Featured
Γιάννης Μοσχονάς

Γιάννης Μοσχονάς (Blood King)
Experience: 4661 (439 points to next level)

 
600
1 week ago
Trine 4:The Nightmare Prince 1 week ago

Ο μαγεμένος πρίγκηπας και το Τρίο... Μουρλάρα!

Το μακρινό 2005 ήταν η πρώτη φορά που αντικρίσαμε το λογότυπο της Frozenbyte σε game επί της οθόνης μας. Το Shadowgrounds και το sequel του δεν ανήκουν στα αγαπημένα μας games όλων των εποχών, περάσαμε εντούτοις κάποιες ώρες θερίζοντας εχθρούς στους διαδρόμους τους. Η σοβαρή πρόοδος για την φινλανδική εταιρεία ανάπτυξης προέκυψε το 2009 με το Trine. To χιούμορ, ο παραμυθένιος κόσμος, οι ξεκαρδιστικοί χαρακτήρες και το gameplay που μας θύμισε ένδοξα παραδείγματα του μακρινού παρελθόντος (The Lost Vikings) μας έκανε να το ερωτευθούμε.

Ερχόμαστε μια δεκαετία αργότερα να παίξουμε το τρίτο sequel του πρωτότυπου, το Trine 4: The Nightmare Prince. Λέγεται ότι η πρώτη εντύπωση είναι και η σωστότερη. Με το “καλημέρα”, το Trine 4 μας αποκαλύφθηκε ως κλωνοποιημένος απόγονος των πρώτων δύο τίτλων της σειράς. Οι μικρές αλλαγές εδώ και εκεί απλά διανθίζουν την δοκιμασμένη συνταγή που τόσο μας αρέσει.

trine 4 the nightmare prince 1

Ο χαζός πρίγκιπας του σκότους
Αναρωτιόμαστε τι είδους εγκλήματα διέπραξε στην ζωή του ο Prince Selius, το αφελές πλάσμα που καλούμαστε να διασώσουμε στο Trine 4. Ο τίτλος ευγενείας από μόνος του παραπέμπει συνήθως σε εγκληματική προσωπικότητα στον αληθινό κόσμο, εδώ όμως έχουμε καταδυθεί σε παραμύθι. Ο Selius μοιάζει πιο χαζός και από το κουνουπίδι συνεπώς είναι ένα αθώο θύμα των προσωπικών του δαιμόνων. Επειδή ακριβώς βρισκόμαστε σε παραμύθι, ο Selius αδυνατεί να τρέξει στον πλησιέστερο ψυχίατρο για μια γενναία δόση ψυχοφαρμάκων, δεν έχει... τρελογιατρούς το Trine.

Έτσι, τα ψυχολογικά του, εκμεταλλευόμενα τις περιορισμένες μαγικές του ικανότητες, μεταμορφώνονται σε τέρατα και επιτίθενται στον κόσμο του Trine. Ολόκληρες περιοχές βυθίζονται στο σκοτάδι και τα φιλήσυχα πλάσματα που τις κατοικούν τα έχουν βρει σκούρα. Η προσφυγή στους μόνιμους προστάτες του Trine ήταν αναπόφευκτη. Ο πολεμιστής Pontius, η κλέφτρα Zoya και ο μέγας μάγος Amadeus ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους για να σταματήσουν την επέλαση του κακού και να επαναφέρουν τον τρελαμένο πρίγκιπα στα συγκαλά του.

http://www.youtube.com/watch?v=GrQO0QUAf3s

Εμείς οι (Μεγάλοι) Παλιοί γνωρίζουμε ήδη την συνταγή του Trine έχοντας τερματίσει όλα τα περασμένα games της σειράς. Οι τρεις ήρωες είναι επιφορτισμένοι με την εξολόθρευση ενός σεβαστού αριθμών τεράτων που επιχειρούν να ανακόψουν την πορεία τους. Τα εχθρικά πλάσματα δεν περιφέρονται ελεύθερα στα levels αλλά εμφανίζονται σε προκαθορισμένες περιοχές. Άξαφνα η οθόνη στην οποία βαδίζουμε ανέμελοι, απομονώνεται από αδιαπέραστο φράγμα σχηματίζοντας μια κλειστή αρένα και τα εξαγριωμένα κτήνη κάνουν την εμφάνισή τους με ξεγυμνωμένα δόντια. Έχοντας αποκλειστεί σε ένα αόρατο κλουβί γεμάτο θηρία, υποχρεωνόμαστε να επιστρατεύσουμε όλες τις δεξιότητες των χαρακτήρων μας για να επικρατήσουμε.

Ο Pontius, παρότι αργοκίνητος, θερίζει με το ξίφος του τις σάρκες των τεράτων την ώρα που η πολύτιμη ασπίδα του μπλοκάρει τα εχθρικά βλήματα. Η ευέλικτη Zoya μοιράζει βέλη με στοιχειακές ιδιότητες. Οι κοκκινωποί εχθροί τρώνε τα παγωμένα βέλη της και συντρίβονται, οι γαλάζιοι κομματιάζονται από τα φλεγόμενα βέλη. Αν ο χώρος διαθέτει κρίκους, η επιδέξια κλέφτρα γαντζώνεται με το σχοινί της πάνω τους και αρχίζει τα ακροβατικά σαν θηλυκός Ταρζάν. Ο Amadeus είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης στις μάχες. Τον χρησιμοποιούμε μόνο για να αναστήσουμε τους δύο πεσόντες συντρόφους του, τοποθετώντας τον πάνω από τα φαντάσματα τους.

trine 4 the nightmare prince 2

Στο Co – Op η λειτουργία του αλλάζει και από αναπληρωματικός, παίζει στην βασική ομάδα. Οι δύο damage dealers χαρακτήρες εξολοθρεύουν τους στόχους και ο Amadeus τους καλύπτει με τα αντικείμενα που υλοποιεί. Το ξεκλείδωμα της οριζόντιας ή κάθετης βίαιας ρίψης των αντικειμένων του μας επιτρέπει να λιώσουμε σαν μυρμήγκια τους εχθρούς πετώντας μια σιδερόμπαλα από ψηλά. Εναλλακτικά τους τσακίζουμε σαν κορύνες του μπόουλινγκ εκσφενδονίζοντας την σε ευθεία γραμμή.

Οι πρώτες μάχες που δίνουμε είναι εξαιρετικά εύκολες και η δυσκολία τους κλιμακώνεται ανά level. Στις προχωρημένες περιοχές τα τέρατα προστατεύονται από ενεργειακά πεδία, κουλουριάζονται σε φλεγόμενες μπάλες και πέφτουν πάνω μας, κάνουν ότι είναι δυνατό για να μας δυσκολέψουν την ζωή. Φυσικά δεν πρόκειται να τους το επιτρέψουμε. Απαντούμε εξολοθρεύοντας τους δημιουργούς των ενεργειακών πεδίων, αποφεύγουμε με γρήγορες κινήσεις τις επιθέσεις των εχθρών και τους σαρώνουμε την στιγμή που επανέρχονται σε τρωτή μορφή. Οι λιγοστές παραλλαγές των κοινών εχθρών (αράχνες, λύκοι, τοξότες) μας υπενθυμίζουν ότι το κέντρο βάρους του gameplay είναι οι γρίφοι και το Platform, όχι οι μάχες.

trine 4 the nightmare prince 3

Σύντομα εμείς νιώθουμε ανίκητοι, πιστεύουμε ότι αυτά τα σαπάκια ήταν το καλύτερο που μπορεί να κάνει το Trine 4 για να μας σταματήσει. Τότε εμφανίζονται τα bosses. Ο αριθμός τους είναι μικρός, σχεδόν ασήμαντος αλλά η επικινδυνότητα τους είναι τεράστια, αν το επιτρέψουμε. Το πρώτο μάθημα που μας έδωσαν είναι ότι δεν τους επιτιθέμεθα κατά μέτωπο προτού μάθουμε τις τακτικές τους. Τα bosses έχουν ένα τυπικό, μια ιεροτελεστία που ακολουθούν κατά γράμμα. Τηλεμεταφέρονται, κινούνται πέρα δώθε, εκτοξεύουν του κόσμου τα βλήματα, πέφτουν πάνω μας για να μας εμβολίσουν. Παρατηρώντας τους, ανακαλύπτουμε τις στιγμές που είναι τρωτά, αποφεύγουμε τις επιθέσεις και το κυριότερο, βλέπουμε αν υπάρχουν αντικείμενα στον χώρο που μπορούν να μας βοηθήσουν. Οι εχθροί ποικίλλουν στην εμφάνιση, στην κίνηση και στις επιθέσεις τους προσφέροντας ένα μέτριο αλλά εύχρηστο battle system.

Αρκεί η απόλαυση της συντριβής ενός εχθρού για να ασχοληθούμε με τις μάχες; Ασφαλώς όχι, έχουμε σοβαρότερο κίνητρο που ονομάζεται experience points. Η ηρωική μας τριάδα τα έχει ανάγκη για να ποτίσει τα ισάριθμα skill trees. Τα skills που ξεκλειδώνουμε είναι ελάχιστα αλλά απολύτως απαραίτητα για την πρόοδό μας. Η απόκτησή τους είναι προγραμματισμένη να γίνεται ακριβώς την στιγμή που θα μας χρειαστούν για πρώτη φορά σε γρίφο. Έτσι απαλλασσόμαστε από την διαδικασία του πιθανού grinding που θα προέκυπτε σε άλλη περίπτωση.

trine 4 the nightmare prince 4

Τα απολύτως αναγκαία skills είναι κατά την γνώμη μας εκείνα που πολλαπλασιάζουν τα αντικείμενα του Amadeus, τα σχοινιά της Zoya και το μαγικό σχοινί της τελευταίας που αφαιρεί το βάρος από ότι ακουμπήσει. Εκτός από τα experience points υπάρχει και ένας δεύτερος πόρος, τα ροζ φιαλίδια που ανακαλύπτουμε σε μεγάλες ποσότητες στα μυστικά δωμάτια των levels. Τα ξοδεύουμε για να αγοράσουμε τα λιγοστά skills που τα χρειάζονται, δεν είναι απαραίτητα αλλά μπορούν να διευκολύνουν την πορεία μας.

