωρακίζει από την ήττα.

Το Dojo mode είναι ένα ασύγχρονο online mode που μας τοποθετεί απέναντι σε δεκάδες αντιπάλους – φαντάσματα των users ανά τον κόσμο. Η απόκτηση του δικού μας ghost προϋποθέτει άγριες ranked μάχες μέχρι το φάντασμά μας να μάθει αρκετές κινήσεις για να μπορεί να υλοποιηθεί. Όταν αυτό συμβεί, το κάνουμε upload και το εξαπολύουμε σαν αγριόσκυλο ενάντια σε άγνωστους users, αφήνοντας το ψηφιακό μας αποτύπωμα με τον καλύτερο τρόπο. Το κίνητρο μας είναι απλό, η θέαση του ghost μας επιτρέπει να παρατηρήσουμε αποστασιοποιημένοι τον τρόπο παιχνιδιού μας και να τον βελτιώσουμε στην συνέχεια. Στο Dojo mode επιλέγουμε μεμονωμένα ghosts για να δοκιμάσουμε τις ικανότητές μας ή μια ορδή από αντιπάλους στο Ironman Challenge.

samurai shodown 6

Το άλμα στον online στίβο είναι μια δύσκολη απόφαση διότι εκεί περιμένουν οι μεγαλύτερες προκλήσεις. Το Team VS. mode παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Το μοίρασμα σε ομάδες, η γνώση ότι οι συμπολεμιστές βασίζονται πάνω μας για να φέρουμε ή να εξασφαλίσουμε την νίκη, η βαθμολογική αγωνία, η ένταση που δημιουργείται όταν κάποιος δεν αποδίδει όσο πρέπει, αυτά είναι τα στοιχεία που το καθιστούν συναρπαστικό. Οι υπόλοιπες επιλογές μας φέρνουν αντιμέτωπους με τυχαίους users ανά τον κόσμο. Θέλουμε να τους νικήσουμε για να δούμε το όνομα μας να φιγουράρει στα leaderboards αλλά είναι τρομακτικά δύσκολο αν δεν έχουμε γίνει εξπέρ στο παιχνίδι.

Λατρεύουμε την γιαπωνέζικη ζωγραφική και την γενικότερη αισθητική προσέγγιση του κόσμου από τους Ασιάτες φίλους μας. Το Samurai Shodown στρατολογεί την αγαπημένη τεχνική του cel – shading για να μεταφέρει την απαράμιλλη ομορφιά της ιαπωνικής τέχνης στις οθόνες μας. Τα μοντέλα των χαρακτήρων μοιάζουν με ζωντανεμένα αγάλματα, με τις σωματικές λεπτομέρειες να έχουν σκαλιστεί προσεκτικά και τις παραδοσιακές ενδυμασίες να εκπέμπουν μοναδικότητα. Το φόντο είναι πανέμορφο, γεμάτο χρώματα και ενδιαφέροντα animations από ζωάκια, πειρατές, δέντρα και άλλα κινούμενα μέρη του σκηνικού που του χαρίζουν ζωντάνια.

http://www.youtube.com/watch?v=FNG65on7KEM

Τα 60 frames κυμαίνονται σε σταθερό επίπεδο καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Αγαπήσαμε πραγματικά το motion blur πολλών χτυπημάτων που μεταδίδει οπτικά την τρομακτική ένταση του πλήγματος στον εχθρό και εντυπωσιαστήκαμε από την κινηματογραφική ομορφιά των super special moves. Η αραιότητα των πολυγώνων θα έπρεπε να απουσιάζει από Video Game νέας γενιάς και δείχνει ότι οι δημιουργοί του δεν εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τις δυνατότητες της Unreal Engine 4. Συγχωρούμε τις οπτικές ατέλειες επειδή ικανοποιηθήκαμε τα μάλα από την υπερβολική σπλατεριά.

Η μουσική επένδυση εξελίχθηκε στο δυνατότερο όπλο του Samurai Shodown στην προσπάθεια να μας απορροφήσει στο σύμπαν του. Παραδοσιακή ιαπωνική μουσική ξεχύνεται από τα ηχεία της τηλεόρασης την ώρα που πέφτουν βροχή οι σπαθιές. Ακούγοντας τις νότες, ταξιδεύουμε υποσυνείδητα στην Άπω Ανατολή και βρισκόμαστε μέσα σε παραδοσιακά σπίτια με ψάθινες σκεπές και συρόμενη επίπλωση. Το ιαπωνικό voice acting συνδυάζεται άψογα με την εμφάνιση των χαρακτήρων και αμφιταλαντεύεται μεταξύ σοβαρότητας και χιούμορ. Οι φωνές των voice actors βοηθούνται από την ακουστική της ιαπωνικής γλώσσας και σημαδεύουν την κάθε λέξη με απίστευτο πάθος. Αρκετές λέξεις τους μοιάζουν με ελληνικές και εκεί εισέρχεται ο χαβαλές στην υπόθεση. Ο χαρακτήρας μας φώναζε κάτι σαν “χάσου”, ο εχθρός απαντούσε με ένα “μακάκα” και κάπου εκεί ακούσαμε και μια λέξη που έμοιαζε ύποπτα με “σκατό”. Είναι άραγε παράξενο το ότι ξεραθήκαμε στα γέλια στην συνέχεια;

