GreedFall: The Dying World

Η παλιά ήπειρος πεθαίνει, εμείς όμως αρνούμαστε να την αφήσουμε.

Η Spiders είναι ένα στούντιο που το παρακολουθώ σαν γεράκι από την εποχή του δικού τους αριστουργήματος, του Bound by Flame, και έπειτα με το The Technomancer και το GreedFall, δίχως να ξεχνάω καθόλου φυσικά τις δύο περιπέτειές της με ήρωα τον λατρεμένο Sherlock Holmes. Πάντα είχαν φιλοδοξίες να φτιάξουν ένα RPG που να μπορεί σταθεί στο ύψος των μεγάλων, αλλά πάντα τους έτρωγαν οι μικρές ατέλειες: μέτριο combat system, ανούσιοι διάλογοι, τεχνικά προβλήματα.

Το πρώτο GreedFall ήταν μια μεγάλη βελτίωση, ένα παιχνίδι που αγάπησα παρά τα προβλήματά του, με τον υπέροχο κόσμο του, την ατμόσφαιρα της αποικιοκρατίας και τις συναρπαστικές ίντριγκες. Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε το GreedFall: The Dying World, οι προσδοκίες μου ήταν τεράστιες. Το πήρα στα χέρια μου στην early access μορφή του (γιατί είμαι από αυτούς που δεν αντέχουν να περιμένουν) και έκατσα να δω αν η Spiders κατάφερε επιτέλους να μετατρέψει το όραμά της σε ένα ολοκληρωμένο, αψεγάδιαστο αριστούργημα. Η απάντηση, φίλοι μου, είναι σύνθετη.

Ο Θάνατος μιας Ηπείρου και η Γέννηση ενός Ήρωα
Το GreedFall: The Dying World τοποθετείται χρονικά πριν τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού. Είμαστε στο μακρινό παρελθόν του νησιού Teer Fradee, στην παλιά ήπειρο, την Gacane, από όπου ξεκίνησαν οι αποικιοκράτες που αργότερα θα λεηλατήσουν το νησί. Εδώ, η μαγική επιδημία της λεγόμενης "Φθαρμένης Γης" (The Dying World) έχει αρχίσει να σαρώνει τα πάντα, απειλώντας να καταστρέψει ολόκληρο τον πολιτισμό. Εσείς παίρνετε τον ρόλο ενός γηγενή της Gacane, ενός "ανθρώπου της παλιάς φυλής", που έρχεται αντιμέτωπος με την εισβολή των αποίκων και των εμπόρων, αλλά και με μια μυστηριώδη ασθένεια που αποδεκατίζει τον κόσμο.

Το σενάριο είναι αυτό που περίμενα από τη Spiders: πυκνό, με πολιτικές προεκτάσεις, γεμάτο ίντριγκες, προδοσίες και ηθικά διλήμματα που σε κάνουν να κάθεσαι και να σκέφτεσαι για ώρα τι να αποφασίσεις. Η μαγεία του πρώτου παιχνιδιού ήταν η σύγκρουση των πολιτισμών, η γοητεία του αγνώστου και η φθορά που φέρνει η ανθρώπινη απληστία. Εδώ, το πλαίσιο μεγαλώνει. Δεν ήμαστε πλέον ένας απλός διπλωμάτης που περιφέρεται ανάμεσα σε φατρίες, αλλά ένας επιζών που βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει. Οι σχέσεις με τους συντρόφους μας έχουν βάθος, οι διάλογοι είναι έξυπνα γραμμένοι και οι φωνητικές ερμηνείες (στην αγγλική έκδοση τουλάχιστον) είναι κορυφαίες, με εξαίρεση κάποιες δευτερεύουσες φωνές που ακούγονται σαν να διάβαζαν τα λόγια τους από ένα χαρτί.

Το παιχνίδι μας τοποθετεί μπροστά σε επιλογές που έχουν πραγματικό αντίκτυπο, και όχι αδιάφορες συνέπειες. Ένα λάθος βήμα σε μια διαπραγμάτευση μπορεί να οδηγήσει στη σφαγή ολόκληρου χωριού. Μια καλοπροαίρετη πράξη μπορεί να μας γυρίσει μπούμερανγκ αργότερα, όταν ο χαρακτήρας που σώζουμε μετατρέπεται στον μεγαλύτερο εχθρό μας. Η αφήγηση κινείται με ρυθμό που δεν κουράζει, με αρκετές ανατροπές που μας κρατούν σε εγρήγορση. Γενικά η κεντρική ιστορία μας έλκει μέσα της σαν δίνη και προσφέρει μπόλικη τροφή για σκέψη.