Το νέο Trine είναι ένας τεράστιος Κήπος της Εδέμ, όπως και τα προηγούμενα. Ένας κόσμος απαράμιλλης ομορφιάς σαν παιδικό όνειρο, όπου ο θάνατος δεν έχει την παραμικρή εξουσία.

Καταιγισμός από γρίφους
Η δράση είναι το μικρότερο κομμάτι της ψηφιακής πίτας που ονομάζουμε Trine 4. Η μερίδα του λέοντος είναι οι φανταστικοί του γρίφοι. Η ομορφιά τους πηγάζει από τις πολλαπλές τους λύσεις και τα έντονα συναισθήματα που μας προκαλούν. Στα παζλ βλέπουμε την ιδιοφυΐα των game designers που συνδύασαν τα δύο αντίθετα είδη gameplay, progression και emergent. Η τροχιά της περιπέτειάς μας είναι μια ευθεία από την περιοχή Α στην περιοχή Β κ.ο.κ. μέχρι το τελευταίο level. Στην διαδρομή οι χαρακτήρες μας κατακτούν νέα skills για να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες, έχουν μια προοδευτική, προκαθορισμένη πορεία που μεταβάλλει σταδιακά το gameplay.

Πέφτοντας πάνω σε ένα γρίφο, η σκηνοθετημένη εξέλιξη παραχωρεί προσωρινά την θέση της σε εμάς, στην ικανότητα μας να λύνουμε τα προβλήματα βάζοντας προσωπική σφραγίδα. Οι γρίφοι σχετίζονται με τα αντικείμενα του περιβάλλοντος και τα skills των χαρακτήρων μας. Δεν είναι όλοι τους φτιαγμένοι για να επιλυθούν, μερικούς μπορούμε να τους παραβλέψουμε γιατί δεν σταματούν την πορεία μας προς τον τερματισμό. Δεν το κάνουμε διότι θέλουμε τα τρία μυστικά που κρύβονται ανά level, αντικείμενα και γράμματα για να θαυμάζουμε στην ενότητα collection του μενού.

trine 4 the nightmare prince 5

Ταυτόχρονα, οι γρίφοι που τα ρίχνουν στην αγκαλιά μας έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Θέλουμε να ποτίσουμε ένα φυτό για να ενεργοποιήσει μια πύλη και να περάσουμε. Σκεφτόμαστε να τοποθετήσουμε τις σανίδες του Amadeus στην σειρά για να εκτρέψουμε μια κοντινή πηγή προς το μέρος του, με την συνδρομή της ασπίδας του Pontius. Αντί αυτού αρχίσαμε να στριφογυρίζουμε την σανίδα σαν έλικα κάτω από το τρεχούμενο νερό πιτσιλώντας λίγο λίγο το φυτό μέχρι που άνθισε. Στεκόμαστε μπροστά σε ένα κενό και σκεφτόμαστε πως θα περάσουμε απέναντι. Είτε στήσουμε μια σχοινογέφυρα με την Zoya, είτε περπατήσουμε στον αέρα πάνω σε κύβο του Amadeus, είτε γεφυρώσουμε το χάσμα με το αστραπιαίο charge skill του Pontius, διαμορφώνουμε όπως θέλουμε την εμπειρία μας.

Οι γρίφοι με τις αντανακλάσεις του φωτός είναι φανταστικοί, μας κάνουν να σκεφτόμαστε σε πολλά επίπεδα, ειδικά όταν παρεμβάλλονται και portals. Τον έναν από αυτούς τον λύσαμε σαν να πρόκειται για παιχνίδι τρίλιζας, ενθυμούμενοι τα ένδοξα παιδικά χρόνια. Τα συναισθήματα που βιώνουμε είναι υπέροχα, όποτε ανακαλύπτουμε γρήγορα ένα γρίφο, χειροκροτούμε τον εαυτό μας. Άλλοτε, στεκόμαστε επί ώρα σε μια οθόνη, επιχειρώντας να βρούμε μια λύση στο αίνιγμα και δοκιμάζοντας διαφορετικές προσεγγίσεις. Υπήρξαν στιγμές που κολλήσαμε άγρια, ο γρίφος φάνταζε αδύνατο να επιλυθεί. Τσακίζοντας την ψευδαίσθηση και λύνοντας την σπαζοκεφαλιά αναρωτιόμαστε πως δεν είδαμε την λύση με την πρώτη ματιά και πολλαπλασιάζουμε την συγκέντρωσή μας στον επόμενο γρίφο.

trine 4 the nightmare prince 6

Οικογένεια ακροβατών “η αστεία τριάδα”
Οι γρίφοι κάνουν καλή παρέα με το Platform συστατικό του Trine 4 που είναι εξαιρετικά δυναμικό. Οι πλατφόρμες είναι συνήθως κινούμενες και πάρα πολλές δικής μας κατασκευής δια χειρός Amadeus. Είναι ανεκτίμητη η αξία του μάγου μας στους περισσότερους γρίφους. Οι τηλεκινητικές ικανότητες του Amadeus και η υλοποίηση υλικών σωμάτων διαφορετικής πυκνότητας από το πουθενά, τον μετατρέπουν στο δυνατότερο όπλο μας ενάντια στις περιβαλλοντικές προκλήσεις. Άπειρες φορές γεφυρώσαμε χάσματα και σκαρφαλώσαμε σε δυσπρόσιτα σημεία με τις κατασκευές του. Μετακινήσαμε περιστρεφόμενες πλατφόρμες προς την κατεύθυνση που θέλαμε σπρώχνοντας τες με τους κύβους του. Περπατήσαμε για ένα δευτερόλεπτο πάνω σε σανίδα δικής του κατασκευής και φτάσαμε σε πανύψηλο πεζούλι λίγο πριν η σανίδα πέσει στο κενό. Χρησιμοποιήσαμε τις συμπαγείς του σφαίρες για ασπίδα ενάντια σε φλεγόμενα βλήματα.

Η Zoya είναι εξπέρ στα άλματα απίστευτης ακρίβειας που εκτελούμε πηγαίνοντας πέρα δώθε σαν εκκρεμές με το σχοινί της. Κινείται ανάλαφρα από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, τις επηρεάζει πολλές φορές και γεφυρώνει τα χάσματα με σχοινιά. Η σπουδαιότερη ιδιότητά της είναι τα στοιχειακά βέλη. Πλατφόρμες και πόρτες που ανοιγοκλείνουν θέλουν πάγωμα για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτές. Ο Podius είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης στο Platform ενώ είναι ο πρώτος στην μάχη. Η απόκτηση του charge και της αιώρησης τον καθιστά ικανό να προχωρήσει σε απάτητες πλατφόρμες και να βοηθήσει σημαντικά στο μεγάλο ταξίδι.

trine 4 the nightmare prince 7

Το Trine 4 είναι κατασκευασμένο για να παίζεται με άλλους, με συνεργάτες στην δράση, με άτομα ικανά να χειριστούν τα skills των χαρακτήρων και να συνδυαστούν μαζί μας. Στο single player εναλλάσσουμε τους ήρωες και την ηρωίδα, χειριζόμενοι έναν την φορά. Στο Co – Op είμαστε υπεύθυνοι για έναν και συνεργαζόμαστε με τους υπόλοιπους σε μάχες και επίλυση γρίφων. To Unlimited mode είναι η επιτομή του multiplayer, ένα θεότρελο πανηγύρι με την συμμετοχή τεσσάρων παικτών. Οποιοσδήποτε από εμάς έχει την δυνατότητα να επιλέξει τον ίδιο χαρακτήρα και τα σκηνικά που προκύπτουν θυμίζουν ταινία με τον... Σαρλό. Κιβώτια, σιδερόμπαλες και σανίδες πετάνε δεξιά και αριστερά. Ήρωες στέκονται πάνω σε αυτοσχέδιες πυραμίδες από αντικείμενα. Η οθόνη γεμίζει από τόσα σχοινιά που θυμίζει φωλιά αράχνης. Τέσσερις σπαθοφόροι εφορμούν, χοροπηδάνε και ανεμίζουν τα ξίφη τους προς πάσα κατεύθυνση.