samurai shodown 7

Ο παλιός είναι Θεός
Το Samurai Shodown είναι ο υπέρτατος φόρος τιμής σε ένα πολυετές franchise και στην δημιουργό εταιρεία και ταυτόχρονα, μια πετυχημένη απόπειρα εκμοντερνισμού της σειράς. Ευχάριστα συναισθήματα μας πλημμυρίζουν οδηγώντας στην μάχη τους θρυλικούς μαχητές του gaming παρελθόντος μας όπως ο Haohmaru και ο Hanzo Hattori. Το gameplay έχει διατηρήσει τα συστατικά του πρωτότυπου και ο χειρισμός το καθιστά προσβάσιμο σε όλους.

Ο συνδυασμός αντανακλαστικών και σκέψης που επιβάλλει η κάθε νίκη μας βελτιώνει στο πέρασμα του χρόνου. Το υψηλό επίπεδο πρόκλησης και το βάθος του combat system εξουδετερώνουν όποιο παράπονο θα δημιουργούσε ένα roster με μόλις 16 πολεμιστές. Το ταλέντο των σχεδιαστών του το μετέτρεψε στο πιο όμορφο παιχνίδι της σειράς, ένα αισθητικό κέρασμα που δεν χορταίνουμε να το απολαμβάνουμε. Η διάρκειά των 10 περίπου ωρών για να σαρώσουμε το Story mode με όλους τους μαχητές είναι η προθέρμανση που οδηγεί στα υπόλοιπα modes.

Θετικά:
- Καλαίσθητα γραφικά
- Υπέροχα battle animations
- Πολύπλοκο, old school battle system
- Πετυχημένο voice acting
- Ποικιλία από modes
- Άφθονο splatter

Αρνητικά:
- Αραιότητα των πολυγώνων στο περιβάλλον
- Μικρή διάρκεια

Βαθμολογία
Γραφικά: 8
Ήχος: 7.5
Gameplay: 8
Σενάριο: 6.5
Αντοχή: 6
Γενικά: 7.8

Το Samurai Shodown επιστρέφει πανίσχυρο μετά την δεκαετή του “νάρκη”.

Γιάννης Μοσχονάς

The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel II 1 month ago

Έφηβοι στην δίνη του Εμφυλίου Πολέμου.

Ένα μικρόβιο μας κατατρώει μέρα και νύχτα όλους εμάς τους οπαδούς των JRPGs, το μικρόβιο της ζήλιας. Οι φίλτατοι Γιαπωνέζοι έχουν πάντοτε προτεραιότητα στην απόλαυση όλων των τίτλων του είδους, τα καταναλώνουν χρόνια ολόκληρα προτού βρεθεί κάποιος... χριστιανός για να τα μεταφέρει στους αγγλόφωνους gamers. Η σειρά The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel έχει αποτελέσει αντικείμενο λατρείας για τους Ιάπωνες gamers εδώ και μια πενταετία ενώ εμείς την απολαμβάνουμε μόλις τώρα.

Αισθανόμαστε βαθιά ευγνωμοσύνη προς τις Marvelous! και NIS America οι οποίες φρόντισαν να μεταφέρουν τους δύο τίτλους της σειράς στα αγγλικά. Το τρίτο Trails of Cold Steel αναμένεται να μας έρθει μέσα στον Σεπτέμβρη και την τετραλογία να ολοκληρώνεται μέσα στο ερχόμενο έτος. Με νωπές ακόμα τις όμορφες αναμνήσεις από το The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel, εξορμήσαμε στο Trails of Cold Steel II με μεγάλο κέφι.

the legend of heroes trails of cold steel II 1

Ταξιδιώτες στην Erebonian Empire
Η λογική της μέγιστης απόλαυσης επιτάσσει ότι, το Trails of Cold Steel II δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι η πρώτη μας επαφή με την σειρά. Έχοντας στις μνημονικές μας αποθήκες την εκπληκτική περιπέτεια του πρωτότυπου, νιώθουμε μεγάλη οικειότητα με το νέο περιεχόμενο και άμεση σύνδεση με τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες. Δεν λέμε, χρήσιμη είναι η ανασκόπηση της ιστορίας που διαθέτουμε στην ενότητα backstory του κεντρικού μενού αλλά δεν συγκρίνεται με τις προσωπικές μας εμπειρίες από τα περασμένα γεγονότα.