Πολέμα, Σκέψου, Επιβίωσε στην Gacane
Εδώ έρχεται το μεγάλο στοίχημα της Spiders. Το πρώτο GreedFall είχε ένα combat που χώλαινε. Ήταν γρήγορο, στιβαρό, αλλά είχε τρομερή έλλειψη βάθους και ισορροπίας. Στο GreedFall: The Dying World, η ομάδα ανάπτυξης πήρε την απόφαση να το ανανεώσει ριζικά. Αντί για το γρήγορο σύστημα με τα όπλα και τις μαγικές ικανότητες που θύμιζε Dark Souls, εδώ έχουμε ένα πιο τακτικό, στρατηγικό σύστημα μάχης βασισμένο σε cooldowns και παύση (pause) για να δίνουμε εντολές στους συντρόφους μας.

Όσοι περιμέναμε σκέτο hack 'n' slash combat, θα απογοητευτούμε. Πρόκειται για ένα combat system που απαιτεί σκέψη, προγραμματισμό και το να μοιράσουμε τους σωστούς ρόλους στους companions μας (άλλος να κάνει το tank, άλλος να χτυπάει από μακριά ή με ύπουλες επιθέσεις, άλλος να θεραπεύει κ.ο.κ.), τότε θα το λατρέψετε.

Οι μάχες έχουν πλέον βάρος. Κάθε λάθος κοστίζει. Θα πρέπει να διαχειριζόμαστε την ενέργεια των companions μας, να σπάζουμε τις άμυνες των εχθρών, να χρησιμοποιούμε τις σωστές στοιχειακές επιθέσεις και να αξιοποιούμε το περιβάλλον προς οφελός μας. Το σύστημα pause επιτρέπει να αναπνέουμε, να σκεφτόμαστε την επόμενη κίνηση και να αποφεύγουμε τα λάθη που κοστίζουν. Κάποιες φορές, το σύστημα φαίνεται άδικο, ειδικά απέναντι σε εχθρούς που μας ρίχνουν stun και μας αφήνουν ανήμπορους. Αλλά όταν το μάθουμε καλά, οι μάχες γίνονται ένα πανέμορφο μπαλέτο θανάτου.

Το build του χαρακτήρα μας έχει πλέον περισσότερο βάθος. Δεν έχουμε απλά ένα skill tree για τα όπλα και τα ξόρκια μας. Έχουμε ολόκληρο σύστημα για τους companions, το οποίο καθορίζει το πώς αντιδρούν στη μάχη και ποιες ικανότητες ξεκλειδώνουν. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των δυνάμεών τους δημιουργούν απίστευτα combos. Για παράδειγμα, ένας companion μπορεί να παγώσει έναν εχθρό και εμείς με ένα χτύπημα φωτιάς να του προκαλέσουμε δεκαπλάσια ζημιά. Αυτό το επίπεδο συντονισμού είναι που ανεβάζει την μαχη σε ένα εντελώς νέο επίπεδο.

Επιλέγουμε προσεκτικά το προφίλ του χαρακτήρα, τα skills και τα attributes με γνώμονα το τι θέλουμε να τον κάνουμε. Προσωπικά έκλεινα προς την δημιουργία ενός πανίσχυρου μάγου που παραλύει τους εχθρούς με αποτέλεσμα οι companions μας να τους “γλεντούν” άνετα. Με ένα γερό ξόρκι θεραπείας, η ομάδα μας γίνεται κυριολεκτικά αθάνατη, χωρίς να ρίξουμε στα... τάρταρα το επίπεδο δυσκολίας.

Ένας Κόσμος που Πεθαίνει με Στυλ
Οπτικά, το GreedFall: The Dying World είναι απλά συγκλονιστικό. Το πρώτο παιχνίδι ήταν όμορφο, αλλά εδώ η Spiders ανέβασε στα ύψη τις επιδόσεις του. Η Gacane είναι μια ήπειρος που σαπίζει, και αυτό αποτυπώνεται με λεπτομέρεια που θα ζήλευαν ακόμα και τα μεγαλύτερα AAA studios. Έχουμε τα χρώματα της φθινοπωρινής ομορφιάς να συνυπάρχουν με την ασχήμια της φθοράς: δέντρα με φύλλα που μοιάζουν να καίγονται, ποτάμια με σκούρα νερά, κτίρια που γέρνουν και θρυμματίζονται σαν να τα χτύπησε ένας τυφώνας. Ο φωτισμός είναι κινηματογραφικός. Ο ήλιος που δύει πίσω από τα ερείπια μιας γέφυρας δημιουργεί μια γαλήνια μελαγχολία. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι λεπτομερή, οι εκφράσεις του προσώπου τους ζωντανές, αν και κάποιες φορές πέφτουν στο φαινόμενο uncanny valley όταν γελούν ή θυμώνουν.