Το γέλιο είναι εξασφαλισμένο στο Unlimited αλλά και στο Classic mode αν έχουμε συνοδοιπόρους στην περιπέτεια. Πρέπει να είμαστε και οι τρεις μας βετεράνοι (μόνο στο Unlimited επιτρέπονται τέσσερις παίκτες) για να συντονιζόμαστε αυτόματα σε όλους τους γρίφους και τις μάχες. Εφόσον αυτό είναι σπάνιο, ο χαβαλές κυριαρχεί με τα απανωτά λάθη, τις πτώσεις, τους θανάτους, τα “κολλήματα” στο ίδιο σημείο, την αδράνεια του ενός την ώρα που ο άλλος “σκοτώνεται” δοκιμάζοντας πιθανές λύσεις.
Μας... σκλάβωσε η προσαρμοστικότητα του game στις ικανότητες των users που το επισκέπτονται. Αν το normal επίπεδο δυσκολίας μας ξινίζει, υπάρχει το easy για να απαλύνει τις ένοπλες συγκρούσεις. Σπάμε το κεφάλι μας αλλά δεν ανακαλύπτουμε με τίποτα την απάντηση σε ένα γρίφο; Τρέχουμε στην ενότητα user interface and gameplay των options και βάζουμε το puzzle assist delay time στα δύο λεπτά. Δύο λεπτά μετά την συνάντησή μας με οποιοδήποτε παζλ, οι ήρωες αρχίζουν να συνομιλούν μεταξύ τους, πετώντας ιδέες για την λύση του. Στην ουσία μας λένε ποιοι χαρακτήρες και ποια skills χρειάζονται.

trine 4 the nightmare prince 8
Παραμύθι (με ομορφιά) δίχως τέλος
Τα γραφικά του Trine 4, ο 2.5D κόσμος που μας περιβάλλει είναι μια πηγή αστείρευτης χαράς. Μας παραξένεψε η εγκατάλειψη του πλήρως τρισδιάστατου μοντέλου που απολαύσαμε στο Trine 3 αλλά δεν μας ενόχλησε καθόλου “η επιστροφή στις ρίζες” της σειράς. Στους ανοιχτούς χώρους, η ομορφιά της φύσης έχει αποτυπωθεί με μια χρωματική πανδαισία άνευ προηγουμένου. Το εκτυφλωτικό ηλιακό φως σκεπάζει τα πάντα με μια χρυσαφί απόχρωση και οι χαρωποί κάτοικοι του δάσους φωτίζουν περισσότερο την καρδιά μας.

Μια τρισχαριτωμένη φώκια λειτουργεί σαν βατήρας με το πελώριο κορμί της και ανταποδίδουμε την χάρη, απελευθερώνοντας την από τον θανάσιμο εναγκαλισμό ενός αηδιαστικού πλάσματος. Μια αρκούδα και ένας αετός γίνονται προσωρινά σύμμαχοί μας στην πάλη ενάντια στο σκότος. Νεράιδες, πρίγκιπες και η πρωταγωνιστική τριάδα υπακούν στους νόμους της φυσικής και οι κινήσεις τους έχουν μια υπέροχη πλαστικότητα, είναι σχεδόν χορευτικές. Στο φόντο ζωντανεύουν σκηνές απείρου κάλλους, με την ωραιότερη για εμάς να είναι η μαγική σκούπα που καθαρίζει τα πάντα και να μας θυμίζει τον μαθητευόμενο μάγο Mickey Mouse στο θρυλικό Fantasia. Τα levels διαθέτουν τον ξεχωριστό αισθητικό τους χαρακτήρα και μας απορροφούν ταχύτατα στην ατμόσφαιρά τους.

http://www.youtube.com/watch?v=qTKNkJzdbnM

Ο Ari Pulkkinen, ο μουσικοσυνθέτης που γνωρίσαμε και εκτιμήσαμε από την μουσική επιμέλεια των περασμένων Trine, έβγαλε τον καλύτερο του εαυτό στην νέα περιπέτεια των Pontius, Zoya και Amadeus. Η μουσική του έχει μια παραμυθένια υφή που ταιριάζει γάντι στο περιβάλλον μας. Τα έγχορδα κυριαρχούν σε όλες τις συνθέσεις του, άλλοτε συμμετέχοντας στην ένταση της μάχης και άλλοτε γαληνεύοντας την ψυχή μας κατά την διάρκεια περιπάτων σε ηλιόλουστα μέρη. Τα πιο μυστηριώδη κομμάτια του soundtrack είναι φυλαγμένα για τις υπόγειες περιπλανήσεις. Οι φωνές των voice actors είναι εύστοχα διανεμημένες στους κατάλληλους χαρακτήρες και οι συζητήσεις τους είναι εξαιρετικά αστείες. Η φωνή του αφηγητή οδηγεί αβίαστα την φαντασία μας στην γαλήνια μορφή ενός γέροντα που λέει παραμύθια στα παιδιά του δίπλα στο τζάκι.

Μας πήρε 16 ώρες για να τερματίσουμε το game γιατί πήγαμε με το πάσο μας και δεν βιαστήκαμε να περάσουμε τα levels, αγνοώντας τα μυστικά που κρύβουν στις σκοτεινές τους γωνίες. Ξεψαχνίσαμε τα πέντε συνολικά Acts, επιχειρήσαμε να βρούμε όλα τα μυστικά και ταχύναμε το βήμα μας μόνο όταν αντιληφθήκαμε ότι πλησιάζει η τελική αναμέτρηση. Ο τερματισμός του Trine 4 είναι εφικτός και στην μισή διάρκεια αλλά η βιασύνη το μόνο που πετυχαίνει είναι να καταστρέψει την όμορφη εμπειρία. Υπομονή, επιμονή και συνεχής παρατήρηση του περιβάλλοντος για να ανακαλύψουμε τους κρυφούς χώρους είναι η συνταγή της ευτυχίας στο Trine 4.

trine 4 the nightmare prince 9

Επιστροφή στο πετυχημένο μοντέλο
Το Trine 4 έχει όλα τα φόντα να αποτελέσει την αφετηρία στην σειρά σε όσους ανάμεσά μας δεν έχουν επισκεφτεί τον κόσμο του. Αυτοί θα το εκτιμήσουν πολύ περισσότερο διότι εμείς οι υπόλοιποι, γνωρίζοντας καλά το gameplay, εστιάσαμε στην κατανίκηση των προκλήσεων και όχι στις θαυμάσιες εικόνες που μας πλαισιώνουν. Τα game mechanics είναι απλά και εξηγούνται συστηματικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Το σενάριο δεν απαιτεί γνώση των προηγούμενων ιστοριών για να το κατανοήσουμε.

Οι παίκτες των Puzzle, των Platform και των Action έχουν να βιώσουν πολλές απολαύσεις στα levels του. Παρατηρούμε μια μικρή ανισορροπία μεταξύ διάρκειας και κόστους. Ήμασταν έτοιμοι να προτείνουμε το Trineverse όταν διαπιστώσαμε ότι απουσιάζει το Trine 3 από την συλλογή των 50 ευρώ. Έχουμε την εντύπωση ότι η Frozenbyte αποκήρυξε για τα καλά την προηγούμενη δημιουργία της.

Θετικά:
- Μαγευτικά γραφικά και animations
- Αξιαγάπητα τοπία και χαρακτήρες
- Συναρπαστικοί γρίφοι που προπονούν καλά το μυαλό
- Μοναδικά Platform σκηνικά
- Απλός και ενστικτώδης χειρισμός
- Τα skills των χαρακτήρων ευνοούν τους πειραματισμούς και ερεθίζουν την δημιουργικότητα
- Η Co – Op εμπειρία είναι ανεπανάληπτη και κορυφώνει την διασκέδαση

Αρνητικά:
- Το battle system είναι ο πιο αδύναμος κρίκος του gameplay
- Το σενάριο είναι απόλυτα αδιάφορο
- Η διάρκεια είναι σχετικά μικρή

Βαθμολογία
Γραφικά: 8
Ήχος: 8
Gameplay: 7.9
Σενάριο: 6
Αντοχή: 6
Γενικά: 7.8

Ανήκει στην διάσημη σχολή “περισσότερο από τα ίδια” που ακολουθείται από την πλειοψηφία των sequels.

Γιάννης Μοσχονάς

Γιάννης Μοσχονάς replied to the topic 'Trine 4' in the forum. 1 week ago

Trine-4-Release-Date-Reveal-Trailer-_-PS4-0-40-screenshot-1024x576.png
Το Trine 4 έχει όλα τα φόντα να αποτελέσει την αφετηρία στην σειρά σε όσους ανάμεσά μας δεν έχουν επισκεφτεί τον κόσμο του. Αυτοί θα το εκτιμήσουν πολύ περισσότερο διότι εμείς οι υπόλοιποι, γνωρίζοντας καλά το gameplay, εστιάσαμε στην κατανίκηση των προκλήσεων και όχι στις θαυμάσιες εικόνες που μας πλαισιώνουν.

Τα game mechanics είναι απλά και εξηγούνται συστηματικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Το σενάριο δεν απαιτεί γνώση των προηγούμενων ιστοριών για να το κατανοήσουμε. Οι παίκτες των Puzzle, των Platform και των Action έχουν να βιώσουν πολλές απολαύσεις στα levels του. Δείτε το παρακάτω βίντεο από το πέρασμά μας:
[video]

Read More...

Γιάννης Μοσχονάς created a new topic ' Παίζουμε Gears 5' in the forum. 2 weeks ago

Σε αυτό το forum topic γράψτε το ID σας και την πλατφόρμα στην οποία παίζετε για να μπούμε μαζί να παίξουμε Gears 5.

Xbox One
Username | Xbox One Gamertag
Giannis Moschonas | MetalThunder 75

Read More...

2 weeks ago
Blasphemous 2 weeks ago

Μετανοείτε, έφτασε η οργή του τρελού.

Υπάρχουν φορές που καταριόμαστε τα βαρυφορτωμένα προγράμματά και τις υποχρεώσεις μας γιατί μπαίνουν εμπόδιο στην απόλαυση αξιόλογων τίτλων. Το The Last Door της ισπανικής εταιρείας ανάπτυξης The Game Kitchen πέρασε απαρατήρητο από το εσωτερικό ραντάρ που μας προειδοποιεί για τα games που πρέπει να αναπαύονται στην συλλογή μας.