Εκτός από το backstory, το παιχνίδι μας μπάζει στις αναμνήσεις του ήρωα παρατάσσοντας μια σειρά ξεθωριασμένων φωτογραφιών που σκαλίζουν το παρελθόν του. Η θέαση τους δεν μας λέει τίποτα αν δεν έχουμε “ζήσει” τα γεγονότα ενώ, στην αντίθετη περίπτωση, κουνάμε το κεφάλι μας με ικανοποίηση σκεπτόμενοι τις αναμνήσεις. Το νήμα της αφήγησης ξετυλίγεται ακριβώς από το τέλος του Trails of Cold Steel και μας προσκαλεί να αναλάβουμε και πάλι την τύχη του Rean Shwarzer και των καταπληκτικών συμμαθητών του. Προσπαθούμε να επανασυνδεθούμε με τους φίλους μας και να αποφασίσουμε ποιο ρόλο θα παίξουμε στον Εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των αυτοκρατορικών δυνάμεων και των στρατευμάτων που έχουν συγκεντρώσει οι ευγενείς. Η μετακίνηση στους τεράστιους χάρτες με τις πολλαπλές διακλαδώσεις γίνεται με πολλούς και ευχάριστους τρόπους. Ο αγαπημένος μας εξακολουθεί να είναι το fast travel, δεν είναι λίγες όμως οι φορές που προτιμήσαμε την ιππασία ή την μηχανή για να γεφυρώσουμε γρήγορα τις αποστάσεις.

http://www.youtube.com/watch?v=hobMEWcVrzQ

Η ανάληψη της διοίκησης του πανίσχυρου αερόπλοιου Courageous υπήρξε η κρίσιμη καμπή της περιπέτειας. Η απόκτηση μιας βάσης επιχειρήσεων, διαθέτουσα τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για να αναβαθμίζουμε εξοπλισμό, να αγοράζουμε αντικείμενα και να προπονούμε χαρακτήρες, μειώνει δραματικά τις ατελείωτες εξορμήσεις μας στα καταστήματα των πόλεων. Η δομή του παιχνιδιού χωρίζεται σε θεματικές ενότητες με την βασική αποστολή, την story mission, η οποία προωθεί το σενάριο και τις δευτερεύουσες που τις ολοκληρώνουμε με ευχαρίστηση για να μαζέψουμε άφθονα αντικείμενα και experience points.

Οι σεναριογράφοι του Trails of Cold Steel II πρέπει να είναι εργασιομανείς. Έγραψαν έναν αστρονομικό αριθμό διαλόγων και τους μοίρασαν σε όλους τους χαρακτήρες που συναντούμε στην Erebonian Empire. Βίος και Πολιτεία ο κάθε κάτοικος της αυτοκρατορίας, περιμένει σιωπηρά στην γωνία του να τον πλησιάσουμε και να ανοίξουμε κουβέντα με το X. Μιλώντας με όλους βυθιζόμαστε απόλυτα στην ιστορία της περιοχής και ερχόμαστε πολύ κοντά στους χαρακτήρες. Το συναισθηματικό μας δέσιμο με αυτούς είναι εύκολη υπόθεση γιατί όλοι τους είναι χαριτωμένοι και μας μαγεύουν με την τσαχπινιά τους. Η μαυρίλα, η κατάθλιψη, το κακό, η διαστροφή σπανίως έχουν θέση στην υπόθεση και, όταν εμφανίζονται, εξαϋλώνονται προτού προλάβουν να μας επηρεάσουν. Το ζάχαρο μας έφτασε μέχρι το ταβάνι βλέποντας τα πειράγματα μεταξύ των συμμαθητών, τις συμπεριφορές των θηλυκών, την σεξουαλική ένταση ανάμεσα τους, την αθωότητα που επιδεικνύουν. Η ιστορία είναι άριστη, ολοκληρωμένη και ξεχειλίζει από χιούμορ και ηθικές αξίες, μας κάνει να αισθανόμαστε τους ήρωες της σαν οικογένεια πλέον.

