Το Σάββατο χάσαμε την γιαγιά μας σε ηλικία 103 ετών. Ήταν πλέον η ώρα της να φύγει. Παρόλα αυτά, η απώλειά της εξακολουθεί να είναι μεγάλη.

Σπαρτιάτισσα σε όλα της, δυνατή γυναίκα, με θέληση για ζωή. Δεν ήταν συγγενής εξ αίματος με τη δική μου οικογένεια, μια απλή γειτόνισσα, αλλά αφού οι κανονικοί μας παππούδες είχαν προ πολλού φύγει για τα χωριά, ανέλαβε το ρόλο η ίδια και στάθηκε επάξια σαν κανονική γιαγιά μας. Όταν δεν μπορούσα να βρω αλλού παρηγοριά, η γιαγιά ήξερε πώς να με χειριστεί. Οι ιστορίες της ζωής της περνάνε ακόμη από το μυαλό μου, ειδικά τώρα.

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν θα ήθελα να έχουν όλοι έναν τέτοιο άνθρωπο στη ζωή τους. Παρόλο που θα ήταν μια εμπειρία ζωής και θα μάθαιναν πολλά, ο χαμός ενός τέτοιου ανθρώπου αφήνει μεγάλο κενό. Τη θυμάμαι να λέει ότι δεν ήθελε να τη ρίξει στο κρεβάτι η ηλικία της, αλλά δυστυχώς το τελευταίο εξάμηνο δεν είχε τη δυνατότητα να σταθεί όρθια.

Αν και νιώθω ανακούφιση που πλέον δεν ταλαιπωρείται, εξακολουθώ να είμαι βαθύτατα λυπημένος που ξέρω ότι πλέον δε θα μπορέσω να την ξαναδώ. Μόνο το γεγονός ότι ήταν εκεί και μπορούσα να την επισκεφθώ, ακόμη κι αν δεν με αναγνώριζε, ήταν μεγάλη παρηγοριά για μένα. Δυστυχώς, είναι το τέλος μιας εποχής.

Διαβάστε περισσότερα...

Notification