Δεν έχουμε διορθώσει ακόμα το λάθος που κάναμε το 2014 - 2016 αγνοώντας την ενδιαφέρουσα εκείνη ιστορία τρόμου, αποφασίσαμε όμως να ρεφάρουμε ασχολούμενοι με το νέο πόνημα της εταιρείας, το Blasphemous. Η The Game Kitchen επανέρχεται στην ενεργό δράση με ένα Metroidvania στολισμένο από pixel art γραφικά και χρηματοδοτημένο από το Kickstarter. Αξίζει ή δεν αξίζει να το χρηματοδοτήσουμε και εμείς αγοράζοντας το, αυτό είναι το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε εδώ και τώρα.

blasphemous 1

Καταραμένοι ήρωες σε καταραμένες χώρες
Έχουμε την άσχημη εντύπωση ότι ο playable χαρακτήρας μας ήταν πολύ κακό... αγόρι. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι του έχουν φορέσει μια μάσκα δύο μέτρα σαν την κεφάλα του πυραμιδοκέφαλου στο Silent Hill. Η υπέρβαρη μάσκα – περικεφαλαία στολίζεται και με ένα αγκάθινο στεφάνι που παραπέμπει ευθέως στο μαρτυρικό στεφάνι των παθών του Ιησού. Από το πρώτο λεπτό οι θρησκευτικοί συμβολισμοί και οι χριστιανικές καταβολές των developers βγαίνουν στην επιφάνεια.

Οι NPCs αποκαλούν το avatar μας “μετανοημένο” αλλά δεν έχουμε ιδέα για τι πράγμα μετανοούμε φορώντας αυτό το ανοσιούργημα για καπέλο. Από τα καλοφτιαγμένα cutscenes, τις σποραδικές συνομιλίες και την περιγραφή των αντικειμένων που γεμίζουν γοργά το inventory εξάγουμε το συμπέρασμα ότι ο κόσμος της Cvstodia χτυπήθηκε από μια κατάρα με την ειρωνική ονομασία Miracle. Το ποιος ευθύνεται για το χάλι θα το ανακαλύψουμε οργώνοντας τον τόπο, στέλνοντας όλα τα εμπόδια στον αγύριστο και φτάνοντας στο άντρο του υπαιτίου.

http://www.youtube.com/watch?v=uhkDZFmpSSI

H Cvstodia είναι από τους πιο αινιγματικούς τόπους που έχουμε συναντήσει στην σταδιοδρομία μας. Βαθύτατα επηρεασμένη από τον καθολικισμό, μας χαρίζει μια ανατριχιαστική εικονογραφία ανθρώπινου μαρτυρίου και αρρώστιας την οποία υποστηρίζει άρτια η pixel art αισθητική. Το περιβάλλον και οι εχθροί μοιάζουν βγαλμένοι από τους πίνακες του Ιερώνυμου Μπος, ένας χριστιανικός εφιάλτης που έλαβε “σάρκα και οστά” και επιχειρεί να μας στοιχειώσει.

Ο σχεδιασμός των χώρων είναι πραγματικά θαυμάσιος, μια ξεκάθαρη απόδειξη της δημιουργικότητας των game designers και η βλασφημία στην οποία αναφέρεται ο τίτλος δεν είναι τίποτα άλλο από την αντανάκλαση μιας χριστιανικής κοινωνίας σε σκοτεινό καθρέφτη. Χωρίς την προσεκτική μελέτη της περιγραφής κάθε αντικειμένου, η συνολική εικόνα της ιστορίας παραμένει μυστηριώδης και μετά τον τερματισμό. Περιμέναμε αναλυτικότερα κείμενα από τις περιλήψεις που εισπράξαμε διαβάζοντας τις κάρτες των αντικειμένων που μας θύμισαν Magic: The Gathering αντί για σοβαρό lore.

blasphemous 2

Το Blasphemous δεν στερείται διαλόγων, οι οποίοι εκφέρονται στην ολότητά τους από voice actors. Η αντήχηση που ακούγεται μας τοποθετεί νοητικά στο εσωτερικό ενός καθεδρικού ναού και οι λέξεις μεταβάλλονται αυτομάτως σε κήρυγμα και αποκτούν πρόσθετη βαρύτητα. Η μουσική υπόκρουση εξυπηρετεί διακριτικά την δράση, αφήνοντας τον απαραίτητο χώρο στα ηχητικά εφέ να μεταδώσουν την έντασή της.

Στενοί χάρτες και στενές πλατφόρμες
Ο χάρτης είναι αρκετά αποκαλυπτικός όμως αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει δυνατότητα μεγέθυνσης και πρέπει να πλησιάζουμε κάθε λίγο και λιγάκι την οθόνη σαν υπνωτισμένοι για να βγάλουμε τις μικρολεπτομέρειες του. Οι λιγοστές πύλες που μας μεταφέρουν μεταξύ των περιοχών και τα save points είναι τα σημάδια όπου εστιάζουμε στον πολυεπίπεδο κόσμο μας. Τα ιερά σημεία όπου αναπτύσσουμε τα skills μας και τα αγάλματα που μας απαλλάσσουν από τις αβάσταχτες τύψεις είναι τα επόμενα που προσέχουμε.

blasphemous 3

Ο σκοπός μας είναι να μετακινήσουμε τον ήρωα από περιοχή σε περιοχή, καθαρίζοντας τα αποτρόπαια όντα που κατοικοεδρεύουν σε αυτές και ξαφρίζοντας τα πολύτιμα αντικείμενα. Για να το πετύχουμε οφείλουμε να ισορροπήσουμε σε μεγάλο αριθμό από πλατφόρμες. Η πρόκληση στο Platform κομμάτι της σταυροφορίας μας αυξάνεται αδιάκοπα και προσφέρει έντονες συγκινήσεις. Ο ήρωας έχει την ικανότητα να καρφώσει το ξίφος του σε ειδικές επιφάνειες στους τοίχους για να αναρριχηθεί σε απρόσιτα σημεία. Κάθετα άλματα, αναρρίχηση στους τοίχους σαν τον Spider–Man, άλματα για να αρπάξουμε σπασμένες σκάλες που κρέμονται σαν ανεμόσκαλες στο κενό.

Τρέχουμε σε πλατφόρμες παραταγμένες σε ευθεία γραμμή αλλά σε διαφορετικό ύψος και καρδιοχτυπούμε κάθε φορά που ο ήρωας γαντζώνεται την τελευταία στιγμή από την άκρη τους. Ο υπολογισμός της απόστασης μεταξύ των στόχων και το χάος που ανοίγεται κάτω από τα πόδια μας είναι στρεσογόνοι παράγοντες. Ο μεγαλύτερος ενισχυτής της έντασης όμως είναι τα κινούμενα σημεία του ντεκόρ. Ιπτάμενα και πεζά φρικιά εξαπολύουν τις βολές τους ενόσω μοχθούμε να διασχίσουμε τις πλατφόρμες. Δρεπάνια πηγαινοέρχονται σαν εκκρεμή θερίζοντας τον ήρωα με το παραμικρό άγγιγμα. Δεν υπάρχει καθόλου χώρος για αδεξιότητα, η θανάσιμη ακρίβεια είναι μονόδρομος για να νικήσουμε.

blasphemous 4

Μια στο καρφί, άλλη μια στο καρφί
Εδώ πέφτουμε πάνω στο δυσκολότερο και ενοχλητικότερο κομμάτι του game. Αισθανόμαστε τυχεροί όταν το παραμικρό στραβοπάτημα μας στέλνει ένα επίπεδο πιο κάτω με τον ήρωα να προσγειώνεται στα πόδια του και το health να μειώνεται ελάχιστα. Αισθανόμαστε σαν να μας τσίμπησε βελόνα όποτε ο χαρακτήρας σωριάζεται πάνω σε ένα χαλί από μυτερά καρφιά. Το άγγιγμα του θανάτου τον στέλνει στο πλησιέστερο checkpoint που δεν αποκλείεται να είναι αρκετές οθόνες μακριά. Ταυτόχρονα, τα πλάσματα που ξεπαστρέψαμε στην πορεία, επανεμφανίζονται αναγκάζοντάς μας να τα περιποιηθούμε για δεύτερη φορά.

Η διαδικασία του μπρος – πίσω αρχίζει να μας δίνει στα νεύρα όσο περνούν οι ώρες, ειδικά όταν επαναλαμβάνεται και τρίτη και τέταρτη και Χ φορά. Δυστυχώς οι πύλες τηλεμεταφοράς είναι ελάχιστες, καμία σχέση με το Bloodstained: Symphony of the Night. Ο ποδαρόδρομος είναι αναπόφευκτος γιατί, στο σημείο που πεθάναμε, μένει το φάντασμα μας, περιμένοντας να το αγγίξουμε για να εξαλείψουμε το guilt που μαζέψαμε λόγω θανάτου. Guilt μεταφράζεται σε μείωση της μπάρας του fervor (στην γλώσσα των RPG θα το λέγαμε Mana) δηλαδή της δυνατότητάς μας να χρησιμοποιούμε τα spells, τα οποία εδώ ονομάζονται prayers.

blasphemous 5

Οι θεοί που κυβερνούν τον κόσμο του Blasphemous δεν μας έπεισαν για την ισχύ τους, κρίνοντας από την αποτελεσματικότητα των prayers. Τα δώρα των κατώτερων θεών που επικαλούμαστε ίσως να διαλύσουν ένα ή δύο αδύναμους αντιπάλους αλλά οι περισσότεροι συνεχίζουν να επιτίθενται με λύσσα. Ούτε λόγος για τα bosses που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τα prayers, τα νιώθουν σαν χάιδεμα παρά σαν σοβαρή απειλή. Είναι κρίμα που τα prayers δεν έχουν την δύναμη που θα θέλαμε, όσα τουλάχιστον κατορθώσαμε να μαζέψουμε στο playthrough μας. Το να περιφέρονται ασπίδες σαν δορυφόροι γύρω από το σώμα του ήρωα ή να πέφτουν κεραυνοί και αστραπές από τον ουρανό είναι θεαματικό αλλά δεν μας ωφελεί αν δεν συντρίβει τον εχθρό. Τα βάζουμε στην άκρη για ειδικές περιπτώσεις και επικεντρωνόμαστε στους διαξιφισμούς.