the legend of heroes trails of cold steel II 2

Ένας πόλεμος που αλλάζει αδιάκοπα μορφή
Η αγάπη μας για τον κόσμο του Trails of Cold Steel II και τους κατοίκους του δημιούργησε την ανάγκη να φτιάξουμε μια δική μας γωνία σε αυτόν. Για να το κατορθώσουμε πρέπει να προστατέψουμε τους συμπολεμιστές μας και να ξεκάνουμε λεγεώνες από τερατώδη εμπόδια. Τότε μπαίνει σε λειτουργία το battle system του Trails of Cold Steel II. Μιλάμε για ένα battle system άγριο, ευφυές, πολυεπίπεδο, με την ιδανικότερη κλιμάκωση που μπορεί να πετύχει ένα JRPG. Στις πρώτες ώρες νιώθουμε σαν στο σπίτι μας, εφαρμόζοντας όσα μάθαμε στο πρωτότυπο. Χρήση arts και crafts, εναλλαγή βασικής τετράδας και βοηθητικής δυάδας όταν χρειάζεται, αναζήτηση του βέλτιστου εξοπλισμού και των orbs.

Η ιστορία μας σπρώχνει από περιπέτεια σε περιπέτεια και διαπιστώνουμε με έκπληξη ολοένα και περισσότερα νέα στοιχεία να προστίθενται στις διαθέσιμες τακτικές. Το overdrive είναι κορυφαία προσθήκη του battle system. Χτυπώντας αλύπητα τα τέρατα, ο δείκτης του “γεμίζει”, το ενεργοποιούμε και το ζεύγος χαρακτήρων που το έπραξε, αποκτά αυτόματα προβάδισμα τριών γύρων. Στην διάρκειά τους κάνουμε... αίσχη, εξαπολύουμε arts χωρίς time limit, οι επιθέσεις μας τσακίζουν την ισορροπία των εχθρών (το υπέροχο game mechanic του unbalance) και η επιτιθέμενη δυάδα γεμίζει τις βασικές μπάρες της. Στην πορεία τα overdrive γίνονται δύο και το μακελειό εντείνεται.

the legend of heroes trails of cold steel II 3

Τα link attacks έχουν τρεις διαβαθμίσεις, με την τελευταία να μας συναρπάζει περισσότερο από καθετί. Η burst επίθεση διατάζει την τετράδα μας να χτυπήσει ταυτόχρονα τους αντιπάλους με τις συμβατικές τους επιθέσεις. Τους βάζουμε στην μέση και αρχίζει το βρωμόξυλο, το οποίο καταλήγει σε σημαντική μείωση των εχθρικών health points και, συχνά πυκνά, σε ολοκληρωτικό αφανισμό των εχθρών.

Ο πολλαπλασιασμός των s – crafts (νέα s - crafts ξεπετάγονται μόλις οι ήρωες εκπληρώσουν κάποιες προϋποθέσεις) μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Δεν υπάρχει συναρπαστικότερη επίθεση στο παιχνίδι από τα s – crafts. Κάθε μα κάθε φορά που εξαπολύουμε ένα από αυτά στις εχθρικές ομάδες ή bosses, σηκώνουμε τα χέρια στον ουρανό σαν προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και παρακαλούμε τον Κύριο να κατακάψει τους εχθρούς μας. Μισό λεπτό αργότερα η παράκληση υλοποιείται επί της οθόνης. Φωτιά βρέχει από τον ουρανό, από γαλαξιακά κανόνια εκτός πλανήτη, από μαγικές φαρέτρες, από συστάδα πύργων, από υπερφυσικές κλωτσιές. Τα s – crafts είναι η επιτομή της απόλαυσης, οι επιθέσεις που μας κάνουν να νιώσουμε τι εστί υπερδύναμη.

the legend of heroes trails of cold steel II 4

Παίρνοντας όλα τα παραπάνω game mechanics και συνδυάζοντάς τα οι μάχες μετατρέπονται σε αριστουργήματα τακτικής σκέψης, με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου οι εχθροί είναι πολύ κατώτερου level. Εναλλάσσουμε συνέχεια τους χαρακτήρες μας ώστε να καλύπτουν ικανοποιητικά και τα τέσσερα είδη επιθέσεων. Δεν έχουμε καμία όρεξη να κάνουμε μηδαμινό damage σε ένα ον που δεν χαμπαριάζει από thrust επιθέσεις αλλά σπάει σαν κρυστάλλινο βάζο με τα crush attacks. Τους εξοπλίζουμε με τα καλύτερα master quartz και orbs ώστε να ανταποκρίνονται στους ρόλους που επιλέξαμε για εκείνους. Για παράδειγμα, ο αγαπητός μας healer, ο μικρός Elliott, είναι εξοπλισμένος με τα καλύτερα healing arts και το master quartz που μεγιστοποιεί την αποτελεσματικότητά τους.