Τα γραφικά του PC version που δοκίμασα είναι κορυφαία, με όλα τα εφέ στο μέγιστο. Η κίνηση των δέντρων, τα σωματίδια που πετούν στον αέρα, η αντανάκλαση του φωτός στην πανοπλία μας, όλα δημιουργούν μια αίσθηση πραγματικότητας. Το frame rate, όμως, είναι μια άλλη ιστορία. Σε πολυσύχναστες περιοχές, το παιχνίδι... τρικλίζει. Από τα 60 πέφτει στα 40, μερικές φορές και πιο κάτω. Ελπίζω η Spiders να διορθώσει το ζήτημα με επερχόμενα updates, γιατί ένα τόσο όμορφο παιχνίδι αξίζει καλύτερης μεταχείρισης.

Η Συμφωνία του Θανάτου
Ο ήχος καθορίζει σημαντικά την ποιότητα της εμπειρίας. Το soundtrack, εμπνευσμένο από τις κλασικές ορχήστρες αλλά με μια πινελιά ηλεκτρονικής μουσικής, ταιριάζει απόλυτα με την ατμόσφαιρα. Τα ηχητικά εφέ είναι λεπτομερή. Το σφύριγμα του ξίφους όταν το βγάζουμε από τη θήκη, ο ήχος των βημάτων μας στο χώμα, η θλιβερή κραυγή ενός πλάσματος που πεθαίνει. Όλα είναι εκεί για να μας απορροφήσουν στο σύμπαν του παιχνιδιού. Και φυσικά, το voice acting είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Ο χαρακτήρας μας, οι βασικοί companions και οι NPCs παραδίδουν εξαιρετικές φωνητικές ερμηνείες και, προσωπικά, με άφησαν κατάπληκτο με την χρήση της γλώσσας των ιθαγενών.

Το Ποτάμι του Χρόνου και η Κούραση της Σκέψης
Το GreedFall: The Dying World είναι ένα τεράστιο παιχνίδι. Ο χάρτης είναι αχανής, τα side quests είναι τόσα όσα και τα main quests, και η περιπλάνηση στον κόσμο του μας παίρνει δεκάδες ώρες. Αυτό είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο ατού και το μεγαλύτερό πρόβλημα του. Από τη μια, η εξερεύνηση είναι μαγική. Το να ανακαλύπτεις μια κρυφή σπηλιά μέσα σε έναν καταρράκτη, να βρίσκεις ένα γράμμα που αλλάζει την οπτική σου για μια ιστορία, να συναντάς έναν τρελό μοναχό που σου δίνει μια αποστολή, όλα αυτά σε κάνουν να νιώθεις ότι ζεις μια πραγματική περιπέτεια.

Από την άλλη, ο ρυθμός μπορεί να γίνει κουραστικός. Τα πισωγυρίσματα είναι πολλά. Θα χρειαστεί να γυρίζουμε στην ίδια πόλη δεκάδες φορές για να παραδώσουμε ένα αντικείμενο ή να μιλήσουμε με έναν NPC. Κάποιες αποστολές μοιάζουν με "fetch quests" ντυμένες με ωραία διαλόγους. Θέλει γερό στομάχι και υπομονή για να μην παρατήσουμε το παιχνίδι στα μισά. Βέβαια, η Spiders το ξέρει αυτό, γι' αυτό και έχει προσθέσει ένα καλό σύστημα fast travel.

Το σύστημα αναβάθμισης είναι εξαιρετικό. Η ανάπτυξη του χαρακτήρα μας είναι τόσο βαθιά που μπορούμε να περάσουμε ώρες επιλέγοντας skills και attributes. Το build crafting του χαρακτήρα είναι το “ζουμί”, και κάθε φορά που ξεκλειδώνουμε ένα νέο ability, είναι σαν να ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο στην τακτική μας.

Το crafting είναι επίσης παρόν, με την παραγωγή φίλτρων, βομβών και αναβαθμίσεων εξοπλισμού να παίζει σημαντικό ρόλο. Τα υλικά, όμως, είναι δυσεύρετα, και το να μαζεύουμε 100 βότανα για να φτιάξουμε ένα μόνο θεραπευτικό φίλτρο γίνεται αγγαρεία. Θα προτιμούσαμε λιγότερα υλικά αλλά περισσότερη αποτελεσματικότητα.