Πίσω από κάθε οθόνη του σκοτεινού χάρτη κρύβεται κάτι δυνατό και επικίνδυνο, κάτι που θέλει μεγάλες ικανότητες για να εξολοθρευτεί.

Θεωρούμε λυτρωτική την εξολόθρευση των βασανισμένων όντων που μας αντιμάχονται. Με ένα button εξαπολύουμε ένα τριπλό και, αργότερα, τετραπλό combo του ξίφους μας κόβοντας φέτες ότι χτυπάμε. Σύντομα μαθαίνουμε πως ο ήρωας διαθέτει skill tree. Δυστυχώς πρόκειται για... δενδρύλλιο με ελάχιστα παρακλάδια και μέτριες δυνατότητες. Το thrust και το ranged χτύπημα είναι ένα καλό συμπλήρωμα του βασικού combo. Με το πρώτο, πεταγόμαστε μπροστά σαν ξιφομάχος που σπρώχνεται από τουρμπίνα αεροπλάνου και σουβλίζουμε τον αντίπαλο. Με την εκτόξευση του ιερού αίματος μας πλήττουμε στόχους από ασφαλή απόσταση.

Η απόκτηση των skills που επιθυμούμε μας σπρώχνει σε περισσότερες μάχες και δικαιολογεί ελαφρώς τα συνεχή πισωγυρίσματα. Βλέπουμε τους εχθρούς όχι σαν στόχους αλλά σαν πηγή ενέργειας, σαν παρόχους των tears of atonement, του πόρου που ξοδεύουμε για τα skills. Δυσκολότερη αποστολή από τα tears είναι να ανακαλύψουμε τα δωμάτια που ανοίγουν τις κατηγορίες του skill tree. Το ένστικτο και η εμπειρία από Metroidvania αριστουργήματα μας οδηγεί σαν λαγωνικά στα κρυφά δωμάτια. Μεγάλο ρόλο παίζει και το ότι δεν αφήνουμε πέτρα ασήκωτη, λαγούμι ανεξερεύνητο, πλατφόρμα απάτητη.

blasphemous 6

Για να αποδείξει την πίστη του σε άγνωστο θεό, ο χαρακτήρας μας κρατά στα χέρια του και ένα κομπολόι προσευχών. Στην διαδρομή μας προς τον τελικό σκοπό βρίσκουμε πολλές χάντρες για να τοποθετήσουμε πάνω του. Οι χάντρες προσθέτουν χρήσιμα bonuses στις υπάρχουσες δυνατότητες μας και τα σημαντικότερα είναι όσα αυξάνουν το defense και το strength. Παρόμοια ενίσχυση μας προσφέρουν και τα mea culpa hearts με την διαφορά ότι τα bonuses είναι ισχυρότερα αλλά συνοδεύονται και από δυσάρεστες συνέπειες. Γουστάρουμε πολύ να βλέπουμε την μετατροπή του αίματος ενός εχθρού σε health. Τι θα γίνει όμως όταν έχουμε απόλυτη ανάγκη από τα λιγοστά μας health potions σε boss fights και αυτά ανανεώνουν ελάχιστα το στραγγισμένο health bar; Πριν την τοποθέτηση ενός mea culpa heart ζυγίζουμε τα υπέρ και τα κατά για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων στην συνέχεια.

Τα Relics ευτυχώς είναι όλα υπέρ μας και η απουσία τους μας εμποδίζει να κινηθούμε ελεύθερα στον ανοικτό κόσμο του Blasphemous. Ματωμένες πλατφόρμες στέκουν αόρατες σε νευραλγικά σημεία. Πλατσουρίζουμε στους υπονόμους και δεν μπορούμε να πηδήξουμε ούτε εφημερίδα από την γλίτσα αν δεν έχουμε το nail uprooted from dirt στην διάθεσή μας. Ο αριθμός τους είναι μικρός και οι τρεις ανοικτές θέσεις που τα φιλοξενούν είναι αρκετές για να μην τα βάζουμε – βγάζουμε συνέχεια.

blasphemous 7

Αποφυγή, χτύπημα, χτύπημα, αποφυγή
Η βία δεν είναι η μοναδική απάντησή μας στους κινδύνους. Τις περισσότερες φορές μάλιστα ο αντίπαλος την ασκεί πολύ καλύτερα από εμάς συνεπώς χρειαζόμαστε και άλλα μέσα επικράτησης. Αυτά καλούνται dodge slide και parry. Η πρώτη μέθοδος μας βρίσκει να γλιστράμε στο δάπεδο σαν πρωταθλητές του πατινάζ, περνώντας κάτω από τα πόδια των εχθρών και αποφεύγοντας τις επιθέσεις τους. Μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι “το πουλάκι πέταξε” έχουμε βρεθεί στα νώτα τους και τους κοπανάμε την πλάτη με μανία. Το parry απαιτεί τέλειο timing για να ενεργοποιηθεί και τα αποτελέσματά του είναι εντυπωσιακά σε όλα τα φρικιά με εξαίρεση τα bosses.

Το χτύπημα του αντιπάλου μπλοκάρεται, εκείνος παγώνει για ελάχιστα δευτερόλεπτα , η άμυνά του εξαφανίζεται και ο “μετανοημένος” καταφέρνει ένα ξεγυρισμένο critical hit. Ο εχθρός είτε εξοντώνεται άμεσα, είτε γονατίζει έτοιμος για να τον εκτελέσουμε. Η τοποθέτηση των δύο game mechanics στα shoulder buttons και τις σκανδάλες διευκολύνει την γρήγορη εναλλαγή μεταξύ χτυπήματος, μπλοκαρίσματος και αποφυγής. Το battle system είναι απλοϊκό αλλά λειτουργικό και ευνοεί στον αυτοσχεδιασμό βίαιων χορογραφιών που θα τις αναπολούμε για καιρό.

Εντυπωσιαστήκαμε από το θηριοτροφείο που αντιμετωπίσαμε σε όλα τα επίπεδα του Blasphemous. Η συντριβή των εχθρών μας γεμίζει με ανάμεικτα συναισθήματα εξαιτίας της ποικιλίας και της μαρτυρικής τους υπόστασης. Στεναχωρούμαστε όταν αποκεφαλίζουμε και πετσοκόβουμε σταυρωμένους, φουκαράδες που σέρνουν τον τάφο τους στην πλάτη, ξεκοιλιασμένους μάρτυρες και πολλές βασανισμένες φιγούρες. Την ίδια στιγμή νιώθουμε όμορφα ανακουφίζοντάς τους από τον αδιάκοπο πόνο και το ισόβιο μαρτύριο. Το ξεπάστρεμα δεν είναι δύσκολο και οι αντίπαλοι αποδεικνύονται εύκολα θηράματα μόλις μάθουμε τον τρόπο που λειτουργούν.

http://www.youtube.com/watch?v=5ph1axr2r-0

Τα bosses καταφθάνουν για να ανεβάσουν προσωρινά το επίπεδο δυσκολίας. Υπάρχουν τα εύκολα bosses και τα... παλούκια. Τα εύκολα έχουν μειωμένη κινητικότητα, ανακαλύπτουμε σε μισό λεπτό την τακτική τους και τα ξεφτιλίζουμε αποφεύγοντας και χτυπώντας. Τα ζόρικα bosses εναλλάσσουν τις επιθέσεις τους και απαιτούν αρκετή ώρα μέχρι να τις μάθουμε όλες και να αναπτύξουμε αντίμετρα. Οι μορφές τους είναι αποτρόπαιες και οι συμπεριφορές τους αξιομνημόνευτες. Δύσκολα θα ξεχάσουμε την στιγμή που μας έπιασε στα χέρια του το γιγαντιαίο μωρό με τα δεμένα μάτια και μας έσκισε στα δύο σαν πάνινη κούκλα.

Το Blasphemous επιβραβεύει την ανάπτυξη των προσωπικών μας δεξιοτήτων έναντι της συσσώρευσης δεκάδων upgrades που θα μας μετατρέψουν σε ημίθεους. Η πρόοδος είναι στα χέρια μας μέχρι ενός σημείου. Εκπαιδευόμαστε τέλεια στο απλό battle system και καταστρέφουμε το “παιχνίδι” των αντιπάλων, μερικά όμως μυστικά και γρίφοι είναι τόσο αόριστα που καθιστούν την καταφυγή σε διαδικτυακούς οδηγούς αναπόφευκτη. Το metagame πάει σύννεφο όσο πλησιάζουμε στις τελευταίες περιοχές της περιπέτειας, σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα η λύση ήταν τόσο εξωφρενική ώστε να τραβήξουμε τα μαλλιά μας. Το gameplay των Metroidvania είναι φτιαγμένο για metagame καταστάσεις συνεπώς δεν μας εξέπληξε το γεγονός, επιθυμούσαμε όμως να είναι λιγότερο περίπλοκη η πορεία μας προς το φινάλε.

blasphemous 8

Αποτελειώνοντας τα θύματα της Ιεράς Εξέτασης
To Blasphemous είναι μια κατάκτηση της ισπανικής indie σκηνής, ένα indie διαμάντι που αποδεικνύει το ταλέντο των προγραμματιστών της. Είναι αιματηρό, παράξενο, πλούσιο σε εχθρούς και ατμόσφαιρα. Ιδανικό για να βγάλουμε το άχτι μας μετά από μια μέρα γεμάτη στρες, ότι πρέπει για να προπονήσουμε το μυαλό μας συνθέτοντας τμηματικά την ιστορία του από τις διάσπαρτες πληροφορίες.