Η λίστα των αγαπημένων μας Video Game χαρακτήρων δεν είναι μεγάλη, αρχίζει να μεγαλώνει επικίνδυνα όμως με τα Trails of Cold Steel.

Φροντίζουμε να είναι πάντα γεμάτες οι τρεις βασικές μπάρες, τα όπλα και τα quartz slots να είναι πλήρως αναβαθμισμένα, οι πολεμιστές μας να είναι εξοπλισμένοι με τα κορυφαία arts. Εντός της μάχης, η σειρά με την οποία μαχόμαστε, η φύση των εχθρών και πολλές μικρολεπτομέρειες λαμβάνονται υπόψη. Ένας λανθασμένος υπολογισμός, η ενεργοποίηση μιας επίθεσης σε λάθος χρόνο, ένα στραβοπάτημα αρκεί για να χάσουμε την μάχη και να αποχωρήσουμε κακήν κακώς.

Το Trails of Cold Steel II είναι φιλεύσπλαχνο και μας προτείνει τότε να ξαναδοκιμάσουμε την τύχη μας, ρίχνοντας προσωρινά την δυναμικότητα των εχθρών αλλά πρόκειται για μια λύση που δεν μας αρέσει. Προτιμούμε να μάθουμε καλύτερα τα game mechanics, να ενδυναμώσουμε τους ήρωες και τις ηρωίδες και να ξαναπροσπαθήσουμε. Ο αδιάκοπος εμπλουτισμός του battle system με νέες δυνατότητες, μας αναγκάζει να βελτιωνόμαστε συνέχεια, νιώθοντας ακριβώς σαν τους χαρακτήρες μας που διασχίζουν βήμα προς βήμα τις κακοτοπιές της ενηλικίωσης.

the legend of heroes trails of cold steel II 5

Φέρτε μας τέρατα για να τα σκίσουμε
Το Trails of Cold Steel II δεν μας σπρώχνει στο grinding, μας αφήνει ελεύθερους να συντρίψουμε με τους δικούς μας ρυθμούς τα πολυάριθμα τέρατα που βόσκουν σε όλη την Erebonia. Σαρώνοντας μια περιοχή ενώ έχουμε ανέβει σε πολύ υψηλό level αντιλαμβανόμαστε ότι τα exp δεν δικαιολογούν τον χρόνο που θα χάσουμε στην μάχη, άσε δε που τα τέρατα φεύγουν τρομοκρατημένα μόλις τα πλησιάσουμε. Το μοναδικό κίνητρο για να πολεμήσουμε σε εκκαθαρισμένες περιοχές είναι η συσσώρευση πολύτιμων sepith και το πλήρες γέμισμα της cp μπάρας ώστε να είμαστε έτοιμοι για τις ζόρικες μάχες.

Τα random buffs είναι ταυτόχρονα ευλογία και κατάρα σε όλες τις μάχες, ανάλογα με το ποιος τα δέχεται και πότε. Η προσοχή μας στην μάχη εστιάζεται μόνιμα στην αριστερή μπάρα όπου καταγράφεται η σειρά με την οποία θα ενεργήσουν οι πολεμιστές. Εκεί μαθαίνουμε γρήγορα τα σύμβολα που αντιστοιχούν στα random buffs και σχεδιάζουμε την στρατηγική μας. Τα zero arts είναι ένα φανταστικό buff που συνοδεύεται πάντοτε από την άμεση εξαπόλυση του ισχυρότερου art μας στην εχθρική ομάδα. Το critical buff ταιριάζει γάντι με τα δυνατότερα crafts που διαθέτουμε καθώς ενισχύει τρομακτικά το damage τους. Το γέλιο που ρίχνουμε όταν μας τυχαίνουν τα σπάνια vanish και deathblow buffs είναι πηγαίο και ευνόητο, βλέποντας έναν αντίπαλο με full health bar να εξαφανίζεται χωρίς να αφήνει ίχνη.

the legend of heroes trails of cold steel II 6

Τα buffs που ενισχύουν τις τρεις βασικές μπάρες (hp, ep, cp) μας έσωσαν την ζωή σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Οι δακρυγόνοι αδένες των ματιών μας ενεργοποιούνται αυτόματα όποτε τα ευεργετικά buffs που περιγράψαμε, μοιράζονται στους εχθρούς. Ο τροχός της τύχης στο παιχνίδι σκορπίζει τα δώρα του σε δίκαιους και αδίκους με την ίδια συχνότητα. Όταν ένα boss, με εκατοντάδες χιλιάδες health points, ήταν έτοιμο να παραδώσει... πνεύμα μετά από αρκετά λεπτά σκληρής προσπάθειας, έλαβε health buff και γέμισε στο μισό την σχετική μπάρα, φτάσαμε πολύ κοντά στο να καρφώσουμε το χειριστήριο στην οθόνη σαν τόμαχωκ.