Οι Σύντροφοι, η Καρδιά του Έπους
Το GreedFall: The Dying World δεν είναι απλά μια ιστορία που θα την ζήσουμε μόνοι μας. Είναι μια ιστορία που τη ζούμε με τους companions μας. Αυτή είναι μια από τις κορυφαίες στιγμές του παιχνιδιού. Οι σύντροφοί μας είναι δημιουργημένοι με τέτοιο τρόπο που τους αισθανόμαστε πραγματικά οικείους. Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, τα δικά του τραύματα, τις δικές του φιλοδοξίες τα οποία είναι τόσο καλογραμμένα ώστε να μας ωθούν να ασχοληθούμε με τα quests που τους αφορούν. Οι διάλογοι μαζί τους, στο στρατόπεδο ή κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης, αποκαλύπτουν τις προσωπικότητές τους και μας κάνουν να νοιάζεστε για την τύχη τους.

Η σχέση που χτίζουμε μαζί τους δεν είναι απλά ένα μετρητής "συμπάθειας" που ανεβαίνει αν τους κάνουμε δώρα. Είναι μια περίπλοκη αλληλεπίδραση. Οι αποφάσεις μας επηρεάζουν την ηθική τους πυξίδα. Μπορεί να απογοητεύσουμε κάποιον αν δράσουμε βίαια, ή να ενθουσιάσουμε έναν άλλον με τη διπλωματική μας ικανότητα. Αυτή η δυναμική κάνει τις σχέσεις ρευστές και ενδιαφέρουσες. Κάποιοι μπορεί να μας εγκαταλείψουν αν πάρουμε συγκεκριμένες αποφάσεις και μην ξεχνάμε ότι, επειδή όλοι τους ανήκουν σε διαφορετικά factions, το να τους έχουμε μαζί σε συγκεκριμένες αποστολές, επηρεάζει το στάτους μας με το εκάστοτε faction.

Το Μέλλον της Παλιάς Ηπείρου
Το GreedFall: The Dying World: The Dying World είναι ένα παιχνίδι που τολμά να ζητήσει από τον παίκτη να επενδύσει χρόνο και σκέψη. Δεν είναι ένα εύκολο, ξεκούραστο παιχνίδι. Θα μας πιέσει, θα μας κάνει να σπάσουμε το κεφάλι μας, θα μας κάνει να πεθάνουμε πολλές φορές μέχρι να μάθουμε το combat system. Αλλά αν αντέξουμε, αν δώσουμε μια ευκαιρία στην Spiders, θα βιώσουμε ένα από τα πιο ώριμα, φιλόδοξα και συναρπαστικά RPGs των τελευταίων ετών.

Η μάχη, παρόλο που είναι ζόρικη, γίνεται μια μοναδική εμπειρία όταν μάθουμε να αξιοποιούμε τους συντρόφους μας. Η ιστορία, με την πολιτική της ίντριγκα και τα υπαρξιακά της ερωτήματα, θα μας κρατήσει άγρυπνους τα βράδια αναλογιζόμενους τις επιλογές μας. Ο κόσμος είναι ένας ψηφιακός πίνακας ζωγραφικής που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια καλή δόση υπομονής.

Ακόμα και με όλα τα προβλήματά του, το GreedFall: The Dying World είναι ένα βήμα μπροστά. Αποδεικνύει ότι η Spiders μπορεί να σταθεί δίπλα στους “μεγάλους”.Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν τα σκληροπυρηνικά RPGs, αρκεί να είναι οπλισμένοι με υπομονή και επιμονή.

Θετικά:
- Συναρπαστικό, ώριμο σενάριο με πραγματικές συνέπειες
- Βαθύ και απαιτητικό σύστημα μάχης που ανταμείβει τη στρατηγική
- Καταπληκτικός κόσμος, γραφικά που κόβουν την ανάσα και κορυφαία ατμόσφαιρα
- Απίθανα γραμμένοι companions με δυναμικές σχέσεις
- Τεράστιο περιεχόμενο και εξερεύνηση
- Το σύστημα αναβάθμισης είναι εθιστικό και γεμάτο δυνατότητες

Αρνητικά:
- Σοβαρά προβλήματα απόδοσης και ασταθές frame rate
- Πάρα πολλά bugs
- Κάποιες αποστολές μοιάζουν με αγγαρεία (fetch quests)
- Οι δευτερεύοντες NPCs έχουν κακές φωνητικές ερμηνείες

Βαθμολογία
Γραφικά: 7.5
Ήχος: 7
Gameplay: 6.5
Σενάριο: 7
Αντοχή: 7
Γενικά: 7

Ένα φιλόδοξο RPG που παλεύει να σηκώσει το βάρος των προσδοκιών του.

Γιάννης Μοσχονάς