Ο χρονικός ορίζοντας μέχρι τον τερματισμό είναι μέτριος για Metroidvania αλλά οι 13 του ώρες δεν είναι και λίγες, ειδικά αν τις “ξεχειλώσουμε” στις 20+ μέχρι να ανακαλύψουμε όλα τα μυστικά. Τα 25 ευρώ που κοστίζει θα ήταν η ιδανική τιμή αν το πακέτο περιελάμβανε και όλο το πρόσθετο περιεχόμενο (comic, soundtrack, artbook, character skin) που πωλούνται ξεχωριστά.

Θετικά:
- Μυστηριώδης ατμόσφαιρα με χριστιανική εικονογραφία
- Άφθονη δράση, αιματοχυσία και αριθμός θυμάτων
- Απροσδόκητα καλό voice acting
- Εύχρηστο σύστημα χειρισμού
- Απολαυστικός συνδυασμός Hack and Slash και Platform

Αρνητικά:
- Μας υποχρεώνει να καταφύγουμε σε διαδικτυακούς οδηγούς
- Κατακερματισμένο σενάριο
- Ο χάρτης δεν μεγεθύνεται
- Επαναφορά σε απομακρυσμένα σημεία μετά θάνατον και respawn των αντιπάλων
- Περιορισμένες επιλογές ενδυνάμωσης του ήρωα
- Δύσκολοι γρίφοι που επιβάλλουν το metagame

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 7
Gameplay: 7.5
Σενάριο: 6
Αντοχή: 6
Γενικά: 7.5

Ένα εξαιρετικό game φτιαγμένο για επίμονους παίκτες και λάτρεις του γκροτέσκου.

Γιάννης Μοσχονάς

Γιάννης Μοσχονάς replied to the topic 'Blasphemous' in the forum. 2 weeks ago

blasphemous-review-screen-9-1567815854762.jpeg
To Blasphemous είναι μια κατάκτηση της ισπανικής indie σκηνής, ένα indie διαμάντι που αποδεικνύει το ταλέντο των προγραμματιστών της. Είναι αιματηρό, παράξενο, πλούσιο σε εχθρούς και ατμόσφαιρα. Ιδανικό για να βγάλουμε το άχτι μας μετά από μια μέρα γεμάτη στρες, ότι πρέπει για να προπονήσουμε το μυαλό μας συνθέτοντας τμηματικά την ιστορία του από τις διάσπαρτες πληροφορίες.

Το Blasphemous επιβραβεύει την ανάπτυξη των προσωπικών μας δεξιοτήτων έναντι της συσσώρευσης δεκάδων upgrades που θα μας μετατρέψουν σε ημίθεους. Η πρόοδος είναι στα χέρια μας μέχρι ενός σημείου. Πάρτε μια καλή γεύση από το παρακάτω βίντεο:
[video]

Read More...

3 weeks ago
Telling Lies 3 weeks ago

Σεξ, ψέμματα και ένα τσούρμο βιντεοταινίες.

Ο Sam Barlow έδειξε την κλίση αλλά και τις καινοτόμες ιδέες του από το Aisle, τον πρώτο τίτλο που έφερε την υπογραφή του και χρονολογείται το 1999. Μια εικοσαετία αργότερα, ο (Serious) Sam έχει στερεώσει την φήμη του στην gaming βιομηχανία με τις ιστορίες που συνέθεσε για την σειρά των Silent Hill και το Her Story που παρουσιάσαμε το 2015. Η στροφή του προς τις διαδραστικές ταινίες μετά τα Silent Hill ήταν μια κίνηση υψηλού ρίσκου εκ μέρους του η οποία, ευτυχώς για εμάς που λατρεύουμε τις ιστορίες σε κάθε μορφή, πέτυχε με το παραπάνω.

Η επιτυχία του Her Story παρείχε τα μέσα στον Barlow για να συνεχίσει την τροχιά του προς την ανάσταση των FMV games με το φετινό Telling Lies. Αυτή την φορά ο Barlow δεν το παίζει μοναχικός καουμπόι αλλά περιστοιχίζεται από ένα εξαιρετικό καστ, μια πανέξυπνη σεναριογράφο, μια μικρή αλλά έμπειρη εταιρεία ανάπτυξης εκ Βρετανίας και την διανεμητική ισχύ της Annapurna Interactive (Flower).

telling lies 1

Ο παράδεισος του ηδονοβλεψία
Η έναρξη του Telling Lies μας δείχνει μια όμορφη κοπέλα να μπαίνει στο σπίτι της και να αποκτά πρόσβαση σε φορητό υπολογιστή με φορτωμένο ένα πρόγραμμα της NSA, της ισχυρότερης υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ μαζί με την CIA. Το πρόγραμμα ονομάζεται RETINA και χαρίζει στον χρήστη του άμεση πρόσβαση σε ένα τεράστιο αριθμό βίντεο από κινητά, κάμερες του δρόμου, webcam και όλα τα είδη κάμερας που μπορούν να καταγράψουν οπτικοακουστικό υλικό. Στα χέρια ενός κακόβουλου ατόμου, το RETINA είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο που του επιτρέπει να εισχωρεί ατιμωρητί στις προσωπικές στιγμές οποιουδήποτε ανθρώπου γουστάρει.

Τα ερωτηματικά κάνουν παρέλαση πάνω από το κεφάλι μας σαν να είμαστε ο Riddler, ο γνώριμος εχθρός του Batman. Η κάτοχος του laptop είναι εγκληματίας ή ανήκει στην υπηρεσία του νόμου και της τάξης; Τι ψάχνει μέσα στον υπολογιστή και γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει η αναζήτησή της; Οι πιο παρατηρητικοί μεταξύ μας εντόπισαν το όνομα της γυναίκας από μια αστραπιαία λεπτομέρεια αλλά τα ονόματα δεν μας λένε τίποτα, μόνο οι πράξεις. Γνωρίζοντας το Her Story στοιχηματίζουμε αμέσως ότι το αρχειακό υλικό σχετίζεται με κάποιο έγκλημα που οφείλουμε να διαλευκάνουμε, χειριζόμενοι το RETINA. Η υποψία ότι η ηρωίδα μας είναι κάτι αντίστοιχο της Susan Fletcher που πρωταγωνίστησε στο πρώτο βιβλίο του Dan Brown, δηλαδή “αστέρι” των μυστικών υπηρεσιών της Αμερικής, μας σπρώχνει στην επεξεργασία του πλούσιου υλικού.

http://www.youtube.com/watch?v=6szRleqqPfI

Μεταπηδώντας από βίντεο σε βίντεο, καταλαβαίνουμε ότι οι πρωταγωνιστές του δράματος είναι τέσσερις χαρακτήρες, ένας άντρας και τρεις γυναίκες. Όλα είναι θολά τα πρώτα λεπτά της αναζήτησης, δεν ξέρουμε πως σχετίζονται μεταξύ τους οι χαρακτήρες, γιατί συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται, που θα μας οδηγήσουν με τα καμώματά τους. Μια φωνή στο κεφάλι μας αρχίζει σιγά σιγά να ψιθυρίζει ενοχοποιητικά στοιχεία για κάποιον ανάμεσά τους. Ο καρδιακός ρυθμός εκτινάσσεται στα ύψη μόλις πέφτουμε πάνω στο βίντεο που επιβεβαιώνει τις υποψίες μας. Από το σημείο αυτό και μετά, η αναζήτηση στοχεύει στην σύνθεση της πλήρους εικόνας γιατί το μυαλό μας απεχθάνεται το χάος.

Ο πυρήνας του Telling Lies είναι οι ηθοποιοί και οι φανταστικές ερμηνείες τους. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, με πρωτοστάτες την πρωταγωνιστική τετράδα, αποδίδουν μια ευρύτατη συναισθηματική γκάμα σε κάθε συνομιλία. Από τις κινήσεις και τις εκφράσεις των προσώπων τους καταλαβαίνουμε συνήθως σε ποιόν απευθύνονται, διακρίνουμε τον συναισθηματικό πόλεμο που μαίνεται στην ψυχή τους και σύντομα, μας γίνονται οικείοι. Αρχικά θαυμάζουμε το υποκριτικό ταλέντο του Logan Marshall-Green, γνωστού μας από το cult film Upgrade. Την πρώτη φορά που τον αντικρίσαμε εκπλαγήκαμε ευχάριστα γιατί νομίζαμε ότι o Tom Hardy (Vevom, Mad Max: Fury Road, The Dark Knight Rises) μεταπήδησε στην αγαπημένη μας κουλτούρα του gaming. Ο Marshall-Green μοιάζει με κλώνο του Hardy, ουδεμία συγγένεια έχει μαζί του αλλά, προς μεγάλη μας ευχαρίστηση, παρουσιάζει ομοιότητες και στο υποκριτικό ταλέντο.

telling lies 2

Η Kerry Bishé (Argo) είναι σκέτη απόλαυση στις ευτυχισμένες στιγμές και στις σπαραχτικές λογομαχίες με τον άντρα της, αγωνιζόμενη να αποδεχθεί μια αρρωστημένη πραγματικότητα. Η Alexandra Shipp (X-Men: Apocalypse, Dark Phoenix) υπόκειται σε τρομακτική συναισθηματική μεταμόρφωση μπροστά στα μάτια μας και αποσπά συμπάθεια και κατανόησή. Η Angela Sarafyan (Westworld) μας θαμπώνει με την ομορφιά της μέχρι να πούμε κύμινο και παραδίδει την πιο σκοτεινή ερμηνεία της ιστορίας, πρόκειται κυριολεκτικά για “μοιραία γυναίκα¨. Οι δορυφορικοί χαρακτήρες έχουν περιορισμένη σκηνική παρουσία και δεν αναπτύσσονται όσο θα έπρεπε, ειδικά δύο με τρία πρόσωπα τα οποία διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στα γεγονότα.