Και οι Transformers συμμετέχουν στον αγώνα
Πήραμε μια πολύ μικρή γεύση από τα mech battles στο πρωτότυπο Trails of Cold Steel και τώρα έχουμε την ευκαιρία να τα απολαύσουμε σε όλη τους την μεγαλοπρέπεια. Ο Valimar είναι η απόλυτη πολεμική μηχανή, ένα τεράστιο γυαλιστερό mech που τίθεται στην διάθεσή μας για να διαλύσουμε τα εχθρικά mechs και τα πανίσχυρα άρματα που παρατάσσονται εναντίον μας. Η μάχη με τον Valimar είναι τρομερά συναρπαστική εξαιτίας του μεγέθους των αντιπάλων, των συντριπτικών χτυπημάτων που ανταλλάσσονται και των αστρονομικών ποσών ενέργειας που διαθέτουμε. Δεν μας ξεγέλασε το μέγεθος και η ισχύς του Valimar που συναγωνίζονται εκείνη του Optimus Prime των Transformers, οι μάχες του κερδίζονται κατόπιν άφθονης στρατηγικής σκέψης.

the legend of heroes trails of cold steel II 7

Πρώτα ανακαλύπτουμε τα αδύνατα σημεία των εχθρών τα οποία τους προκαλούν ανισορροπία και τα κοπανάμε αλύπητα. Στην συνέχεια, βλέπουμε ποια skills προξενούν το μεγαλύτερο damage, διαβάζουμε την γλώσσα του σώματός τους και αμυνόμαστε στον γύρο που τα εξαπολύουν, ελαχιστοποιώντας το damage. Το τρίτο στρώμα των τακτικών μας είναι η αξιοποίηση και εναλλαγή των μελών της ομάδας που συνδέονται με τον Valimar. Ο Elliot εξελίχθηκε στον αγαπημένο μας συνεργάτη στα mech battles γιατί το ένα από τα δύο skills του ανανεώνει αδιάκοπα το health του Valimar. Οι υπόλοιποι συναγωνιστές μας έρχονται στο προσκήνιο όταν ανακαλύπτουμε πως ο αντίπαλος είναι ευάλωτος στο στοιχείο που κυριαρχεί στα skills τους.

Ο Valimar δεν είναι μια στάσιμη πολεμική μηχανή, αντίθετα εξελίσσεται παράλληλα με την ομάδα μας και δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς καθώς οι αντίπαλοι γίνονται ολοένα και ισχυρότεροι. Ενσωματώνοντας την “δοσμένη στην τέχνη της” γλύπτρια Clara στο πλήρωμά μας, αποκτούμε πρόσβαση στα ειδικά EX orbs που συνθέτονται από κανονικά orbs και τα κολλάμε στην πανοπλία του Valimar. Αμέσως ο ασημένιος ιππότης γίνεται δυνατότερος και ανθεκτικότερος, ικανός να φέρει εις πέρας τις επικίνδυνες αποστολές του. Η ανάπτυξη του πανίσχυρου mech συνεχίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή και ανανεώνει το ενδιαφέρον μας για τα mech battles.

the legend of heroes trails of cold steel II 8

Σε απρόβλεπτα σημεία του αγώνα σταθήκαμε μπροστά σε πελώρια τέρατα, κολοσσούς τους οποίους δεν μας υποχρεώνει κανείς να αντιμετωπίσουμε για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Τα πλάσματα αυτά που ονομάζονται Cryptids μας έφεραν απευθείας στο νου τα Weapons των Final Fantasy. Την πρώτη φορά που συγκρουστήκαμε μαζί τους, το Cryptid σκούπισε το πάτωμα με τα κορμιά των πολεμιστών μας. Τα εκατοντάδες χιλιάδες hit points τους, το απίστευτο defense και τα δολοφονικά skills τους μας υποχρέωσαν σε τακτική υποχώρηση και επανασχεδιασμό της στρατηγικής μας. Τα Cryptids αποτελούν μια φανταστική πρόκληση, εφάμιλλη των ισχυρότερων bosses. Μας ανάγκασαν να κατανοήσουμε όλες τις παραμέτρους του εκπληκτικού battle system και να μάθουμε να αξιοποιούμε τα πάντα την κατάλληλη στιγμή. Η εξόντωσή τους μας χάρισε τα πανίσχυρα lost arts που χρησιμοποιήσαμε με επιτυχία στην συνέχεια. Είναι τόσο ισχυρά που η χρήση τους αδειάζει μονομιάς την ep bar αλλά αξίζουν με το παραπάνω την θυσία.