O Sam Barlow εδραιώνει εδώ την φήμη του ταλαντούχου αφηγητή, του ανθρώπου που ξέρει να ψυχολογεί χαρακτήρες και να συνθέτει ενδιαφέρουσες καταστάσεις.

Τα θετικά συναισθήματα σπανίως “επισκέπτονται” τον οργανισμό μας ενόσω τοποθετούμε στην σωστή σειρά τα διάσπαρτα κομμάτια του τεράστιου αφηγηματικού παζλ που λέγεται Telling Lies. Οι σκηνές με την μικρούλα είναι γλυκές σαν τούρτα γενεθλίων. Στα ελάχιστα ευτυχισμένα στιγμιότυπα όπου δύο από τις πρωταγωνίστριες εκπέμπουν χαρά και τρυφερότητα, η ευτυχία τους αποδείχθηκε μεταδοτική. Η καλλονή Angela Sarafyan είναι ένα φυσικό διεγερτικό που δρα αυτόματα σχεδόν σε κάθε εμφάνισή της στην οθόνη. Τα ευχάριστα διαλείμματα σκεπάζονται κάτω από ένα βουνό ψεμμάτων, προδοσιών, διπλοπροσωπιών και καταστροφικών προσωπικών αποφάσεων. Οι συμπάθειες που μπορεί να δείξουμε απέναντι σε κάποιον από την πρωταγωνιστική τετράδα αλλάζουν πολύ γρήγορα μόλις ξετρυπώσουμε τους σκελετούς που κρύβει στην ντουλάπα του. Την μεγαλύτερη συμπάθεια νοιώσαμε για τους χαρακτήρες των Alexandra Shipp και Kerry Bishe. Τα σκοτεινά μυστικά τους δεν άρκεσαν για να τις αντιπαθήσουμε.

telling lies 3

Η ξεφτίλα έχει πρόσωπο
Στον αντίποδα, αντιπαθήσαμε βαθιά τους χαρακτήρες των Angela Sarafyan και Logan Marshall – Green. Κρίναμε τον χαρακτήρα του δεύτερου ως ένα αξιοθρήνητο αρσενικό που δεν ξέρει τι του γίνεται, αδύναμο, ανόητο, χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς λογική και με χαοτικά συναισθήματα. Βλέποντας την ιστορία του από την αρχή μέχρι το τέλος στοιχηματίσαμε ότι, στην θέση του, θα νοιώθαμε σαν τον Αδάμ μετά την πτώση από τον παράδεισο. Την ηρωίδα της Angela την βάλαμε αυτόματα στην μαύρη λίστα μας όταν διαπιστώσαμε (άμεσα δηλαδή) το επάγγελμά της. Το “επάγγελμα του μοντέλου σε μετάδοση web κάμερας” είναι ένα σύμπτωμα της μοναχικής και πολύ προβληματικής εποχής στην οποία ζούμε.

Προβληματικά θηλυκά ή αρσενικά που δεν έχουν καμία δεξιότητα, κανένα ταλέντο πλην της εμφάνισής τους, δίνουν δημόσιες και ιδιωτικές παραστάσεις σε προβληματικά θηλυκά ή αρσενικά που αδυνατούν να δημιουργήσουν σοβαρές διαπροσωπικές σχέσεις. Πουλάνε φούμαρα, ερωτικές φαντασιώσεις σε κακομοίρηδες (κυρίως) και κακομοίρες που τους “χρυσώνουν” αγοράζοντας δώρα και μοιράζοντας γενναία φιλοδωρήματα. Είμαστε σε θέση να δείξουμε κατανόηση σε πολύ μοναχικά άτομα λόγω προβλημάτων υγείας κ.τ.λ. αλλά για άτομα με την εμφάνιση και το status του ήρωα που υποδύεται ο Logan Marshall – Green αρκούμαστε να εναποθέσουμε όλη την παραγωγή σάλιου του στόματος μας στα μούτρα του, δηλαδή πολλές... ροχάλες.

telling lies 4

Η εξοικείωση με το Her Story συνέβαλλε τρομακτικά στην γρήγορη κατανόηση του gameplay και στην απρόσκοπτη πρόοδο μας. Για όσους εισέρχονται για πρώτη φορά στην καινοτόμα προσέγγιση του Barlow στα FMV games, τα πάντα φαντάζουν λίγο μπερδεμένα. Το μενού του υπολογιστή μας έχει πασιέντζες, αρχεία που εξηγούν την χρήση του RETINA, κάδο ανακύκλωσης με λιγοστά αλλά ενδιαφέροντα αρχεία μέσα, σημειωματάριο και το σημαντικότερο εργαλείο όλων, την αχανή βάση δεδομένων. Με την ανακάλυψή της, το gameplay του Telling Lies γίνεται αυτόματα αναγνωρίσιμο από όλους τους χρήστες του διαδικτύου. Η database χωρίζεται σε τρία μέρη, στο search, στα bookmarks και στο history, συνηθισμένα εργαλεία όλων των browsers που χρησιμοποιούμε ολημερίς. Στο πρώτο μέρος θα περάσουμε τον περισσότερο χρόνο, πληκτρολογώντας λέξεις – κλειδιά που θα φέρουν στην επιφάνεια τα βίντεο, ξετυλίγοντας αργά αλλά σταθερά το τεράστιο παζλ.

“Τι κόλπο είναι πάλι ετούτο” σκεφτήκαμε βλέποντας την μηχανή αναζήτησης του RETINA να μας εμφανίζει μόνο πέντε αποτελέσματα όταν γράφουμε το όνομα ενός χαρακτήρα στο search. “Γιατί το διαβολομηχάνημα δεν παρουσιάζει τα πάντα αφού η λέξη εμπεριέχεται σε δεκάδες βίντεο, όπως μας πληροφορεί;”. Η ερώτηση ήταν ρητορική φυσικά διότι γνωρίζουμε καλά τον λόγο και συμφωνούμε με αυτόν. Με πάνω από 150 βίντεο προς ξεψάχνισμα (γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό αλλά δεν κάνουμε spoilers), το game θα διαρκούσε μισή ώρα αν μας πέταγε όλα τα βίντεο που λένε hey, how, why, το όνομα ενός χαρακτήρα και άλλες πολυχρησιμοποιημένες λέξεις. Ο περιορισμός βάζει τα μυαλά μας να δουλέψουν υπερωρίες, παρατηρώντας προσεκτικά κάθε διάλογο ώστε να καταλάβουμε τι μπορεί να λέει ο άλλος συνομιλητής από τα συμφραζόμενα.

telling lies 5

Η “φωσκολική” τακτική της επανάληψης της ίδιας ατάκας σαν να παίζουν λεκτικό πινγκ πονγκ οι ηθοποιοί, αξιοποιείται ελάχιστες φορές και μας οδηγεί πανεύκολα στο έτερον ήμισυ του βίντεο που παρακολουθούμε. Για τις υπόλοιπες περιπτώσεις υπάρχει το σημειωματάριο, τα bookmarks και το history. Το ενσωματωμένο σημειωματάριο αποδείχτηκε γρήγορα ένα αποτυχημένο game mechanic. Για να σημειώσουμε μια παρατήρηση θα έπρεπε να έχουμε πρόσβαση σε αυτό παράλληλα με το βίντεο που παίζει. Αντί αυτού, κλείνουμε το βίντεο, καταγράφουμε τα σχόλιά μας, το ανοίγουμε πάλι και το πάμε στο σημείο που βρισκόμασταν με fast forward ή rewind. Είναι προτιμότερο να έχουμε ένα χάρτινο σημειωματάριο δίπλα μας ή ένα doc. αρχείο για να μορφοποιούμε λεκτικά την διάσπαρτη αφήγηση.