Καταρρακτώδες περιεχόμενο
Η τάση της Nihom Falcom να ενσωματώνει στα ports της εκπληκτικής της σειράς όλα τα διαθέσιμα DLC χωρίς επιπλέον κόστος, μας αρέσει πάρα πολύ. Από το πουθενά γεμίζουμε τις αποθήκες μας με άφθονο sepith από τα επτά elements για να δομήσουμε τα ισχυρότερα quartz. Επίσης το inventory μας ξεχείλισε από συστατικά μαγειρικής, healing items και μια σοβαρή ποικιλία κοστουμιών για να αλλάξουμε την εμφάνιση των χαρακτήρων. Μεταμορφώνοντας τους άντρες της παρέας σε αγγέλους, τις γυναίκες σε νεράιδες, βάζοντας τους γυαλιά και χαριτωμένα πλάσματα να κρέμονται από τα μπράτσα τους, η πανίσχυρη ομάδα μας ομόρφυνε σημαντικά.

the legend of heroes trails of cold steel II 9

Τα bonding events επανέρχονται δριμύτερα σαν προαιρετικές δραστηριότητες. Φυσικά δαπανούμε όλα τα bonding points χωρίς δεύτερη σκέψη αφού επηρεάζουν σφόδρα τον αριθμό και την ποιότητα των combat links ανάμεσα στους χαρακτήρες. Δευτερευόντως, μας αρέσουν τα σκηνικά που περιγράφονται σε αυτά, είναι γεμάτα χιούμορ και προσφέρουν μεγαλύτερη κατανόηση στα κίνητρα των μελών της ομάδας.

Ανάμεσα στις μάχες, στα διαβάσματα κειμένων και στο κουβεντολόι, οι ήρωες μας έχουν την ευκαιρία να ασχοληθούν και με παράπλευρες ή, καλύτερα, εξωσχολικές δραστηριότητες. Τις βαφτίζουμε εξωσχολικές διότι, ενώ η στρατιωτική μας ακαδημία έχει περιέλθει σε αχρηστία εξαιτίας του Εμφυλίου πολέμου, εμείς βαθμολογούμαστε κανονικότατα μετά την ολοκλήρωση των quests που αναλαμβάνουμε. Το γεγονός φαντάζει λίγο ξεκάρφωτο αλλά μας δωρίζει μπόλικο χρήμα και σπέσιαλ αντικείμενα συνεπώς το αποδεχόμαστε.

Το ψάρεμα είναι μια εξωσχολική εμπειρία που βασίζεται στο λυσσαλέο πάτημα των buttons που μας υποδεικνύονται επί της οθόνης, έως ότου τερματίσουμε μια μπάρα και ένα ψάρι πέσει στην αγκαλιά μας. Έχει φάση αφού, εκτός από την δύναμη του αντίχειρα, μας υποχρεώνει να εστιάσουμε στο σχεδιάγραμμα των buttons, προβλέποντας το επόμενο που θα πατήσουμε. Το snowboarding μας εξαπολύει σε μια ειδικά διαμορφωμένη, χιονισμένη πλαγιά και μας προκαλεί να αποφεύγουμε τα εμπόδια, διατηρώντας την απαραίτητη ταχύτητα για να τερματίσουμε εντός του χρονικού ορίου. Η εν λόγω παράπλευρη δραστηριότητα είναι αρκετά διασκεδαστική αλλά, οι ελλείψεις της σε μανούβρες, πίστες και ακροβατικά, μας κάνουν να την βάλουμε γρήγορα στην μπάντα.