Ποιος έκανε τι, που, πότε και γιατί
Η ιστορία του Telling Lies είναι σαν ένα αφηγηματικό τζάμι που έσπασε σε χίλια κομμάτια τα οποία πρέπει να βρούμε και να ταιριάξουμε μεταξύ τους. Το πρώτο μας όπλο είναι το search και οι λέξεις που τοποθετούμε εκεί. Η ανεύρεση σημαντικών λέξεων και ολόκληρων προτάσεων είναι ευκολότερη χάρη στους ενσωματωμένους υπότιτλους που διαθέτει κάθε βίντεο. Όχι μόνο δεν χάνουμε λέξη από τα λεγόμενα των ηθοποιών, αρπάζουμε και λέξεις ή ολόκληρες προτάσεις με τον κέρσορα και αρχίζουμε άμεσα νέα αναζήτηση πάνω σε αυτές. Τα εικονίδια των βίντεο που ανακαλύψαμε με το search μας παρακαλούν να τα πιέσουμε. Θεωρούμε σοβαρό λάθος την αδυναμία μας να επαναφέρουμε ένα βίντεο στην αρχή αυτόματα, χωρίς χρονοβόρα μπρος – πίσω. Η αναζήτηση μιας λέξης μας μεταφέρει στο χρονικό σημείο του βίντεο όπου εκφέρεται. Αν ο χαρακτήρας την λέει λίγο πριν τελειώσει, πρέπει να γυρίσουμε πίσω οκτώ και εννιά λεπτά βίντεο για να το δούμε από την αρχή.

telling lies 6

Τα bookmarks είναι η λειτουργία που μας επέτρεψε να συνθέσουμε το οπτικοακουστικό παζλ χωρίς να καταφύγουμε σε σημειωματάριο. Εύκολα αντιλαμβανόμαστε ποιες λέξεις έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τις υπόλοιπες οπότε σημαδεύουμε αυτόματα το βίντεο που τις περιέχει. Στην συνέχεια το εξετάζουμε προσεκτικά, αντλούμε τις λέξεις σαν πολύτιμους λίθους και τις τοποθετούμε στο search, οδηγούμενοι σε περισσότερα βίντεο. Για ένα πεντάωρο περίπου, νοιώθαμε σαν “χρυσοθήρες” πληροφοριών που έπεσαν σε οπτικοακουστικό χρυσωρυχείο και το αδειάζουν γοργά από το περιεχόμενό του. Στην συνέχεια, η ταχύτητα εξόρυξης συναρπαστικών βίντεο μειώθηκε δραματικά. Οι περισσότερες αναζητήσεις μας εμφάνιζαν ένα, άντε το πολύ δύο βίντεο που δεν φέρουν το σύμβολο του ματιού, το οποίο δείχνει ότι τα έχουμε δει.

Γύρω στο εξάωρο και μετά από άφθονες συγκλονιστικές αποκαλύψεις και ιδιωτικές στιγμές, η αναζήτηση αρχίζει να μπουσουλάει και ο ρυθμός του game, μαζί με την παρεχόμενη απόλαυση, πέφτει κατακόρυφα. Το history γεμίζει αργά αλλά σταθερά με το σύνολο των βίντεο και των αναζητήσεων που έχουμε κάνει. Είναι μια λίστα όπου καταγράφονται όλες μας οι ενέργειες ώστε να μην επαναλαμβάνουμε τις ίδιες αναζητήσεις. Δεν το επισκεπτόμαστε συχνά αλλά, όταν αυτό συμβαίνει, μας βοηθά να ξεκολλήσουμε από το “ανιχνευτικό μπλοκάρισμα” που βιώνουμε.

telling lies 7
Τι κοιτάς σαν χάνος, ρε;
To Her Story ήταν “one woman show”, υπόθεση μιας εξαιρετικά ταλαντούχας ηθοποιού που παρουσιαζόταν σε δυόμιση εκατοντάδες αρχείων βίντεο, συνθέτοντας την συγκλονιστική ιστορία της. Στο Telling Lies ο Barlow και οι συνεργάτες του ανέβασαν αισθητά τον πήχη αναφορικά με τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο δράμα και την συνολική διάρκεια του αρχειακού υλικού. Καταφέραμε να ξεκλειδώσουμε το σύνολο των βίντεο διαπιστώνοντας πως είναι αρκετά λιγότερα σε αριθμό από τα αντίστοιχα του Her Story αλλά πολλά μεταξύ τους πλησιάζουν το δεκάλεπτο. Το γεγονός αυτό είναι καλό και κακό, ανάλογα με το βίντεο. Κάποιοι μπορεί να δυσανασχετήσουν παρακολουθώντας έναν από τους χαρακτήρες να χαζεύει με απλανές βλέμμα την οθόνη ή να κινείται σαν νευρόσπαστο χωρίς να χρησιμοποιεί το χάρισμα της ομιλίας.

Τα ερευνητικά μυαλά ανάμεσά μας θα συγκρατήσουν τα νεύρα και την αρνητική ταμπέλα που ετοιμάζονται να κολλήσουν στο βίντεο, περιμένοντας να ανακαλύψουν το άλλο μισό της συνομιλίας για να εξάγουν συμπεράσματα. Ο Barlow εσκεμμένα παρέλειψε να προσθέσει έναν database tracker ή κάποιο αντίστοιχο μηχανισμό ο οποίος θα ομαδοποιήσει εύκολα τα βίντεο για να γνωρίζουμε τον αριθμό και την σειρά τους. Μας αναγκάζει να στύψουμε το μυαλό μας σαν λεμόνι για να τα καταφέρουμε. Μας ωθεί να κατηγοριοποιήσουμε τις συνομιλίες με tags βάση της ώρας, της μέρας και των ατόμων που μιλούν. Με μπόλικο μόχθο και σκέψη μπορούμε να φτιάξουμε ένα βιώσιμο χρονικό της ιστορίας και να το παρακολουθήσουμε από την αρχή έως το τέλος του.

http://www.youtube.com/watch?v=VpP1gp-3pJo

Μετά από πεντέμισι in game ώρες, η γυναίκα που χειρίζεται τον υπολογιστή ετοιμάζεται να σπρώξει το συσσωρευμένο υλικό προς δημοσιοποίηση. Αν πάμε με τα “νερά” της, το game τελειώνει και βλέπουμε ένα από τα λιγοστά εναλλακτικά φινάλε (το ποιο θα παρουσιαστεί εξαρτάται από τον χαρακτήρα που φιλοξενούν τα περισσότερα βίντεο που ανακαλύψαμε). Αν θέλουμε μπορούμε να αγνοήσουμε την αποστολή του υλικού και να συνεχίσουμε το ψάξιμο. Δεν συνίσταται διότι το report που εμφανίζεται στο κεντρικό μενού μας ενημερώνει για το ποσοστό των βίντεο που ανακαλύψαμε επί του συνολικού αριθμού τους. Υπολογίζοντας τον αριθμό αυτό, εισερχόμαστε από το ίδιο σημείο στην αναζήτηση και σκαλίζουμε την search engine έως ότου εμφανίσει τα πάντα.

Οποιαδήποτε κριτική πάνω στον τεχνικό τομέα μόνο σε άσκοπη φλυαρία μπορεί να μας οδηγήσει. Τα βίντεο είναι απολαυστικά στην DVD ποιότητά τους, τα σκηνικά έχουν την απαιτούμενη ποικιλία και την σημασία τους, οι κάμερες καδράρουν την δράση ανάλογα με την θέση τους ως προς τον χρήστη. Η μουσική επένδυση μας ιντριγκάρει από το πρώτο κιόλας λεπτό. Παρακολουθώντας τις κινήσεις της γυναίκας και ακούγοντας την μουσική σχηματίζουμε στο μυαλό μας την εικόνα ενός καρτουνίστικου ήρωα που πατάει στα νύχια του και ετοιμάζεται να κάνει... μπαμπεσιά. Έκαστος της βασικής τετράδας έχει το προσωπικό του μουσικό θέμα και η ταλαντούχα ορχήστρα που διευθύνεται από την συνθέτρια Nainita Desai χαρίζει στην ιστορία την ατμόσφαιρα ενός κλασικού θρίλερ.

telling lies 8

Ήταν περίπλοκο αλλά το λύσαμε
Στον σύγχρονο κόσμο, η αναζήτηση των παραδοσιακών αποτυπωμάτων έχει υπερκεραστεί από την ανίχνευση των ηλεκτρονικών αποτυπωμάτων που αφήνουμε δεξιά και αριστερά με τις συσκευές και τις κάρτες μας. Ο Sam Barlow το γνωρίζει καλά αυτό και φροντίζει ώστε όλοι οι παράμετροι των δημιουργιών του να μας το υπενθυμίζουν.

Παράλληλα, ως εξαιρετικός σχεδιαστής, ξέρει πόσο εθιστικό είναι το browsing στον παγκόσμιο ιστό και άρα, τον ακατανίκητο μαγνητισμό που ασκεί σαν game mechanic. Το Telling Lies είναι μια σοβαρή αναβάθμιση όλων των χαρακτηριστικών που μας άρεσαν στο Her Story και μια υπόσχεση για το λαμπρό μέλλον των FMVs. Είναι μικρό σε διάρκεια αλλά συμπαγές σε δράμα και ερμηνείες, αποτελώντας μια εξαιρετική κατάθεση για το χαρτζιλίκι μας.

Θετικά:
- Δραματική ιστορία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και μας φορτίζει συναισθηματικά
- Εθιστικά game mechanics που απαιτούν σκέψη και ενεργό συμμετοχή
- Πρωτοκλασάτες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό καστ

Αρνητικά:
- Άχρηστο in game σημειωματάριο
- Τα βίντεο δεν πάνε απευθείας στην αρχή τους
- Σε προχωρημένο στάδιο, η αναζήτηση γίνεται βασανιστική
- Λιγοστοί δευτεραγωνιστές ήθελαν συχνότερη σκηνική παρουσία

Βαθμολογία
Γραφικά: 7
Ήχος: 7
Gameplay: 8
Σενάριο: 8
Αντοχή: 6
Γενικά: 8

Μια καθαρτική και πολύ συναρπαστική ιστορία που κερδίζει την προσοχή μας.

Γιάννης Μοσχονάς

Notification