http://www.youtube.com/watch?v=uHzyMk3TSiU

Το Trails of Cold Steel II αντιστέκεται σθεναρά στην επίδραση του χρόνου και καταστρέφει με άνεση την καθημερινή μας ρουτίνα. Μετά από σκληρές μάχες και δυνατά σκηνικά κατορθώσαμε να ενώσουμε και πάλι την θρυλική Class VII στην οποία ανήκουν οι playable ήρωες και ηρωίδες μας. Βλέποντας το κοντέρ του παιχνιδιού να έχει καταγράψει 35 περίπου ώρες, πιστέψαμε πως κινούμαστε γοργά προς την τελική μάχη και τον τερματισμό. Με έκπληξη και περίσσεια ευχαρίστηση διαπιστώσαμε ότι η περιπέτειά μας μόλις άρχισε να κορυφώνεται, οδηγώντας μας από σύγκρουση σε σύγκρουση έως ότου ξεκαθαριστεί ο ρόλος μας στον πόλεμο που μαίνεται τριγύρω. Εκείνη την στιγμή σκεφτήκαμε πως μας περίμεναν δεκάδες ώρες αγώνα ακόμα και το Trails of Cold Steel II μας επιβεβαίωσε με τις 60 – 70 ώρες διάρκεια, χωρίς να υπολογίσουμε το New Game+, τον τερματισμό στο μέγιστο επίπεδο δυσκολίας και την απόκτηση όλων των trophies.

Ο οπτικός τομέας του Trails of Cold Steel II είναι αγκαλιασμένος από την μετριότητα. Η λεπτομέρεια, η ανάλυση των μοντέλων των χαρακτήρων και τα 60 fps στα οποία επιχειρεί να “κλειδώσει” η περιπέτεια δεν μπορούν να καλύψουν την αραιότητα των πολυγώνων σε όλες τις τοποθεσίες και αρκετά τραγικά animations. Στην καρδιά των μαχών, τα animations και τα special effects καλύπτουν με το παραπάνω τις ανάγκες μας, ειδικά εκείνα των s – breaks. Τα εντυπωσιακά cut – scenes μας μεταδίδουν το μεγαλείο του αγώνα που μαίνεται στην Erebonia και χαιρόμαστε ιδιαίτερα με την συχνότητά τους.

the legend of heroes trails of cold steel II 10

Επιλέξαμε τις φωνές των Ιαπώνων voice actors και δεν απογοητευτήκαμε από το πάθος που εκφράζουν και την χροιά που δίνουν στον καθένα εκ των χαρακτήρων. Το voice acting δεν περιλαμβάνεται σε όλους τους διαλόγους αλλά η παρουσία του είναι πολύ έντονη, ακόμα και στο πεδίο της μάχης. Highlight του συστήματος οι ξεκάρφωτες συνομιλίες των χαρακτήρων εν ώρα περιήγησης στον χάρτη. Η μουσική που συνοδεύει τους αγώνες μας δίνει ρυθμό σε κάθε επιχείρηση και έχει την απαιτούμενη επικότητα, αρχίζει όμως γρήγορα να μας κουράζει, δεδομένου του τεράστιου αριθμού συγκρούσεων.

Μεθώντας από διασκέδαση
Το The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel II μας έφερε από σπόντα στον νου την λατρεμένη σειρά των Yakuza και συγκεκριμένα, τα πρόσφατα remakes. Ξεχειλίζει από cut – scenes και διαλόγους με ουσία χωρίς να μας κουράζει ποτέ. Διαθέτει ένα τέλειο battle system βασισμένο στην τακτική σκέψη και όχι στον θρίαμβο της ωμής δύναμης. Έχει αρκετούς περισπασμούς για να αποσπάσει το μυαλό μας από το σενάριο και τις μάχες. Αποτελεί πιστό port από παλαιότερες πλατφόρμες, η περιπλάνηση στον κόσμο του ακολουθείται από μεγάλες ανταμοιβές και η απορρόφηση σε αυτόν είναι δεδομένη και όχι επιλογή. Μην σας ξεγελάει η βαθμολόγησή του, το Trails of Cold Steel II παίρνει δέκα στον τομέα διασκέδαση.

Θετικά:
- Αισιόδοξη ιστορία με πολλούς χαρακτήρες που αναλύονται μεθοδικά
- Αδιάκοπα εξελισσόμενο combat system, βασισμένο στην στρατηγική σκέψη
- Δράση και αλληλεπίδραση με το περιβάλλον μας απορροφούν εύκολα

Αρνητικά:
- Η ακριβής μεταφορά από παλαιότερες πλατφόρμες συνεπάγεται αρκετά προβλήματα σε γραφικά και animations
- Οι παράπλευρες δραστηριότητες γίνονται γρήγορα κουραστικές
- Η μουσική αρχίζει να ενοχλεί μετά τις πρώτες χίλιες φορές που την ακούμε

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
Ήχος: 7
Gameplay: 8.5
Σενάριο: 8
Αντοχή: 9
Γενικά: 7.8

Η πρώτη επιλογή για όσους αναζητούν ένα καλό JRPG.

Γιάννης Μοσχονάς

Notification